Գերմանացիները պատերազմի համար վատ են պատրաստված։
Ստրաք-Ցիմերմանը նախատեսում է մոբիլիզացնել պահեստազորայիններին։
SPD-ի նախկին առաջնորդ Գաբրիելը. «Մենք ստիպված կլինենք Ռուսաստանին ծնկի բերել» – անհրաժեշտության
դեպքում «Մեծ Բրիտանիայի զինված ուժերի օգնությամբ»։
Մենք պետք է պատրաստ լինենք պատերազմին։
Պաշտպանության քարտուղար Պիստորիուսը ցանկանում է գրանցել երիտասարդ տղամարդկանց ռազմական ֆիզիկական պատրաստվածությունը։
ZDF-ի զենքի ուսուցում հաջորդ սերնդի համար՝ Taurus՞ Իհարկե!
CDU քաղաքական գործիչ Քիսևետտերը պահանջում է՝ պատերազմը պետք է հասցնել Ռուսաստանին։
Գերմանիայի դեմ ագրեսիվ պատերազմը այլևս անհնարին չի համարվում։ Տեղական իշխանությունները պատրաստվում են։
Գերմանական զինված ուժերը Գերմանիայի համար օպերատիվ պլան են պատրաստում։
Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների բոլոր սարսափելի փորձառություններին չնայած, գերմանական
բնակչությունը կրկին պատրաստվում է մեծ պատերազմի։
Էռնստ Վոլֆը, տնտեսագիտության, քաղաքականության և ֆինանսների փորձագետ, բացատրում է հնարավոր պատճառները, թե ինչու գերմանական
կառավարությունը այդքան հետևողականորեն մեզ պատրաստում է հնարավոր պատերազմի համար՝ փոխարենը խաղաղության ուղի հարթելու կամ
առնվազն խաղաղ բանակցությունների մեջ մտնելու ջանքեր գործադրելու։
Պատերազմները երբեք պատահական չեն լինում։
Պատերազմները միշտ երկար, երկար ժամանակ պատրաստվում են։
Սա վերաբերում է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին և դրանից հետո բոլոր
պատերազմներին։ Դրանք երկար ժամանակ պատրաստվել են։
Այսպիսով, դա նույնպես մեծ լոգիստիկ ջանք է, որը ներդրվում է այնտեղ։
Ուստի պատերազմը երբեք չի սկսվում այնպես, ինչպես հանրությանը ներկայացնում են՝ հանկարծ մեկ գիշերվա մեջ։
Հետնաբեմում միշտ ինչ-որ բաներ են կատարվում։
Օրինակ՝ Ուկրաինայում պատերազմի դեպքում մի քանի շաբաթ առաջ արդեն պարզ էր, որ զորքերի տեղաշարժեր են
ընթանում։ Ամեն ինչ շատ, շատ ուշադիր էր պատրաստվել։
Եվ ամբողջը, իհարկե, նաև հսկայական բիզնես է։ Եվ հենց դրա համար այս բիզնեսում
ներգրավվածները, իհարկե, պետք է ժամանակին տեղեկացված լինեն։
Ուստի զինագործական արդյունաբերությունը պետք է ժամանակին տեղեկացվի, որ շուտով նախկինի համեմատ ավելի մեծ
քանակությամբ զենքերի կարիք կլինի, քանի որ նման պատերազմում շատ զենքեր պետք է շատ արագ ոչնչացվեն։
Եվ, իհարկե, համալրումը պետք է շատ արագ լինի։
Պատերազմի մեկ այլ կարևոր կողմը տնտեսության խաղաղ ժամանակների տնտեսությունից պատերազմական տնտեսության անցումն է։
Դա նույնպես պետք է պատրաստվի։ Այսպիսով, ֆոնում ընթանում են ամենատարբեր գործընթացներ, որոնց
մասին սովորական քաղաքացին լիովին անտեղյակ է։
Պատերազմների ամենահետաքրքիրն այն է, որ այսօր և անցյալում պատերազմները չեն մղվում հաղթանակի համար։ Պատերազմները ոչ
այլ ինչ են, քան զենքերի արդյունաբերության խթանման միջոց։
Եվ այսօր զինագործական արդյունաբերությունը ամբողջությամբ գտնվում է ՏՏ արդյունաբերության և խոշոր ֆինանսական կորպորացիաների ձեռքում։
Նրանք այս պահին դժվարությունների են հանդիպում; նրանք բավարար շահույթ չեն ստանում։ Եվ այժմ
նրանք այդ շահույթը ստանում են պատերազմների միջոցով։
Ինչպես ստիպել ազգերին կրկին ու կրկին պատերազմի գնալ։
Կառավարությունները մարդկանց ասում են, որ մենք հակառակ կառավարության դեմ ենք։
Այսպիսով, թշնամին պարզապես կառուցվում է։
Ուկրաինայի դեպքում հանկարծ ամեն ինչ վերաբերում էր մեծ բռնապետ Պուտինին .
