Alemanian, familia epaitegiek eta gazteen ongizate bulegoek informazio faltsuaren arabera, haurrak sistematikoki bereizten
edo isolatzen dituzte beren amengandik edo aitengandik, eta kasu batzuetan indarrez ere kendu egiten dituzte.
Eraginduei ahotsa emateko, "AXION Resist" elkarteak aurten maiatzaren 3an prentsa-sinfonio bat egin zuen
"Haurrak eta atxikimendua helburu gisa" gaia jorratzeko.
Badakizu Alemanian, urtero 80.000 eta 90.000 haur beren gurasoengandik kendu egiten dituztela, askotan behin betiko?
Badakizu errefuxiatu haurrak gazteen ongizate bulegoentzat helburu ezagun bihurtu direla, eta euren
gurasoek, hizkuntza-gaitasunik eta legearen ezagutzarik gabe, lagungabe ikustera kondenatuta daudela?
Badakizu Alemaniako Osasun Hezkuntzarako Zentro Federalak (BZgA) Munduko Osasun Erakundearekin (WHO) elkarlanean "Europako
haurrentzako sexu-hezkuntzarako estandarrak" garatu dituela? Eta dagoeneko lotsarik gabe
prestatzen ari dela haurrak pedofiloen erasoetarako?
Haurrien ongizatea eta babes kontzeptuak ez dira gaur egun hain libreki aipatu daitezkeen terminoak.
Alderantziz, inoiz baino gehiago eskatzen dute nola erabiltzen diren aztertzea.
Haurtzaindegi zentroetako gorputz esplorazio gelak abusuaren prebentzioa helburu badute, haur hezkuntzan genero aniztasunari
buruzko hezkuntzak tolerantzia sustatu behar badu, eta eskoletako militar ariketek bake giroa bultzatu behar
badute, orduan benetako kontra-hezkuntza premiazkoa da, eta hori AxionResist sinposioarekin hasi da.
Gaur egunera arte, hedabide nagusiek soilik ematen dute ikus-entzunezko orduetan legea betetzen duten
herritarrak jada lo daudenean irudi sinplista bat.
Baina hemen, garrantzitsua da begiak zabalik izatea!
Urtero, irailaren 2an, Haurren Mundu Eguna ospatzen dugu. Denok oso pozik gaude, eta ministerioak lelo zoragarriak
iragartzen ditu eta beti esaldi berberak errepikatzen ditu.
Bizitzaren errealitatea gure Auzitegi Gorenek eta Europako Auzitegiek aldarrikatzen dutena baino nabarmen desberdina da.
Estatuak familia-harremanen garapena sustatzen duten arauak ezarri behar ditu eta pertsonak
elkarrekin bizi ahal izateko neurriak hartu behar ditu.
Gertatzen ari garena familia-loturak desegin eta suntsitzen dituzten neurriak dira.
Ama-maitasuna baztertzen eta borrokatzen duen gizarte bat, degeneratzen doana, bortitzatzen doana, estupidatzen
doana, eta hori da, zoritxarrez, Alemanian ikusten ari garena.
Hemen "haurraren interes onenak" esapidea behin eta berriro agertzen da.
Esaldi hau entzuten dugunean ezin dugu saihestu beldurtzea, izan ere, jendeak "haurraren interes onenak" aipatzen
dituenean, azkenean normalean kontrakoa gertatzen baita.
Helburua da haurrari ahalik eta kalte handiena eragitea.
Haurrak babesgabeak dira eta asko jasateko gai dira.
Hauek dira Dr. Andrea Christidis-ek egindako ohiko adierazpenak.
Beraz, haurren babesari buruzko ustezko guztia, jada aipatu dut SOS Haurren Herriak.
Interneten ikerketa-txosten bat dago, eta behean esteka gisa ere jarri dut.
160 haur sexu-abusuaren biktima izan dira, bortxatuak eta baita haurdun ere SOS Haurren
Herrixketan, non ondoren abortuak egin ziren.
Eta SOS Haurren Herrixkak oraindik ere dohaintzak eskatzen jarraitzen dute, eta egia
esan, horrek oso gaizki sentiarazten nau.
Guretzako onena nahi duela beti uste izateari utzi behar diogu.
Estatuak normalean ez ditu gure interes onenak bihotzean, zeren, dakizun bezala, guretzat onena bakarrik nahi
duelako, eta hori gure dirua eta gure seme-alabak dira.
