Sinasabi sa atin ng mga aklat-aralin kung paano unang napagtagumpayan ang bulutong-tubig, na sinundan ng isa pang
sakit, at ng isa pa, salamat sa ligtas at epektibong pagbabakuna.
Ngunit totoo nga ba ito?
Ang tanong na ito ay sinuri ng lektor sa unibersidad na si Dr. Gerd Reuther, isang radiologo at historyador ng medisina.
Matagal nang kilala si Dr. Reuther sa kanyang pagbatikos sa medisinang pinangungunahan ng mga parmasyutiko at
naipahayag din niya ito sa kanyang bestseller sa Spiegel na "Der betrogene Patient" (Ang Nilokong Pasyente).
Sa kanyang lektura, ginagamit ni Dr. Gerd Reuter ang halimbawa ng pagbabakuna laban sa bulutong-tubig at mga sanggunian sa
kasaysayan ng medisina upang ipakita ang mga kahihinatnan ng sapilitang pagbabakuna laban sa bulutong-tubig sa populasyon.
Ayon kay Dr. Reuther, ang tigdas ay isang hindi nakapipinsalang sakit, ngunit ang pagbabakuna laban
dito ay nagdulot ng sampu-sampung libong pagkamatay.
Kasabay ng pagbabakuna, masasabi natin, ang pagkamatay ng bulutong-tubig.
Ayon kay Dr. Reuther, ang 300 taong kasaysayan ng pagbabakuna ay maaaring ituring na isang nag-iisang krimen laban sa kalusugan.
Makinig ka mismo sa sasabihin ni Dr. Reuter tungkol sa pagbabakuna at, partikular na, sa pagbabakuna laban sa tigdas.
Ang lektura ay ibinigay bilang bahagi ng simposyum ng MWGFD sa paksang "Pag-apruba ng bakuna, mga rekomendasyon sa
pagbabakuna, sapilitang pagbabakuna – sapat na ba ang datos?"
Dr Ronald Weikl: Mangyaring mag-enjoy. Sumali na kayo sa akin ngayon para sa isang tiyak na napaka-aliw na presentasyon
ng ating kagalang-galang na kasamahan na si Dr Gerd Reuther na may pamagat na 'Pagbabakuna – isang kuwento ng tagumpay?'
Dr Gerd Reuther: Oo, mahal na René, maraming salamat, mga minamahal na bisita.
Ang mga bakunang Covid-19, na hindi naman talaga bakuna, ay hindi ang unang krimen sa kalusugan sa medisina.
Sa katunayan, ang 300 taong kasaysayan ng pagbabakuna ay isang malaking krimen sa kalusugan, ngunit dahil sa
kakulangan ng oras, tatalakayin ko lamang ang isang pagbabakuna.
Gayunpaman, iyon ay 200 taon ng kasaysayan ng pagbabakuna, dahil ang unang 200 taon ay
inilaan lamang sa pagbabakuna laban sa tigdas.
At ang programang pagbabakuna laban sa tigdas ay isinagawa sa eksaktong parehong paraan
tulad ng kasalukuyang programa para sa Covid-19.
Ito ay tungkol sa pagpipilít, tungkol sa mga parusa, tungkol sa malaking halaga ng pera, sa
ilang kaso ay mas malaki pa kaysa sa ngayon.
At tungkol ito sa paggawa ng isang bagay na walang ebidensya.
At natakpan na ang pinsala.
Maaaring may magsabi, maihahambing nga ba talaga ang bulutong-tubig at Covid?
Covid, trangkaso lang 'yan.
Ngunit ang bulutong-tubig ay isang tunay na kakila-kilabot na sakit.
Dinala ko ang isang larawang ito para sa iyo, na makikita mo nang paulit-ulit.
Kawili-wili, palagi mong nakikita ang parehong mga larawan ng tigdas sa internet at sa mga libro.
Hindi ganoon karami ang mga pasyenteng may tigdas noong panahon ng potograpiya at
pelikula para patuloy kang makapagpasok ng mga bago.
