En Germanio infanoj estas sistematike apartigitaj aŭ izoligitaj de siaj patrinoj aŭ patroj fare de familiaj
tribunaloj kaj junularaj prizorgaj oficejoj surbaze de falsaj informoj, en iuj kazoj eĉ perforte forkaptitaj.
Por doni voĉon al la tuŝitaj, la asocio "AXION Resist" okazigis gazetaran simpozion la 3-an de majo
ĉi-jare pri la temo: "Infanoj kaj alligo kiel celoj".
Ĉu vi sciis, ke en Germanio ĉiujare 80 000 ĝis 90 000 infanoj estas forprenataj de siaj gepatroj, ofte neirevokeble?
Ĉu vi sciis, ke infanoj de rifuĝintoj fariĝis populara celo de junularaj sociaj servoj, dum iliaj gepatroj, sen lingvokapabloj
kaj sen scio pri la leĝo, estas devigitaj senhelpe rigardi?
Ĉu vi sciis, ke la Germana Federacia Centro por Sanedukado (BZgA) evoluigis "Normojn por seksedukado de infanoj en Eŭropo"
en kunlaboro kun la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS)? Kaj ke ĝi tiel senhonte preparas ilin por pedofiliaj atakoj?
La bonfarto de infanoj kaj la konceptoj de protekto estas terminoj, kiujn oni nuntempe ne plu povas tiel libere invoki.
Kontraŭe, ili postulas pli ol iam ajn, ke ni pritraktu kiel oni uzas ilin.
Se korp-esplorĉambroj en infanvartejoj celas preventi misuzon, se frua infana edukado pri genra diverseco celas antaŭenigi
toleremon, se militekzercoj en lernejoj celas antaŭenigi pacan spiriton, tiam urĝas bezono de vera kontraŭedukado,
kiu komenciĝas hodiaŭ per la simpozio AxionResist.
Ĉar ĝis hodiaŭ la ĉefaj amaskomunikiloj nur prezentas simplisman bildigon je elsendhoroj, kiam leĝobeemaj civitanoj jam dormas.
Sed ĉi tie gravas teni viajn okulojn malfermitaj!
Ĉiujare ni festas la Mondan Tagon de Infanoj la 2-an de septembro, kaj ni ĉiuj estas tre feliĉaj, kaj la ministerio
anoncas mirindajn sloganojn kaj ĉiam ripetas la samajn frazojn.
La realo de la vivo aspektas draste malsama ol tio, kion proklamas niaj plej altaj kortumoj kaj la eŭropaj kortumoj.
La ŝtato estas devigita krei reguligojn, kiuj favoras la disvolviĝon de familiaj ligoj, kaj devas
preni rimedojn, kiuj ebligas al homoj vivi kune.
Kion ni spertas estas rimedoj, kiuj solvas kaj detruas familiajn ligojn.
Socio, kiu ignoras kaj kontraŭbatalas patrinan amon, kiu degeneras, brutigas, stupigas,
kaj ĝuste tion ni bedaŭrinde vidas en Germanio.
La termino "plej bonaj interesoj de la infano" aperas ĉi tie plurfoje.
Kiam ni aŭdas ĉi tiun frazon, ni ne povas ne tremi, ĉar kiam homoj parolas pri "la plej bonaj interesoj de
la infano", finfine kutime okazas ĝuste la kontraŭo.
La celo estas kaŭzi maksimuman damaĝon al la infano.
Infanoj estas senprotektaj kaj povas elteni multe.
Jen tipaj deklaroj faritaj de d-ro Andrea Christidis.
Do, ĉio ĉi tiu supozata infanprotekto, mi jam menciis la SOS Infanvilaĝojn.
En la interreto estas enketraporto, kiun mi ankaŭ provizis kiel ligilon sube.
160 infanoj estis sekse misuzitaj, seksperfortitaj kaj eĉ gravedigitaj en SOS
Infanaj Vilaĝoj, kie poste oni faris abortojn.
Kaj SOS Infanaj Vilaĝoj ankoraŭ petas donacojn, kio vere naŭzas min, mi devas diri.
Ni devas forlasi la kutimon ĉiam kredi, ke la ŝtato ĉiam volas tion, kio estas plej bona por ni.
La ŝtato kutime ne havas niajn plej bonajn interesojn en la koro, ĉar, kiel vi scias, ĝi nur volas tion, kio estas
plej bona por ni, kaj tio estas nia mono kaj niaj infanoj.
