Wong Jerman ora siyap tenan kanggo perang.
Strack-Zimmermann niyat nggerakaké reservis.
Mantan pimpinan SPD Gabriel: "Kita kudu ngalahake Rusia" – yen perlu, "kanthi pitulungan Angkatan Bersenjata Inggris".
Kita kudu dadi siap perang.
Menteri Pertahanan Pistorius kepengin nyathet kabugaran militèr para priya enom.
Pelatihan senjata ZDF kanggo generasi sabanjure: Taurus? Ya mesthi!
Politikus CDU Kiesewetter nuntut: Perang kudu digawa menyang Rusia.
Perang agresi marang Jerman saiki ora dianggep ora mungkin. Pamaréntah lokal padha nyiapake dhéwé.
Angkatan Bersenjata Jerman lagi nyiyapake rencana operasi kanggo Jerman.
Sanadyan kabeh pengalaman nggegirisi saka Perang Donya I lan Perang Donya II, populasi
Jerman saiki disiapake maneh kanggo perang gedhe.
Ernst Wolff, sawijining ahli ekonomi, politik, lan keuangan, nerangake sebab-sebab sing bisa dadi alesan kenapa pamaréntah
Jerman tansah nyiapake kita kanggo perang sing bisa kelakon tinimbang netepake dalan kanggo tentrem
utawa paling ora nyoba melu rembugan perdamaian.
Perang ora tau kelakon kanthi kebetulan.
Perang tansah disiapake suwene wektu sing dawa banget.
Iki ditrapake kanggo Perang Donya I, ditrapake kanggo Perang Donya II, ditrapake kanggo
kabeh perang wiwit kuwi. Padha wis siyap suwé.
Dadi kuwi upaya logistik sing gedhé banget sing lagi ditindakake ing kana.
Dadi perang ora tau kelakon kaya sing ditampilake marang umum, dumadakan sakwengi.
Ana tansah prekara-prekara sing kedadeyan ing latar mburi.
Lan ing kasus perang ing Ukraina, umpama, wis cetha pirang-pirang minggu sadurunge manawa gerakan pasukan
lagi dilakoni. Kabeh wis disiapake kanthi tliti banget.
Lan sakabehe iki mesthi uga dadi bisnis gedhe. Mulane, wong-wong sing melu ing bisnis
iki mesthi kudu diwenehi kabar luwih dhisik.
Mula industri senjata kudu diwenehi kabar luwih dhisik yen bakal dibutuhake luwih akeh senjata tinimbang
sadurunge, amarga akèh senjata kudu diancurake kanthi cepet banget ing perang kaya ngono.
Lan mesthi wae, pangisian maneh kudu banget cepet.
Aspek penting liyane saka perang yaiku transisi ekonomi saka ekonomi jaman tentrem menyang ekonomi jaman perang.
Iku uga kudu disiapake. Dadi ana macem-macem perkara sing kedadeyan ing latar mburi
sing warga biasa ora ngerti babar pisan.
Bab sing menarik babagan perang yaiku perang saiki lan ing jaman kepungkur ora dilakoni kanggo menang. Perang ora
liya mung minangka sarana kanggo ngembangake industri senjata.
Lan saiki, industri senjata wis sakabehe ana ing tangané industri TI lan korporasi finansial gedhé.
Lan saiki padha ngalami kesulitan; padha ora ngasilake bathi sing cukup. Lan saiki padha ngasilake bathi kasebut liwat perang.
Carane supaya bangsa-bangsa gelem perang bola-bali.
Pamaréntah ngandhani wong yèn kita mungsuh pamaréntah liyané.
Dadi mungsuh mung digawe.
Dadi ing kasus Ukraina, dumadakan dadi diktator agung Putin
Ukraina katon kaya Daud nglawan Goliath Rusia.
Lan wong-wong biasa mesthi wae tansah ndhukung David lan langsung mungsuh Goliath.
Pamaréntah Amérika saiki tumindak kaya déné dhèwèké mungsuh paling gedhé pamaréntah Cina.
Sejatine, perusahaan-perusahaan IT gedhé saka Amerika padha kerja bareng karo perusahaan-perusahaan IT gedhé saka Cina.
Sakjane, ana tansah kapentingan ekonomi lan aliansi sing dipromosikake ing latar mburi.
Lan wong-wong, wong biasa ing dalan, mung diwenehi kesan yen siji negara lagi perang karo negara liyane.
Amarga iki siji-sijine cara kanggo nyurung wong sacara ideologis supaya pancen melu ing perang-perang iki lan, umpama,
ngirim anak lanang lan anak wadoné dhéwé menyang medan perang.
