Στη Γερμανία, τα παιδιά χωρίζονται ή απομονώνονται συστηματικά με τη βία από τις μητέρες ή τους πατέρες τους από τα
οικογενειακά δικαστήρια και τα γραφεία πρόνοιας νέων με ψευδείς προφάσεις, και μερικές φορές ακόμη και με τη βία.
Προκειμένου να δοθεί φωνή στους θιγόμενους, η ένωση "AXION Resist" διοργάνωσε ένα συμπόσιο τύπου στις 3
Μαΐου φέτος με θέμα: "Παιδί-στόχος και προσκόλληση".
Γνωρίζατε ότι 80-90.000 παιδιά απομακρύνονται κάθε χρόνο από τους γονείς τους στη Γερμανία, συχνά αμετάκλητα;
Γνωρίζατε ότι τα παιδιά των προσφύγων έχουν γίνει ο αγαπημένος στόχος των γραφείων πρόνοιας νέων, ενώ οι γονείς τους, χωρίς
γνώση της γλώσσας ή του νόμου, πρέπει να παρακολουθούν αβοήθητοι;
Γνωρίζατε ότι το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Κέντρο Αγωγής Υγείας (BZgA) έχει αναπτύξει "Πρότυπα για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση
των παιδιών στην Ευρώπη" μαζί με τον ΠΟΥ; Και ότι αυτό τους προετοιμάζει ήδη ξεδιάντροπα για επιθέσεις παιδοφιλίας;
Οι έννοιες της πρόνοιας και της προστασίας των παιδιών είναι όροι που δεν μπορούν πλέον να
χρησιμοποιούνται τόσο ελεύθερα στις μέρες μας.
Αντιθέτως, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, απαιτούν την εξέταση του τρόπου χρήσης τους.
Αν οι αίθουσες εξερεύνησης του σώματος στους παιδικούς σταθμούς πρόκειται να υπηρετήσουν την πρόληψη της κακοποίησης, αν η
εκπαίδευση στην πρώιμη παιδική ηλικία σχετικά με την πολυφυλοφιλία πρόκειται να προωθήσει την ανεκτικότητα, αν οι
στρατιωτικές ασκήσεις στα σχολεία πρόκειται να υπηρετήσουν το πνεύμα της ειρήνης, τότε υπάρχει επείγουσα
ανάγκη για πραγματική αντι-εκπαίδευση, η οποία αρχίζει σήμερα με το συμπόσιο AxionResist.
Μέχρι σήμερα, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν το θέμα με εντυπωσιακό τρόπο μόνο σε
περιόδους που οι φρόνιμοι πολίτες κοιμούνται ήδη.
Αλλά εδώ είναι σημαντικό να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά!
Κάθε χρόνο γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού στις 2 Σεπτεμβρίου, όταν είμαστε όλοι πολύ
χαρούμενοι και το υπουργείο διακηρύσσει υπέροχα συνθήματα και επαναλαμβάνει πάντα τις ίδιες φράσεις.
Η πραγματικότητα της ζωής διαφέρει δραματικά από αυτά που διακηρύσσουν τα ανώτατα
δικαστήριά μας και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Το κράτος υποχρεούται να δημιουργεί ρυθμίσεις κατάλληλες για την ανάπτυξη των οικογενειακών δεσμών και
οφείλει να λαμβάνει μέτρα για να επιτρέπει τη συμβίωση.
Αυτό που βιώνουμε είναι μέτρα που διαλύουν και καταστρέφουν τον οικογενειακό δεσμό.
Μια κοινωνία που αγνοεί και πολεμά τη μητρική αγάπη εκφυλίζεται, εκφυλίζεται, εκφυλίζεται, βιάζεται και
αποβλακώνεται, και αυτό ακριβώς βλέπουμε δυστυχώς στη Γερμανία.
Η λέξη "συμφέρον του παιδιού" εμφανίζεται συνεχώς εδώ.
Όταν ακούμε αυτή τη λέξη, πρέπει πλέον να ανατριχιάζουμε, διότι όταν οι άνθρωποι μιλούν για το "βέλτιστο
συμφέρον του παιδιού", συνήθως συμβαίνει το αντίθετο.
Στόχος είναι να προκληθεί η μέγιστη δυνατή βλάβη στο παιδί.
Τα παιδιά είναι ανυπεράσπιστα και αντέχουν πολλά.
Αυτές είναι χαρακτηριστικές δηλώσεις του Δρ Ανδρέα Χρηστίδη.
Έτσι, όλη αυτή η υποτιθέμενη προστασία των παιδιών, έχω ήδη μιλήσει για τα Παιδικά Χωριά SOS.
