பாதுகாப்பான மற்றும் பயனுள்ள தடுப்பூசிகளுக்கு நன்றி, முதலில் சின்னம்மை நோய் வெற்றிகொள்ளப்பட்டது, அதைத் தொடர்ந்து
மற்றொரு நோய்க்குப் பிறகு மற்றொரு நோய் வெற்றிகொள்ளப்பட்டது என்று பள்ளிப் பாடப்புத்தகங்கள் நமக்குச் சொல்கின்றன.
ஆனால் இது உண்மையிலேயே உண்மையா?
இந்தக் கேள்வி, பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளரும், கதிரியக்க நிபுணரும், மருத்துவ வரலாற்றாசிரியருமான
டாக்டர் கெர்ட் ரூதர் அவர்களால் ஆராயப்படுகிறது.
டாக்டர் ரூதர், மருந்து நிறுவனங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் மருத்துவம் மீதான தனது விமர்சனத்திற்காக நீண்ட காலமாக அறியப்படுகிறார், மேலும்
இதை அவர் தனது ஸ்பீகல் அதிகம் விற்பனையாகும் புத்தகமான "டெர் பெட்ரோகென் பேஷியன்ட்"
(ஏமாற்றப்பட்ட நோயாளி) என்பதிலும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
தனது விரிவுரையில், டாக்டர் கெர்ட் ரௌடர், மக்கள்தொகையில் கட்டாய தட்டம்மைத் தடுப்பூசி ஏற்படுத்திய விளைவுகளைக்
காட்ட, தட்டம்மைத் தடுப்பூசி மற்றும் மருத்துவ வரலாற்று ஆதாரங்களின் உதாரணத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்.
டாக்டர் ரூதரின் கூற்றுப்படி, அம்மை ஒரு தீங்கற்ற நோயாகும், ஆனால் அம்மைக்கு எதிரான தடுப்பூசி
பல்லாயிரக்கணக்கான இறப்புகளுக்கு வழிவகுத்தது.
தடுப்பூசி வந்ததோடு, சொல்லப்போனால், அம்மை நோய் இறந்துவிட்டது.
டாக்டர் ரூதரின் கூற்றுப்படி, 300 ஆண்டுகாலத் தடுப்பூசி வரலாற்றை உடல்நலத்திற்கு எதிரான ஒரே ஒரு குற்றத்துடன் ஒப்பிடலாம்.
தடுப்பூசிகள், குறிப்பாக தட்டம்மைத் தடுப்பூசி பற்றி டாக்டர் ரூட்டர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை நீங்களே கேளுங்கள்.
"தடுப்பூசி ஒப்புதல், தடுப்பூசிப் பரிந்துரைகள், கட்டாயத் தடுப்பூசி – தரவுகள் போதுமானவையா?" என்ற தலைப்பிலான MWGFD
கருத்தரங்கின் ஒரு பகுதியாக இந்த விரிவுரை வழங்கப்பட்டது.
டாக்டர் ரொனால்ட் வீக்ல்: தயவுசெய்து மகிழுங்கள். நமது மதிப்பிற்குரிய சக ஊழியர் டாக்டர் கெர்ட் ரூதரின் 'தடுப்பூசிகள் –
ஒரு வெற்றிக் கதை?' என்ற தலைப்பிலான, மிகவும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் நிறைந்த இந்த விளக்கக்காட்சிக்கு இப்போது என்னுடன் இணையுங்கள்.
டாக்டர் கெர்ட் ரூதர்: ஆம், அன்புள்ள ரெனே, மிக்க நன்றி, அன்புள்ள விருந்தினர்களே.
தடுப்பூசிகள் அல்லாத கோவிட்-19 தடுப்பூசிகள், மருத்துவத்துறையில் நடந்த முதல் சுகாதாரக் குற்றம் அல்ல.
உண்மையில், 300 ஆண்டுகாலத் தடுப்பூசி வரலாறு ஒரு பெரிய சுகாதாரக் குற்றம், ஆனால் நேரக் காரணங்களுக்காக,
நான் ஒரே ஒரு தடுப்பூசியைப் பற்றி மட்டுமே பேசுவேன்.
இருப்பினும், அது 200 ஆண்டுகாலத் தடுப்பூசி வரலாறு ஆகும், ஏனெனில் முதல் 200 ஆண்டுகள் முழுவதுமாகச்
சின்னப்பான் தடுப்பூசிக்கு மட்டுமே அர்ப்பணிக்கப்பட்டன.
மேலும் இந்த தட்டம்மை தடுப்பூசித் திட்டம், தற்போதைய கோவிட்-19 திட்டத்தைப் போலவே துல்லியமாக நடத்தப்பட்டது.
அது கட்டாயம், தண்டனைகள், மற்றும் பெரும் பணத்தைப் பற்றியது; சில சமயங்களில் இன்றைய காலத்தை விட அதிகப் பணமும் கூட.
மேலும் அது எந்த ஆதாரமும் இல்லாத ஒன்றைச் செய்வதைப் பற்றியதாக இருந்தது.
மேலும் சேதம் மறைக்கப்பட்டுள்ளது.