2018ko kasu klasiko honetan, kanpaleku batean, karabanarekin zegoen higiezin hondatu batean urteetan zehar gertatutako
sexu-abusuak agerian geratu ziren; zerbitzu sozialek haurrak sexu-abusua egin zien aita
hartzaileari eman zizkieten, haragi freskoa eskainiz.
Hori absurdoa da.
Parlamentuko ikerketa-batzordeak martxoan hasi zuen bere lana, eta oso jakin-mina dut emaitza zein izango den ikusteko,
gazteen ongizate bulegoen, epaileen, familia-auzitegiko epaileen eta gizarte-zerbitzuen erantzukizuna nabarmenduko duelako.
Familia-legean, ez dago gazteen ongizate bulegoko langileei edo legezko ordezkariei aurkako baztertze-eskaerarik.
Beraz, esaten da beti ondo funtzionatzen dutela, ukiezina direla.
Haurren zaintza-kasuek ez dute haurren babesik eskaintzen, oso kasu gutxi eta arraroetan izan ezik.
Dr. Helmut Kentlerrek egindako ikerketak, 30 urte baino gehiagoz Alemaniako gazteen ongizate bulegoekin lankidetzan aritu zena
haurrak pedofilo delinkuenteekin kokatzeko, jada aipatu dira.
Lehen gazteen ongizate bulegoko langileak ziren, baina orain kudeatzaileak dira eta oraindik
ere gazteen ongizate bulegoetan lan egiten dute.
Eta Kentler ikerketetatik datozen izenak, ikertzaileek, hau da, ikerlariak gogor
kritikatu zituztenak, isilpean gordetzen ari dira.
Honek esan nahi du pertsonei gure estatuaren baimenez hori egiteko aukera ematen zaiela;
bestela, izen horiek argitaratuko lirateke.
Andreei eta jaunak, hamarkada askotan zehar, espiritu gaizto honek unibertsitateetako, institutuetako eta Jainkoak
daki beste nonbaiteko logia eta gonetako asko prestatu ditu.
Eta gaur hemen dauden eta gauza bera papagai moduan errepikatzen duten guztiak, denak oihal beretik moztuak daude.
Ez naiz harrituta.
Harrituta nago Bielefeldeko Unibertsitateak, gutxienez, argi adierazi duelako egoera zein
den: guztia delitu hutsa dela eta ez beste ezer.
Eta bi aditu-txostenetan egin zuen hori.
Hau zientzia-instituzioetan zehar hedatzen den pedosexualen sarea da.
Kontuan izan, hau ez da Berlin soilik, hau ez da Berlin soilik.
Eta hauek ere alderdiak dira, bereziki Alderdi Berdea, pedoesekualitatearen dekriminalizazioa eskatu zutenak.
Une honetan gure seme-alabak fantasiei, sexu-perbertsioei eta mediku-malpraktikari sakrifikatzen ari gara.
Orain duguna Alpha Generazioa da, eta bere kideen %70 baino gehiagok osasun mentaleko zailtasunak dituzte,
jasateko beharra izan dugun koronabirus garaia dela-eta.
eta gure politikariek hartutako erabakiei esker, haurrak egunean zortzi orduz maskarak eramatera behartzen
dituzte, konfinamenduetara, urrutiko irakaskuntzara eta isolamendu sozialera kondenatzen dituzte.
Hori, zalantzarik gabe, ez zen haurren ongizatearekiko estatuaren kezka adierazle.
Hori haurraren ongizatearekiko mespretxua izan zen.
Beraz, ikus dezakegu jatorrizko lege naturalaren hurbilketatik gutxi geratzen dela, hurbilketak haurren zaintza
eta hezkuntzaren ardura nagusia gurasoei esleitzen zien.
Zaintza-estatuak modu masiboan esku hartzen du harreman honetan.
Korona amaiera.
Hemen argi ikusi ahal izan dugu zaindari-estatuak haurren eta gurasoen esparru juridikoan gehiegizko esku-hartzea egin duela.
Eta hemen zer gertatu den argi izan behar dugu.
Azken lau urteotan, kalteak eta heriotzak osasun deitzen zaionaren aldarean sakrifikatu dira.
estatuari eta osasunari obedientzia osoa eskatzen zien erabat zoroa zen idolori atzetik
ibili zen gizarte erabat fanatiko baten aldarean.
Konstituziozko eta legegile agintariek asmoz gurasoen eskubideak ahuldu dituzte.
Naturaren legearen aztarnarik ere ez da geratzen.