Ĉi tiu klasika kazo el 2018 pri jaroj da seksa misuzo en kampadejo, en kaduka posedaĵo kun karavano, vidis infanojn esti
forprenitaj de la junulara bonfarta oficejo al flegpatro, kiu tie seksmisuzis ilin, dum la
junulara bonfarta oficejo provizis freŝan viandon.
Tio estas absurda.
La parlamenta enketkomitato komencis sian laboron en marto, kaj mi tre scivolas vidi, kia estos la rezulto, ĉar ĝi
reliefigos la respondecon de junularaj bonfartaj oficejoj, juĝistoj, familikortumaj juĝistoj kaj sociaj servoj.
En familia juro ne ekzistas peto pri ekskludo kontraŭ dungitoj de la oficejo pri junula bonfarto aŭ kontraŭ leĝaj reprezentantoj.
Do oni diras, ke ili ĉiam funkcias ĝuste, ili estas netuŝeblaj.
Inforkidnapoj ne ofertas infanprotekton, krom en tre malmultaj, ekstreme raraj kazoj.
La studoj de d-ro Helmut Kentler, kiu dum pli ol 30 jaroj kunlaboris kun junularaj prizorgaj oficejoj tra Germanio por
loki infanojn ĉe pedofiliaj krimuloj, jam estis menciitaj.
Ili antaŭe estis dungitoj de la oficejoj pri junulara bonfarto, sed nun ili estas administrantoj kaj
ankoraŭ laboras en la oficejoj pri junulara bonfarto.
Kaj la nomoj el la Kentler-enketoj, kiujn la enketistoj, t.e. la esploristoj, forte kritikis, estas tenataj en sekreto.
Tio signifas, ke homoj rajtas fari tion kun la konsento de nia ŝtato, alie ĉi tiuj nomoj estus malkaŝitaj.
Sinjorinoj kaj sinjoroj, dum multaj, multaj jardekoj ĉi tiu malbona spirito trejnis multajn loĝiojn kaj gones
ĉe universitatoj, institutoj kaj, Dio scias, kie aliloke.
Kaj ĉiuj, kiuj estas ĉi tie hodiaŭ kaj papage ripetas la saman aferon, estas ĉiuj el la sama ŝtofo.
Mi ne surpriziĝas.
Mi miras, ke la Universitato de Bielefeld almenaŭ klare deklaris, kia estas la situacio:
ke la tuta afero estas krima kaj nenio alia.
Kaj ĝi faris tion en du spertulraportoj.
Tio estas pedoseksuala reto etendiĝanta tra sciencaj institucioj.
Tio ne estas nur Berlino, rimarku, tio ne estas nur Berlino.
Kaj ĉi tiuj estas ankaŭ la partioj, precipe la Verda Partio, kiuj postulis la dekriminaligon de pedoseksualeco.
Ni nuntempe oferadas niajn infanojn al fantazioj, seksaj perversioj kaj medicina mispraktiko.
Tio, kion ni nun havas, estas Generacio Alfa, el kiu pli ol 70 procentoj estas mense afliktitaj
pro la kronvirusa pandemio, kiun ni devis elteni.
kaj danke al la decidoj faritaj de niaj politikistoj, ke infanoj portu maskojn dum ok horoj tage, ke ili estu
submetitaj al enfermoj, al distanca lernado kaj socia izoliĝo.
Tio certe ne estis signo de la zorgo de la ŝtato pri la bonfarto de la infano.
Tio estis malrespekto al la bonfarto de la infano.
Ni do povas vidi, ke malmulte restas de la originala aliro de la natura juro, kiu metis la ĉefan respondecon
pri la prizorgado kaj edukado de infanoj sur la gepatrojn.
La ŝtato de surrigardo massive intervenas en ĉi tiu rilato.
Korona terminalo.
Ĉi tie ni klare povis vidi la troan transpaŝon de la gardanta ŝtato en la juran sferon de infanoj kaj gepatroj.
Kaj ni devas esti klaraj pri tio, kio ĉi tie okazis.
Dum la pasintaj kvar jaroj damaĝo kaj morto estis oferitaj sur la altaro de tio, kio nomiĝas sano.
sur la altaro de tute fanatika socio, kiu persekutis tute frenezan idolon de obeemo al la ŝtato kaj la sano.
La konstituciaj kaj leĝdonaj aŭtoritatoj intence subfosis gepatrajn rajtojn.
Nenio restas el la natura juro.
Tio signifas, ke la ŝtato povas iam ajn reakiri senliman aliron al la infano, devigante tiun
aliron per punaj rimedoj kontraŭ la gepatroj.