Υπάρχει μια έκθεση έρευνας στο Διαδίκτυο, την οποία έχω επίσης καταστήσει διαθέσιμη ως σύνδεσμο παρακάτω.
160 παιδιά έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, βιασμό και ακόμη και εγκυμοσύνη στα Παιδικά Χωριά
SOS και στη συνέχεια έχουν υποβληθεί σε αμβλώσεις.
Και τα Παιδικά Χωριά SOS εξακολουθούν να ζητούν δωρεές, πράγμα που με αηδιάζει πραγματικά, πρέπει να πω.
Πρέπει να ξεφύγουμε από την πεποίθηση ότι το κράτος θέλει πάντα κάτι καλό για εμάς.
Το κράτος συνήθως δεν θέλει τίποτα καλό για εμάς, διότι, όπως γνωρίζετε, θέλει μόνο το καλύτερο για
εμάς, και αυτό είναι τα χρήματά μας και τα παιδιά μας.
Αυτή η κλασική περίπτωση από το 2018 για χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης σε ένα κάμπινγκ, σε ένα σάπιο ακίνητο με τροχόσπιτο,
τα παιδιά μεταφέρθηκαν από το γραφείο πρόνοιας νέων σε έναν ανάδοχο πατέρα και εκείνος κακοποίησε σεξουαλικά τα
παιδιά εκεί και το γραφείο πρόνοιας νέων παρείχε φρέσκο κρέας.
Αυτό είναι παράλογο.
Η κοινοβουλευτική εξεταστική επιτροπή ξεκίνησε τώρα τον Μάρτιο, και είμαι πολύ ενθουσιασμένος να δω τι θα προκύψει από αυτήν,
διότι η ευθύνη των γραφείων πρόνοιας νέων, των δικαστών, των οικογενειακών δικαστών και
της κοινωνικής κοινωνίας γίνεται εδώ ολοφάνερη.
Στο οικογενειακό δίκαιο, δεν υπάρχει αίτηση μεροληψίας κατά των υπαλλήλων του Γραφείου
Ευημερίας Νέων ή κατά του δικαστικού συμπαραστάτη.
Έτσι λέγεται ότι λειτουργούν πάντα σωστά, είναι ανέγγιχτοι.
Οι εξαιρέσεις για τα παιδιά δεν προσφέρουν προστασία στα παιδιά, στις λιγότερες, στις πιο σπάνιες περιπτώσεις.
Αναφέρθηκαν ήδη οι μελέτες του Dr Helmut Kentler, ο οποίος συνεργάστηκε με τα γραφεία πρόνοιας νέων σε όλη τη Γερμανία για
πάνω από 30 χρόνια για την τοποθέτηση παιδιών σε παιδόφιλους.
Παλαιότερα ήταν υπάλληλοι στα γραφεία πρόνοιας νέων, τώρα είναι διευθυντές και
εξακολουθούν να εργάζονται στα γραφεία πρόνοιας νέων.
Και τα ονόματα των μελετών Kentler, τις οποίες οι ερευνητές, δηλαδή οι ερευνητές, επέκριναν έντονα, κρατούνται μυστικά.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι επιτρέπεται να το κάνουν αυτό με την άδεια του κράτους μας,
διαφορετικά τα ονόματα αυτά θα δημοσιοποιούνταν.
Κυρίες και κύριοι, επί πολλές, πολλές δεκαετίες αυτό το κακό πνεύμα έχει εκπαιδεύσει πολλές στοές και γκουβερνάντες
σε πανεπιστήμια, ινστιτούτα και ποιος ξέρει τι άλλο.
Και όλοι αυτοί που βρίσκονται εκεί σήμερα και παπαγαλίζουν το ίδιο πράγμα είναι όλοι σκαλισμένοι από αυτό το πνεύμα.
Δεν εκπλήσσομαι.
Εκπλήσσομαι που το Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ ξεκαθάρισε τουλάχιστον ότι το όλο θέμα είναι εγκληματικό και τίποτα άλλο.
Και το έκανε σε δύο εκθέσεις εμπειρογνωμόνων.
Πρόκειται για ένα παιδοφιλικό δίκτυο σε όλα τα επιστημονικά ιδρύματα.
Δεν είναι μόνο το Βερολίνο, σημειώστε, δεν είναι μόνο το Βερολίνο.
Και αυτά είναι επίσης τα κόμματα, ιδίως το Κόμμα των Πρασίνων, τα οποία ζήτησαν την αποποινικοποίηση της παιδεραστίας.