Ngunit noong ika-19 na siglo pa lamang, nangahas nang ipakita ng isang karikaturista na ang bulutong-tubig ay
hindi naman talaga napakasamang sakit at hindi naman kinakailangang mas malala kaysa sa Covid.
Ang totoo lang, pangit talaga ang itsura nila.
Kaya ginamit niya rito ang kalayaan, bilang isang gimik sa pagmemerkado, gaya ng sinasabi, para sa mga
doktor na sumasakay ng baka at asno rito, at bilang insentibo, gaya ng sinasabi, upang
Ang pagbabakuna ay may dala na nymph na natatakpan ng tigdas, na nilalayong takutin ang mga tao.
At makikita mo kung ano ang ginagawa ng mga bata sa kanang bahagi.
Tumatakas ang mga bata.
Pero kailangan mo ang senaryong ito ng takot, tulad ng mga bangkay na nakahiga sa bawat kanto dahil sa Covid.
Kaya ipinakita nila rito ang nymph na may maraming pekas.
At ang takot ay palaging naging sentrong bahagi ng negosyo.
Ngunit hindi rin iyon makatarungan para sa smallpox.
Bakit? Kilala nang umiiral ang bullawe nang hindi bababa sa isang libong taon, marahil ay libu-libong taon na.
Nariyan din sa Kanluran, ngunit bilang isang hindi nakapipinsalang sakit sa pagkabata na hindi man lang pinag-uusapan.
At narito ang ilang estadistika mula sa Inglatera.
At gaya ng nakikita mo, nagsisimula ito bandang 1630.
Ito ang kauna-unahang naitalang kaso ng isang matanda na malamang ay nagkaroon ng bulutong-tubig.
Hanggang sa ngayon, may mga kaduda-dudang kuryosidad lamang na maaaring nagkaroon ng tigdas ang isang matanda.
Nagsimula lamang iyon sa ikalawang kalahati ng ika-17 siglo.
At higit sa lahat, naganap ang trahedya ng bulutong-tubig noong ika-18 siglo, nang umiiral na ang mga bakuna.
Dahil bago noon, kung titingnan mo muli, mas mababa sa isang daang pagkamatay mula sa bulutong-tubig sa London bawat taon.
Marami ang namuhay sa napakakuripot na kalagayang panlipunan.
At hindi ito nangyari hanggang sa ika-18 siglo na may daan-daang libong nakamamatay na kaso ng bulutong-tubig.
At pag-isipan na lang natin ang Covid.
Hindi namatay ang mga tao noong 2020, ngunit nang magsimula na ang pagbabakuna.
At narito, marahil, ang unang pahiwatig.
Maaari bang may kinalaman ito sa iba pang mga panlipunang pag-unlad?
Oo, naging sakuna lamang ang bulla para sa Europa nang humigpit ang Counter-Reformation matapos ang Digmaang Tatlumpung Taon.
Maraming aklat pa rin ang nagsasaad, at ito ay paulit-ulit na masigasig na isinusulat, na ang pag-iniksyon
ng nana mula sa mga pasyenteng may bulutong-tubig ay isang lumang tradisyong katutubong gamot.
Ginawa na ito ng mga Tsino, ng mga Indiano, at ng mga Aprikano, kaya ang pagbabakuna ang pinaka-natural na bagay sa mundo.
Kung titingnan mo ang mga katotohanan, hindi iyon totoo sa lahat.
Walang dokumentong bago ang taong 1700 na nagpapahiwatig na may sinumang naghiwa ng nana sa balat ng ibang tao.
Ang mga pagbabakuna ay unang naitala noong mga taong 1700 ng dalawang manghuhula na Griyego sa Constantinople.
Hindi nagtagal, sumiklab din doon ang mga epidemya ng tigdas.
At noong 1713 ay lumabas ang unang ulat ng isang Griyegong manggagamot tungkol sa ganitong pagbabakuna.
Ngunit hindi ito isang tradisyunal na katutubong gamot.
