در آلمان، کودکان به‌طور سیستماتیک توسط دادگاه‌های خانواده و ادارات رفاه جوانان بر اساس اطلاعات نادرست از مادران یا پدرانشان جدا یا
منزوی می‌شوند و در برخی موارد حتی به‌زور از آن‌ها جدا می‌گردند.
برای دادن صدای به افراد آسیب‌دیده، انجمن «اکشن رزিস্ট» در سوم مه امسال سمپوزیوم مطبوعاتی با موضوع
«کودکان و پیوند عاطفی به‌عنوان اهداف» برگزار کرد.
آیا می‌دانستید که در آلمان، سالانه بین ۸۰٬۰۰۰ تا ۹۰٬۰۰۰ کودک از والدین‌شان جدا می‌شوند، اغلب به‌طور برگشت‌ناپذیر؟
آیا می‌دانستید که کودکان پناهنده به هدف محبوبی برای ادارات رفاه جوانان تبدیل شده‌اند، در حالی که والدینشان به دلیل نداشتن مهارت
زبان و آگاهی از قانون، مجبورند بی‌حرکت و درمانده نظاره‌گر باشند؟
آیا می‌دانستید که مرکز فدرال آموزش بهداشت آلمان (BZgA) با همکاری سازمان جهانی بهداشت «استانداردهایی برای آموزش جنسی کودکان
در اروپا» را تدوین کرده است؟ و اینکه این استانداردها بی‌شرمانه در حال آماده کردن کودکان برای حملات پدوفیلی هستند؟
مفاهیم رفاه کودکان و حمایت دیگر این روزها نمی‌توانند به این راحتی مورد استناد قرار گیرند.
برعکس، آنها بیش از هر زمان دیگری خواستار آن هستند که به نحوهٔ استفاده از آنها بپردازیم.
اگر اتاق‌های اکتشاف بدن در مهدکودک‌ها قرار است برای پیشگیری از سوءاستفاده به کار روند، اگر آموزش کودکان خردسال دربارهٔ تنوع جنسی
قرار است تساهل را ترویج کند، اگر تمرین‌های نظامی در مدارس قرار است روحیهٔ صلح را ترویج دهند، آنگاه نیاز فوری به آموزش مقابله‌ای
واقعی وجود دارد که امروز با سمپوزیوم AxionResist آغاز می‌شود.
تا به امروز، رسانه‌های جریان اصلی تنها در ساعاتی که شهروندان محترم در خواب هستند، تصویری ساده‌انگارانه ارائه می‌دهند.
اما اینجا مهم است که چشمانتان را باز نگه دارید!
هر سال روز جهانی کودک را در دوم سپتامبر جشن می‌گیریم و همهٔ ما خیلی خوشحال هستیم و وزارتخانه شعارهای فوق‌العاده‌ای
اعلام می‌کند و همیشه همان عبارت‌ها را تکرار می‌کند.
واقعیت زندگی به‌طور چشمگیری با آنچه دیوان‌های عالی ما و دادگاه‌های اروپایی اعلام می‌کنند متفاوت است.
دولت موظف است مقرراتی وضع کند که به تقویت پیوندهای خانوادگی کمک کند و باید اقداماتی انجام
دهد که امکان زندگی مشترک مردم را فراهم سازد.
آنچه ما تجربه می‌کنیم اقداماتی است که پیوندهای خانوادگی را از بین می‌برد و نابود می‌کند.
جامعه‌ای که عشق مادری را نادیده می‌گیرد و با آن مبارزه می‌کند، جامعه‌ای که به انحطاط می‌رود، خشونت‌آمیز می‌شود، سست و بی‌حس
می‌گردد، و دقیقاً همین چیزی است که متأسفانه در آلمان می‌بینیم.
اصطلاح «بهترین منافع کودک» در اینجا بارها تکرار می‌شود.
وقتی این عبارت را می‌شنویم، ناخودآگاه تن‌مان می‌لرزد، چون وقتی مردم از «مصلحت کودک» حرف
می‌زنند، در نهایت اغلب عکس آن اتفاق می‌افتد.
هدف وارد کردن حداکثر آسیب به کودک است.