சின்னம்மை மற்றும் கோவிடை உண்மையில் ஒப்பிட முடியுமா என்று சிலர் கூறலாம்?
கோவிட், அது ஒரு சாதாரண காய்ச்சல் தான்.
ஆனால் தட்டம்மை ஒரு உண்மையிலேயே பயங்கரமான நோய்.
நான் உங்களுக்காக இந்த ஒரு படத்தை என்னுடன் கொண்டு வந்துள்ளேன், அதை நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் காண்பீர்கள்.
சுவாரஸ்யமாக, இணையத்திலும் புத்தகங்களிலும் நீங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான தட்டம்மைப் படங்களையே காண்கிறீர்கள்.
புகைப்படம் மற்றும் திரைப்படக் காலத்தில், தொடர்ந்து புதிய அம்மை நோயாளிகளைக் கொண்டுவரும் அளவுக்கு அதிகமான நோயாளிகள் இருக்கவில்லை.
ஆனால் 19 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே, தட்டம்மை உண்மையில் அவ்வளவு பயங்கரமான நோய் அல்ல என்றும், அது கோவிட்டை விட மோசமானதாக இருக்க
வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் காட்ட ஒரு கார்ட்டூனிஸ்ட் துணிந்தார்.
விஷயம் என்னவென்றால், அவை பார்க்க மிகவும் மோசமாக இருக்கின்றன.
ஆகவே அவர், இங்கு மாடுகளையும் கழுதைகளையும் ஓட்டும் மருத்துவர்களுக்காக ஒரு சந்தைப்படுத்தல் உத்தியாகவும், ஒரு
ஊக்கமாகவும், சொல்லப்போனால், இந்த சுதந்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டார்.
தடுப்பூசி, மக்களைப் பயமுறுத்துவதற்காக தங்களைச் சிறுத்தை நோய் பரப்பும் ஒரு கன்னியாஸ்திரியிடம் கொண்டு செல்கிறது.
மேலும், குழந்தைகள் வலதுபுறத்தில் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காணலாம்.
குழந்தைகள் தப்பி ஓடுகிறார்கள்.
ஆனால் உங்களுக்கு இந்த பயங்கரச் சூழல் தேவை, கோவிட் காலத்தில் ஒவ்வொரு தெரு மூலையிலும் சடலங்கள் கிடந்தது போல.
ஆகவே அவர்கள் இந்தத் தழும்புகளுடைய தேவதையைக் காட்டினார்கள்.
மேலும், பயம் எப்போதுமே இந்தத் தொழிலின் ஒரு மையப் பகுதியாக இருந்து வருகிறது.
ஆனால் அது அம்மைக்கும் நியாயப்படுத்தப்படவில்லை.
ஏன்? தட்டம்மை குறைந்தது ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்து வருவதாக அறியப்படுகிறது, ஒருவேளை பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருக்கலாம்.
மேற்கிலும் இருந்தன, ஆனால் ஒரு தீங்கற்ற குழந்தைப் பருவ நோயாகக் கருதப்பட்டதால், அது பற்றி விவாதிக்கப்படவே இல்லை.
இதோ, நான் இங்கிலாந்திலிருந்து சில புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்.
மேலும் நீங்கள் காணக்கூடியபடி, அது சுமார் 1630-ல் தொடங்குகிறது.
ஒரு பெரியவருக்கு அநேகமாக தட்டம்மை இருந்திருக்கலாம் என்பதற்கான முதல் ஆவிக் கட்டப்பட்ட வழக்கு இது.
அதுவரை, ஒரு பெரியவர் அம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்டார் என்பது கேள்விக்குட்பட்ட ஆர்வமூட்டும் நிகழ்வுகளாக மட்டுமே இருந்தன.
அது 17 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் தான் தொடங்கியது.
மேலும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தடுப்பூசிகள் ஏற்கனவே இருந்த 18 ஆம் நூற்றாண்டில் தான் தட்டம்மை பேரழிவு ஏற்பட்டது.
ஏனெனில் அதற்கு முன்பு, நீங்கள் மீண்டும் பார்த்தால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் லண்டனில் தட்டம்மை
நோயால் நூற்றுக்கும் குறைவான இறப்புகளே இருந்தன.
பலர் மிகவும் மோசமான சமூகச் சூழல்களில் வாழ்ந்துள்ளனர்.
மேலும், 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தட்டம்மை நோயால் இலட்சக்கணக்கான மரணங்கள் ஏற்படவில்லை.
மேலும், கோவிட் பற்றி நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.
2020-ல் மக்கள் இறக்கவில்லை, ஆனால் தடுப்பூசிகள் தொடங்கிய பிறகே.
இங்கே, ஒருவேளை, முதல் துப்பு இருக்கிறது.
இது மற்ற சமூக நிகழ்வுகளுடன் தொடர்பு கொண்டிருக்கலாமா?
ஆம், முப்பதாண்டுப் போருக்குப் பிறகு மறுசீரமைப்பு இயக்கம் வலுப்பெற்றபோதுதான், அம்மை
நோய் ஐரோப்பாவிற்கு ஒரு பேரழிவாக மாறியது.
