У Германіі дзеці сістэматычна аддзяляюцца або ізалююцца ад маці ці бацькі сямейнымі судамі і органамі па
справах непаўналетніх на падставе ілжывай інфармацыі, а ў некаторых выпадках нават выкрадаюцца сілай.
Каб даць голас пацярпелым, асацыяцыя «AXION Resist» 3 мая гэтага года правяла прэс-сімпозіум
на тэму: «Дзеці і прывязанасць у цэнтры ўвагі».
Ці ведалі вы, што ў Германіі штогод у бацькоў забіраюць ад 80 000 да 90 000 дзяцей, часта назаўсёды?
Ці ведалі вы, што дзеці-бежанцы сталі папулярнай мішэнню для службаў па справах непаўналетніх, у той час
як іх бацькі, не валодаючы мовай і не ведаючы законаў, вымушаны бездапаможна назіраць?
Ці ведалі вы, што Нямецкі Федэральны цэнтр аховы здароўя (BZgA) распрацаваў «Стандарты сексуальнай адукацыі для
дзяцей у Еўропе» сумесна са СААЗ? І што ён ужо бессаромна рыхтуе іх да педафільскіх нападаў?
Добры стан дзяцей і канцэпцыі абароны — гэта тэрміны, якія ў нашы дні ўжо нельга выкарыстоўваць так свабодна.
Наадварот, яны як ніколі патрабуюць, каб мы заняліся тым, як іх выкарыстоўваюць.
Калі пакоі для даследавання цела ў дзіцячых садках прызначаны для прадухілення гвалту, калі дашкольная адукацыя пра гендарную
разнастайнасць прызначана для прасоўвання талерантнасці, калі ваенныя вучэнні ў школах прызначаны для ўмацавання духу міру,
тады існуе настойлівая патрэба ў сапраўднай контрпрапагандзе, якая пачынаецца сёння з сімпозіума AxionResist.
Бо і па сённяшні дзень асноўныя СМІ падаюць спрошчаны агляд у эфірны час, калі паважаныя грамадзяне ўжо спяць.
Але тут важна трымаць вочы адкрытымі!
Кожны год мы святкуем Сусветны дзень дзіцяці 2 верасня, і мы ўсе вельмі шчаслівыя, а міністэрства абвяшчае
цудоўныя лозунгі і заўсёды паўтарае адны і тыя ж фразы.
Рэальнасць жыцця выглядае кардынальна інакш, чым сцвярджаюць нашы найвышэйшыя суды і еўрапейскія суды.
Дзяржава абавязана ствараць умовы, спрыяльныя для развіцця сямейных сувязяў, і павінна
прымаць меры, якія дазваляюць людзям пражываць разам.
Тое, што мы назіраем, — гэта меры, якія разбураюць сямейныя сувязі.
Грамадства, якое ігнаруе і змагаецца з мацярынскай любоўю, якое дэгенеруе, дэгенеруе, абураняецца,
адурманьваецца, і менавіта гэта мы, на жаль, бачым у Германіі.
Тэрмін «лепшыя інтарэсы дзіцяці» тут згадваецца неаднаразова.
Калі мы чуем гэтую фразу, нам нельга не задрыжаць, бо калі людзі гавораць пра «лепшыя інтарэсы
дзіцяці», у выніку звычайна адбываецца зусім адваротнае.
Мэта — нанесці максімальную шкоду дзіцяці.
Дзеці безабаронныя і могуць вытрымаць шмат чаго.
Гэта тыповыя сцвярджэнні, якія выказвае доктар Андрэа Хрыстыдзіс.
Такім чынам, усё гэта меркаваная абарона дзяцей — я ўжо згадваў SOS-вёскі для дзяцей.
У інтэрнэце ёсць справаздача аб расследаванні, спасылку на якую я таксама прывёў ніжэй.
160 дзяцей падвергліся сексуальнаму гвалту, згвалтаванні і нават зацяжарылі ў вёсках SOS, дзе потым рабілі аборты.
І «Дзіцячыя вёскі SOS» усё яшчэ просяць ахвяраванняў, што, мушу сказаць, мяне вельмі бянтэжыць.
Нам трэба пазбавіцца ад пастаяннай упэўненасці, што дзяржава заўсёды хоча нам дабра.
Дзяржава звычайна не дбае пра нашы найлепшыя інтарэсы, таму што, як вы ведаеце, яна хоча толькі таго,
што найлепшае для нас, а гэта нашы грошы і нашы дзеці.
Гэтая класічная справа 2018 года тычыцца шматгадовых сексуальных гвалтаў у кемпінгу, у занядбаным будынку з караванам. Дзеці былі
перададзеныя аддзелам па справах непаўналетніх прыёмнаму бацьку, які іх сексуальна гвалтаваў, пры гэтым
аддзел па справах непаўналетніх пастаўляў свежае мяса.