Σήμερα θυσιάζουμε τα παιδιά μας για φαντασιώσεις, για σεξουαλικές διαστροφές, για ιατρικά λάθη.
Αυτό που έχουμε τώρα είναι μια γενιά Alpha που είναι πάνω από 70% ψυχολογικά επιβαρυμένη
χάρη στην περίοδο του κοροναϊού που περάσαμε.
και χάρη στις αποφάσεις των πολιτικών μας να βάζουν τα παιδιά πίσω από μάσκες για οκτώ ώρες, να επιβάλλουν
κλειδαριές στα παιδιά, να επιβάλλουν εξ αποστάσεως μάθηση και κοινωνική απομόνωση στα παιδιά.
Αυτό σίγουρα δεν ήταν ένδειξη του σεβασμού του κράτους για την ευημερία του παιδιού.
Αυτό ήταν περιφρόνηση για την ευημερία του παιδιού.
Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν έχουν απομείνει πολλά από την αρχική προσέγγιση του φυσικού δικαίου, το πρωταρχικό καθήκον
των γονέων να φροντίζουν και να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους.
Το κράτος κηδεμόνας παρεμβαίνει μαζικά σε αυτή τη σχέση.
Τελικός σταθμός Corona.
Εδώ είδαμε ξεκάθαρα την επικάλυψη του κράτους κηδεμόνα στη νομική σφαίρα των παιδιών και των γονέων σε σημείο υπερβολής.
Και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβη εδώ.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε δει ζημιές και δολοφονίες στο βωμό αυτού που ονομάζεται υγεία,
στο βωμό μιας εντελώς φανατικής κοινωνίας που είχε τρέξει πίσω από ένα εντελώς τρελό είδωλο της κρατικής υπακοής και της υγείας.
Οι συνταγματικές και νομοθετικές αρχές έχουν υπονομεύσει σκόπιμα τα γονικά δικαιώματα.
Δεν έχει απομείνει τίποτα από το φυσικό δίκαιο.
Για το λόγο αυτό, το κράτος μπορεί και πάλι να έχει ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο παιδί ανά πάσα στιγμή, επιβάλλοντας
αυτή την πρόσβαση μέσω τιμωρητικών μέτρων κατά των γονέων.
Όμως η γονεϊκότητα και οι οικογένειες προϋπάρχουν.
Υπήρχαν ήδη πριν από το κράτος.
Επομένως, το κράτος δεν έχει υψηλότερα δικαιώματα έναντι των παιδιών από ό,τι οι ίδιοι οι γονείς τους.
Συνεπώς, η στήριξη του κράτους προς τα παιδιά πρέπει να περιορίζεται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και στη
δημιουργία ενός φιλικού προς τα παιδιά περιβάλλοντος.
Είναι απολύτως σαφές και κατανοητό ότι υπάρχει ένας στοιχειώδης ζωτικός δεσμός μεταξύ παιδιού και
μητέρας, στον οποίο κανείς δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνει.
Οι ανάδοχοι γονείς είναι κάτι θαυμάσιο όταν οι γονείς δεν είναι πλέον ζωντανοί ή όταν
υπάρχει πραγματικά σοβαρός κίνδυνος για τα παιδιά.
Θα ήθελα να το τονίσω αυτό για άλλη μια φορά, διότι υπάρχουν πραγματικά σπουδαίοι ανάδοχοι γονείς.
Αλλά οι ανάδοχοι γονείς δεν μπορούν ποτέ να έχουν δεσμό με ένα παιδί.
Μπορείτε να έχετε μια καλή σχέση.
Αλλά υπάρχει μια διαφορά.
Θα το εξηγήσω αυτό τώρα:
Από τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης, τα κύτταρα μεταξύ μητέρας και παιδιού - δηλαδή το παιδί λαμβάνει κύτταρα από τη μητέρα μέσω
του πλακούντα και του ομφάλιου λώρου στο δικό του σώμα, και αντίστροφα, η μητέρα λαμβάνει κύτταρα από το παιδί στο
σώμα της και σχεδόν πάντα παραμένουν εκεί για όλη τη ζωή.
Αυτό ονομάζεται μικροχιμαιρισμός, ο οποίος πράγματι λαμβάνει χώρα.
Λίγο πριν τον τοκετό, η πυκνότητα των υποδοχέων της ωκυτοκίνης - δεν χρειάζεται να το απομνημονεύσετε αυτό - αυξάνεται σημαντικά,
γεγονός που ενισχύει σημαντικά τον δεσμό μητέρας-παιδιού.
Ο δεσμός μητέρας-παιδιού είναι ο πιο στενός που έχει δημιουργήσει η εξέλιξη, αποδεδειγμένα στο επίπεδο των γαιοσκωλήκων.
