Almaniyada uşaqlar ailə məhkəmələri və gənclərin rifahı idarələri tərəfindən saxta məlumatlara əsaslanaraq sistemli
şəkildə analarından və ya atalarından ayrı salınır və ya təcrid edilir, bəzi hallarda hətta zorla oğurlanırlar.
Təsirlənənlərə səs vermək üçün "AXION Resist" assosiasiyası bu il mayın 3-də "Uşaqlar və bağlılıq
hədəf kimi" mövzusunda mətbuat simpoziumu keçirdi.
Bilmirdinizmi ki, Almaniyada hər il 80 000–90 000 uşaq valideynlərindən alınır, çox vaxt geri dönməz şəkildə?
Bilirdinizmi ki, qaçqın uşaqlar gənclərin rifahı üzrə xidmət idarələrinin məşhur hədəfinə çevrilib, onların valideynləri
isə dil bacarıqları və qanun biliklərinin çatışmazlığı səbəbindən köməksiz qalaraq kənardan baxmağa məcburdurlar?
Bilmirdinizmi ki, Almaniya Federal Sağlamlıq Təhsili Mərkəzi (BZgA) ÜST ilə əməkdaşlıqda "Avropada uşaqlar üçün
cinsi təhsil standartları"nı hazırlayıb? Və bununla onları utancsız şəkildə pedofil hücumlarına hazırlayır?
Uşaqların rifahı və qorunma anlayışları bu günlərdə artıq o qədər sərbəst şəkildə irəli sürülə bilməyən anlayışlardır.
Əksinə, onlar əvvəlkindən də daha çox tələb edirlər ki, biz onların necə istifadə olunduğunu araşdıraq.
Əgər uşaq baxçalarında bədən kəşfiyyat otaqları sui-istifadənin qarşısını almaq məqsədi daşıyırsa, əgər erkən yaşda cinsiyyət
müxtəlifliyi barədə təhsil tolerantlığı təşviq edirsə, əgər məktəblərdə hərbi məşqlər sülh ruhunu yaymaq
üçündürsə, o zaman AxionResist simpoziumu ilə bu gün başlayan həqiqi əks-təhsilə ciddi ehtiyac var.
Hətta bu gün də əsas kütləvi informasiya vasitələri yayım vaxtlarında, hörmətli vətəndaşlar artıq
yatdıqda, yalnız sadələşdirilmiş təsvir təqdim edirlər.
Amma burada gözlərinizi açıq saxlamaq vacibdir!
Hər il 2 sentyabrda Dünya Uşaqlar Gününi qeyd edirik, hamımız çox şadıq, nazirlik möhtəşəm
şüarlar elan edir və həmişə eyni ifadələri təkrarlayır.
Həyatın reallığı Ali Məhkəmələrimizin və Avropa məhkəmələrinin bəyan etdiklərindən kəskin şəkildə fərqlidir.
Dövlət ailə əlaqələrinin inkişafına şərait yaradan qaydalar qəbul etməyə borcludur və insanların
birlikdə yaşamasına imkan verən tədbirlər görməlidir.
Yaşadıqlarımız ailə bağlarını parçalayan və məhv edən tədbirlərdir.
Ana sevgisini görməzdən gələn və onunla mübarizə aparan, insanı gerilədir, gerilədir, qəddar edir, ağlını
dondurur və məhz bunu biz təəssüf ki, Almaniyada görürük.
"Uşağın ən yaxşı maraqları" ifadəsi burada dəfələrlə istifadə olunur.
Bu ifadəni eşidəndə özümüzü geri çəkməkdən saxlaya bilmirik, çünki insanlar "uşaqların ən yaxşı
maraqları"ndan danışanda, nəticədə adətən bunun əksi olur.
Məqsəd uşağa mümkün olan ən çox zərəri verməkdir.
Uşaqlar müdafiəsizdirlər və çox şeyə dözə bilərlər.
Bunlar Dr Andrea Christidis tərəfindən edilən tipik bəyanatlardır.