Гэта абсурд.
Парламенцкая следчая камісія пачала сваю працу ў сакавіку, і мне вельмі цікава паглядзець, якім будзе вынік, бо ён
падкрэсліць адказнасць аддзелаў па справах непаўналетніх, суддзяў, суддзяў сямейнага суда і сацыяльных службаў.
У сямейным праве не існуе хадайніцтва аб адводзе ў дачыненні да супрацоўнікаў органаў апякунства
над непаўналетнімі або да іх законных прадстаўнікоў.
Таму кажуць, што яны заўсёды працуюць правільна, іх некранутыя.
Выкраданні дзяцей не забяспечваюць абароны дзяцей, за выключэннем вельмі нешматлікіх, надзвычай рэдкіх выпадкаў.
Ужо згадваліся даследаванні доктара Гермута Кентлера, які на працягу больш як 30 гадоў супрацоўнічаў з
органамі апякунства над моладдзю па ўсёй Германіі, каб размяшчаць дзяцей у сем'ях педафілаў-злачынцаў.
Раней яны працавалі супрацоўнікамі аддзелаў па справах моладзі, але цяпер яны — кіраўнікі і
па-ранейшаму працуюць у аддзелах па справах моладзі.
І імёны з расследаванняў Кентлера, якія расследавальнікі, г.зн. даследчыкі, рэзка раскрытыкавалі, трымаюцца ў таямніцы.
Гэта азначае, што людзям дазволена рабіць гэта са згоды нашай дзяржавы, інакш гэтыя імёны былі б раскрытыя.
Панны і панове, на працягу многіх-многіх дзесяцігоддзяў гэты злы дух трэніраваў шмат ложаў і гоўн у
ўніверсітэтах, інстытутах і, Божа, яшчэ дзе-небудзь.
І ўсе тыя, хто сёння тут, паўтараючы тое ж самае, — усе як адзін.
Я не здзіўлены.
Я здзіўлены, што Універсітэт Білефельда хаця б ясна выказаў, што сітуацыя такая, якая яна ёсць, і
што ўся гэтая справа — злачынства і нішто больш.
І гэта было зроблена ў двух экспертных заключэннях.
Гэта педасексуальная сетка, якая ахоплівае навуковыя ўстановы.
Гэта ж не проста Берлін, зразумейце, гэта ж не проста Берлін.
І гэта таксама партыі, асабліва Партыя зялёных, якія патрабавалі дэкрыміналізацыі педасексуальнасці.
Зараз мы прыносім у ахвяру нашых дзяцей фантазіям, сэксуальным пераверсіям і медыцынскай халатнасці.
Тое, што мы маем цяпер, — гэта пакаленне Альфа, больш за 70 працэнтаў прадстаўнікоў якога перажылі псіхічны стрэс
з-за перыяду каранавіруса, які мы вымушаны былі перажыць.
і дзякуючы рашэнням нашых палітыкаў прымушаць дзяцей насіць маскі па восем гадзін у дзень, падвяргаць іх
лакдаўнам, дыстанцыйнаму навучанню і сацыяльнай ізаляцыі.
Гэта, безумоўна, не было прыкметай клопату дзяржавы пра дабрабыт дзіцяці.
Гэта было неўлікам дабрабыту дзіцяці.
Такім чынам, мы бачым, што засталося мала ад першапачатковага падыходу натуральнага права, які ўскладаў
асноўную адказнасць за догляд і выхаванне дзяцей на бацькоў.
Службы назірання масава ўмешваюцца ў гэтыя адносіны.
Карона тэрмінус.
Тут мы змаглі ясна ўбачыць празмернае ўмяшанне апекунскай дзяржавы ў прававую сферу дзяцей і бацькоў.
І мы павінны ясна ўсвядоміць, што тут адбылося.
За апошнія чатыры гады шкода і смерць былі прынесены ў ахвяру на алтар таго, што называюць здароўем.
на алтары цалкам фанатычнага грамадства, якое ішло за абсалютна вар'яцкім ідалам паслушэнства дзяржаве і здароўю.
Канстытуцыйныя і заканадаўчыя органы ўлады наўмысна падарвалі правы бацькоў.
Нічога не засталося ад натуральнага права.
Гэта азначае, што дзяржава можа ў любы час аднавіць неабмежаваны доступ да дзіцяці, забяспечваючы гэты доступ
шляхам прымянення пакаральных мер у дачыненні да бацькоў.
Але бацькоўства і сем'і існуюць загадзя.
