Китобҳои дарсии мактабӣ ба мо мегӯянд, ки аввалин бор сифлис мағлуб карда шуд ва сипас як беморӣ паси
дигараш, ҳамаашон бо шарофати эмгузаронии бехатар ва муассир.
Аммо оё ин воқеан дуруст аст?
Ин саволро лекторе дар донишгоҳ, доктор Герд Рёутер, радиолог ва таърихнигори тиббӣ, баррасӣ мекунад.
Доктор Рейутер муддати тӯлонӣ бо интиқоди тибби таҳти нуфузи ширкатҳои дорусозӣ маъруф аст ва инро дар
бестселлери худ дар «Шпигел» бо номи «Der betrogene Patient» (Бемори фиребхӯрда) низ иброз кардааст.
Дар лексияи худ доктор Герд Рётер бо истифода аз намунаи эмгузаронии вабои хурд ва манбаъҳои таърихи тиббӣ оқибатҳои
эмгузаронии ҳатмии вабои хурдро ба аҳолӣ нишон медиҳад.
Ба гуфтаи доктор Рейутер, оспа бемории бехатар буд, аммо эмгузаронӣ бар зидди он боиси марги даҳҳо ҳазор нафар шуд.
Бо эмгузаронӣ, метавон гуфт, вабои хурдмурдагӣ аз байн рафт.
Ба гуфтаи доктор Рейтер, 300 соли таърихи эмгузаронӣ метавонад бо як ҷинояти ягона алайҳи саломатӣ баробар дониста шавад.
Худи худ бишнавед, ки доктор Рёйтер дар бораи эмгузаронӣ ва, махсусан, эмгузаронии зидди сипаки хурд чӣ мегӯяд.
Лексия дар доираи симпозиуми MWGFD бо мавзӯи «Тасдиқи ваксина, тавсияҳои эмгузаронӣ, эмгузаронии
ҳатмӣ – оё маълумотҳо кофӣ ҳастанд?» пешниҳод шуд.
Доктор Роналд Вайкл: Лутфан лаззат баред. Ҳоло ба ман ҳамроҳ шавед барои як презентатсияи бениҳоят фароғатбахш
аз ҷониби ҳамкори муҳтарами мо, доктор Герд Рёутер, бо унвони «Ваксинагузорӣ – ҳикояи муваффақият?»
Доктор Герд Рейтер: Бале, муҳтарам Рене, бисёр ташаккур, меҳмонони муҳтарам.
Ваксинаҳои Ковид-19, ки воқеан ваксина набуданд, аввалин ҷинояти тиббӣ дар соҳаи тандурустӣ набуданд.
Дар асл, таърихи 300-солаи эмгузаронӣ як ҷинояти бузурги соҳаи тандурустӣ аст, аммо бинобар маҳдудияти
вақт ман танҳо дар бораи як эмгузаронӣ ҳарф мезанам.
Аммо ин таърихи 200-солаи эмкунӣ аст, зеро 200 соли аввали он танҳо ба эмкунии бемории вабои хурд бахшида шуда буд.
Ва ин барномаи эмгузаронии бемории вабои хурд дақиқ ҳамон тавре гузаронида шуд, ки барномаи кунунии Ковид-19.
Ин дар бораи маҷбурсозӣ, дар бораи ҷазоҳо, дар бораи маблағи зиёди пул буд, дар баъзе ҳолатҳо ҳатто бештар аз пули имрӯза.
Ва он дар бораи анҷом додани коре буд, ки ягон далел надошт.
Ва зарар пинҳон карда шудааст.
Баъзеҳо метавонанд бигӯянд, оё вабои хурд ва Ковид воқеан муқоиса карда мешаванд?
Ковид, он танҳо грипп буд.
Аммо сипаки хурд бемории воқеан даҳшатнок буд.
Ман ин як суратро барои шумо бо худ овардаам, ки шумо онро такрор ба такрор хоҳед дид.
Ҷолиб аст, ки шумо ҳамеша дар интернет ва дар китобҳо ҳамон тасвирҳои вабои хурдчашмиро мебинед.
Дар давраи аксбардорӣ ва филмсозӣ беморони вабои хурд он қадар зиёд набуданд, ки шумо метавонед пайваста беморони нав биоред.
Аммо аллакай дар асри XIX як карикатурист ҷуръат кард, ки нишон диҳад, ки вабои хурд воқеан ҳам он қадар
бемории даҳшатнок нест ва ҳатман аз Ковид бадтар нест.