Ուկրաինան նման է Դավթին՝ Գողիաթ Ռուսաստանի դեմ։
Եվ միջին մարդը բնականաբար միշտ Դավիթի կողմն է բռնում և անմիջապես Գողիաթի դեմ է։
Ամերիկյան կառավարությունը ներկայումս գործում է այնպես, կարծես թե ինքը Չինաստանի կառավարության ամենամեծ հակառակորդն է։
Իրականում ԱՄՆ-ի խոշոր ՏՏ ընկերությունները համագործակցում են Չինաստանի խոշոր ՏՏ ընկերությունների հետ։
Իրականում, միշտ ֆոնին խթանվում են տնտեսական շահեր և դաշինքներ։
Եվ մարդիկ, սովորական մարդիկ փողոցում, պարզապես համոզվում են, որ մի պետություն մյուսի դեմ է կռվում։
Քանի որ սա միակ միջոցն է գաղափարականորեն մարդկանց իրականում ներգրավելու այս պատերազմներում և,
օրինակ, իրենց որդիներին ու դուստրերին ճակատ ուղարկելու։
Սա մարդկանց հեշտությամբ ստեղծում է տպավորություն, որ պատերազմները անհրաժեշտ և անխուսափելի են։
քանի որ մեկ երկիր թշնամաբար է տրամադրված մյուսի նկատմամբ և ռազմական սպառնալիք է ներկայացնում դրա համար։
Բայց երբ պատերազմները պլանավորվում և ցանկանում են, երբ դրանք ծառայում են միայն զենքերի արդյունաբերության և
խոշոր ՏՏ ու ֆինանսական կորպորացիաների շահերին, ապա ժողովրդի շահերից է բխում այս պլաններին «ոչ» ասել։
Եթե թշնամական ստերեոտիպները ծառայում են միայն նրանց, ովքեր պատրաստ չեն պատերազմի, մանիպուլացնելու և համոզելու
ռազմական հակամարտության անհրաժեշտության մեջ, ապա մենք պետք է հիմա ասենք «ՈՉ» մանիպուլյացիային և քարոզչությանը։
Մենք պատերազմի համար պատրաստ լինելու կարիք չունենք – մեզ պետք է կրկին խաղաղության համար պատրաստ լինել։
Կարո՞ղ է հանրությունը ժամանակին տեղյակ դառնալ այս կարևոր կապերի մասին։
Եթե ոչ, ապա ձեզնից նույնպես կարող են խնդրել մասնակցել մոտ ապագայում պատերազմին՝ որպես զինվոր կամ քաղաքացիական անձ։
Այս պահին, առնվազն, յուրաքանչյուրը պետք է անկեղծորեն ինքն իրեն պատասխան տա՝ արտակարգ
իրավիճակում ում կամ ինչի համար կվտանգեի իմ կյանքը։
Գրող Վոլֆգանգ Բորխերտը 1947 թվականին թղթի վրա գրել է մեկ հնարավոր պատասխան։
Այնուամենայնիվ, այն կարող է կիրառվել նույն կերպ և այսօր, և վաղը։
Դու։ Մեքենայի մոտ մարդը և արհեստանոցում մարդը։
Եթե վաղը նրանք հրամայեն ձեզ դադարեցնել ջրամաններ և խաշամաններ պատրաստելը և սկսել պողպատե գլխարկներ ու
գնդացիրներ պատրաստել, միակ բանը, որ պետք է անեք, ասելն է՝ ՈՉ։
Դու։ Վաճառասեղանի ետևում կանգնած աղջիկը և գրասենյակում գտնվող աղջիկը։
Եթե վաղը նրանք հրամայեն քեզ լցնել նռնակներ և հավաքել հեռադիտակային նշանոցներ սնայպերային հրացանների
համար, կա միայն մեկ բան, որը պետք է անես՝ ասա ՈՉ։
Դու՝ գործարանի տերը։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն վաճառել կրակայրիչի փոշի՝ փոխարենը փոշու և