Яны існавалі яшчэ да дзяржавы.
Таму дзяржава не мае большых правоў у дачыненні да дзяцей, чым самі іх бацькі.
Дзяржаўная падтрымка дзяцей таму павінна абмяжоўвацца экстраннымі выпадкамі і стварэннем дзіцяча-арыентаванага асяроддзя.
Крышталёва ясна і цалкам зразумела, што існуе фундаментальная, жыццёва важная сувязь паміж
дзіцём і маці, у якую ніхто не павінен умешвацца.
Замяшчальныя бацькі — гэта цудоўна, калі родныя бацькі ўжо не жывуць або калі дзецям пагражае рэальная і сур'ёзная небяспека.
Я хацеў бы яшчэ раз падкрэсліць гэта, таму што ёсць таксама некаторыя сапраўды цудоўныя прыёмныя бацькі.
Але прыёмныя бацькі ніколі не змогуць стварыць сувязь з дзіцём.
У вас могуць быць добрыя адносіны.
Але гэта розніца.
Я зараз растлумачу:
Пачынаючы з чацвёртага месяца цяжарнасці, паміж маці і дзіцём адбываецца перадача клетак – іншымі словамі, дзіця атрымлівае
клеткі ад маці праз плацэнту і пупавіну ў сваё цела, а маці, у сваю чаргу, атрымлівае клеткі ад дзіцяці ў
сваё цела, дзе яны амаль заўсёды застаюцца назаўжды.
Гэта называецца мікракімерызмам, які сапраўды ўзнікае.
Незадоўга да родаў шчыльнасць аксытацынавых рэцэптараў значна павялічваецца – не трэба гэтага
запамінаць – што значна ўмацоўвае сувязь маці і дзіцяці.
Сувязь маці і дзіцяці — гэта самае блізкае, што стварыла эвалюцыя, яе можна выявіць нават у ўзроўні зямных чарвякоў.
Я, вядома, не выключаю, што ёсць паспяховыя выпадкі ўсынаўлення.
Я б не выключыў магчымасці, што ў асобных выпадках ёсць аднаполыя пары, якім удаецца зрабіць так, каб іх адносіны спрацавалі.
Але ўзводзіць гэтую дэфектную сітуацыю да нормы і, перш за ўсё, скідваць на сметнік усю галіну біялогіі, якой я
прысвяціў дзясяткі гадоў свайго жыцця, — а менавіта гэта тут і робіцца, — проста непрымальна.
Самым яскравым прыкладам мер, якія радыкальна парушаюць гэтую сувязь, з'яўляецца зняцце дзяцей з дамоў
ці, прынамсі, з асяроддзя, у якім яны звычайна жывуць.
Нягледзячы на гэтыя дакладныя юрыдычныя нормы, усё ж, магчыма, нават рэгулярна, узнікаюць выпадкі, калі
аддзелы па справах непаўналетніх і сямейныя суды крытыкуюць за змяшчэнне дзяцей у прытулкі.
Ёсць скаргі на тое, што ў многіх выпадках дзяцей занадта хутка забіраюць з сем'яў, пры
адсутнасці якой-небудзь непасрэднай небяспекі.
Гэта звычайна прыводзіць да траўматычных перажыванняў для пацярпелых дзяцей і, натуральна, падрывае іх давер
да ўпраўлення па справах моладзі і сістэмы падтрымкі.
Даказана, што нашы аддзелы па справах моладзі ведаюць, што робяць, хацеў бы вам гэта сказаць.
Калі дзіця забіраюць з сям'і, яны ведаюць, што ў гэтага дзіцяці будуць сур'ёзныя псіхічныя парушэнні.
Аднак у пэўны момант упраўленню па справах моладзі была нададзена такая ўлада, што яно практычна
прыцягнула да адказнасці ўсю сістэму і зацягнула ўсё за сабой.
Але пакуль аддзелы па справах непаўналетніх маюць такія паўнамоцтвы, яны будуць замятаць усё пад
дыван, і суддзі таксама будуць вымушаны дзейнічаць.
Калі яны будуць працаваць супраць аддзела па справах маладзежы, то, па сутнасці, яны наўрад ці змогуць гэта працягваць.
Такім чынам, галоўная праблема — гэта самаўпэўненасць і эканамічныя перавагі тых, хто на гэтым зарабляе.
Гэта ўключае ў сябе палітыкаў, я магу вам сказаць, таму што палітыкі звычайна сядзяць у камітэце па справах маладзёжнага
дабрабыту і маюць там голас, улады, а менавіта ўпраўленні па справах маладзёжнага дабрабыту, і перш за ўсё аператараў хоўмаў.