At isa rin itong matandang kuwentong-barrio sa kasaysayan ng bulutong-tubig na nagsasabing ang babaeng ito, si
Lady Wortley Montagu, ang dakilang nagpakilala ng kapaki-pakinabang na bakuna laban sa bulutong-tubig.
Nakita niya ito sa Constantinople at pagkatapos ay nagsilbi bilang tagapaglobi para sa
pagbabakuna sa Kanlurang Europa mula noong 1721.
At karaniwan itong makikita sa mga nasa mataas na uri.
Ngunit kahit noon pa, namatay din ang mga malulusog na tao dahil sa mga pagbabakuna na ito.
At lalo na sa mga nangungunang sirkulo panlipunan.
Kahit sa mga tagapagtaguyod ng pagbabakuna, kinikilala ang antas ng kamatayan na hindi bababa sa 2%.
Walang nakakaalam kung gaano kataas talaga ito.
Pero maaari mo talagang alisin si Mrs Wortley Montagu sa kuwento, dahil hindi naman talaga siya nagkaroon ng papel.
Labing taon matapos niyang maglobby para sa pagbabakuna, hindi hihigit sa isang libong tao ang nabakunahan sa Inglatera.
Mas mahalaga si Abbe Conti, tungkol sa kanino ka kakaunti lamang ang nalalaman sa kasaysayan.
Isang Heswita na mariing nanawagan para sa mga pagbabakunang ito.
At ang dahilan kung bakit talaga sumigla ang mga pagbabakuna ay dahil maraming pera ang nakataya.
Narito ang isang halimbawa.
Isang Ingles na manggagamot ang tinawag ng Tsarinang Ruso na si Catherine the Great upang
siya at ang kanyang mga anak ay mabakunahan.
At para sa aktibidad na ito, na tumagal, sabihin nating, limang minuto, nakatanggap siya ng bayad na £10,000.
Sa halagang pera ngayon, mga isang milyong euro iyon.
Isang panghabambuhay na pensiyon na £500 bawat taon at ang titulong baron.
Siya at ang kanyang mga supling ay may kasiguruhan na sa buong buhay.
Mayroong relatibong kakaunti na mga Porsche na nabakunahan sa mga garahe ngayon.
Noong 1721, ang mga hindi kilalang pagbabakuna ng nana ng tigdas sa pamamagitan ng
Natalsik sa lawa.
Ayon sa sabi, naipasok sa Estados Unidos ang mga kaso ng bulla sa pamamagitan ng isang barko.
At isang pari at isang doktor ang nagpilit na mahalaga na protektahan ang populasyon sa pamamagitan ng pagbabakuna.
At ang pagsusuring ito, na isinagawa nila noon, ay itinuturing ding kauna-unahang estadistika medikal.
Ang antas ng kamatayan ng bulla-bulla ay nabawasan mula 15% hanggang 2.5%. Isang tagumpay.
Gayunpaman, hindi isinasaalang-alang ng mga tao na hindi ito isang wastong pag-aaral na isinagawa ni
Ginoong Cotton Mather, isang fanatikong Puritano.
Hindi talaga maihahambing ang mga grupo. Wala namang randomisadong pamamahagi.
Ang mga nabakunahan at ang mga hindi nabakunahan ay malinaw na magkaibang grupo.
At tiyak na limitado rin ang tagumpay dahil kinailangan ni Ginoong Cotton Mather na magtago sa sariling bahay
nang 14 na araw sa panahon ng kampanyang pagbabakuna, dahil natakot ang kanyang asawa na baka siya ay linchin.
Kaya't tiyak na nagkaroon ng malulubhang insidente sa kalusugan at mga pagkamatay.
Si Ginoong Cotton Mather ay nagsagawa rin ng paglilitis sa mga mangkukulam doon, nga pala.
Oo. At hindi rin maganda ang takbo sa Europa pagdating sa tagumpay.
Kung titingin ka rito, ito ang mga estadistika mula sa Copenhagen na nagpapakita ng
taunang antas ng kamatayan dahil sa bulutong-tubig.