Iki gampang maringi kesan marang wong yèn perang iku perlu lan ora bisa dihindari.
amarga siji negara mungsuh marang negara liyane lan ngancem kanthi ancaman militer marang negara kuwi.
Nanging nalika perang dirancang lan dikarepake, nalika ora ana tujuan liya kajaba kanggo ngembangake industri senjata lan
korporasi gedhe ing bidang TI lan keuangan, mula kapentingan rakyat kanggo ngomong ORA marang rencana-rencana kasebut.
Yen stereotip mungsuh mung kanggo ngapusi wong-wong sing ora gelem perang supaya padha pracaya yèn konflik militer iku perlu, mula
saiki kita kudu ngomong ORA marang manipulasi lan propaganda.
Kita ora perlu dadi siap perang – kita perlu dadi siap tentrem maneh.
Apa masyarakat bakal ngerti sambungan penting iki ing wektu sing pas?
Yen ora, kowe uga bisa dijaluk melu perang ing mangsa ngarep, apa minangka prajurit utawa warga sipil.
Ing titik iki, paling akhir, saben wong kudu mangsuli pitakonan iki kanggo awake dhewe kanthi tulus banget: kanggo sapa utawa
apa aku gelem nyawaku dipertaruhkan nalika kahanan darurat?
Panulis Wolfgang Borchert nulis salah siji jawaban sing bisa ing kertas ing taun 1947.
Nanging, iki uga bisa ditrapake kanthi persis cara sing padha dina iki lan sesuk.
Kowé. Wong lanang ing mesin lan wong lanang ing bengkel.
Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe mandheg gawé pipa banyu lan panci masak lan wiwit gawé helm baja lan
bedhil mesin, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Bocah wadon ing mburi konter lan bocah wadon ing kantor.
Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe ngisi granat lan nyusun bidikan teleskopik kanggo bedhil
sniper, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Sampeyan. Pamilik pabrik. Yen sesuk padha maringi prentah supaya sampeyan adol bubuk mesiu tinimbang bubuk
kakao, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowé. Panliti ing laboratorium. Yen sesuk padha maréntah kowé kanggo nggawé pati anyar kanggo nggantèkaké urip
lawas, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Penyair ing kamarmu. Yen sesuk padha maringi prentah supaya kowe ora nyanyi lagu tresna, nanging lagu kebencian,
mula mung ana siji sing kudu ditindakake: Ngomong ORA!
Sampeyan. Dokter ing sisih ranjang. Yen sesuk padha maringi prentah supaya sampeyan nyatakake yèn wong-wong iki layak kanggo
dinas militer, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Menteri ing mimbar. Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe mberkahi pambunuhan lan ngasekake
perang, mung ana siji sing kudu ditindakake: Ngomong ORA!
Kowe. Kapten kapal uap. Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe mandheg ngangkut gandum lan wiwit ngangkut bedhil
lan tank, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Pilot ing lapangan terbang. Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe ngeculake bom lan fosfor ing
kutha-kutha, mung ana siji sing kudu ditindakake: Ngomong ORA!
Kowe. Tukang jahit ing papanmu. Yen dheweke maringi perintah supaya kowe motong seragam sesuk,
mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Hakim nganggo jubahmu. Yen dheweke maringi prentah supaya kowe menyang pengadilan militer
sesuk, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Wong lanang ing stasiun. Yen sesuk padha maringi dhawuh supaya kowe menehi sinyal kanggo budhalé sepur amunisi lan sepur
angkut pasukan, mung ana siji sing kudu ditindakake: ngomong ORA!
Kowe. Wong ing desa lan wong ing kutha. Yen sesuk padha teka lan nggawa surat panggilanmu,
mung ana siji sing kudu kok lakoni: ngomong ORA!
Kowe. Ibu-ibu ing Normandy lan ibu-ibu ing Ukraina, kowe, ibu-ibu ing Frisco lan London, kowe, ing Hoangho lan ing Mississippi,
kowe, ibu-ibu ing Naples, Hamburg, Kairo, lan Oslo – ibu-ibu ing saben bawana, ibu-ibu ing saindenging jagad, yen sesuk padha
maringi dhawuh supaya kowe nglairake anak, dadi perawat ing rumah sakit militer, lan dadi prajurit anyar kanggo perang
anyar, ibu-ibu ing saindenging jagad, mula mung ana siji sing kudu ditindakake: Ucapna ORA! Ibu-ibu, ucapna ORA!
Sampeyan bisa ndeleng wawancara lengkap karo Ernst Wolff babagan topik "Apa sing digunakake kanggo medeni perang kanggo ngalihake
perhatian kita saka – dolanan wayang lan kekuwatan sing nyelarasake kabeh ing latar mburi" ing pranala ing ngisor iki.