կակաոյի, կա միայն մեկ բան, որ պետք է անես՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Լաբորատորիայի հետազոտող։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն հորինել նոր մահ՝ հին կյանքը փոխարինելու
համար, կա միայն մեկ բան, որ պետք է անես՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Քո սենյակում բանաստեղծ։ Եթե վաղը նրանք հրամայեն քեզ ոչ սիրո, այլ ատելության երգեր
երգել, ապա միայն մեկ բան կա անելու՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Հիվանդի մահճակալի մոտ գտնվող բժիշկ։ Եթե վաղը նրանք հրամայեն քեզ հայտարարել տղամարդկանց պիտանի
ռազմական ծառայության համար, կա միայն մեկ բան անելու՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Պաշտոնյա քարոզիչ։ Եթե վաղը նրանք հրամայեն քեզ օրհնել սպանությունը և սրբացնել պատերազմը, կա միայն մեկ բան՝ ասա «ՈՉ»։
Դու։ Ավտոկառքային նավի կապիտան։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն դադարեցնել հացահատիկի տեղափոխումը և սկսել փոխարենը տեղափոխել
հրացաններ ու տանկեր, միակ բանը, որ պետք է անես, ասելն է՝ ՈՉ։
Դու։ Օդանավակայանի օդաչու։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն քաղաքների վրա ռումբեր և ֆոսֆոր գցել, կա միայն մեկ բան, որ պետք է անես՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Կրկնոցդ ուսին։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն կտրել համազգեստներ, միայն մեկ բան կա անելու՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Դատավոր՝ քո դատական վերնաշապիկով։ Եթե վաղը քեզ ռազմական դատարան կանչեն, միակ բանը, որ պետք է անես, ասելն է՝ ՈՉ։
Դու։ Կայարանում կանգնած մարդ։ Եթե վաղը քեզ հրամայեն ազդանշան տալ զինամթերքի գնացքի և զորքերի
փոխադրման գնացքի մեկնարկի համար, կա միայն մեկ բան՝ ասա ՈՉ։
Դու։ Գյուղացի մարդն ու քաղաքացի մարդը։ Երբ վաղը նրանք գան և քեզ զորակոչի փաստաթղթերը
բերեն, միակ բանը, որ պետք է անես, ասելն է՝ ՈՉ։
Դու։ Նորմանդիայի մայրեր և Ուկրաինայի մայրեր, դուք, Ֆրիսկոյի և Լոնդոնի մայրեր, դուք, Հուանգհու և Միսիսիպի գետերի վրա, դուք,
Նեապոլի, Համբուրգի, Կահիրեի և Օսլոյի մայրեր – մայրեր յուրաքանչյուր մայրցամաքում, մայրեր ամբողջ աշխարհում, եթե վաղը ձեզ
հրամայեն ծնել երեխաներ, դառնալ ռազմական հիվանդանոցների բուժքույրեր և նոր զինվորներ նոր ճակատամարտերի համար, մայրեր ամբողջ
աշխարհում, ապա կա միայն մեկ բան անելու: Ասեք ՈՉ! Մայրեր, ասեք ՈՉ!
Դուք կարող եք դիտել Էռնստ Վոլֆի հետ ամբողջական հարցազրույցը «Ինչից է մեզ շեղելու պատերազմի հրահրված վախը – տիկնիկների
խաղը և ֆոնում ամեն ինչ համակարգող ուժը» թեմայով հետևյալ հղումով։