کودکان بی‌دفاع‌اند و می‌توانند خیلی چیزها را تحمل کنند.
این‌ها اظهارات معمول دکتر آندریا کریستیدیس هستند.
پس، تمام این حمایت‌های ظاهری از کودکان؛ من قبلاً به روستاهای کودکان SOS اشاره کرده‌ام.
یک گزارش تحقیق در اینترنت وجود دارد که من لینک آن را نیز در زیر قرار داده‌ام.
۱۶۰ کودک در روستاهای کودکان SOS مورد آزار جنسی، تجاوز و حتی باردار شدن قرار گرفته‌اند، جایی که سپس سقط جنین برای آن‌ها انجام شد.
و دهکده‌های کودکان SOS هنوز هم درخواست کمک مالی می‌کنند که راستش را بخواهید واقعاً حالم را به هم می‌زند.
ما باید از این باور همیشگی فاصله بگیریم که دولت همیشه خیر ما را می‌خواهد.
دولت معمولاً خیر ما را نمی‌خواهد، چون همان‌طور که می‌دانید، تنها آنچه را برای ما بهترین است می‌خواهد و آن هم پول و فرزندان ماست.
این پرونده کلاسیک مربوط به سال ۲۰۱۸ درباره سال‌ها آزار جنسی در یک اردوگاه در یک ملک مخروبه با یک کاروان است که در آن کودکان توسط
اداره رفاه جوانان به یک پدرخوانده سپرده شدند و او نیز آن‌ها را مورد آزار جنسی قرار داد، در حالی که اداره
رفاه جوانان کودکان تازه‌ای را برای او فراهم می‌کرد.
این مسخره است.
کمیته تحقیق پارلمانی کار خود را در ماه مارس آغاز کرد و من بسیار کنجکاوم بدانم نتیجه چه خواهد بود، زیرا این
موضوع مسئولیت ادارات رفاه جوانان، قضات، قضات دادگاه خانواده و خدمات اجتماعی را برجسته خواهد کرد.
در حقوق خانواده، هیچ درخواست خودداری از رسیدگی علیه کارکنان اداره بهزیستی یا نمایندگان قانونی وجود ندارد.
پس گفته می‌شود که آن‌ها همیشه درست کار می‌کنند و دست‌نیافتنی هستند.
پرونده‌های حضانت کودک از کودک محافظت نمی‌کنند، مگر در موارد بسیار نادر.
مطالعات دکتر هلموت کنتلر، که بیش از سی سال با ادارات رفاه جوانان در سراسر آلمان همکاری داشت تا کودکان
را نزد مجرمان پدوفیل قرار دهد، پیش‌تر ذکر شده است.
آنها قبلاً کارمند ادارات رفاه جوانان بودند، اما اکنون مدیر هستند و همچنان در ادارات رفاه جوانان کار می‌کنند.
و اسامیِ برآمده از تحقیقاتِ کنتلر، که محققان به‌شدت مورد انتقاد قرار دادند، مخفی نگه داشته می‌شوند.
این بدان معناست که مردم مجازند این کار را با رضایت دولت ما انجام دهند، در غیر این صورت این اسامی فاش خواهند شد.
بانوان و آقایان، برای دهه‌ها و دهه‌ها، این روح شریر بسیاری از لژها و گون‌ها را در دانشگاه‌ها،
مؤسسات و خدا می‌داند کجاهای دیگر آموزش داده است.
و همهٔ کسانی که امروز اینجا هستند و همان حرف‌ها را مثل طوطی تکرار می‌کنند، همگی از یک قماش هستند.
شگفت‌زده نیستم.
متعجبم که دانشگاه بیلفلد حداقل به‌وضوح بیان کرده است که وضعیت چیست؛ اینکه کل ماجرا جنایی است و هیچ چیز دیگری نیست.
و این کار را در دو گزارش کارشناسی انجام داد.
این یک شبکه پدوسکشوال است که مؤسسات علمی را در بر می‌گیرد.
توجه کن، این فقط برلین نیست، این فقط برلین نیست.
و این‌ها نیز احزابی هستند، به‌ویژه حزب سبز، که خواستار جرم‌زدایی از پایدزوژنی بودند.