பல புத்தகங்கள் இன்னும் கூறுகின்றன, மேலும் இது கவனமாக மீண்டும் மீண்டும் எழுதப்படுகிறது, அதாவது மாலையில் இருந்து
தடுப்பூசி போடுவது ஒரு பழைய நாட்டுப்புற மருத்துவப் பாரம்பரியம்.
சீனர்கள், இந்தியர்கள் மற்றும் ஆப்பிரிக்கர்கள் இதை ஏற்கெனவே செய்து முடித்துவிட்டனர், அதனால்தான்
தடுப்பூசி போடுவது உலகின் மிகவும் இயல்பான விஷயமாகும்.
உண்மைகளைப் பார்த்தால், அது முற்றிலும் உண்மையல்ல.
1700-க்கு முந்தைய எந்த ஆவணங்களும், யாராவது ஒருவரின் தோலில் சீழை வெட்டிவிட்டதாகக் குறிப்பிடுவதில்லை.
தடுப்பூசிகள் சுமார் 1700-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோபிளில் இருந்த இரண்டு கிரேக்க ஜோதிடர்களால் முதன்முதலில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டன.
சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அங்கு அம்மை நோய்ப் பரவல்களும் ஏற்பட்டன.
மேலும், 1713-ல் இதுபோன்ற நோய்த்தடுப்பு முறைகள் குறித்து ஒரு கிரேக்க மருத்துவர் முதல் அறிக்கையை வெளியிட்டார்.
ஆனால் இது ஒரு பழைய நாட்டு மருத்துவ பாரம்பரியம் அல்ல.
மேலும், இந்தப் பெண்மணி, லேடி வொர்ட்லி மான்டாகு, பயனுள்ள தட்டம்மைத் தடுப்பூசியை முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தியவர்
என்ற கூற்று, தட்டம்மை வரலாற்றின் ஒரு பழைய கட்டுக்கதை மட்டுமே.
அவர் இதை கான்ஸ்டான்டினோபிளில் கண்டார், பின்னர் 1721 முதல் மேற்கு ஐரோப்பாவில் தடுப்பூசி ஆதரவாளராகச் செயல்பட்டார்.
மேலும் இது முக்கியமாக மேல் வர்க்கத்தினரிடையே பரவலாகக் காணப்படுகிறது.
ஆனால், அப்போதும் கூட, இந்தத் தடுப்பூசிகளால் ஆரோக்கியமான மக்கள் இறந்தனர்.
மேலும் குறிப்பாக முன்னணி சமூக வட்டங்களில்.
தடுப்பூசி ஆதரவாளர்களிடையே கூட, குறைந்தது 2% இறப்பு விகிதம் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது.
அது உண்மையில் எவ்வளவு உயரமாக இருந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது.
ஆனால் நீங்கள் உண்மையில் திருமதி வொர்ட்லி மாண்டாகுவைக் கதையிலிருந்து நீக்கிவிடலாம்,
அவர் உண்மையில் எந்தப் பங்கும் வகிக்கவில்லை.
தடுப்பூசி போடுவதற்காக அவர் பிரச்சாரம் செய்யத் தொடங்கி பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்,
இங்கிலாந்தில் 1,000 பேருக்கு மேல் தடுப்பூசி போடப்படவில்லை.
அதைவிட முக்கியமானவர் அபே காண்டி என்ற ஒருவர், அவரைப் பற்றி வரலாற்றில் நீங்கள் மிகக் குறைவாகவே அறிந்து கொள்ளலாம்.
இந்தத் தடுப்பூசிகளுக்கு வலுவாக வாதிட்ட ஒரு யேசு சபைத் துறவி.
மேலும், தடுப்பூசிகள் எப்படியோ வேகம் பிடித்ததற்குக் காரணம், அதில் நிறைய பணம் சம்பந்தப்பட்டிருந்ததுதான்.
இதோ ஒரு உதாரணம்.
ரஷ்ய மன்னர் கத்ரீன் தி கிரேட்டிற்கு, அவருக்கும் அவருடைய குழந்தைகளுக்கும் தடுப்பூசி
போடுவதற்காக ஒரு ஆங்கில மருத்துவர் அழைக்கப்பட்டார்.
மேலும், இந்தச் செயல்பாட்டிற்காக, சொல்லப்போனால் ஐந்து நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொண்டார், அவருக்கு £10,000 செலுத்தப்பட்டது.
இன்றைய நாணய மதிப்பில், அது சுமார் ஒரு மில்லியன் யூரோக்கள் ஆகும்.
ஆண்டுக்கு £500 வாழ்நாள் ஓய்வூதியம் மற்றும் பாரான் பட்டம்.
அவரும் அவரது சந்ததியினரும் வாழ்நாள் முழுவதும் சுகமாக வாழ்ந்தனர்.
இன்று கேரேஜ்களில் ஒப்பீட்டளவில் சில போர்ஷேகள் மட்டுமே தடுப்பூசி போட்டுள்ளன.
1721-ல், இந்த மங்கலான தட்டம்மை சீழின் தடுப்பூசிகள் வழியாக
குளத்தில் தெறித்து விழுந்தது.
கூறப்படும்படி, ஒரு கப்பல் மூலம் அமெரிக்காவிற்கு தட்டம்மை நோய்க்கான வழக்குகள் கொண்டுவரப்பட்டன.