Фақат онҳо хеле зишт менамоянд.
Пас ӯ дар ин ҷо, метавон гуфт, ҳамчун як ҳилаи маркетингӣ барои мутахассисони тиб, ки дар ин ҷо бо говҳо ва
харҳо савор мешаванд, ва ҳамчун як ангеза, метавон гуфт, ба
Ваксинация: бо худ доштани нимфае, ки бо вабои хурдпӯст пӯшонида шудааст, то мардумро тарсонанд.
Ва шумо метавонед бинед, ки кӯдакон дар тарафи рост чӣ кор мекунанд.
Кӯдакон гурехтанд.
Аммо ба шумо ҳамин сенарияи тарс лозим аст, мисли мурдаҳое, ки бо Ковид дар ҳар гӯшаи кӯча хобида буданд.
Пас онҳо дар ин ҷо ин нимфаи доғдорро нишон доданд.
Ва тарс ҳамеша ҷузъи марказии тиҷорат буд.
Аммо дар мавриди вабои хурд низ ин одилона набуд.
Чаро? Маълум аст, ки сифилис ҳадди ақал як ҳазор сол вуҷуд доштааст, эҳтимолан ҳазорҳо сол.
Онҳо дар Ғарб низ вуҷуд доштанд, аммо ҳамчун бемории бехатаре дар кӯдакӣ, ки ҳатто дар бораи он сӯҳбат намешуд.
Ва дар ин ҷо ман чанд омор аз Англия овардаам.
Ва, чун мебинед, он тақрибан соати 16:30 оғоз мешавад.
Ин аввалин ҳолати сабтшудаи калонсолест, ки эҳтимолан ба вабои хурд гирифтор буд.
То он замон танҳо кунҷковии шубҳанок вуҷуд дошт, ки як калонсол ба вабои хурд гирифтор шуда бошад.
Ин танҳо дар нимаи дуюми асри XVII оғоз ёфт.
Ва аз ҳама муҳим, фалокати вабои хурдчак дар асри XVIII рух дод, вақте ки эмгузаронӣ аллакай вуҷуд дошт.
Зеро пеш аз он, агар боз нигоҳ кунед, дар Лондон ҳар сол аз вабои хурд камтар аз сад нафар мемурданд.
Бисёриҳо дар шароити иҷтимоии хеле бад зиндагӣ кардаанд.
Ва то асри XVIII садҳо ҳазор ҳолатҳои марговари вабои хурдчак рух надода буданд.
Ва биёед танҳо дар бораи Ковид фикр кунем.
Дар соли 2020 одамон намурданд, аммо танҳо пас аз оғози эмгузаронӣ.
Ва ин ҷо, шояд, аввалин нишона аст.
Оё ин метавонад бо дигар рушдҳои иҷтимоӣ алоқаманд бошад?
Бале, сипнопастӣ танҳо пас аз он барои Аврупо ба як фалокат табдил ёфт, ки Контрреформатсия пас аз Ҷанги сӣ сола қувват гирифт.
Ҳанӯз ҳам бисёр китобҳо мегӯянд ва инро такрор ба такрор бодиққат менависанд, ки эмгузаронӣ бо гной аз
беморони вабои хурд як анъанаи қадимаи тибби халқӣ аст.
Чинҳо, ҳиндҳо ва африқоиҳо аллакай ин корро кардаанд, аз ин рӯ эмгузаронӣ табиӣтарин чиз дар ҷаҳон аст.
Агар шумо ба далелҳо назар афканед, ин умуман дуруст нест.
Ҳеҷ ҳуҷҷате пеш аз соли 1700 вуҷуд надорад, ки нишон диҳад касе ҳеҷ гоҳ гнойро ба пӯсти шахси дигар бурида бошад.
Вакцинагузорӣ аввалин бор тақрибан соли 1700 аз ҷониби ду фолбин юнонӣ дар Константинопол сабт шудааст.
Каме баъдтар дар он ҷо низ эпидемияҳои вабои хурӯшак сар заданд.
Ва соли 1713 аввалин гузориш дар бораи чунин эмгузаронӣ аз ҷониби як табиби юнонӣ сабт шуд.
Аммо на анъанаи қадимаи тибби халқӣ.