Δεν θα απέκλεια, φυσικά δεν θα απέκλεια, ότι υπάρχουν επιτυχημένες υιοθεσίες.
Δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να υπάρχουν ζευγάρια του ίδιου φύλου που μπορούν με κάποιο τρόπο να
το διαχειριστούν αυτό σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
Αλλά το να αναγάγετε αυτή την ελαττωματική κατάσταση σε κανονικότητα και, κυρίως, να πετάξετε όλη τη
βιολογία στην οποία έχω αφιερώσει τη ζωή μου εδώ και δεκαετίες στον σκουπιδότοπο, αυτό είναι απλά απαράδεκτο.
Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα μέτρων που στη συνέχεια κάνουν αυστηρή περικοπή από αυτή την άποψη είναι η αναδοχή,
η απομάκρυνση των παιδιών από τα νοικοκυριά ή τουλάχιστον από το περιβάλλον στο οποίο ζουν κανονικά.
Παρά αυτές τις σαφείς νομικές απαιτήσεις, υπάρχουν πάντα, και ίσως τακτικά, θα μπορούσε να πει κανείς, περιπτώσεις στις
οποίες τα γραφεία πρόνοιας νέων και τα οικογενειακά δικαστήρια επικρίνουν την ανάληψη της φροντίδας των παιδιών.
Επικρίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά απομακρύνονται από τις οικογένειές τους πολύ
γρήγορα, χωρίς να υπάρχει οξεία κατάσταση κινδύνου.
Αυτό συνήθως οδηγεί σε τραυματικές εμπειρίες για τα παιδιά και φυσικά κλονίζει την εμπιστοσύνη
τους στο σύστημα πρόνοιας ή βοήθειας των νέων.
Έχει αποδειχθεί ότι τα γραφεία πρόνοιας των νέων μας ξέρουν τι κάνουν, θα ήθελα να σας το πω αυτό.
Αν αποσπάσουν ένα παιδί από μια οικογένεια, γνωρίζουν ότι αυτό το παιδί θα διαταραχθεί μαζικά.
Κάποια στιγμή, όμως, το γραφείο πρόνοιας νέων απέκτησε τέτοια θέση ισχύος που ουσιαστικά έφερε όλο το
σύστημα στα χέρια του και πήρε τα πάντα μαζί του.
Όσο όμως τα γραφεία πρόνοιας νέων έχουν αυτή τη δύναμη, τα παρασύρουν όλα στον υπόνομο και οι
δικαστές αναγκάζονται επίσης να αναλάβουν δράση.
Αν δουλεύουν ενάντια στο γραφείο πρόνοιας νέων, δύσκολα μπορούν να αντέξουν επί της αρχής.
Έτσι, και το κύριο πρόβλημα είναι η αυτοκαταδίκη και τα οικονομικά οφέλη των κερδοσκόπων.
Μπορώ να σας πω ότι αυτό περιλαμβάνει τους πολιτικούς, επειδή οι πολιτικοί συνήθως συμμετέχουν στην Επιτροπή Πρόνοιας Νέων και
έχουν λόγο στις αποφάσεις, τις αρχές, δηλαδή τα γραφεία πρόνοιας νέων και, πάνω απ' όλα, τους υπεύθυνους των οίκων ευγηρίας.
Και είναι της γνώμης ότι η προστασία των παιδιών επιτυγχάνεται καλύτερα εκτός της βιολογικής οικογένειας.
Και αν στη συνέχεια τα παιδιά απομακρύνονται ως προληπτικό μέτρο χωρίς πραγματικά στοιχεία, τότε για μένα είναι έγκλημα.
Όπως ακούσαμε σήμερα, το οικογενειακό δικαστήριο δεν εκδικάζει υποθέσεις δημοσίως.
Συνεπώς, οι εμπλεκόμενοι μπορούν να πιστεύουν ό,τι θέλουν.
Δεν βγαίνει ποτέ.
Και σε ποιον από αυτούς αρέσει να παραδέχεται ότι έκανε λάθος για μεγάλο χρονικό διάστημα;
Δυστυχώς, δρομολογείται ένα σύστημα ψεύδους.
Αν και τα οικογενειακά δικαστήρια έχουν καθήκον να εξακριβώνουν την αλήθεια σύμφωνα με το 138 ZPO, οι
αναληθείς πραγματικοί ισχυρισμοί δεν εξετάζονται.
Φανταστείτε το.
Στα οικογενειακά δικαστήρια δεν υπάρχουν γενικά αποδεικτικά στοιχεία από μάρτυρες.