Beləliklə, bütün bu güman edilən uşaq qorunması... Mən artıq SOS Uşaq Kəndlərini qeyd etmişdim.
İnternetdə bir araşdırma hesabatı var, onu aşağıda link şəklində də təqdim etmişəm.
160 uşaq SOS Uşaq Kəndlərində cinsi istismara məruz qalıb, zorlanıb və hətta hamilə qalıb; sonra onlara abort edilib.
Və SOS Uşaq Kəndləri hələ də ianə istəyir, bu məni həqiqətən xəstələndirir, deməli olmalıyam.
Biz dövlətin həmişə bizim üçün ən yaxşısını istədiyinə inanmaq vərdişindən qurtulmalıyıq.
Dövlət adətən bizim ən yaxşı maraqlarımızı nəzərə almır, çünki, bildiyiniz kimi, o yalnız bizim üçün ən
yaxşısını istəyir, bu isə bizim pulumuz və uşaqlarımızdır.
2018-ci ilin bu klassik işi düşərgədə, yararsız vəziyyətdəki bir əmlakda karavanla illərlə davam edən cinsi istismarı əhatə edir;
gənclərin rifahı idarəsi uşaqları himayə ataya aparıb, o isə orada onlara cinsi istismar
tətbiq edib, idarə isə onlara "təzə ət" təmin edib.
Bu absurddur.
Parlament istintaq komitəsi mart ayında fəaliyyətə başladı və nəticənin nə olacağını görmək mənim üçün çox maraqlıdır, çünki
bu, gənclərin rifahı idarələrinin, hakimlərin, ailə məhkəməsi hakimlərinin və sosial xidmətlərin məsuliyyətini vurğulayacaq.
Ailə hüququnda gənclərin rifahı idarəsinin işçilərinə və ya hüquqi nümayəndələrinə qarşı çıxarılma barədə heç bir vəsatət yoxdur.
Belə deyirlər ki, onlar həmişə düzgün işləyir, onlara toxunmaq mümkün deyil.
Uşaq qaçırmaları, çox az, son dərəcə nadir hallar istisna olmaqla, uşaqların qorunmasını təmin etmir.
Almaniya üzrə gənclərin rifahı idarələri ilə 30 ildən çox əməkdaşlıq edərək uşaqları pedofil cinayətkarların yanına
yerləşdirən Dr Helmut Kentlerin tədqiqatları artıq qeyd olunub.
Onlar əvvəllər gənclərin rifahı idarəsinin işçiləri idilər, amma indi menecerlərdir və hələ
də gənclərin rifahı idarələrində işləyirlər.
Və Kentler araşdırmalarından olan adlar, araşdırıcılar, yəni tədqiqatçılar tərəfindən
kəskin tənqid olunanlar, gizli saxlanılır.
Bu o deməkdir ki, insanlar bunu dövlətimizin razılığı ilə edə bilərlər, əks halda bu adlar açıqlanardı.
Xanımlar və cənablar, çox-çox onilliklərdir ki, bu pis ruh universitetlərdə, institutlarda və Allah
bilir harada çoxsaylı lojalar və gonlar yetişdirib.
Və bu gün burada eyni şeyi təkrarlayan hər kəs eyni kəsimdədir.
Təəccüblənmirəm.
Məni təəccübləndirir ki, Bielefeld Universiteti ən azından vəziyyətin nə olduğunu açıq şəkildə
bəyan edib: bütün bu iş cinayətdir və başqa heç nə.
Və bunu iki ekspert hesabatında etdi.
Bu, elmi müəssisələri əhatə edən pedoseksual şəbəkədir.
Unutmayın ki, bu yalnız Berlin deyil, bu yalnız Berlin deyil.
Və bunlar da, xüsusən Yaşıl Partiya, pedoseksuallığın dekriminalizasiyasını tələb edən partiyalardır.
Biz hazırda uşaqlarımızı fantaziyalara, cinsi sapıqlıqlara və tibbi səhlənkarlığa qurban edirik.