At dito ay nakamarka kung saan binuksan at muling isinara ang ospital ng pagbabakuna.
Hindi mo makikita sa mga numero ang anumang senyales na may nagbago.
Ganito na lang ang tagumpay.
At kung hindi ka nakapasok sa Copenhagen at sa iba pang lugar, malamang hindi rin ito nangyari sa Boston.
At isa pa, hindi rin nababanggit sa maraming aklat ng kasaysayan ng medisina na noong 1729, walong taon matapos
itaguyod ni Lady Wadley Montagu ang buong bagay, ipinagbawal na ng Parlamento ng Britanya ang mga inokulasyon.
At hindi ito muling isinagawa hanggang 1743.
At ang personal na doktor ni Maria Theresa sa Vienna ay nagsabi noon ng napakatalinong pahayag na karaniwang
namamatay sa tigdas ang mga aristokrata at mayayamang tao.
Ang hindi ginamot na kolonya ay nabubuhay nang walang paggamot.
Ipinapakita rin nito na hindi talaga seryosong sakit ang bulutong-tubig.
Sa anyo lamang ng pagbabakuna na ito naging seryosong sakit ang tigdas.
At iyon ay naka-impluwensya sa kasaysayan.
Hindi tigdas, kundi vaccinia.
Dito ipapakita ko sa iyo ang dalawang kilalang pagkamatay.
Sa kaliwa, si Louis XV; sa kanan, ang huling Wittelsbach ng Bavaria.
Naputol ang kanyang angkan nang diumano'y mamatay siya sa bulutong-tubig, si Maximiliano III Jose.
Sinabi na pareho silang namatay dahil sa tigdas, ang isa sa edad na 64, ang isa naman sa edad na 50.
At ang pinagkapareho nila ay pareho silang mga pinuno na lubos na minahal.
Umunlad ang mga tao sa ilalim ng kanilang pamumuno.
Alam natin nang tiyak na hindi maaaring nagkaroon si Louis XV ng bulutong-tubig sa edad na 64, dahil nagkaroon na
siya nito noong bata pa siya at nagbibigay ang bulutong-tubig ng panghabambuhay na pagtitibay ng katawan.
Tiningnan ni Louis XV ang sarili sa edad na 64 at sinabi, kung hindi ko alam na nagkaroon ako ng bulutong-tubig
noong bata pa ako, sasabihin kong may bulutong-tubig ako.
Hindi siya nakaligtas. Marahil ito ay pagbabakuna laban sa tigdas.
Si Max III Joseph ay inaakusahan na inutusan ang kanyang mga tao na magpabakuna, ngunit palagi niyang
tinatanggihan na magpabakuna para sa kanyang sarili.
Maaaring pagdudahan na posible pang mamatay sa tigdas sa edad na 50 kung nasa perpektong kalusugan.
At marami pang iba.
Dalawang emperador ng Habsburg sa Vienna ang namatay rin dahil sa tigdas.
At may ilang bagay na dapat magpaisip sa atin.
Ang mga maharlikang namatay ay mga taong namuhay nang napakataas ang antas ng pamumuhay.
Ngunit ang tigdas ay talagang sakit ng mga slum, ng mga mahihirap.
Paano 'yan magiging ganoon?
At palagi itong sakit sa pagkabata.
Bakit maaaring magka-smallpox ang mga matatanda kahit na nasa perpektong kalusugan sila?
Halos walang ibang doktor ang nakakita ng tigdas sa mga matatanda noong panahong iyon.
At higit sa lahat, alam ng lahat na napakakahawa ng tigdas.
Ngunit sa mga lugar kung saan namatay ang mga pinuno at iba pang maharlika, wala nang karagdagang kaso ng sakit at
wala nang karagdagang pagkamatay dahil sa bulutong-tubig.
Hindi sila nakakahawa at malinaw na hindi nila nahawahan ang ibang tao.
Ngunit may isa pang bagay na pareho sa kanila.
Lahat ng mga pinuno ay itinuring ang Simbahan bilang kanilang kaaway.