ما در حال حاضر فرزندان‌مان را به خیال‌پردازی‌ها، انحرافات جنسی و قصور پزشکی قربانی می‌کنیم.
آنچه اکنون داریم، نسل آلفا است که بیش از ۷۰ درصد از اعضای آن به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا که
مجبور به تحملش بوده‌ایم، دچار پریشانی روانی هستند.
و این همه به لطف تصمیمات سیاستمداران ما برای مجبور کردن کودکان به زدن ماسک به مدت هشت ساعت در روز، قرار دادن آنها تحت قرنطینه،
وادار کردنشان به آموزش از راه دور و منزوی شدن اجتماعی است.
این قطعاً نشانه‌ای از توجه دولت به رفاه کودک نبود.
این بی‌توجهی به رفاه کودک بود.
بنابراین می‌توانیم ببینیم که از رویکرد اصلی قانون طبیعی، که مسئولیت اصلی مراقبت و تربیت کودکان را بر
عهده والدین می‌گذاشت، چیز چندانی باقی نمانده است.
دولت نظارتی به طور گسترده در این رابطه مداخله می‌کند.
ایستگاه پایانی کرونا.
در اینجا توانسته‌ایم مداخلهٔ بیش از حد دولت قیم در حوزهٔ حقوقی کودکان و والدین را به‌وضوح ببینیم.
و ما باید در مورد آنچه در اینجا رخ داده است، شفاف باشیم.
در چهار سال گذشته، خسارت و مرگ قربانی آتشدان آنچه «سلامت» نامیده می‌شود، شده‌اند.
بر قربانگاهِ جامعه‌ای کاملاً متعصب که بتِ کاملاً دیوانه‌وارِ اطاعت از دولت و سلامت را دنبال می‌کرد.
مقامات قانون‌گذاری و قانون‌گذاران عمداً حقوق والدین را تضعیف کرده‌اند.
هیچ‌چیز از حقوق طبیعی باقی نمانده است.
این بدان معناست که دولت می‌تواند در هر زمان دسترسی نامحدود به کودک را بازیابد و این دسترسی را
از طریق اقدامات تنبیهی علیه والدین اعمال کند.
اما والدگری و خانواده‌ها از پیش وجود دارند.
آنها حتی پیش از دولت وجود داشتند.
بنابراین، دولت نسبت به والدین خود حق بیشتری بر کودکان ندارد.
بنابراین حمایت دولت از کودکان باید به موارد اضطراری و ایجاد محیطی مناسب برای کودکان محدود شود.
کاملاً روشن و قابل‌درک است که پیوندی بنیادین و حیاتی میان کودک و مادر وجود دارد که هیچ‌کس نباید در آن مداخله کند.
والدین سرپرست وقتی والدین دیگر زنده نیستند یا وقتی خطر جدی برای کودکان وجود دارد، فوق‌العاده هستند.
می‌خواهم این موضوع را دوباره تأکید کنم، زیرا برخی والدین سرپرست واقعاً فوق‌العاده هستند.
اما والدین سرپرست هرگز نمی‌توانند با یک کودک پیوند برقرار کنند.
شما می‌توانید یک رابطهٔ خوب داشته باشید.
اما این یک تفاوت است.
حالا آن را توضیح می‌دهم:
از ماه چهارم بارداری به بعد، سلول‌ها بین مادر و فرزند منتقل می‌شوند – به عبارت دیگر، فرزند از طریق جفت و بند ناف سلول‌هایی
را از مادر دریافت می‌کند و برعکس، مادر نیز سلول‌هایی را از فرزند دریافت می‌کند که تقریباً همیشه برای همیشه در بدنش باقی می‌مانند.
این پدیده میکروکی‌میرسیم نامیده می‌شود که در واقع رخ می‌دهد.
کمی پیش از تولد، تراکم گیرنده‌های اکسی‌توسین به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد – نیازی به به‌خاطر سپردن این موضوع
نیست – که پیوند مادر و کودک را به‌طور چشمگیری تقویت می‌کند.
پیوند مادر و کودک نزدیک‌ترین چیزی است که تکامل پدید آورده و حتی در سطح کرم‌های خاکی قابل تشخیص است.