İndi isə qarşımızda koronavirus dövrünü yaşamaq məcburiyyətində qaldığımız üçün 70 faizdən
çoxunun psixi çətinlik çəkdiyi Alpha Nəsli dayanır.
və siyasətçilərimizin uşaqları gündə səkkiz saat maska taxmağa məcbur etmək, onları karantin rejiminə tabe
etmək, məsafədən təhsilə və sosial izolyasiyaya məruz qoymaq barədə verdiyi qərarlar sayəsində.
Bu, şübhəsiz ki, dövlətin uşağın rifahına qayğısının əlaməti deyildi.
Bu, uşağın rifahına laqeydlik idi.
Beləliklə, uşaqların qayğısına qalmaq və onları tərbiyə etmək məsuliyyətini əsasən valideynlərin üzərinə qoyan ilkin təbii
hüquq yanaşmasından demək olar ki, heç nə qalmadığını görürük.
Nəzarət dövləti bu münasibətə kütləvi şəkildə müdaxilə edir.
Korona terminalı.
Burada biz qəyyum dövlətin uşaqlar və valideynlərin hüquqi sahəsinə həddindən artıq müdaxiləsini aydın şəkildə görə bildik.
Və burada nə baş verdiyini aydın şəkildə bilməlidirik.
Son dörd il ərzində zərər və ölüm sağlamlıq adlandırılan məbədin qurbangahında qurban edilib.
dövlətə və sağlamlığa itaətin tamamilə dəlilik səviyyəsindəki bütünü təqib edən tamamilə fanatik bir cəmiyyətin məbədində
Konstitusiya və qanunvericilik orqanları valideyn hüquqlarını qəsdən zəiflədiblər.
Təbii qanundan heç nə qalmayıb.
Bu o deməkdir ki, dövlət istənilən vaxt uşağa məhdudiyyətsiz çıxışı bərpa edə və bu çıxışı
valideynlərə qarşı cəza tədbirləri ilə təmin edə bilər.
Amma valideynlik və ailələr əvvəlcədən mövcuddur.
Onlar dövlətdən əvvəl də mövcud idilər.
Buna görə də dövlətin uşaqlarla bağlı valideynlərindən daha böyük hüquqları yoxdur.
Dövlətin uşaqlara dəstəyi buna görə fövqəladə hallarla məhdudlaşdırılmalı və uşaqlara
dost mühitin yaradılmasına yönəldilməlidir.
Çox aydın və tamamilə başa düşüləndir ki, uşaqla ana arasında heç kimin müdaxilə etməməli olduğu
fundamental, həyati əhəmiyyətli bir bağ mövcuddur.
Valideynlər artıq sağ olmadıqda və ya uşaqlar üçün real ciddi təhlükə olduqda qəyyum valideynlər möhtəşəmdir.
Mən bunu bir daha vurğulamaq istəyirəm, çünki həqiqətən möhtəşəm övladlıq valideynləri də var.
Amma himayəçi valideynlər heç vaxt bir uşaqla əlaqə qura bilməzlər.
Sən yaxşı münasibət qura bilərsən.
Amma bu fərqdir.
İndi izah edəcəyəm:
Hamiləliyin dördüncü ayından etibarən ana və uşaq arasında hüceyrələr ötürülür – yəni uşaq plasenta və göbək simi vasitəsilə
anadan öz bədəninə hüceyrələr qəbul edir, əksinə ana isə uşağın hüceyrələrini öz bədəninə qəbul
edir və onlar demək olar ki, ömürlük orada qalır.
Buna mikrokimerizm deyilir və bu həqiqətən baş verir.
Doğumdan qısa müddət əvvəl oksitosin reseptorlarının sıxlığı əhəmiyyətli dərəcədə artır – bunu yadda saxlamağa
ehtiyac yoxdur – bu isə ana-uşaq bağını xeyli gücləndirir.
Ana-uşaq bağı təkamülün yaratdığı ən yaxın şeydir, torpaq solucanları səviyyəsində belə aşkarlanır.