மேலும், ஒரு மதகுருவும் ஒரு மருத்துவரும், மக்களுக்குத் தடுப்பூசிகள் மூலம் பாதுகாப்பு வழங்குவது அவசியம் என்று வலியுறுத்தினர்.
மேலும், அவர்கள் அந்த நேரத்தில் மேற்கொண்ட இந்த மதிப்பீடு, முதல் மருத்துவப் புள்ளிவிவரமாகவும் கருதப்படுகிறது.
சின்னம்மை இறப்பு விகிதம் 15%-லிருந்து 2.5%-ஆகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு வெற்றி.
இருப்பினும், மக்கள் கருத்தில் கொள்ளத் தவறுவது என்னவென்றால், இது ஒரு மதவெறியப் புரிட்டனான
திரு. காட்டன் மாதர் நடத்திய முறையான ஆய்வாகும்.
குழுக்கள் முற்றிலும் ஒப்பிடத்தக்கதாக இல்லை. எந்தவொரு यादृচ্ছிகப் பங்கீடும் செய்யப்படவில்லை.
தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டவர்கள் மற்றும் போட்டுக் கொள்ளாதவர்கள் வெளிப்படையாக மிகவும் மாறுபட்ட குழுக்களாக இருந்தனர்.
மேலும், இந்தத் தடுப்பூசிப் பிரச்சாரத்தின் போது, திரு. காட்டன் மாதர் 14 நாட்கள் தனது சொந்த வீட்டிலேயே ஒளிந்திருக்க
வேண்டியிருந்ததால், அவரது வெற்றியும் வரம்புக்குட்பட்டதாகவே இருந்திருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அவர்
கும்பலால் தாக்கப்பட்டிருப்பார் என்று அவரது மனைவி அஞ்சினார்.
ஆகவே, கடுமையான உடல்நலச் சம்பவங்களும் மரணங்களும் நடந்திருக்க வேண்டும்.
திரு. காட்டன் மேதர் அங்கே சூனிய வேட்டைகளையும் நடத்தினார், சொல்லப்போனால்.
ஆம். மேலும், வெற்றியைப் பொறுத்தவரை ஐரோப்பாவிலும் நிலைமை நன்றாக இல்லை.
நீங்கள் இங்கே பார்த்தால், இவை கோபன்ஹேகனிலிருந்து பெறப்பட்ட வருடாந்திர தட்டம்மை இறப்பு விகிதத்தைக் காட்டும் புள்ளிவிவரங்கள்.
மேலும், நோய்த்தடுப்பு மருத்துவமனை இங்குதான் திறக்கப்பட்டு மீண்டும் மூடப்பட்டது என்பது இங்கே குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
எதுவும் மாறியிருக்கிறது என்று சுட்டிக்காட்டக்கூடிய எதுவும் அந்த எண்களில் இல்லை.
வெற்றிக்கு இவ்வளவுதான்.
மேலும், நீங்கள் கோபன்ஹேகன் மற்றும் பிற இடங்களில் நுழையவில்லை என்றால், அது பாஸ்டனிலும் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
மேலும், மருத்துவ வரலாறு பற்றிய பல புத்தகங்களில் குறிப்பிடப்படாத ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், 1729-ல், லேடி வாட்லி மான்டாகு இந்த முழு
யோசனையையும் ஊக்குவித்த எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றம் ஏற்கனவே நோய்த்தடுப்பு முறைகளைத் தடை செய்திருந்தது.
மேலும், 1743-க்குப் பிறகே அவை மீண்டும் ஏதேனும் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
மேலும், வியன்னாவில் இருந்த மரியா தெரசாவின் தனிப்பட்ட மருத்துவர், அந்த நேரத்தில் மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒரு
கருத்தை வெளியிட்டார்: அதாவது, பிரபுக்களும் பணக்காரர்களும் பொதுவாக தட்டம்மை நோயால் இறக்கிறார்கள் என்பதே அது.
சிகிச்சையளிக்கப்படாத காலனி சிகிச்சையின்றி உயிர் பிழைக்கிறது.
இது, தட்டம்மை உண்மையில் ஒரு தீவிரமான நோய் அல்ல என்பதையும் காட்டுகிறது.
சின்னப்பொட்டு ஒரு தீவிரமான நோயாக மாறியது இந்தத் தொற்று முறையின் வடிவத்தில் மட்டுமே.
மேலும் அது வரலாற்றைப் பாதித்துள்ளது.
சிறுத்தொற்று அல்ல, ஆனால் வாக்கினியா.
இங்கே நான் உங்களுக்கு இரண்டு முக்கியமான மரணங்களைக் காட்டுவேன்.
இடதுபுறம், லூயி XV; வலதுபுறம், கடைசி பவேரியன் விட்டெல்ஸ்பாக்.
சின்னம்மை நோயால் இறந்ததாகக் கூறப்படும் மாக்சிமிலியன் III ஜோசப் என்பவரால் அவரது வம்சம் அழிந்தது.
இருவரும் அம்மை நோயால் இறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது, ஒருவர் 64 வயதிலும், மற்றொருவர் 50 வயதிலும்.