Honek esan nahi du estatuak edozein unetan berreskuratu dezakeela haurrarengana sarbide mugarik gabekoa, eta sarbide hori
gurasoen aurkako zigortze-neurriak erabiliz betearaz dezakeela.
Baina gurasotasuna eta familiak aurrez existitzen dira.
Estatuaren aurretik ere existitu ziren.
Beraz, estatuak ez du haurren gurasoek beraiek baino eskubide handiagorik.
Haurrei ematen zaien estatu-laguntza, beraz, larrialdietara eta haurrei atsegina den ingurune bat sortzera mugatu behar da.
Gardena eta erabat ulergarria da haur eta ama arteko oinarrizko eta bizitzarako lotura bat
dagoela, eta inork ezin duela horretan esku hartu.
Haurren zaintza-gurasoak izugarri baliotsuak dira gurasoak jada bizirik ez daudenean edo
haurrentzat benetako eta larri den arriskua dagoenean.
Hau berriro azpimarratu nahi nuke, izan ere, benetan zoragarriak diren harrera-guraso batzuk ere badaude.
Baina harrera-gurasoek ezin dute inoiz haur batekin loturarik sortu.
Harreman ona izan dezakezu.
Baina hori desberdintasuna da.
Orain azalduko dizut:
Haurdunaldiaren laugarren hilabetetik aurrera, ama eta seme-alaben artean zelulak transferitzen dira – beste modu batera
esanda, haurra amaren zelulak jasotzen ditu plazenta eta umbiliko-kordoiaren bidez bere gorputzean, eta
alderantziz, amak haurraren zelulak jasotzen ditu bere gorputzean, non ia beti bizitza osorako geratzen diren.
Hori mikrokimikerismoa deitzen zaio, eta egiazki gertatzen da.
Jaiotzaren aurretik, oxytocina hartzaileen dentsitatea nabarmen handitzen da – hau gogoratzeko beharrik ez dago – eta
horrek amaren eta haurraren arteko lotura asko indartzen du.
Ama-haurren lotura eboluzioak sortu duen gauzarik hurbilena da, eta lur-zizareen mailan ere hautemangarria da.
Ez nuke baztertuko, noski, ez nuke baztertuko adopzio arrakastatsuak daudela.
Ez nuke baztertuko aukera hori: kasu batzuetan bikote homosexualek harremana ondo daramatela.
Baina egoera akastun hau normaltzat hartzea eta, batez ere, hamarkadetan nire bizitza eskaini diodan
biologia-eremu osoa zaborrontsora botatzea —edo hemen gutxi gorabehera egiten ari diren bezala— erabat onartezina da.
Harreman honetan hautsi erabat egiten duten neurrien adibiderik nabarmena da haurrak euren etxeetatik edo,
behintzat, normalean bizi diren ingurunetik kentzea.
Araudi juridiko argi hauek egon arren, oraindik ere badaude kasuak, agian egunero ere, non gazteen ongizate
bulegoak eta familia epaitegiak haurrak zaintzapean hartzeagatik kritikak jasotzen dituzten.
Askotan salaketa dago haurrak beren familietatik gehiegi azkar kendu ohi direla, arrisku akuturik gabe.
Honek normalean eragindako haurrentzat esperientzia traumatikoak sortzen ditu eta, naturalki, gazteen ongizate bulegoarekiko
eta laguntza-sistemarekiko duten konfiantza ahultzen du.
frogatu da gure gazteen ongizate bulegoek badakitela zer egiten duten, hori esan nahi nizuke.
Familia batetik haur bat kendu dutenean, badakite haur hori larriki nahastuta egongo dela.
Hala ere, noizbait gazteen ongizate bulegoari botere hain handia eman zioten ezen, praktikan, sistema
osoa martxan jarri eta dena berekin eraman baitzuen.
Baina gazteen ongizate bulegoek botere hau duten bitartean, dena tapiz azpian pasako dute,
eta epaileek ere jardutera behartuta egongo dira.
Gazteen ongizate bulegoaren aurka lan egiten badute, printzipioz ia ezin izango dute eutsi.
Beraz, arazo nagusia auto-konbentzioa eta irabazten dutenen abantaila ekonomikoak dira.
Honek politikariak barne hartzen ditu, hori esan dezaket, izan ere, politikariek normalean gazteen ongizate batzordean eserita
egoten dira eta han ahotsa dute; baita agintariak ere, hau da, gazteen ongizate bulegoak, eta, batez ere, etxeko arduradunak.
Eta uste dute haurren babeserako modurik onena familia biologikotik kanpo lortzen dela.