Sed gepatreco kaj familioj estas antaŭekzistantaj.
Ili ekzistis eĉ antaŭ la ŝtato.
Tial la ŝtato ne havas pli grandajn rajtojn super infanoj ol iliaj gepatroj mem.
Ŝtata subteno por infanoj devas tial esti limigita al krizaj situacioj kaj la kreado de infan-amika medio.
Estas kristale klare kaj perfekte kompreneble, ke ekzistas fundamenta, vivgrava ligo inter
infano kaj patrino, kiun neniu devus enmiksiĝi.
Fosteraj gepatroj estas mirinda afero kiam gepatroj ne plu vivas aŭ kiam ekzistas reala serioza danĝero por infanoj.
Mi ŝatus denove emfazi tion, ĉar ankaŭ ekzistas kelkaj vere mirindaj adoptivaj gepatroj.
Sed adoptiv gepatroj neniam povas formi ligon kun infano.
Vi povas havi bonan rilaton.
Sed tio estas diferenco.
Mi nun klarigos ĝin:
Ekde la kvara monato de gravedeco, ĉeloj estas transdonataj inter patrino kaj infano – alie dirite, la infano ricevas ĉelojn de la
patrino per la placento kaj umbilika ŝnuro en sian propran korpon, kaj inverse, la patrino ricevas ĉelojn de la infano
en sian korpon, kie ili preskaŭ ĉiam restas dum la tuta vivo.
Tio nomiĝas mikrokimerismo, kiu fakte okazas.
Mallonge antaŭ naskiĝo la denseco de oksitocinaj receptoroj signife pliiĝas – ne necesas memori tion
– kio multe plifortigas la patrino-infanan ligon.
La patrino-infana ligo estas la plej proksima afero, kiun evoluo produktis, detektebla eĉ ĉe tervermoj.
Mi ne ekskludus, kompreneble ne ekskludus, ke ekzistas sukcesaj adoptoj.
Mi ne ekskludus la eblecon, ke en individuaj kazoj ekzistas samseksaj paroj, kiuj sukcesas igi ĝin funkcii.
Sed altigi ĉi tiun difektan situacion al la normo kaj, precipe, ĵeti la tutan kampon de biologio, al kiu mi dediĉis
mian vivon dum jardekoj, sur la rubaĵamason, kio pli-malpli estas farata ĉi tie, estas simple neakceptebla.
La plej frapa ekzemplo de rimedoj, kiuj faras radikalan rompon en ĉi tiu rilato, estas la forprenoj de infanoj el iliaj
hejmoj aŭ, almenaŭ, el la medio, en kiu ili normale vivas.
Malgraŭ ĉi tiuj klaraj juraj gvidlinioj, ankoraŭ ekzistas kazoj, eble eĉ regule, oni povus diri, en kiuj la prizorgado fare de
junularaj sociaj servoj kaj familiaj tribunaloj estas kritikata.
Estas plendoj, ke en multaj kazoj infanoj estas forprenataj de siaj familioj tro rapide, sen ke ekzistus iu akuta danĝero.
Tio kutime kondukas al traumaj spertoj por la tuŝitaj infanoj kaj nature subfosas ilian fidon al la
junulara prizorga oficejo kaj la subtena sistemo.
Estas pruvite, ke niaj junularaj sociaj servoj scias, kion ili faras; mi ŝatus diri tion al vi.
Kiam oni forprenas infanon de familio, ili scias, ke tiu infano estos severe perturbita.
Iam tamen oni donis al la junulara bonfarta oficejo tiel potencan pozicion, ke ĝi praktike
aktivigis la tutan sistemon kaj kunportis ĉion.
Sed dum junularaj sociaj servoj havas tiun povon, ili kaŝos ĉion sub la tapiŝon, kaj juĝistoj ankaŭ estos devigitaj agi.
Se ili laboras kontraŭ la junular-bonfara oficejo, ili principe apenaŭ povas daŭrigi tion.
Do, la ĉefa problemo estas memkonvinko kaj la ekonomiaj avantaĝoj de tiuj, kiuj profitas.
Tio inkluzivas politikistojn, mi povas diri tion al vi, ĉar politikistoj kutime sidas en la komitato pri junulara
bonfarto kaj tie havas voĉon, aŭtoritatojn, nome la oficejojn pri junulara bonfarto, kaj precipe la hejmajn operaciantojn.
Kaj ili kredas, ke infanprotekto plej bone estas atingita ekster la biologia familio.
Kaj kiam infanoj estas preventeme forprenataj sen iu ajn reala pruvo, tiam mi konsideras tion krimo.