من البته این احتمال را رد نمی‌کنم که فرزندخواندگی‌های موفقی وجود داشته باشند.
من این احتمال را رد نمی‌کنم که در موارد معدودی زوج‌های هم‌جنس‌گرا بتوانند رابطه‌شان را موفق نگه دارند.
اما ارتقای این وضعیت معیوب به یک هنجار و بالاتر از همه، پرتاب کل حوزه زیست‌شناسی که دهه‌ها زندگی‌ام را وقف آن
کرده‌ام، به سطل زباله، که عملاً همین کاری است که اینجا انجام می‌شود، کاملاً غیرقابل‌قبول است.
بارزترین نمونهٔ اقداماتی که گسستی بنیادین در این رابطه ایجاد می‌کنند، جدا کردن کودکان از خانه‌هایشان یا
دست‌کم از محیطی است که معمولاً در آن زندگی می‌کنند.
با وجود این دستورالعمل‌های حقوقی روشن، هنوز مواردی، شاید می‌توان گفت به‌طور منظم، وجود دارد که در آن‌ها اقدام ادارات بهزیستی
جوانان و دادگاه‌های خانواده برای مراقبت مورد انتقاد قرار می‌گیرد.
شکایتی وجود دارد که در بسیاری از موارد کودکان خیلی سریع از خانواده‌هایشان جدا
می‌شوند، بدون اینکه هیچ خطر فوری وجود داشته باشد.
این امر معمولاً منجر به تجربیات آسیب‌زا برای کودکان تحت تأثیر می‌شود و به‌طور طبیعی اعتماد آن‌ها به
اداره رفاه جوانان و نظام حمایتی را تضعیف می‌کند.
ثابت شده است که ادارات رفاه جوانان ما می‌دانند چه می‌کنند، می‌خواهم این را به شما بگویم.
وقتی کودکی را از خانواده‌اش جدا می‌کنند، می‌دانند که این کودک دچار اختلال شدید خواهد شد.
با این حال، در مقطعی به اداره رفاه جوانان چنان قدرتی داده شد که عملاً کل سیستم را به کار گرفت و همه چیز را با خود همراه ساخت.
اما تا زمانی که ادارات رفاه جوانان این اختیار را داشته باشند، همه چیز را زیر فرش جارو
خواهند کرد و قضات نیز مجبور به اقدام خواهند شد.
اگر آنها علیه دفتر رفاه جوانان عمل کنند، از نظر اصولی به سختی می‌توانند آن را ادامه دهند.
پس، مشکل اصلی خودباوری و مزایای اقتصادی کسانی است که از آن سود می‌برند.
این شامل سیاستمداران هم می‌شود، می‌توانم به شما بگویم، چون سیاستمداران معمولاً در کمیته رفاه جوانان
می‌نشینند و در آنجا حق رأی دارند، مقامات، یعنی ادارات رفاه جوانان، و بالاتر از همه، مسئولان مراکز نگهداری.
و آنها معتقدند که حمایت از کودک بهترین شکل خود را خارج از خانوادهٔ بیولوژیکی پیدا می‌کند.
و وقتی کودکان بدون هیچ مدرک واقعی به‌صورت پیشگیرانه جدا می‌شوند، من آن را جرم می‌دانم.
همان‌طور که امروز شنیدیم، دادرسی در دادگاه خانواده برای عموم باز نیست.
بنابراین طرف‌های درگیر می‌توانستند هر چه می‌خواستند باور کنند.
هرگز بیرون نمی‌آید.
و چه کسی از میان آن‌ها حاضر است اعتراف کند که مدت‌ها در اشتباه بوده است؟
متأسفانه سیستمی از دروغ‌ها راه‌اندازی می‌شود.
اگرچه دادگاه‌های خانواده طبق ماده ۱۳۸ قانون آیین دادرسی مدنی آلمان (ZPO) موظف به کشف حقیقت
هستند، اما ادعاهای واقعی نادرست بررسی نمی‌شوند.
فقط تصور کن.
در دادگاه‌های خانواده معمولاً هیچ مدرک شاهدی وجود ندارد.
