In Duitsland word kinders sistematies deur gesinshowe en jeugwelsynkantore op grond van vals inligting
van hul moeders of vaders geskei of geïsoleer, en in sommige gevalle selfs met geweld weggeneem.
Om diegene wat geraak is 'n stem te gee, het die vereniging "AXION Resist" op 3 Mei vanjaar 'n persimposium
gehou oor die onderwerp: "Kinders en gehegtheid as teikens".
Het jy geweet dat in Duitsland elke jaar 80 000 tot 90 000 kinders van hul ouers weggeneem word, dikwels onherroeplik?
Het jy geweet dat vlugtelingkinders 'n gewilde teiken vir jeugwelsynskantore geword het, terwyl hul ouers, wat
taalvaardighede en kennis van die wet mis, magteloos moet toekyk?
Het jy geweet dat die Duitse Federale Sentrum vir Gesondheidsopvoeding (BZgA) in samewerking met die WGO die
"Standaarde vir Seksuele Opvoeding vir Kinders in Europa" ontwikkel het? En dat dit hulle daarmee
skandelose wyse voorberei vir pedofiele aanvalle?
Die welsyn van kinders en beskermingskonsepte is terme wat deesdae nie meer so vrylik aangevoer kan word nie.
Inteendeel, hulle eis meer as ooit dat ons aandag skenk aan hoe hulle gebruik word.
As liggaamsverkenningskamers in dagopvang sentrums veronderstel is om misbruik te voorkom, as vroeë kinderonderwys oor
geslagsdiversiteit veronderstel is om verdraagsaamheid te bevorder, as militêre oefeninge in skole veronderstel is om 'n
gees van vrede te bevorder, dan is daar 'n dringende behoefte aan egte teenonderwys, wat
vandag met die AxionResist-simposium begin.
Want tot op hede bied die hoofstroommedia slegs 'n simplistiese uitbeelding op
uitsaaitye wanneer wetgehoorsame burgers reeds slaap.
Maar hier is dit belangrik om jou oë oop te hou!
Elke jaar vier ons Wêreldkinderdag op 2 September. Ons is almal baie gelukkig, en die ministerie kondig
wonderlike slagspreuke aan en herhaal altyd dieselfde frases.
Die werklikheid van die lewe lyk dramaties anders as wat ons hoogste howe en die Europese howe verkondig.
Die staat is verplig om regulasies op te stel wat bevorderlik is vir die ontwikkeling van gesinsbande en moet
maatreëls tref wat mense in staat stel om saam te woon.
Wat ons ervaar, is maatreëls wat gesinsbande afbreek en vernietig.
'n samelewing wat moederliefde ignoreer en bestry, wat verderf, verderf, brutaliseer, verstom, en
dit is presies wat ons ongelukkig in Duitsland sien.
Die term "beste belang van die kind" verskyn hier herhaaldelik.
Wanneer ons hierdie uitdrukking hoor, kan ons nie anders as om te rill nie, want wanneer mense oor "die beste belang van die
kind" praat, is dit uiteindelik gewoonlik die teenoorgestelde.
Die doel is om maksimum skade aan die kind aan te rig.
Kinders is weerloos en kan baie verdra.
Dit is tipiese stellings wat deur Dr Andrea Christidis gemaak is.
So, al hierdie veronderstelde kinderbeskerming—ek het reeds SOS Kinderdorpe genoem.
Daar is 'n ondersoekverslag op die internet, wat ek ook hieronder as 'n skakel verskaf het.
160 kinders is seksueel misbruik, verkrag en selfs bevrug in SOS Kinderdorpe, waar aborsies toe uitgevoer is.
En SOS Kinderdorpe vra nog steeds om skenkings, wat my regtig naar maak, moet ek sê.
Ons moet ophou om altyd te glo dat die staat altyd wil hê wat die beste vir ons is.
Die staat het gewoonlik nie ons beste belange op die hart nie, want, soos jy weet, wil dit net hê wat die
beste vir ons is, en dit is ons geld en ons kinders.