Ва инчунин дар афсонаҳои қадимаи таърихи сикак гуфта мешавад, ки ҳамин зан, леди Вортли Монтагу,
муаррифгари бузурги эмкунии судманди зидди сикак буд.
Ӯ инро дар Константинопол дид ва сипас аз соли 1721 ба баъд дар Аврупои Ғарбӣ ҳамчун лоббисти эмкунӣ фаъолият кард.
Ва он асосан дар байни синфи болоӣ маъмул аст.
Аммо ҳатто он замон ҳам одамони солим дар натиҷаи ин эмгузаронӣ мемурданд.
Ва махсусан дар доираҳои пешқадами иҷтимоӣ.
Ҳатто дар миёни тарафдорони эмгузаронӣ низ сатҳи марг ҳадди ақал 2% эътироф мешавад.
Ҳеҷ кас намедонад, ки он воқеан чӣ қадар баланд буд.
Аммо дар асл шумо метавонед хонум Вортли Монтагуро аз ҳикоя хориҷ кунед, зеро ӯ воқеан нақш надошт.
Даҳ сол пас аз он ки ӯ барои эмкунӣ лоббингро оғоз кард, дар Англия на бештар аз 1 000 нафар эмкунӣ шуда буданд.
Муҳимтар аз ҳама як абад Конти буд, ки дар таърих дар бораи ӯ хеле кам маълумот доред.
Як иезуит, ки ба таври қатъӣ ҷонибдори ин эмгузариҳо буд.
Ва сабаби он, ки эмгузаронӣ ба ҳар ҳол суръат гирифт, дар он буд, ки маблағи зиёде дар ин кор ҷалб шуда буд.
Ин як намуна аст.
Як табиби англис ба назди императрицаи Русия Екатеринаи Бузург даъват шуд, то ӯро ва фарзандонашро эмгузаронӣ кунад.
Ва барои ин фаъолият, ки, бигӯем, панҷ дақиқа давом кард, ӯ маблағи 10 000 фунт стерлинг гирифт.
Дар пули имрӯза ин тақрибан як миллион евро аст.
Нафақаи умрӣ ба маблағи 500 фунт стерлинг дар як сол ва унвони барон.
Ӯ ва наслҳои ӯ то охири умр таъмин буданд.
Имрӯз дар гаражҳо нисбатан кам «Поршҳои» эмшуда ҳастанд.
Дар соли 1721, ин воксинаҳои номаълум бо гнойи вабои хурд тавассути
Дар ҳавз парид.
Гуфта мешавад, ки ҳолатҳои вабои хурд тавассути киштӣ ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ворид шудаанд.
Ва пас аз он як рӯҳонии динӣ ва як табиб таъкид карданд, ки ҳимояи аҳолиро бо эмгузаронӣ ҳатмӣ аст.
Ва ин арзёбие, ки онҳо дар он замон анҷом доданд, низ ҳамчун аввалин омори тиббӣ ҳисобида мешавад.
Нисбати фавтии вабои хурд аз 15% то 2,5% коҳиш меёфт. Муваффақият.
Аммо он чизеро, ки мардум ба назар намегиранд, ин аст, ки ин таҳқиқоти дуруст набуд, ки онро ҷаноби
Коттон Мазер, як пуритани фанатик, анҷом додааст.
Гурӯҳҳо умуман муқоисашаванда набуданд. Тақсимоти тасодуфӣ вуҷуд надошт.
Онҳое, ки эм гирифта буданд, ва онҳое, ки эм нагирифта буданд, албатта гурӯҳҳои хеле гуногун буданд.
Ва муваффақият низ маҳдуд буд, зеро ҷаноби Коттон Мазер дар давоми ин маъракаи эмгузаронӣ маҷбур шуд 14 рӯз дар хонаи худ пинҳон
шавад, зеро ҳамсараш метарсид, ки вагарна ӯро линч мекарданд.
Пас, бояд ҳодисаҳои ҷиддии саломатӣ ва маргҳо рух дода бошанд.
Ҷаноби Коттон Мазер низ дар он ҷо муҳокимаҳои ҷодугариро баргузор кард, ба ҳар ҳол.
Бале. Ва дар Аврупо низ аз ҷиҳати муваффақият вазъият хуб набуд.
Агар шумо инҷо назар афканед, инҳо омори Копенгаген мебошанд, ки сатҳи солонаи фавти бемории вабои хурдро нишон медиҳанд.