Eta haurrak prebentzioz, benetako frogarik gabe kendu direnean, delitu bat dela uste dut.
Gaur entzun dugunez, famili epaitegiko prozedurak ez daude publikoarentzat irekita.
Beraz, inplikatutako alderdiek nahi zuten edozer sinetsi zezaketen.
Ez da inoiz ateratzen.
Eta haien artean, nork da prest onartzeko aspaldi oker zebilen?
Tamalez, gezurren sistema bat abiarazten ari da.
Familia epaitegiek Alemaniako Zibil Prozedura Kodearen (ZPO) 138. atalean xedatutakoaren arabera egia argitzeko betebeharra izan
arren, egiazkoak ez diren faktu-aldarrikapenak ez dira aztertzen.
Imajinatu besterik ez hori.
Familia epaitegietan, oro har, ez dago lekuko-frogarik.
Honek esan nahi du Alemaniako familia-auzitegietara ere ez direla lekukoak agerrarazten.
Beraz, zuk "Baina hark baieztatu dezake nik ez nuela egin" esaten baduzu, ez dute deituko.
Haurrak gure etorkizuna dira.
Haurrak gizakiak dira, gizon baten eta emakume baten arteko harreman intimo batetik sortzen direnak, eta gizon baten
eta emakume baten arteko harreman intimo batetik bakarrik.
Eta haurrak bakarrik daude espirituzko aldetik sortze-unetik bertatik jainkozko itxaropenaren erdigunean.
Gure maite ditugun haurren ongizatearen alde borrokatzen naiz, haur guztiak maite ditudalako.
Jainkoaren irudian sortutako distiratsu txikiak diren pertsonak dira.
Haien begi distiratsuak maite ditut, eta uste dut haurrek benetan aurrera egin dezaten
eskuragarri dauden ama eta aita behar dituztela.
Zer egin dezakegu horri buruz?
Zer egin dezakegu etorkizunerako?
Azken finean, helduok inork ez gaitu benetan axola.
Haurrak egunero sufritzen dute.
Haurrak egunero suntsitzen ari dira.
Zer egingo dugu?
Non daude gure aukerak?
Adibidez, ekainaren 9an hauteskunde europarrak ditugulako.
Zer egiten ari gara hemen?
Hori zen nire galdera, min egiten didalako.
guretzat helduok garen aldetik, gurasoentzat eta, azken finean, haurrentzat ere.
2024ko ekainetik aurrera, hilabete honetan eraginduekin bideo-dokumentalak egiten hasiko gara, eta
dokumentazioa argitaratuko dugu froga erakutsi eta konspirazio-teoriko gisa baztertu ez gaitzaten.
Epaitegiek nola funtzionatzen duten behatzea oso interesgarria da, eta argi geratzen da beren ekintza absurdo
eta legez kanpokoak modu honetan dokumentatuko direla beldur direla, deabruak ura santua bezalaxe.
Eragileek izenak argitaratu behar dira.
Jada lehenago geneukan.
Adituen izenak argitaratu behar dira.
Epaileen izenak argitaratu behar dira.
Bai, noski, hezi egin behar dugu eta elkarrekin sarean konektatu.
Hori da puntu nagusia.
Ezin ditugu hainbeste buruzagi edonon eduki; horren ordez, denek elkarrekin lan egiteko gai izan behar dute, eta
inork ezin du pentsatu: "Ni besteek baino askoz hobea naiz."
Hori arazo handia da.
Diru asko dutenek aspaldi konturatu ziren horretaz, eta horrela egiten dute.
Baina elkarte txikiak eta antzekoak beti nahi dute nolabaiteko moduan nagusi izan.
Politikako alderdietan bezala da.
Denek nahi dute beren lana izatea, lan hori ondo egiten duten ala ez kontuan hartu gabe.
Laburki aipatu besterik ez nuen nahi.
Konponbidea beharrezkoa da.
Politika honen biktimak erreabilitatu behar dira.
Egileak zigortu behar dira.
Azken gehiegikeriei hezkuntza zabala bidez, batez ere egoeraz guztiz kontzientziarik ez duen
publiko orokorrari, prebentzioa egin behar zaie.
Medikuak, eskola-langileak, administratzaileak, epaileak, fiskalak eta poliziak egon behar dira, eta erakunde independenteak
sortu behar dira politikariek zabaldutako iritziak berrikusteko.
Eta honi aurka egin behar diogu; ez diegu gure seme-alabei idolo hauek direla-eta suaren bidez ibiltzen uzten.