Hierdie klassieke saak uit 2018 van jare se seksuele misbruik by 'n kampeerterrein, in 'n vervalle eiendom met 'n woonwa, het
daartoe gelei dat kinders deur maatskaplike dienste na 'n pleegvader geneem is wat hulle seksueel misbruik
het, met maatskaplike dienste wat vars vleis voorsien het.
Dit is absurd.
Die parlementêre ondersoekkomitee het in Maart met sy werk begin, en ek is baie nuuskierig om te sien wat die uitkoms sal wees,
aangesien dit die verantwoordelikheid van jeugwelsynskantore, regters, familieregter en maatskaplike dienste sal beklemtoon.
In die familiereg is daar geen aansoek om afwysing teen jeugwelsynsamptenare of teen regsverteenwoordigers nie.
Daar word gesê dat hulle altyd korrek werk, hulle is onaantastbaar.
Kindersorgsake bied nie beskerming aan kinders nie, behalwe in baie min, seldsame gevalle.
Die studies deur Dr. Helmut Kentler, wat vir meer as 30 jaar saamgewerk het met jeugwelsynskantore regoor Duitsland om
kinders by pedofiele misdadigers te plaas, is reeds genoem.
Hulle was voorheen werknemers by die jeugwelsynskantore, maar nou is hulle bestuurders en werk steeds by die jeugwelsynskantore.
En die name uit die Kentler-ondersoeke, wat deur die ondersoekers, d.w.s. die navorsers, sterk gekritiseer is, word geheimgehou.
Dit beteken dat mense toegelaat word om dit te doen met die toestemming van ons staat,
anders sou hierdie name bekendgemaak word.
Dames en here, al vir baie, baie dekades het hierdie bose gees baie lojaliteite en gones by
universiteite, instellings en wie weet waar nog opgelei.
En almal wat vandag hier is en dieselfde ding na-aap, is almal uit dieselfde stof gesny.
Ek is nie verras nie.
Ek is verras dat die Universiteit Bielefeld ten minste duidelik gestel het wat die situasie is, dat
die hele saak kriminele aard is en niks anders nie.
En dit het dit in twee kundige verslae gedoen.
Dit is 'n paedoseksuele netwerk wat wetenskaplike instellings beslaan.
Dit is nie net Berlyn nie, let wel, dit is nie net Berlyn nie.
En dit is ook die partye, veral die Groen Party, wat die dekriminalisering van pedoseksualiteit geëis het.
Ons offer tans ons kinders aan fantasieë, seksuele perversies en mediese wanpraktyk.
Wat ons nou het, is 'n Generasie Alpha, van wie meer as 70 persent aan geestesgesondheidsprobleme ly as
gevolg van die koronaviruspandemie wat ons moes deurstaan.
En dankie aan die besluite wat ons politici geneem het om kinders agt uur per dag maskers te laat dra, om
inperkings op kinders af te dwing, om afstandonderrig en sosiale isolasie op kinders af te dwing.
Dit was beslis nie 'n teken van die staat se sorg vir die welsyn van kinders nie.
Dit was 'n minagting vir die kind se welsyn.
Ons kan dus sien dat min oor is van die oorspronklike natuurregbenadering, wat die primêre verantwoordelikheid
vir die sorg en opvoeding van kinders by ouers geplaas het.
Die toesigstaat tree massaal in hierdie verhouding in.
Corona-eindpunt.
Hier kon ons duidelik die oormatige oortreding van die voogdystaat in die regsfeer van kinders en ouers waarneem.
En ons moet duidelik wees oor wat hier gebeur het.
Oor die afgelope vier jaar is skade en dood geoffer op die altaar van wat gesondheid genoem word.
op die altaar van 'n heeltemal fanatiese samelewing wat 'n heeltemal mal idool van
gehoorsaamheid aan die staat en gesondheid nagejaag het.
Die grondwetlike en wetgewende owerhede het doelbewus ouersregte ondermyn.
Niks bly oor van natuurlike reg nie.
Dit beteken dat die staat te eniger tyd onbeperkte toegang tot die kind kan herwin en hierdie
toegang deur strafmaatreëls teen ouers af te dwing.
Maar ouerskap en gesinne bestaan reeds vooraf.