Αυτό σημαίνει ότι δεν καλούνται μάρτυρες στα γερμανικά οικογενειακά δικαστήρια.
Έτσι, αν πείτε: "Αλλά μπορεί να επιβεβαιώσει ότι δεν το έκανα εγώ", δεν θα κατηγορηθεί.
Τα παιδιά είναι το μέλλον μας.
Τα παιδιά είναι ανθρώπινα όντα που γεννιούνται από μια στενή σχέση μεταξύ άνδρα και γυναίκας και μόνο μεταξύ άνδρα και γυναίκας.
Και μόνο τα παιδιά βρίσκονται πνευματικά στο επίκεντρο της θείας προσδοκίας από την άποψη της δημιουργίας.
Αγωνίζομαι για την ευημερία των αγαπημένων μας παιδιών γιατί αγαπώ όλα τα παιδιά.
Είναι έξυπνα ανθρωπάκια, δημιουργημένα κατ' εικόνα του Θεού.
Λατρεύω τα σπινθηροβόλα μάτια και πιστεύω ότι τα παιδιά χρειάζονται μια διαθέσιμη μαμά και
έναν διαθέσιμο μπαμπά για να πετύχουν πραγματικά.
Τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό;
Τι μπορούμε να κάνουμε για το μέλλον;
Γιατί τελικά, όλοι εμείς οι ενήλικες δεν νοιαζόμαστε.
Τα παιδιά υποφέρουν καθημερινά.
Τα παιδιά καταστρέφονται καθημερινά.
Τι κάνουμε;
Πού είναι οι ευκαιρίες μας;
Επειδή, για παράδειγμα, έχουμε ευρωεκλογές στις 9 Ιουνίου.
Τι κάνουμε εδώ;
Αυτή ήταν η ερώτησή μου, γιατί πονάει
για εμάς τους ενήλικες, για τους γονείς και τελικά για τα παιδιά.
Θα αρχίσουμε να κάνουμε βιντεοσκοπήσεις με τους θιγόμενους ήδη από αυτόν τον μήνα, από τον Ιούνιο του 2024, και
θα δημοσιεύσουμε τα έγγραφα, ώστε να παρουσιάσουμε αποδείξεις και να μην θεωρηθούμε επιτήδειοι.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συμπεριφορά των δικαστηρίων και είναι κατανοητό ότι φοβούνται, όπως ο διάβολος
τον αγιασμό, ότι οι παράλογες, παράνομες ενέργειές τους τεκμηριώνονται με αυτόν τον τρόπο.
Τα ονόματα των δραστών πρέπει να κατονομάζονται.
Το είχαμε ήδη νωρίτερα.
Τα ονόματα των εμπειρογνωμόνων πρέπει να αναφέρονται.
Τα ονόματα των κριτών πρέπει να αναφέρονται.
Ναι, πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε, φυσικά, και όλοι πρέπει να δικτυωθούμε.
Αυτό είναι το κύριο σημείο,
και απλά δεν πρέπει να έχουμε τόσους πολλούς αρχηγούς παντού, αλλά όλοι πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται και δεν πρέπει
όλοι να νομίζουν ότι εγώ είμαι πολύ καλύτερος από τους άλλους.
Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα.
Οι έχοντες πολλά χρήματα το έχουν αναγνωρίσει αυτό εδώ και καιρό και αυτό κάνουν.
Αλλά οι μικρές ενώσεις και τα παρόμοια, όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί με κάποιο τρόπο.
Είναι όπως στα πάρτι.
Όλοι θέλουν τη δουλειά τους, ανεξάρτητα από το πόσο καλοί είναι.
Ήθελα απλώς να το πω πολύ σύντομα.
Η επανεκτίμηση είναι απαραίτητη.
Η αποκατάσταση των θυμάτων αυτής της πολιτικής είναι απαραίτητη.
Οι δράστες πρέπει να τιμωρηθούν.
Νέες υπερβολές πρέπει να αποτραπούν με μαζική εκπαίδευση, ιδίως για τον πληθυσμό που δεν γνωρίζει τίποτα.
Οι γιατροί, το προσωπικό των σχολείων, οι διοικητικοί υπάλληλοι, οι δικαστές, οι εισαγγελείς και η αστυνομία πρέπει να
αντικατασταθούν και πρέπει να δημιουργηθούν ανεξάρτητοι θεσμοί για να ελέγχουν τις απόψεις που διαδίδουν οι πολιτικοί.
Και πρέπει να αντισταθούμε σε αυτό, δεν πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να περάσουν μέσα από τη φωτιά για αυτά τα είδωλα.