Mən uğurlu övladlığa götürmələrin olduğunu istisna etməzdim, əlbəttə ki, istisna etməzdim.
Mən fərdi hallarda eyni cinsdən olan cütlüklərin münasibətlərini uğurla qurmağa nail ola biləcəkləri ehtimalını istisna etməzdim.
Amma bu qüsurlu vəziyyəti normaya çevirmək və hər şeydən əvvəl on illərdir həyatımı həsr etdiyim bütün biologiya
sahəsini, demək olar ki, burada edildiyi kimi zibil qutusuna atmaq sadəcə qəbuledilməzdir.
Bu münasibətdə radikal qırılma yaradan tədbirlərin ən diqqətçəkən nümunəsi uşaqların evlərindən, ən azı
onların adi yaşadıqları mühitdən uzaqlaşdırılmasıdır.
Bu aydın hüquqi göstərişlərə baxmayaraq, hələ də, bəlkə də müntəzəm olaraq, gənclərin rifahı idarələri və ailə
məhkəmələri uşaqları himayəyə götürməkdə tənqid olunur.
Bir çox hallarda uşaqların ailələrindən çox tez ayrıldığı, heç bir ciddi təhlükə olmadığından şikayətlər var.
Bu, adətən təsirlənmiş uşaqlarda travmatik təcrübələrə səbəb olur və təbii olaraq onların gənclərin rifahı
idarəsinə və dəstək sisteminə olan etimadını zəiflədir.
Söyləmək istəyirəm ki, gənclər rifahı üzrə ofislərimizin nə etdiyini bildikləri sübuta yetirilib.
Uşağı ailəsindən aldıqları zaman, bu uşağın ciddi şəkildə psixi pozuntular yaşayacağını bilirlər.
Lakin bir vaxt gənclərin rifahı idarəsinə elə bir güc mövqeyi verildi ki, bu, demək olar ki, bütün
sistemi işə saldı və hər şeyi özü ilə birlikdə apardı.
Amma gənclərin rifahı idarələrinə bu səlahiyyət verildiyi müddətcə onlar hər şeyi xalının altına
süpürəcəklər və hakimlər də hərəkət etməyə məcbur qalacaqlar.
Əgər onlar gənclərin rifahı idarəsinə qarşı işləsələr, prinsipcə bunu davam etdirə bilməzlər.
Beləliklə, əsas problem özünə inandırma və qazananların iqtisadi üstünlükləridir.
Buna siyasətçilər də daxildir, deyə bilərəm, çünki siyasətçilər adətən gənclərin rifah komitəsində oturur və orada
söz sahibi olurlar, səlahiyyətlilər, yəni gənclərin rifah idarələri və hər şeydən əvvəl ev operatorları.
Və onlar hesab edirlər ki, uşaqların qorunması bioloji ailənin xaricində ən yaxşı şəkildə təmin olunur.
Və uşaqlar real dəlil olmadan profilaktik məqsədlə götürüldükdə, mən bunu cinayət hesab edirəm.
Bu gün eşitdiyimiz kimi, ailə məhkəməsindəki iclaslar ictimaiyyətə açıq deyil.
Beləliklə, iştirak edən tərəflər istədikləri hər şeyə inana bilərdilər.
O heç vaxt çıxmır.
Və onlardan hansısı uzun müddətdir yanıldığını etiraf etməyə hazırdır?
Təəssüf ki, yalanlar sistemi işə salınır.
Ailə məhkəmələrinin Almaniya Mülki Prosessual Məcəlləsinin (ZPO) 138-ci bəndinə əsasən həqiqəti müəyyən etmək
öhdəliyi olsa da, doğru olmayan faktiki iddialar yoxlanılmır.
Sadəcə bunu təsəvvür et.
Ailə məhkəmələrində ümumiyyətlə şahid dəlili olmur.
Bu o deməkdir ki, Almaniya ailə məhkəmələrinə də heç bir şahid dindirilmələri üçün çağırılmır.
Beləliklə, əgər sən "Amma o təsdiq edə bilər ki, mən bunu etməmişəm" desən, o çağırılmayacaq.