Hulle het selfs voor die staat bestaan.
Daarom het die staat geen groter regte oor kinders as hul ouers self nie.
Staatsondersteuning vir kinders moet dus beperk word tot noodgevalle en die skepping van 'n kindervriendelike omgewing.
Dit is kristalhelder en heeltemal verstaanbaar dat daar 'n fundamentele, lewensbelangrike band tussen
moeder en kind is waaraan niemand behoort te knoei nie.
Pleegouers is 'n wonderlike ding wanneer ouers nie meer leef nie of wanneer daar 'n werklike ernstige gevaar vir kinders is.
Ek wil dit weer beklemtoon, want daar is ook werklik wonderlike pleegouers.
Maar pleegouers kan nooit 'n band met 'n kind vorm nie.
Jy kan 'n goeie verhouding hê.
Maar dit is 'n verskil.
Ek sal dit nou verduidelik:
Vanaf die vierde maand van swangerskap af word selle tussen moeder en kind oorgedra – met ander woorde, die kind ontvang
selle van die moeder via die plasenta en navelsnaar in sy eie liggaam, en omgekeerd ontvang die moeder selle van die
kind in haar liggaam, waar hulle byna altyd vir die lewe bly.
Dit word mikrokhimerisme genoem, wat werklik voorkom.
Kort voor geboorte neem die digtheid van oksitosienreseptore aansienlik toe – jy hoef dit nie te onthou
nie – wat die moeder-kindband aansienlik versterk.
Die moeder-kindband is die naaste ding wat evolusie voortgebring het, waarneembaar op die vlak van aarde-wurms.
Ek sou nie uitsluit nie, natuurlik nie uitsluit nie, dat daar suksesvolle aannemings is.
Ek sou nie die moontlikheid uitsluit dat daar in enkele gevalle paartjies van dieselfde
geslag is wat daarin slaag om dit te laat werk nie.
Maar om hierdie gebrekkige situasie tot die norm te verhef en, bo alles, om die hele veld van biologie, aan welke ek my
lewe dekades lank gewy het, op die vullishoop te gooi, wat min of meer hier gebeur, is eenvoudig onaanvaarbaar.
Die mees opvallende voorbeeld van maatreëls wat 'n radikale breuk in hierdie verhouding bewerkstellig, is die
verwydering van kinders uit hul huise of, in elk geval, uit die omgewing waarin hulle gewoonlik woon.
Ten spyte van hierdie duidelike regsriglyne, is daar steeds gevalle, dalk op 'n gereelde basis, kan mens
sê, waarin die sorg deur jeugwelsynskantore en familieregterlike howe gekritiseer word.
Daar is klagtes dat in baie gevalle kinders te vinnig van hul gesinne verwyder word, sonder dat daar 'n akute gevaar is.
Dit lei gewoonlik tot traumatiese ervarings vir die betrokke kinders en ondermyn natuurlik hul vertroue
in die jeugwelsynskantoor en die ondersteuningsisteem.
Daar is bewys dat ons jeugwelsynskantore weet wat hulle doen, ek wil dit vir jou sê.
Wanneer hulle 'n kind van 'n familie wegneem, weet hulle dat hierdie kind ernstig ontwrig sal wees.
Op 'n stadium is die jeugwelsynskantoor egter so 'n magposisie verleen dat dit feitlik die hele
stelsel in werking gestel en alles saamgesleep het.
Maar solank jeugwelsynskantore hierdie mag het, sal hulle alles onder die mat invee, en
regters sal ook gedwing word om op te tree.
As hulle teen die jeugwelsynskantoor werk, kan hulle dit in beginsel skaars volhou.
So, die hoofprobleem is selfoortuiging en die ekonomiese voordele van dié wat daaruit wins maak.
Dit sluit politici in, ek kan jou dit sê, want politici sit gewoonlik in die jeugwelstandsraad en het
daar 'n sê, owerhede, naamlik die jeugwelstandskantore, en bowenal die tehuisoperateurs.
En hulle glo dat kindersbeskerming die beste buite die biologiese familie bereik kan word.