மேலும் அவர்கள் இருவருக்கும் இருந்த பொதுவான விஷயம் என்னவென்றால், அவர்கள் மிகவும் நேசிக்கப்பட்ட ஆட்சியாளர்களாக இருந்தனர்.
அவர்களின் ஆட்சியில் மக்கள் செழித்து வாழ்ந்தனர்.
64 வயதில் லூயிஸ் XV-க்கு தட்டம்மை வந்திருக்க முடியாது என்பது நமக்கு உறுதியாகத் தெரியும், ஏனெனில் அவர் ஏற்கனவே
குழந்தையாக இருந்தபோதே அதைக் கடுமையாகப் பெற்றிருந்தார், மேலும் தட்டம்மை வாழ்நாள் முழுவதும் நோயெதிர்ப்பு சக்தியை அளிக்கிறது.
லூயி XV தனது 64 வயதில் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு, "சிறுத்தொற்று நோய் எனக்குக் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்ததென்று
எனக்குத் தெரியாவிட்டால், எனக்கு இப்போது சிறுத்தொற்று நோய் இருக்கிறது என்று சொல்வேன்" என்றார்.
அவர் பிழைக்கவில்லை. அது அம்மைத் தடுப்பூசியாக இருந்திருக்க வேண்டும்.
மேக்ஸ் III ஜோசப் தனது மக்களைத் தடுப்பூசி போட்டுக்கொள்ள உத்தரவிட்டதாகவும், ஆனால் தானே அதைப் போட்டுக்கொள்ள
எப்போதும் மறுத்துவிட்டதாகவும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார்.
முழு ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும்போது, 50 வயதில் தட்டம்மை நோய் வந்து இறப்பது சாத்தியமா என்று ஒருவர் சந்தேகிக்கலாம்.
மேலும் பல உள்ளன.
வியன்னாவில் இரண்டு ஹாப்ஸ்பர்க் பேரரசர்களும் அம்மை நோயால் இறந்தனர்.
மேலும், நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் சில விஷயங்கள் உள்ளன.
இறந்த பிரபுக்கள் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரத்தை அனுபவித்தவர்கள்.
ஆனால் உண்மையில் தட்டம்மை ஒரு சேரி மக்களின், ஏழைகளின் நோய்.
அது எப்படி இருக்க முடியும்?
மேலும் அது எப்போதும் ஒரு குழந்தைப் பருவ நோயாகவே இருந்தது.
முதிர்ந்த வயதினர், நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கும்போது, ஏன் தட்டம்மைக்கு ஆளாகிறார்கள்?
அந்த நேரத்தில் வேறு எந்த மருத்துவரும் பெரியவர்களுக்குத் தட்டம்மை ஏற்பட்டதைக் கண்டதில்லை.
மேலும் முக்கியமாக, தட்டம்மை மிகவும் தொற்றும் தன்மை கொண்டது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.
ஆனால், ஆட்சியாளர்களும் பிற பிரபுக்களும் இறந்த இடங்களில், தட்டம்மை நோயால் மேலும் நோயாளிகளும், இறப்புகளும் ஏற்படவில்லை.
அவை தொற்றுவதாக இல்லை, மேலும் வெளிப்படையாக மற்றவர்களைத் தொற்றவும் இல்லை.
ஆனால் அவர்களுக்கு பொதுவானதாக இன்னொரு விஷயம் இருக்கிறது.
எல்லா ஆட்சியாளர்களும் திருச்சபையைத் தங்கள் எதிரியாகக் கொண்டிருந்தனர்.
அவர்கள் தேவாலயத்தை அதன் வரி விலக்கு நிலையிலிருந்து நீக்க விரும்பினர்.
அவளுடைய மரணத்திற்குப் பிறகு அது நடக்கவில்லை.
மேலும், இந்த நிகழ்வுகளுக்கு என்னிடம் மற்றொரு சாட்சி உள்ளது.
இவர் அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த அபிரகாம் ஏ. சாண்டா கிளாரா என்ற துறவி.
அவரது உண்மையான பெயர் ஜோஹான் உல்ரிச் மெகெர்லே.
மேலும், அப்போதே கூட, மெடி கோரம் பிரபுக்களின் சிறப்புரிமை என்பது தண்டனையில்லாமல் கொல்லும் உரிமைதான் என்று அவர் கூறினார்.
எனவே, கொலை செய்வதற்கான உரிமம் வழங்கப்பட்ட மனித வரலாற்றின் முதல் நபர் ஜேம்ஸ் பாண்ட் அல்ல; உண்மையில், திரு. மெகெர்ல்
கூறுவது போல், இந்த நடைமுறை 13 ஆம் நூற்றாண்டில் மருத்துவத் தொழில் நிறுவப்பட்டபோது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
தடுப்பூசி அவ்வளவு மோசமாக இருக்க முடியாது என்பதால், இது அனைத்தும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்று நம்புபவர்களுக்காக,
தடுப்பூசி வரலாறு குறித்த ஹெர்வே போவின் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு மேற்கோளை நான் கொண்டு வந்துள்ளேன்.
அவர் லுவெனில் ஒரு சிறப்புப் பேராசிரியர் ஆவார்.