Kiel ni hodiaŭ aŭdis, la proceduroj ĉe la familia kortumo ne estas malfermitaj al la publiko.
La implikitaj partioj tial povus kredi kion ajn ili volis.
Ĝi neniam eliras.
Kaj kiu el ili pretas agnoski, ke ili jam delonge eraris?
Bedaŭrinde, oni aktive antaŭenigas sistemon de mensogoj.
Kvankam familiaj tribunaloj laŭ Sekcio 138 de la Germana Kodo de Civila Proceduro (ZPO) devas konstati la
veron, malveraj faktaj asertoj ne estas ekzamenataj.
Nur imagu tion.
En familiaj tribunaloj ĝenerale ne estas atestaĵoj de atestantoj.
Tio signifas, ke ankaŭ neniuj atestantoj estas vokitaj aperi antaŭ germanaj familiaj tribunaloj.
Do se vi diras: "Sed li povas konfirmi, ke mi ne faris tion," li ne estos vokita.
Infanoj estas nia estonteco.
Infanoj estas homaj estaĵoj, kiuj ekestas el intima rilato inter viro kaj virino, kaj nur inter viro kaj virino.
Kaj nur infanoj estas spirite en la centro de dia atendo ekde la momento de sia kreado.
Mi batalas por la bonfarto de niaj karaj infanoj, ĉar mi amas ĉiujn infanojn.
Ili estas brilaj etaj homoj, kreitaj laŭ la bildo de Dio.
Mi amas iliajn brilajn okulojn, kaj mi opinias, ke infanoj bezonas patrinon kaj patron,
kiuj estas disponeblaj, por ke ili vere prosperu.
Kion ni povas fari pri tio?
Kion ni povas fari por la estonteco?
Ĉar, finfine, neniu el ni plenkreskuloj vere zorgas.
La infanoj suferas ĉiutage.
La infanoj estas detruataj ĉiutage.
Kion ni faru?
Kie estas niaj ŝancoj?
Ĉar, ekzemple, la 9-an de junio ni havas la eŭropajn elektojn.
Kion ni faras ĉi tie?
Tio estis mia demando, ĉar ĝi doloras.
por ni kiel plenkreskuloj, por gepatroj kaj finfine ankaŭ por la infanoj.
Ni komencos fari video-dokumentariojn kun la tuŝitoj ĉi-monate, ekde junio 2024, kaj publikigos dokumentaron por ke ni povu
montri pruvojn kaj ne estu forĵetitaj kiel konspirteoriistoj.
Estas ekstreme interese observi kiel tribunaloj funkcias, kaj evidentiĝas, ke ili timas, kiel la diablo timas sanktan akvon,
ke iliaj sensencaj, kontraŭleĝaj agoj estos tiel dokumentitaj.
La nomoj de la krimuloj devas esti malkaŝitaj.
Ni jam havis ĝin pli frue.
La nomoj de la fakuloj devas esti malkaŝitaj.
La nomoj de la juĝistoj devas esti malkaŝitaj.
Jes, ni kompreneble devas eduki kaj interkonektiĝi unu kun la alia.
Tio estas la ĉefa punkto.
Ni simple ne povas havi tiom da ĉefoj ĉie; anstataŭe ĉiuj devas povi kunlabori, kaj ne ĉiuj
devas pensi: "Mi estas multe pli bona ol la aliaj."
Tio estas enorma problemo.
Tiuj, kiuj havas multan monon, jam delonge rimarkis tion, kaj tiel ili faras ĝin.
Sed la malgrandaj asocioj kaj similaj ĉiam volas iel esti la ĉefo.
Estas kiel en politikaj partioj.
Ĉiu volas havi sian laboron, sendepende de tio, kiom bone ili ĝin faras.
Mi nur volis ĝin mallonge mencii.
Repaciĝo estas necesa.
La viktimoj de ĉi tiu politiko devas esti rehabilitaj.
La krimuloj devas esti punataj.
Lastatempaj ekscesoj devas esti malhelpitaj per ampleksa edukado, precipe de la ĝenerala
publiko, kiu tute ne konscias pri la situacio.
Devas esti kuracistoj, lernejaj dungitoj, administrantoj, juĝistoj, prokuroroj kaj polico, kaj
sendependaj institucioj devas esti kreitaj por revizii la opiniojn disvastigitajn de politikistoj.
Kaj ni devas kontraŭstari tion; ni ne devas permesi, ke niaj infanoj marŝu tra fajro por ĉi tiuj idoloj.