En wanneer kinders preventief verwyder word sonder enige werklike bewyse, beskou ek dit as 'n misdaad.
Soos ons vandag gehoor het, is verrigtinge by die familieregter nie vir die publiek oop nie.
Die betrokke partye kon dus glo wat hulle wou.
Dit kom nooit uit nie.
En wie van hulle is bereid om te erken dat hulle al lank verkeerd was?
Ongelukkig word 'n stelsel van leuens van stapel gestuur.
Alhoewel gesinshowe kragtens Artikel 138 van die Duitse Wetboek van Burgerlike Proses (ZPO) die plig het om die waarheid
vas te stel, word onwaar feitelike bewerings nie ondersoek nie.
Stel jou net dit voor.
In familiereëls is daar oor die algemeen geen getuienis van getuies nie.
Dit beteken dat ook geen getuies voor Duitse familiereëls opgeroep word om te verskyn nie.
So as jy sê: "Maar hy kan bevestig dat ek dit nie gedoen het nie," sal hy nie opgeroep word nie.
Kinders is ons toekoms.
Kinders is menslike wesens wat ontstaan uit 'n intieme verhouding tussen 'n man en 'n vrou, en slegs tussen 'n man en 'n vrou.
En kinders alleen is geestelik van die oomblik van die skepping af in die sentrum van die goddelike verwagting.
Ek veg vir die welsyn van ons dierbare kinders omdat ek alle kinders liefhet.
Hulle is briljante klein mense, geskape na God se beeld.
Ek hou van hul helder oë, en ek dink kinders het 'n ma en pa nodig wat beskikbaar is sodat hulle regtig kan floreer.
Wat kan ons daaraan doen?
Wat kan ons vir die toekoms doen?
Want aan die einde van die dag gee geen van ons volwassenes regtig om nie.
Die kinders ly elke dag.
Die kinders word elke dag vernietig.
Wat gaan ons doen?
Waar is ons geleenthede?
Want, byvoorbeeld, op 9 Junie het ons die Europese verkiesings.
Wat doen ons hier?
Dit was my vraag, want dit doen seer.
vir ons as volwassenes, vir ouers en uiteindelik ook vir die kinders.
Ons sal hierdie maand begin om video-dokumentêre met die betrokke persone te maak, vanaf Junie 2024, en sal
dokumentasie publiseer sodat ons bewyse kan toon en nie as samenzweringsteoretici afgedoen kan word nie.
Dit is uiters interessant om te sien hoe howe funksioneer, en dit word duidelik dat hulle, soos die duiwel heilige
water vrees, vrees dat hul onsinvolle, onwettige optrede op hierdie wyse gedokumenteer sal word.
Die name van die plegers moet bekendgemaak word.
Ons het dit al vroeër gehad.
Die name van die kundiges moet bekendgemaak word.
Die name van die regters moet bekendgemaak word.
Ja, ons moet mense natuurlik oplei, en ons moet almal met mekaar netwerk.
Dit is die hoofpunt.
En ons kan eenvoudig nie oral soveel hoofde hê nie; in plaas daarvan moet almal saam kan werk, en nie
almal moet dink: "Ek is baie beter as die ander nie."
Dit is 'n groot probleem.
Diegene met baie geld het dit lankal besef en dit is hoe hulle dit doen.
Maar die klein assosiasies en sulke wil altyd op een of ander manier die hoof wees.
Dit is soos in politieke partye.
Almal wil hul werk hê, ongeag hoe goed hulle daarin is.
Ek wou dit net kortliks noem.
Versoening is nodig.
Die slagoffers van hierdie beleid moet gerehabiliteer word.
Die plegers moet gestraf word.
Onlangse oormatighede moet deur uitgebreide onderrig verhoed word, veral van die algemene
publiek, wat heeltemal onbewus is van die situasie.
Daar moet dokters, skoolpersoneel, administrateurs, regters, aanklaers en polisie wees, en onafhanklike
instellings moet geskep word om die menings wat deur politici versprei word, te hersien.
En ons moet dit teëstaan; ons mag nie toelaat dat ons kinders deur vuur vir hierdie afgode loop nie.