این بدان معناست که هیچ شاهدی نیز برای حضور در دادگاه‌های خانواده آلمان احضار نمی‌شود.
پس اگر بگویید «اما او می‌تواند تأیید کند که من این کار را نکرده‌ام»، او احضار نخواهد شد.
کودکان آینده ما هستند.
کودکان انسان‌هایی هستند که از یک رابطه صمیمی میان زن و مرد پدید می‌آیند و تنها میان زن و مرد.
و تنها کودکان از لحظه آفرینش، از نظر روحانی در مرکز انتظار الهی قرار دارند.
من برای رفاه فرزندان عزیزمان می‌جنگم چون همهٔ کودکان را دوست دارم.
آن‌ها انسان‌های کوچک درخشانی هستند که به صورت خدا آفریده شده‌اند.
من چشم‌های درخشانشان را دوست دارم و فکر می‌کنم کودکان به مادری و پدری نیاز دارند که در دسترس باشند تا بتوانند واقعاً شکوفا شوند.
دربارهٔ آن چه می‌توانیم بکنیم؟
برای آینده چه می‌توانیم انجام دهیم؟
چون در پایان روز، هیچ‌کدام از ما بزرگسالان واقعاً اهمیتی نمی‌دهیم.
کودکان هر روز رنج می‌کشند.
کودکان هر روز در حال نابودی هستند.
چه کار کنیم؟
فرصت‌های ما کجا هستند؟
زیرا، برای مثال، در نهم ژوئن انتخابات اروپا را داریم.
ما اینجا چه می‌کنیم؟
این سؤال من بود، چون درد دارد.
برای ما بزرگسالان، برای والدین و در نهایت برای کودکان نیز.
ما از ماه ژوئن ۲۰۲۴، با افراد آسیب‌دیده شروع به ساخت مستندهای ویدیویی خواهیم کرد و مستندات را منتشر خواهیم کرد تا بتوانیم
شواهد را ارائه دهیم و به‌عنوان نظریه‌پردازان توطئه رد نشویم.
بسیار جالب است که ببینیم دادگاه‌ها چگونه عمل می‌کنند و قابل درک است که آن‌ها، مانند شیطان از آب مقدس می‌ترسد، از اینکه اقدامات
بی‌معنی و غیرقانونی‌شان به این شکل مستندسازی می‌شود، هراس دارند.
نام عاملان باید فاش شود.
ما قبلاً آن را داشتیم.
نام کارشناسان باید افشا شود.
نام قاضی‌ها باید افشا شود.
بله، ما باید آموزش دهیم، البته، و همه باید شبکه‌سازی کنیم.
این نکتهٔ اصلی است.
و ما به سادگی نمی‌توانیم این‌همه رئیس در همه‌جا داشته باشیم؛ بلکه همه باید بتوانند با هم کار کنند
و هر کسی نباید فکر کند «من از بقیه خیلی بهترم.»
این یک مشکل بزرگ است.
کسانی که پول زیادی دارند مدت‌ها پیش به این موضوع پی برده‌اند و به همین شکل عمل می‌کنند.
اما انجمن‌های کوچک و امثال آن همیشه به نحوی می‌خواهند رئیس باشند.
این مثل احزاب سیاسی است.
همه می‌خواهند شغلشان را حفظ کنند، صرف‌نظر از اینکه چقدر در آن مهارت دارند.
فقط می‌خواستم به‌طور مختصر به آن اشاره کنم.
آشتی ضروری است.
قربانیان این سیاست باید بازتوانی شوند.
مجرمان باید مجازات شوند.
باید از افراط‌های اخیر از طریق آموزش گسترده، به‌ویژه برای عموم مردم که کاملاً از وضعیت بی‌خبر هستند، جلوگیری شود.
باید پزشکان، کارکنان مدارس، مدیران، قضات، دادستان‌ها و پلیس وجود داشته باشند و نهادهای مستقلی برای
بازبینی نظراتی که سیاستمداران منتشر می‌کنند، ایجاد شوند.
و ما باید با این موضوع مخالفت کنیم؛ نباید اجازه دهیم فرزندان‌مان برای این بت‌ها از میان آتش عبور کنند.