Nais nilang alisin ang Simbahan sa katayuan nitong hindi pinapatawan ng buwis.
Na hindi nangyari pagkatapos ng kanyang kamatayan.
At mayroon pa akong isa pang saksi sa mga pangyayaring ito.
Ito ay isang monghe, si Abraham A. Santa Clara, na nanirahan noong panahong iyon.
Ang tunay niyang pangalan ay Johann Ulrich Megerle.
At kahit noon pa, sinabi niya na ang pribilehiyo ng mga panginoon ng Medi Corum ay ang
karapatang pumatay nang walang kaparusahan.
Kaya hindi si James Bond ang kauna-unahang tao sa kasaysayan ng sangkatauhan na binigyan ng lisensya para pumatay; sa katunayan,
ayon kay Ginoong Megerle, unang ipinakilala ang gawi na ito noong ika-13 siglo nang itatag ang propesyon ng medisina.
Para sa mga naniniwala na labis-labis lang ito, dahil hindi maaaring ganoon kasama ang pagbabakuna,
dinala ko ang isang sipi mula sa aklat ni Hervé Bovin tungkol sa kasaysayan ng pagbabakuna.
Siya ay isang propesor emeritus sa Leuven.
At siya ay isang masigasig na tagapagtaguyod ng pagbabakuna.
Kaugnay din sa Pasteur Institute.
At isinulat niya sa kanyang aklat noong 2011 na ang pagbabakuna, gaya ng isinasagawa sa Europa mula 1721
hanggang sa pagpapakilala ng pamamaraan ni Sutton na tatalakayin natin sandali pa, ay napakapanganib.
Walang duda na nasa hangganan na ito ng matitiis.
Kaya't di-tuwiran niyang malinaw na sinasabi na ang mga pagbabakuna na ito ay
maaari ring magamit bilang sandata sa pagpatay.
At hindi sana ito kinakailangan kung pinakinggan ng mga tao ang ginoong ito.
Daniel Sutton, hindi doktor sa akademya, kundi isang bihasang siruhano. Nagmula siya sa pamilya ng mga siruhano.
Nagsagawa siya ng pagbabakuna mula pa noong 1750, ngunit gumamit ng bagong pamamaraan.
At, sa totoo lang, kumita ng malaking halaga ng pera sa proseso.
Ang pagbabakuna ay nagkakahalaga ng £10 para sa mga karaniwang mamamayan at £25 para sa mga mayayaman.
Nagawa niya ang humigit-kumulang 500 hanggang 1000 bawat araw.
Noong panahong iyon, ang isang hiwalay na bahay ay nagkakahalaga ng £500. Ibig sabihin, sa ganoong paraan ay
nakakita siya ng ilang hiwalay na bahay sa isang araw.
Gayunpaman, nakamit niya ang paggalang dahil sinabi niya sa pagtatapos ng kanyang buhay,
"Hindi ako nawalan ng kahit isang pasyente."
Una, pinigilan niya ang pagkuha ng karagdagang nakalalasong hakbang. Madalas itong nakakalimutan sa
kasaysayan ng pagbabakuna, gaya ng madalas na hindi nabibigyang-pansin ang mga adjuvant sa mga bakuna.
Dahil noon, kapag nabakunahan ka, binibigyan ka rin ng opisyal na medisina ng adalas, antimonyo,
merkuryo at iba pang masasarap na nakalalasong sangkap.
Hindi niya ginawa ang alinman sa mga iyon.
Kakaturok lang niya sa kanya at wala nang ibang sinabi maliban sa sariwang hangin.
Ngunit may isang bagay siyang ginawa higit sa lahat. At kung nakinig ang mga tao kay Ginoong Sutton, hindi rin
sana nangyari ang sakuna sa pagbabakuna laban sa Covid.
Nagsagawa siya ng isang pangunahing eksperimento.
Noong isang beses, pinutol lang niya ang nana sa balat nang walang dumadaloy na dugo.
Minsan sinilid niya ang balat, itinurok ang nana sa ilalim ng balat sa taba, at pagkatapos ay itinurok din
ito sa mga kalamnan upang makita kung ano ang mangyayari.