Ва дар ин ҷо нишон дода шудааст, ки беморхонаи эмгузаронӣ кушода шуда, боз баста шуд.
Дар рақамҳо ҳеҷ чизе нест, ки нишон диҳад, ки чизе тағйир ёфтааст.
Барои муваффақият ҳамин қадар.
Ва агар шумо дар Копенгаген ва дигар ҷойҳо иштирок накарда бошед, эҳтимолан дар Бостон низ рух надодааст.
Ва он чи дар бисёр китобҳои таърихи тиб зикр нашудааст, ин аст, ки дар соли 1729, ҳашт сол пас аз он ки леди Уодли
Монтагу тамоми ин идеяро таблиғ карда буд, Парлумони Бритониё аллакай эмгузариҳоро манъ карда буд.
Ва то пас аз соли 1743 дигар ягон амалиёт анҷом дода нашуд.
Ва табиби шахсии Мария Тереза дар Вена дар он замон изҳори назари хеле оқилона кард, ки
аристократҳо ва сарватмандон одатан аз вабои хурд мефавтанд.
Колонияи табобатнашуда бе табобат зинда мемонад.
Ин ҳам нишон медиҳад, ки вабо воқеан бемории ҷиддӣ набуд.
Фақат дар шакли ҳамин эмгузаронӣ вабои хурдҷияк ба бемории ҷиддӣ табдил ёфт.
Ва ин таъсир ба таърих расонидааст.
На чечен, балки ваксиния.
Дар ин ҷо ман ба шумо ду марги барҷаста нишон медиҳам.
Дар тарафи чап — Луи XV; дар тарафи рост — охирин Виттельсбахҳои Бавария.
Хатти ӯ бо марги гумонбар аз вабои сӯхтапӯст, Максимилиан III Иосиф, қатъ шуд.
Гуфта мешавад, ки ҳарду аз вабои хурдҷома мурдаанд, яке дар синни 64-солагӣ ва дигаре дар синни 50-солагӣ.
Ва он чизе, ки онҳо ҳарду доштанд, ин буд, ки онҳо ҳукмрони хеле дӯстдошта буданд.
Дар давраи ҳукмронии онҳо мардум фаровонӣ доштанд.
Мо бо итминон медонем, ки Людовик XV дар синни 64-солагӣ наметавонист бо вабои хурд сироят шавад, зеро ӯ аллакай дар
кӯдакӣ онро гузаронида буд ва вабои хурд масунияти умрӣ мебахшад.
Луи XV дар синни 64-солагӣ ба худ нигариста гуфт: «Агар намедонистам, ки дар кӯдакӣ вабои
хурд доштам, мегуфтам, ки ҳоло вабои хурд дорам.»
Ӯ наҷот наёфт. Ин, эҳтимол, эмгузаронии зидди сифлис буд.
Макс III Иосиф айбдор мешавад, ки ба мардумаш фармон додааст, то эмгузаронӣ шаванд, аммо худаш ҳамеша аз ин кор саркашӣ мекард.
Шояд кас шубҳа кунад, ки дар синни 50-солагӣ ва дар ҳолати комилан солим аз вабои хурдҷӯш мурдани кас имконпазир аст.
Ва бисёр дигарон низ ҳастанд.
Дар Вена ду императори Ҳабсбург низ аз вабои хурдҷӯш мурданд.
Ва чанд чиз ҳаст, ки бояд моро ба андеша водор созад.
Мақомоне, ки мурданд, одамоне буданд, ки сатҳи зиндагии хеле баланд доштанд.
Аммо вабо дар асл бемории маҳаллаҳои камбизоат ва бечорагон буд.
Ин чӣ гуна метавонад бошад?
Ва он ҳамеша бемории кӯдакӣ буд.
Чаро одамони пирсол, ҳангоми комилан солим будан, метавонанд ба вабои хурд гирифтор шаванд?
Дар он замон қариб ҳеҷ духтури дигар чеченкаи калонсолонро надида буд.
Ва муҳимтар аз ҳама, ҳама медонанд, ки вабои хурдпокс хеле сирояткунанда аст.
Аммо дар он ҷо, ки ҳукмронҳо ва дигар ашрофиён фавтида буданд, дигар ҳеҷ ҳолати беморӣ ва
ҳеҷ марги дигар аз вабои хурдпӯст рух надод.
Онҳо сирояткунанда набуданд ва, албатта, дигар одамонро сироят накарданд.