மேலும் அவர் தடுப்பூசி போடுவதை மிகவும் ஆதரிக்கிறார்.
பாஸ்டர் நிறுவனத்துடனும் தொடர்புடையது.
மேலும், 1721-க்கும் சடன் முறையின் அறிமுகத்திற்கும் இடையில் ஐரோப்பாவில் நடைமுறையில் இருந்த தடுப்பூசி, நாம் விரைவில்
விவாதிக்கவிருக்கும் அந்த முறையின் வருகைக்கு முந்தைய தடுப்பூசி முறையாகும், அது மிகவும் ஆபத்தானதாக இருந்தது
என்று அவர் தனது 2011 ஆம் ஆண்டு புத்தகத்தில் எழுதியுள்ளார்.
அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய எல்லையின் மீது இருந்தது.
எனவே, இந்தத் தடுப்பூசிகள் ஒரு சாத்தியமான கொலை ஆயுதமாகவும் இருந்தன என்பதை அவர் மறைமுகமாகவும் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.
மக்கள் இந்த மனிதரின் பேச்சைக் கேட்டிருந்தால், இவற்றில் எதுவும் அவசியமாக இருந்திருக்காது.
டேனியல் சடன், ஒரு கல்விசார் மருத்துவர் அல்ல, மாறாக ஒரு திறமையான அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். அவர்
அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.
அவர் 1750-க்குப் பிறகு தடுப்பூசிகளைச் செய்தார், ஆனால் ஒரு புதிய நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தினார்.
மேலும், தற்செயலாக, அந்தச் செயல்பாட்டில் பெருமளவிலான பணத்தையும் சம்பாதித்தார்.
சாதாரண குடிமக்களுக்குத் தடுப்பூசி ஒன்றுக்கு £10 மற்றும் செல்வந்தர்களுக்கு £25 ஆகும்.
அவன் ஒரு நாளைக்கு சுமார் 500 முதல் 1000 வரை செய்தான்.
அப்போது, ஒரு தனி வீட்டின் விலை £500. அதாவது, அந்த வழியில் அவர் ஒரே நாளில் பல தனி வீடுகளைச் சம்பாதித்தார்.
இருப்பினும், "நான் ஒரு நோயாளியைக் கூட இழக்கவில்லை" என்று தனது வாழ்நாளின் இறுதியில்
அவர் கூறியதால், அவர் மரியாதையைப் பெற்றுள்ளார்.
முதலாவதாக, அவர் மேலும் நச்சுத்தன்மையுள்ள நடவடிக்கைகளை எடுப்பதைத் தவிர்த்தார். தடுப்பூசி வரலாற்றில் இது பெரும்பாலும்
மறக்கப்படுகிறது, அதேபோல தடுப்பூசிகளில் உள்ள துணைப்பொருட்களும் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.
ஏனென்றால், அந்தக் காலத்தில் நீங்கள் தடுப்பூசி போட்டபோது, அதிகாரப்பூர்வ மருத்துவம் உங்களுக்கு அடாலா, ஆன்டிமோனி,
பாதரசம் மற்றும் பிற சுவையான நச்சுப் பொருட்களையும் கொடுத்தது.
அவன் அதை எதுவும் செய்யவில்லை.
அவர் அவருக்குத் தடுப்பூசி போட்டுவிட்டு, புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றைத் தவிர வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்று கூறினார்.
ஆனால் அவர் எல்லாவற்றையும் விட ஒரு காரியத்தைச் செய்தார். மக்கள் திரு. சட்டனைக்
கேட்டிருந்தால், கோவிட் தடுப்பூசி பேரழிவும் நடந்திருக்காது.
அவர் ஒரு அடிப்படைச் சோதனையை நடத்தினார்.
அவர் ஒருமுறை இரத்தம் வராமல், சீயைத் தோலில் வெட்டிவிட்டார்.
ஒருமுறை அவர் தோலைக் கிழித்து, இந்த சீழத்தை தோலிற்கு அடியில் உள்ள கொழுப்புத் திசுக்களில் செலுத்தினார், பின்னர் என்ன
நடக்கும் என்று பார்க்க, அந்த சீழத்தை தசைகளிலும் செலுத்தினார்.
மேலும், அந்த இலக்கு நிகழ்வு தோலில் ஏற்படும் தடுப்பூசிப் புண்கள், அதாவது, தடுப்பூசி போட்ட பிறகு ஏற்படும்
ஒரு தீங்கற்ற வகை தட்டம்மை என்பது அவர் கண்டறிந்தார்.
இது தோலில் தடுப்பூசி போட்டபோது மட்டுமே நிகழ்ந்தது, தோலடி கொழுப்புத் திசுக்களிலோ அல்லது தசைகளிலோ அல்ல.
ஏன்?
இது உண்மையில் மிகவும் தெளிவாக இருக்கிறது.
ஏனெனில் நமது நோயெதிர்ப்பு மண்டலம் தோலுக்குள் செயல்படுகிறது.