At natuklasan niya na ang target na kaganapan ay mga pustula ng bakuna sa balat, ibig sabihin ay isang hindi nakapipinsalang
anyo ng tigdas na lumilitaw pagkatapos ng inokulasyon.
Nangyari lamang ito nang inokulahan niya ang balat, hindi ang taba sa ilalim ng balat o ang mga kalamnan.
Bakit?
Talagang malinaw ito.
Dahil ang ating immune system ay gumagana sa ilalim ng balat.
Lahat ng inilalagay natin nang mas malalim ay isang sakuna.
At sa kasamaang-palad, nabigong mapagtanto ito ng medisina mula pa noong panahon ni Ginoong Sutton, sa loob ng 250 taon.
Sa kasamaang-palad, hindi nailathala ang kanyang akdang "The Inoculator" hanggang 1796,
nang ang bakuna ni Jenner ay nasa simula na.
Ngunit ang itinuro sa atin ni Sutton ay ang ating immune system, kung nais mo itong turuan sa pamamagitan ng
pagbabakuna, ay gumagana lamang sa pamamagitan ng balat at mga lamad na mamasa-masa.
Ito ay isang mekanismong ebolusyonaryo. Gayunpaman, hindi ito nangyayari kung anumang
bagay ay itinuturok nang mas malalim sa tisyu.
Ang balat, ilong, lalamunan, baga, at ang daanan ng pagtunaw lamang ang maaaring
makaapekto sa memorya ng sistemang pang-imyunidad.
Ang anumang iba pa ay pananakit sa katawan na may potensyal na magdulot ng pinsala.
Iyon sana ang pagsikat ni Sutton.
Ngunit dumating si Ginoong Jenner.
At si Ginoong Jenner ay may pananaw, hindi bilang una kundi kasabay ng iba pang mga doktor bago siya, na ang hindi
nakasasamang tigdas-baka, na naging dahilan kung bakit ang mga tagapag-gatas ay walang peklat ng bulutong-tubig,
ngunit nanatili ang kanilang magandang puting balat, maaaring magsilbing mabuting pamalit sa
nana ng tigdas ng tao kapag ginamit sa pagbabakuna.
Ngunit ang mga tagapaghatid ng gatas ay nanatiling malusog at maganda ang balat dahil umiinom sila ng sariwang gatas ng
baka na hindi pinapasturisa. Wala itong kinalaman sa cowpox.
Bakit? Dahil napakabihira nila.
Hindi kailanman nagbigay si Jenner ng ebidensya ng bisa ng kanyang pagbabakuna, at
nagsagawa siya ng mga hindi etikal na eksperimento.
Halimbawa, binakunahan niya ng bakunang cowpox ang anak ng kanyang hardinero at inilantad ang
bata sa smallpox upang makita kung may mangyayari.
At hindi rin siya nag-atubiling ipabakuna ang kanyang anak na lalaki. Hindi mo rin karaniwang nababasa iyon.
Ang anak niya ay nagkaroon ng kapansanan sa pag-iisip matapos ang bakunang ito at namatay sa edad na 21.
Ito si Jenner, ang bayani ng pagbabakuna.
At ilang taon na ang nakalipas, sinuri rin ang mga lumang tubo na ipinadala ni Ginoong Jenner noon.
Walang cowpox rito kahit man lang.
May tigdas ng kabayo doon, o baka isang tuyong bagay lang, isang bagay na ipinadala sa
buong mundo, isang bagay na tiyak na walang silbi.
At ang ilang estadistika na umiiral sa Inglatera matapos ipakilala ni Jenner, ipinapakita rito sa kaliwang bahagi
ang mga kamatayan dahil sa bulutong-tubig sa Inglatera.
Mayroon na kaming sapilitang pagbabakuna mula pa noong 1853.
14,000, 20,000 at pagkatapos ay isang epidemya na may 44,000 na pagkamatay dahil sa bulutong-tubig.