Аммо онҳо боз як чизи дигарро муштарак доранд.
Ҳамаи ҳукмронҳо Калисоро душмани худ мешумурданд.
Онҳо мехостанд, ки Калисоро аз мақоми озод аз андоз бардоранд.
Ки пас аз марги ӯ рух надод.
Ва ман боз як шоҳид ба ин рӯйдодҳо дорам.
Ин як монах аст, Абраҳим А. Санта-Клара, ки дар он замон зиндагӣ мекард.
Номи воқеии ӯ Йохан Улрих Мегерле буд.
Ва ҳатто он замон ӯ гуфт, ки имтиёзи аъёни Меди Корум ҳуқуқи куштор беҷазо буд.
Пас Ҷеймс Бонд аввалин шахс дар таърихи башарият набуд, ки ба ӯ иҷозатномаи куштор дода шуда бошад; дар асл,
чунон ки ҷаноби Мегерле мегӯяд, ин амал воқеан дар асри XIII бо таъсиси касби тиббӣ ҷорӣ шудааст.
Барои онҳое, ки бовар доранд, ки ҳамаи ин аз ҳад зиёд аст, зеро эмгузаронӣ наметавонад ин қадар бад бошад, ман
иқтибосе аз китоби Эрве Бовин дар бораи таърихи эмкунӣ овардаам.
Ӯ профессори эмерит дар Лёвен аст.
Ва ӯ тарафдори шадиди эмгузаронӣ аст.
Ҳамчунин бо Институти Пастер алоқаманд аст.
Ва дар китоби соли 2011-умаш навиштааст, ки воксингузорӣ, ки дар Аврупо аз соли 1721 то ҷорӣ шудани усули Саттон, ки мо
ба зудӣ баррасӣ хоҳем кард, амалӣ мешуд, хеле хатарнок буд.
Бешубҳа, он дар ҳадди он чизе буд, ки таҳаммул карда мешуд.
Пас ӯ низ ба таври ғайримустақим хеле возеҳ иброз медорад, ки ин эмгузариҳо низ метавонистанд
ҳамчун силоҳи эҳтимолии қатл истифода шаванд.
Ва ҳеҷ кадоме аз инҳо зарур намешуд, агар мардум ба ин ҷаноб гӯш мекарданд.
Даниэл Саттон, на духтури академӣ, балки ҷарроҳи бомаҳорат буд. Ӯ аз оилаи ҷарроҳон буд.
Ӯ аз соли 1750 инҷониб эмкуниҳоро анҷом медод, аммо бо як усули нав.
Ва, ба ҳар ҳол, дар ин раванд маблағи зиёде ба даст овард.
Ваксинагузорӣ барои шаҳрвандони оддӣ 10 фунт стерлинг ва барои сарватмандон 25 фунт стерлинг арзиш дошт.
Ӯ дар як рӯз тақрибан 500 то 1000 мекард.
Он вақт як хонаи алоҳида 500 фунт стерлинг арзиш дошт. Ин маънои онро дорад, ки ӯ дар як рӯз
бо ин роҳ чанд хонаи алоҳида ба даст меовард.
Бо вуҷуди ин, ӯ эҳтиромро ба даст овардааст, зеро дар охири умраш гуфт: «Ман ҳеҷ як беморро аз даст надодаам.»
Аввалан, ӯ аз қабули чораҳои бештар заҳрнок худдорӣ кард. Дар таърихи эмкунӣ ин одатан фаромӯш мешавад, ҳамон тавр
ки адъювантҳо дар ваксинҳо аксаран нодида гирифта мешаванд.
Зеро он замон, вақте ки шумо эм мегирифтед, тибби расмӣ ҳамчунин адалис, антимон, симоб
ва дигар моддаҳои заҳролуди болаззатро медод.
Ӯ ҳеҷ кадоме аз ин корҳоро накард.
Ӯ ба ӯ эмгузаронӣ кард ва ҷуз ҳавои тоза чизе нагуфт.
Аммо ӯ аз ҳама болотар як кор кард. Ва агар мардум ба ҷаноби Саттон гӯш мекарданд, фоҷеаи эмгузаронии Ковид низ рух намедод.
Ӯ як таҷрибаи оддиро гузаронд.
Ӯ як бор танҳо гнойро ба пӯст бурид, бе он ки хун ҷорӣ шавад.