Uşaqlar gələcəyimizdir.
Uşaqlar kişi ilə qadın arasındakı yaxın münasibətdən yaranan, yalnız kişi ilə qadın arasındakı
münasibətdən meydana gələn insan varlıqlarıdır.
Və yalnız uşaqlar yaradılış anından etibarən ruhani olaraq ilahi gözləntinin mərkəzindədir.
Mən əziz uşaqlarımızın rifahı üçün mübarizə aparıram, çünki bütün uşaqları sevirəm.
Onlar Tanrının surətində yaradılmış parlaq kiçik insanlardır.
Mən onların parlaq gözlərini sevirəm və düşünürəm ki, uşaqlar həqiqətən inkişaf edə bilmək üçün
yanlarında ola bilən ana və ataya ehtiyac duyurlar.
Bununla bağlı nə edə bilərik?
Gələcək üçün nə edə bilərik?
Çünki günün sonunda biz böyüklərdən heç birimiz həqiqətən qayğı göstərmirik.
Uşaqlar hər gün əzab çəkirlər.
Uşaqlar hər gün məhv edilir.
Nə edək?
Fırsatlarımız haradadır?
Çünki, məsələn, 9 iyunda Avropa seçkiləri keçirilir.
Biz burada nə edirik?
Bu mənim sualım idi, çünki bu ağrıdır.
böyüklər kimi bizim üçün, valideynlər üçün və nəhayət uşaqlar üçün də
Biz bu ay, 2024-cü ilin iyunundan etibarən, zərərçəkənlərlə birlikdə video sənədli filmlər çəkməyə başlayacağıq
və sübutları göstərə bilmək, sui-qəsd nəzəriyyəçiləri kimi rədd edilməmək üçün sənədləri yayımlayacağıq.
Məhkəmələrin necə fəaliyyət göstərdiyini görmək son dərəcə maraqlıdır və onların məntiqsiz, qanunsuz
hərəkətlərinin bu cür sənədləşdirildiyini şeytanın müqəddəs sudan qorxduğu kimi qorxmaları başa düşüləndir.
Cinayətkarların adları açıqlanmalıdır.
Biz bunu artıq əvvəllər yaşamışdıq.
Ekspertlərin adları açıqlanmalıdır.
Hakimlərin adları açıqlanmalıdır.
Bəli, əlbəttə ki, biz təhsil almalıyıq və bir-birimizlə əlaqə yaratmalıyıq.
Bu əsas məqamdır.
Və biz sadəcə hər yerdə bu qədər başçı ola bilmərik; əksinə, hər kəs birgə işləyə bilməlidir və hər
kəs "Mən başqalarından qat-qat üstünəm" deməməlidir.
Bu böyük problemdir.
Çox pulu olanlar bunu çoxdan anlayıblar və elə bu cür edirlər.
Amma kiçik assosiasiyalar və buna bənzər təşkilatlar hər zaman necə isə başçı olmaq istəyirlər.
Bu siyasi partiyalarda olduğu kimidir.
Hər kəs işini saxlamaq istəyir, işdə nə qədər bacarıqlı olmasından asılı olmayaraq.
Mən sadəcə bunu qısaca qeyd etmək istədim.
Barışma zəruridir.
Bu siyasətin qurbanları reabilitasiya edilməlidir.
Cinayətkarlar cəzalandırılmalıdır.
Son zamanlar baş verən həddən artıq hallar genişmiqyaslı təhsil vasitəsilə, xüsusilə vəziyyətdən tamamilə
xəbərsiz olan ümumi ictimaiyyət arasında qarşısı alınmalıdır.
Həkimlər, məktəb işçiləri, inzibati işçilər, hakimlər, prokurorlar və polis olmalıdır, siyasətçilərin yaydıqları
fikirləri gözdən keçirmək üçün müstəqil qurumlar yaradılmalıdır.
Və biz buna qarşı çıxmalıyıq; uşaqlarımızın bu bütlər üçün oddan keçməsinə imkan verməməliyik.