நாம் ஆழமாக வைக்கும் அனைத்தும் ஒரு பேரழிவு.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, திரு. சடன் காலத்திலிருந்து 250 ஆண்டுகளாக மருத்துவம் இதை உணரத் தவறிவிட்டது.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது "தி இனோக்குலேட்டர்" என்ற படைப்பு 1796 வரை வெளியிடப்படவில்லை, அப்போது
ஜெனரின் தடுப்பூசி ஏற்கெனவே தொடங்கும் நிலையில் இருந்தது.
ஆனால், தடுப்பூசிகள் மூலம் நமது நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்திற்கு எதையாவது கற்பிக்க நீங்கள் விரும்பினால், அது தோல்
மற்றும் சளிச் சவ்வுகள் வழியாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதைத்தான் சடன் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்.
இது ஒரு பரிணாம வழிமுறை. இருப்பினும், திசுக்களில் ஆழமாக ஏதேனும் செலுத்தப்பட்டால் இது நிகழாது.
தோல், மூக்கு, தொண்டை, நுரையீரல் மற்றும் செரிமானப் பாதை மட்டுமே நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்தின்
நினைவாற்றலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.
மற்ற எதுவும் காயத்திற்கு வழிவகுக்கும் உடல்ரீதியான தீங்குதான்.
அது சட்டனின் திருப்புமுனையாக இருந்திருக்கும்.
ஆனால் திரு. ஜென்னர் வந்தார்.
மேலும் திரு. ஜென்னர், முதல் நபராக இல்லாமல், அவருக்கு முந்தைய மற்ற மருத்துவர்களுடன் சேர்ந்து, பால் மங்கையர்களுக்கு அம்மைத் தழும்புகள்
ஏற்படாமல் இருந்ததற்குக் காரணமான, பாதிப்பில்லாத மாட்டு அம்மை,
ஆனால் அழகான வெள்ளைத் தோலைத் தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளன, தடுப்பூசி போடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும்போது மனித தட்டம்மை
சீழிற்கு ஒரு நல்ல மாற்றுப் பொருளாகச் செயல்பட முடியும்.
ஆனால் பால் மடியைச் சேர்ந்த பெண்கள் உண்மையில் புத்தம் புதிய, பதப்படுத்தப்படாத பசுவின் பாலைக் குடித்ததால்தான்
ஆரோக்கியமாகவும் அழகான சருமத்துடனும் இருந்தனர். இதற்கும் பசுவின் தட்டம்மைக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
ஏன்? ஏனென்றால் அவை மிகவும் அரிதானவை.
ஜென்னரே தனது தடுப்பூசியின் செயல்திறனுக்கு எந்த ஆதாரத்தையும் வழங்கவில்லை, மேலும் அவர் அறமற்ற சோதனைகளை நடத்தினார்.
உதாரணமாக, அவர் தனது தோட்டக்காரரின் மகனுக்கு இந்த மாட்டு அம்மைத் தடுப்பூசியைப் போட்டு, குழந்தைக்கு ஏதேனும் நேர்கிறதா
என்று பார்க்க, அந்தக் குழந்தையை அம்மை நோய் பாதிக்கச் செய்தார்.
மேலும், அவர் தனது மகனுக்கும் தடுப்பூசி போடுவதற்குத் தயங்கவில்லை. இதைப் பற்றியும் நீங்கள் பொதுவாகப் படிப்பதில்லை.
இந்தத் தடுப்பூசிக்குப் பிறகு அவரது மகனுக்கு மனநலக் குறைபாடு ஏற்பட்டது, மேலும் அவர் 21 வயதில் இறந்தார்.
இது ஜென்னர், தடுப்பூசி ஹீரோ.
மேலும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, திரு. ஜென்னர் அப்போது அனுப்பியிருந்த பழைய குழாய்களும் ஆய்வு செய்யப்பட்டன.
அதில் கௌபோக்ஸ் சுத்தமாக இல்லை.
அதில் குதிரை தட்டம்மை இருந்தது, அல்லது ஒருவேளை காய்ந்துபோன ஏதோ ஒன்று, உலகம் முழுவதும் அனுப்பப்பட்ட
ஏதோ ஒன்று, நிச்சயமாக எந்தப் பயனும் இல்லாத ஒன்று.
மேலும், ஜெனரின் அறிமுகத்திற்குப் பிறகு இங்கிலாந்தில் உள்ள சில புள்ளிவிவரங்கள், இடதுபுறத்தில் காட்டுவது
போல, இவை இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட அம்மை இறப்புகளாகும்.
1853 ஆம் ஆண்டிலிருந்தே எங்களுக்குக் கட்டாயத் தடுப்பூசி போடப்பட்டுவிட்டது.
14,000, 20,000, பின்னர் 44,000 அம்மை இறப்புகளுடன் ஒரு பெருந்தொற்று.
தடுப்பூசிதான் உண்மையில் தட்டம்மை நோயால் மரணத்திற்கு வழிவகுத்தது என்பதை மக்கள் படிப்படியாக உணர்ந்தனர்.
மேலும், ஒரு நகரம் இந்தச் சோதனையை நடத்தியது, ஒருவிதத்தில் சொல்லலாம். அதை நீங்கள் இங்கே காணலாம். அது லீசெஸ்டர் நகரம்.
நான் மீண்டும் செல்கிறேன்.