Ӯ як бор пӯстро бурида, ин гнойро ба бофтаи чарбии зерпӯстӣ ворид кард ва сипас гнойро ба
мушакҳо ворид кард, то бубинад, чӣ мешавад.
Ва ӯ фаҳмид, ки ҳодисаи ҳадафӣ пустулаҳои эмкунӣ дар пӯст буданд, яъне шакли бехатаре аз
вабои хурд, ки пас аз ин эмкунӣ ба вуҷуд меояд.
Ин танҳо вақте рух дод, ки ӯ пӯстро эм кард, на бофтаи чарбии зерпӯстӣ ё мушакҳоро.
Чаро?
Дар асл он хеле равшан аст.
Зеро системаи масуниятии мо дар зери пӯст кор мекунад.
Ҳар чизеро, ки мо амиқтар мегузорем, фалокат аст.
Ва мутаассифона, тиб аз замони ҷаноби Саттон то кунун, дар тӯли 250 сол, натавонист инро дарк кунад.
Мутаассифона, асари ӯ «Инокулятор» то соли 1796 нашр нашуд, дар ҳоле ки ваксинаи Ҷеннер аллакай дар марҳилаи оғозӣ қарор дошт.
Аммо он чизе, ки Саттон ба мо омӯхт, ин аст, ки системаи масуниятии мо, агар хоҳед бо воксинҳо чизе ба он
омӯзонед, танҳо тавассути пӯст ва луобпардаҳо кор мекунад.
Ин механизми эволютсионӣ аст. Аммо вақте чизе амиқтар ба бофтаҳо ворид карда мешавад, ин рух намедиҳад.
Танҳо пӯст, бинӣ, гулӯ, шушҳо ва роҳи ҳозима метавонанд ба хотираи низоми масуният таъсир расонанд.
Ҳар чизе дигар зарари ҷисмонӣ бо эҳтимоли ҷароҳат аст.
Ин метавонист кашфи бузурги Саттон мешуд.
Аммо ҷаноби Ҷеннер расид.
Ва ҷаноби Ҷеннер низ, на аввалин, балки ҳамроҳ бо дигар табибон, ки пеш аз ӯ буданд, бар он ақида буд, ки
сирояти бехатаре, ки аз гов мегирифт, сабаб шуда буд, ки ширфурӯшон доғҳои вабои гов надошта бошанд.
аммо пӯсти сафеди зебояшонро нигоҳ доштаанд ва ҳангоми эмгузаронӣ метавонанд ҳамчун
ивазкунандаи хуби гнойи вабои хурдчаи инсон хизмат кунанд.
Аммо дар асл ширфурӯшон танҳо аз он сабаб солим мемонданд ва пӯсти зебо доштанд, ки онҳо шири гови тоза ва бе
пастеризатсияро менӯшиданд. Ин ба сифлис ҳеҷ рабте надошт.
Чаро? Зеро онҳо хеле камёб буданд.
Худи Ҷеннер ҳеҷ гоҳ далеле оид ба самаранокии эмгузаронии худ пешниҳод накард ва таҷрибаҳои ғайриахлоқиро анҷом дод.
Масалан, ӯ писари боғбони худро бо ин ваксинаи сифлики гов эм кард ва кӯдакро ба вабои хурд
дучор кард, то бубинад, ки оё чизе рӯй медиҳад ё не.
Ва ӯ низ дар эм кардани писараш шак накард. Шумо одатан дар бораи ин ҳам намехонед.
Писараш пас аз ин эмгузаронӣ маъюби равонӣ шуд ва дар синни 21-солагӣ фавтид.
Ин Ҷеннер, қаҳрамони эмгузаронӣ аст.
Ва чанд сол пеш найчаҳои куҳнаеро, ки ҷаноби Ҷеннер дар он замон фиристода буд, низ тафтиш карданд.
Дар он умуман сирояти говҷӯш набуд.
Дар он ҷо вабои асп буд, ё шояд танҳо чизе хушкшуда, чизе, ки ба тамоми ҷаҳон фиристода
шуда буд, чизе, ки бешубҳа ҳеҷ фоидае надошт.
Ва чанд омори мавҷуда дар Англия пас аз ҷорӣ шудани эҷенӣ дар тарафи чап нишон медиҳанд, ки
инҳо маргҳои бемории вабои хурд дар Англия буданд.
Мо аллакай аз соли 1853 эмгузании ҳатмиро доштем.