Unti-unting napagtanto ang mga tao na ang pagbabakuna ay talagang nagdulot ng kamatayan dahil sa bulutong-tubig.
At saka may isang lungsod na nagsagawa ng eksperimento, gaya ng sabi. Makikita mo ito dito. Ito ang lungsod ng Leicester.
Babalik ako muli.
Ang lungsod ng Leicester, na sa pamamagitan ng konseho ng lungsod ay nagsabi na hindi na ipatutupad ang
sapilitang pagbabakuna sa loob ng hangganan ng lungsod.
Hindi na ipinatutupad ang sapilitang pagbabakuna.
At ang lungsod ng Leicester noon ang may pinakamababang bilang ng mga kaso ng bulutong-tubig at pinakamababang bilang
ng mga pagkamatay dahil dito kumpara sa ibang mga lungsod kung saan ipinatupad ang sapilitang pagbabakuna.
Kitang-kita rin ito sa karagdagang daloy ng mga pangyayari sa katapusan ng ika-19 na siglo at sa simula ng ika-20 na siglo.
Dito makikita mo ang bilang ng mga kaso ng pagkamatay mula sa bulutong-tubig at ng mga pagkamatay
na sanhi ng pagbabakuna laban sa bulutong-tubig.
Ang mga kurba ay nagpapakita ng mga halagang pantay ang taas.
Ibig sabihin nito, kahit ang mga masigasig na tagapagtaguyod ng pagbabakuna ay hindi
maaaring ipahayag na binabawasan nito ang kamatayan.
Ngunit hindi lang mga pagkamatay; mayroon ding malulubhang kapansanan.
Nagkaroon ng meningitis kasunod ng mga pagbabago sa bakuna laban sa tigdas.
At noong 1924, isang pathologist sa Prague ang unang nakapagtatag ng malinaw na koneksyon sa isang awtopsiya.
Makikita mo kung gaano katagal ito tatagal. Kaya 125 taon. 25 taon matapos ipakilala ang pagbabakuna.
Sa unang pagkakataon, natukoy na ang buong bagay ay nagdudulot ng meningitis.
Bagaman, siyempre, nangyari na ito dati.
At inabot pa ng isa pang buhay ng tao, ibig sabihin isang henerasyon, tatlumpung taon, bago
kinilala ang pinsala ng bakuna sa Karlsruhe noong 1953.
Hanggang noon, wala pang opisyal na ulat ng pinsalang dulot ng bakuna, kahit na
isinagawa na ang pagbabakuna sa loob ng 250 taon.
At sa Pederal na Republika ng Alemanya, bagaman wala nang mga kaso ng bulutong-tubig, nagkaroon ng 7 kumpirmadong kaso ng
bulutong-tubig sa pagitan ng 1949 at 1979, 360 na pagkamatay na may kaugnayan sa bakuna na kinilala ng RKI
at ng Paul Ehrlich Institute, at hindi bababa sa 984 na kaso ng permanenteng pinsala.
At iyon ang dahilan kung bakit kinailangang ideklara ang bulutong-tubig na napuksa noong 1979, dahil doon lamang
maaaring unti-unting ihinto ang pagbabakuna laban dito.
Kung hindi, kailangang ipagpatuloy ang pagbabakuna laban sa bulutong-tubig.
Ngunit hindi iyon posible.
At nais kong tapusin ito sa isang sipi mula sa isang Amerikanong manggagamot, tagapagtaguyod ng pagbabakuna na
nagsilbing direktor medikal ng medisinang pang-iwas sa Hukbong Katihan ng Estados Unidos.
Noong 1940, matapos ang halos 250 taon ng kasaysayan ng pagbabakuna, sinabi niya na ang buong usapin ng pag-iimunisa,
aktibo man o pasibo, ay nasa yugto pa rin ng eksperimento.
At nakita na naman natin kung gaano ito kasinubok na yugto.
At kung ganoon nga ang kalagayan pagkatapos ng panahong ito, maaari na lamang itanong kung
bakit nananatiling isyu pa rin ang pagbabakuna.