லீசெஸ்டர் நகரம், நகர சபை மூலம் கட்டாயத் தடுப்பூசி இனி நகர எல்லைகளுக்குள் அமல்படுத்தப்படாது என்று கூறியுள்ளது.
கட்டாயத் தடுப்பூசி இனி அமல்படுத்தப்படாது.
மேலும், கட்டாயத் தடுப்பூசி அமல்படுத்தப்பட்ட மற்ற நகரங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, லீசெஸ்டர் நகரத்தில் அப்போது
அம்மை பாதிப்புகளின் எண்ணிக்கையும், அம்மை இறப்புகளின் எண்ணிக்கையும் மிகக் குறைவாக இருந்தன.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் நடந்த நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியிலும் இது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
இங்கு நீங்கள் தட்டம்மை நோயால் ஏற்பட்ட மரணங்கள் மற்றும் தட்டம்மைத் தடுப்பூசியால் ஏற்பட்ட மரணங்களின் எண்ணிக்கையைக் காணலாம்.
வளைவுகள் அடிப்படையில் சம உயர மதிப்புகளைக் காட்டுகின்றன.
இதன் பொருள், தீவிர தடுப்பூசி ஆதரவாளர்கள்கூட, அது இறப்பு விகிதத்தைக் குறைக்கிறது என்று கூற முடியாது.
ஆனால் அது மரணங்கள் மட்டுமல்ல; கடுமையான ஊனங்களும் ஏற்பட்டன.
சின்னப்பொட்டுத் தடுப்பூசியில் செய்யப்பட்ட மாற்றங்களுடன் மூளைக்காய்ச்சல் ஏற்பட்டுள்ளது.
மேலும் 1924-ல், பிராக்கில் உள்ள ஒரு நோயியல் நிபுணர், ஒரு உடற்கூராய்வின் போது முதல்
முறையாக இந்தத் தெளிவான தொடர்பை நிறுவினார்.
இதற்கு எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். எனவே 125 ஆண்டுகள். தடுப்பூசி அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு.
முதல் முறையாக, இந்த முழு விஷயமும் மூளைக்காய்ச்சலை ஏற்படுத்துவதாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
நிச்சயமாக, இது இதற்கு முன்பும் நடந்திருக்கிறது.
மேலும், 1953-ல் கார்ல்ஸ்ரூஹேயில் தடுப்பூசி சேதம் அங்கீகரிக்கப்பட, மற்றொரு மனித ஆயுட்காலம்,
அதாவது ஒரு தலைமுறை, அதாவது 30 ஆண்டுகள் ஆனது.
அதுவரை, 250 ஆண்டுகளாகத் தடுப்பூசிகள் போடப்பட்டிருந்தாலும், தடுப்பூசியால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள்
குறித்த அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கைகள் எதுவும் இல்லை.
மேலும், ஜெர்மனியின் கூட்டாட்சி குடியரசில், தட்டம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாரும் இல்லை என்றாலும், 1949 மற்றும்
1979-க்கு இடையில் தட்டம்மை நோயின் 7 உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகளும், RKI மற்றும் பால் எர்லிச் நிறுவனத்தால்
ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட 360 தடுப்பூசி தொடர்பான மரணங்களும், குறைந்தது 984 நிரந்தர பாதிப்பு நிகழ்வுகளும் இருந்தன.
அதனால்தான் 1979-ல் தட்டம்மை ஒழிப்பு அறிவிக்கப்பட்டது, ஏனெனில் அப்போதுதான் தட்டம்மைத் தடுப்பூசியை படிப்படியாக நிறுத்த முடிந்தது.
இல்லையென்றால், தட்டம்மைத் தடுப்பூசி தொடர்ந்து செலுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டியிருந்திருக்கும்.
ஆனால் அது சாத்தியமில்லை.
மேலும், அமெரிக்க ராணுவத்தில் தடுப்பு மருத்துவத்தின் மருத்துவ இயக்குநராக இருந்த, தடுப்பூசிகளை ஆதரித்த ஒரு அமெரிக்க
மருத்துவரின் மேற்கோளுடன் என் உரையை முடிக்க விரும்புகிறேன்.
1940-ல், கிட்டத்தட்ட 250 ஆண்டுகாலத் தடுப்பூசி வரலாற்றுக்குப் பிறகு, செயலூக்கமான மற்றும் செயலற்ற என இரண்டுமேயான
நோயெதிர்ப்புத் தடுப்பு குறித்த முழுமையான கேள்வியும் இன்னும் பரிசோதனைக் கட்டத்திலேயே இருப்பதாக அவர் கூறினார்.
மேலும், இந்த முழு விஷயமும் எவ்வளவு சோதனைக்கட்டத்தில் உள்ளது என்பதை நாம் இப்போது மீண்டும் ஒருமுறை கண்டிருக்கிறோம்.
மேலும், இந்தக் காலகட்டத்திற்குப் பிறகும் நிலைமை அப்படித்தான் இருந்தால், தடுப்பூசிகள் ஏன் இன்னும் ஒரு
பிரச்சினையாக இருக்கின்றன என்று மட்டுமே ஒருவர் கேட்க முடியும்.