14,000, 20,000 ва сипас як эпидемия бо 44,000 марг аз вабои хурдчак.
Одамон тадриҷан дарк карданд, ки воксина воқеан ба марг аз вабои хурд меовард.
Ва сипас як шаҳр буд, ки, метавон гуфт, таҷриба гузаронд. Шумо онро дар ин ҷо мебинед. Ин шаҳри Лестер аст.
Ман боз бармегардам.
Шаҳри Лестер, ки тавассути шӯрои шаҳр эълон кард, ки эҳтиёҷоти ҳатмии эмгузаронӣ дар ҳудуди шаҳр дигар татбиқ намешавад.
Ваксинацияи ҳатмӣ дигар татбиқ намешавад.
Ва шаҳри Лестер дар он замон нисбат ба дигар шаҳрҳое, ки дар онҳо эмгузаронии ҳатмӣ ҷорӣ шуда буд, камтарин шумораи
ҳолатҳои вараҷа ва камтарин шумораи маргҳо аз вараҷаро дошт.
Ин низ дар раванди минбаъдаи рӯйдодҳо дар охири асри XIX ва аввали асри XX возеҳ буд.
Дар ин ҷо шумо метавонед шумораи ҳолатҳои марги вабои хурд ва марги баъди эмгузаронии зидди вабои хурдро бинед.
Ин каҷҳо аслан арзишҳои баробар баландӣ нишон медиҳанд.
Ин маънои онро дорад, ки ҳатто тарафдорони сершӯри эмгузаронӣ наметавонанд даъво кунанд, ки он фавтишро коҳиш медиҳад.
Аммо ин танҳо маргҳо набуданд; инчунин маъюбиҳои вазнин низ буданд.
Менингит ҳангоми ворид кардани тағйирот ба эмгузаронии вабои хурд ба вуҷуд омад.
Ва дар соли 1924 як патолог дар Прага ҳангоми аутопсия бори аввал робитаи возеҳро муайян кард.
Шумо метавонед бубинед, ки чанд вақт мегирад. Пас, 125 сол. 25 сол пас аз ҷорӣ шудани эмгузаронӣ.
Бори аввал муайян шуд, ки тамоми ин ҳодиса сабаби менингит шудааст.
Ҳарчанд, албатта, ин қаблан ҳам рӯй додааст.
Ва боз як умри инсон, яъне як насл, 30 сол вақт гирифт, то зарари ваксина дар Карлсруэ соли 1953 эътироф шавад.
То он замон ягон гузориши расмӣ дар бораи зарари ваксина вуҷуд надошт, гарчанде ки эмгузаронӣ 250 сол идома дошт.
Ва дар Ҷумҳурии Федеративии Олмон, гарчанде дигар ҳолатҳои вабои хурд вуҷуд надоштанд, дар солҳои 1949 то 1979 ҳафт ҳолати
тасдиқшудаи вабои хурд, 360 марг, ки ба ваксина марбут буданд ва аз ҷониби RKI ва Институти Пол Эрлих эътироф
шудаанд, ва ҳадди ақал 984 ҳолати осеби доимӣ сабт шуданд.
Ва ҳамин сабаб буд, ки дар соли 1979 вабои хурдпост нестшуда эълон карда шуд, зеро танҳо он вақт мумкин буд,
ки эмгузаронии зидди он оҳиста-оҳиста қатъ карда шавад.
Дар акси ҳол, эмгузаронии зидди вабои хурд бояд идома меёфт.
Аммо ин ғайриимкон буд.
Ва ман мехоҳам бо иқтибос аз як табиби амрикоӣ, тарафдори эмгузаронӣ, ки директори тиббии
пешгирии бемориҳо дар Артиши ИМА буд, анҷом диҳам.
Дар соли 1940, пас аз тақрибан 250 соли таърихи эмкунӣ, ӯ гуфт, ки тамоми масъалаи иммунизатсия, ҳам фаъол ва
ҳам пассив, ҳанӯз дар марҳилаи таҷрибавӣ қарор дорад.
Ва мо ҳоло боз як бор дидем, ки тамоми ин кор дар марҳилаи таҷрибавӣ қарор дорад.
Ва агар пас аз ин муддат ҳолат ҳамин тавр бошад, пас метавон танҳо пурсид, ки чаро эмгузаронӣ ҳанӯз ҳам масъала аст.