І яны лічаць, што абарона дзяцей найлепш дасягаецца па-за біялагічнай сям'ёй.
А калі дзяцей даўноча-прафілактычна забіраюць без рэальных доказаў, то я лічу гэта злачынствам.
Як мы сёння чулі, працэсы ў сямейным судзе не з'яўляюцца адкрытымі для грамадскасці.
Таму зацікаўленыя бакі маглі верыць у што заўгодна.
Яно ніколі не выходзіць.
І хто з іх гатовы прызнаць, што ён даўно памыляўся?
На жаль, запускаецца сістэма хлусні.
Хоць сямейныя суды абавязаны ўстанавіць праўду ў адпаведнасці з раздзелам 138 Германскага кодэкса працэсуальнага права
(ZPO), непраўдзівыя фактычныя сцвярджэнні не разглядаюцца.
Толькі ўяві сабе.
У сямейных судах, як правіла, не бывае сведкаў.
Гэта азначае, што сведкі таксама не выклікаюцца для дачы паказанняў у нямецкія сямейныя суды.
Таму, калі вы скажаце: «Але ён можа пацвердзіць, што гэта зрабіў не я», яго не выклічуць.
Дзеці — наша будучыня.
Дзеці — гэта людзі, якія з'яўляюцца ў выніку інтымных адносін паміж мужчынам і жанчынай, і толькі паміж мужчынам і жанчынай.
І толькі дзеці духоўна знаходзяцца ў цэнтры боскага чакання, ад самага моманту стварэння.
Я змагаюся за дабрабыт нашых дарагіх дзяцей, таму што я люблю ўсіх дзяцей.
Яны бліскучыя маленькія людзі, створаныя па Божым вобразу.
Я люблю іх яркія вочы, і я думаю, што дзецям патрэбны мама і тата, якія могуць быць побач,
каб яны сапраўды маглі паспяхова развівацца.
Што мы можам зрабіць?
Што мы можам зрабіць для будучыні?
Бо ў рэшце рэшт, нікому з нас, дарослых, гэта насамрэч і не важна.
Дзеці пакутуюць кожны дзень.
Дзеці гінуць кожны дзень.
Што рабіць?
Дзе нашы магчымасці?
Таму што, напрыклад, 9 чэрвеня ў нас выбары ў Еўрапарламент.
Што мы робім тут?
Гэта было маё пытанне, таму што гэта балюча.
для нас як для дарослых, для бацькоў і, у канчатковым выніку, для дзяцей таксама.
Мы пачнём здымаць відэадакументальныя фільмы з пацярпелымі ў гэтым месяцы, пачынаючы з чэрвеня 2024 года, і
апублікуем дакументацыю, каб мы маглі прадставіць доказы і каб нас не адпісвалі як тэарэтыкаў змовы.
Вельмі цікава назіраць, як працуюць суды, і становіцца зразумела, што яны баяцца, як д'ябал святой вады, каб іх
недарэчныя і незаконныя дзеянні былі зафіксаваныя такім чынам.
Імёны злачынцаў павінны быць раскрытыя.
Мы ўжо мелі гэта раней.
Імёны экспертаў павінны быць раскрытыя.
Імёны суддзяў павінны быць раскрытыя.
Так, вядома, нам трэба адукоўваць людзей, і ўсім нам трэба наладжваць кантакты.
Гэта галоўная думка.
І мы проста не можам мець столькі начальнікаў паўсюль; замест гэтага ўсе павінны ўмець працаваць разам, а
не кожны павінен думаць: «Я нашмат лепшы за астатніх».
Гэта велізарная праблема.
Тыя, у каго шмат грошай, зразумелі гэта даўно, і так яны гэта робяць.
Але малыя асацыяцыі і падобныя заўсёды неяк хочуць быць галоўнымі.
Гэта як у палітычных партыях.
Кожны хоча захаваць сваю працу, незалежна ад таго, наколькі добра ён у ёй спраўляецца.
Я проста хацеў згадаць гэта коратка.
Прымірэнне неабходнае.
Ахвяры гэтай палітыкі павінны быць рэабілітаваныя.
Вінаватыя павінны быць пакараныя.
Нядаўнія празмернасці неабходна прадухіліць шляхам шырокай асветы, асабліва сярод шырокай
грамадскасці, якая зусім не ў курсе сітуацыі.
Павінны быць дактары, супрацоўнікі школ, адміністратары, суддзі, пракуроры і паліцыя, а таксама павінны быць
створаны незалежныя інстытуты для праверкі меркаванняў, якія распаўсюджваюць палітыкі.
І мы павінны гэтаму супрацьстаяць; мы не павінны дазваляць нашым дзецям ісці праз агонь за гэтых ідалаў.