Գերմանիայում ընտանեկան դատարանների և երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակների կողմից երեխաները համակարգված կերպով առանձնացվում
կամ մեկուսացվում են իրենց մայրերից կամ հորից՝ հիմնվելով կեղծ տեղեկությունների վրա, իսկ որոշ
դեպքերում նրանց նույնիսկ բռնի ուժով հեռացնում են։
Տուժածներին ձայն տալու համար «AXION Resist» ասոցիացիան այս տարվա մայիսի 3-ին անցկացրեց մամուլի
սիմպոզիում՝ «Երեխաներ և կցվածություն որպես թիրախներ» թեմայով։
Գիտե՞ք, որ Գերմանիայում ամեն տարի 80 000–90 000 երեխա հաճախ անշրջելիորեն վերցվում է ծնողներից։
Գիտե՞ք, որ փախստական երեխաները դարձել են երիտասարդական բարեկեցության ծառայությունների հաճախակի թիրախ, մինչդեռ
նրանց ծնողները, լեզվական հմտությունների և օրենքի գիտելիքների պակասի պատճառով, ստիպված են անօգնական կանգնել։
Գիտե՞ք, որ Գերմանիայի Դաշնային Առողջապահական Կրթության Կենտրոնը (BZgA) համագործակցաբար Առողջապահության Համաշխարհային
Կազմակերպության (ԱՀԿ) հետ մշակել է «Եվրոպայում երեխաների սեռական կրթության ստանդարտները»։ Եվ որ դրանով
անամոթաբար պատրաստում է նրանց պեդոֆիլների հարձակումների համար։
Երեխաների բարեկեցության և պաշտպանության հասկացությունները այլևս այնքան ազատորեն չեն կարող կիրառվել այս օրերին։
Հակառակը, նրանք երբևէ ավելի շատ են պահանջում, որ մենք անդրադառնանք, թե ինչպես են դրանք օգտագործվում։
Եթե մանկապարտեզներում մարմնի ուսումնասիրության սենյակները նախատեսված են չարաշահումների կանխարգելման համար, եթե վաղ
մանկության սեռային բազմազանության կրթությունը նախատեսված է հանդուրժողականություն խթանելու համար, եթե դպրոցներում ռազմական
վարժանքները նախատեսված են խաղաղության ոգի խթանելու համար, ապա հրատապ անհրաժեշտություն կա իսկական
հակակրթության, որը սկսվում է այսօր AxionResist սիմպոզիումով։
Մինչ օրս հիմնական լրատվամիջոցները հեռարձակման ժամերին, երբ հարգարժան քաղաքացիները արդեն քնած
են, միայն պարզունակ պատկերացում են ներկայացնում։
Բայց այստեղ կարևոր է աչքերդ բաց պահել։
Ամեն տարի սեպտեմբերի 2-ին մենք նշում ենք Համաշխարհային մանկական օրը, և բոլորս շատ ուրախ ենք, իսկ նախարարությունը հայտարարում
է հրաշալի կարգախոսներ և միշտ կրկնում նույն արտահայտությունները։
Կյանքի իրականությունը դրամատիկորեն տարբերվում է այն բանից, ինչ հայտարարում են մեր գերագույն դատարանները և Եվրոպական դատարանները։
Պետությունը պարտավոր է ստեղծել կարգավորումներ, որոնք նպաստում են ընտանեկան կապերի զարգացմանը, և ձեռնարկել
միջոցներ, որոնք թույլ են տալիս մարդկանց ապրել միասին։
Մենք ապրում ենք այնպիսի միջոցառումների, որոնք քայքայում և ոչնչացնում են ընտանեկան կապերը։
Հասարակություն, որը անտեսում և պայքարում է մայրական սիրո դեմ, որը դեգրադացնում է, դաժանացնում, ապակյացնում և
ապշեցնում է, և հենց դա ենք, ցավոք, տեսնում Գերմանիայում։
«Երեխայի լավագույն շահեր» արտահայտությունը այստեղ բազմիցս հանդիպում է։
Երբ լսում ենք այս արտահայտությունը, չենք կարող չզզվել, որովհետև երբ մարդիկ խոսում են «երեխայի լավագույն
շահերի» մասին, վերջում սովորաբար հակառակն է լինում։
Նպատակը երեխային առավելագույն վնաս հասցնելն է։
Երեխաները անպաշտպան են և կարող են շատ բան տանել։
Սրանք դոկտոր Անդրեա Քրիստիդիսի կողմից հաճախ հնչեցվող հայտարարություններն են։
Այսպես որ, այս ամբողջ ենթադրյալ մանկական պաշտպանության մասին՝ ես արդեն նշել եմ SOS Երեխաների Գյուղերը։
Ինտերնետում կա հետաքննության զեկույց, որի հղումը ես ստորև նույնպես տրամադրել եմ։
160 երեխա սեռական բռնության են ենթարկվել, բռնաբարվել և նույնիսկ հղիացել են SOS Երեխաների
Գյուղերում, որտեղ հետո կատարվել են հղիության ընդհատումներ։
Եվ SOS երեխաների գյուղերը դեռևս խնդրում են նվիրատվություններ, ինչը, պետք է ասեմ, ինձ իսկապես վատ է զգացնում։
Պետք է ազատվենք այն մշտական համոզմունքից, որ պետությունը միշտ մեր լավագույն բարօրությունն է ուզում։
Պետությունը սովորաբար մեր լավագույն շահերից չի ելնում, որովհետև, ինչպես գիտեք, այն ուզում է միայն այն,
ինչը մեզ համար լավագույնն է՝ մեր փողն ու մեր երեխաները։
2018 թվականի այս դասական դեպքը վերաբերում է ճամբարում տարիներ շարունակ սեռական բռնությանը՝ ավերված գույքով և կարավանով։
Սոցիալական ծառայությունները երեխաներին տարան որդեգրող հոր մոտ, ով նրանց նկատմամբ սեռական բռնություն գործադրեց,
իսկ սոցիալական ծառայությունները մատակարարում էին թարմ միս։
Դա անհեթեթ է։
Խորհրդարանական քննիչ հանձնաժողովը սկսեց իր աշխատանքը մարտին, և ես շատ հետաքրքրված եմ տեսնելու, թե ինչ արդյունք կունենա այն, քանի որ
դա կբացահայտի երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակների, դատավորների, ընտանեկան դատարանի դատավորների
և սոցիալական ծառայությունների պատասխանատվությունը։
Ընտանեկան իրավունքում երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցների կամ իրավական
ներկայացուցիչների նկատմամբ հետկանչի միջնորդություն չկա։
Ասում են, որ նրանք միշտ ճիշտ են աշխատում, նրանք անպարտելի են։
Երեխաների առևանգումները չեն ապահովում երեխաների պաշտպանությունը, բացառությամբ շատ քիչ, չափազանց հազվադեպ դեպքերի։
Դոկտոր Հելմութ Քենթլերի ուսումնասիրությունները, ով ավելի քան 30 տարի Գերմանիայի երիտասարդական բարեկեցության
գրասենյակների հետ համագործակցել է՝ երեխաներին պեդոֆիլ հանցագործների մոտ տեղավորելու համար, արդեն նշվել են։
Նրանք նախկինում երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցներ էին, բայց հիմա նրանք մենեջերներ են և դեռ
աշխատում են երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակներում։
Եվ Քենթլերի հետաքննություններից ստացված անունները, որոնք հետաքննիչները, այսինքն՝
հետազոտողները, խիստ քննադատել են, պահվում են գաղտնի։
Սա նշանակում է, որ մարդիկ կարող են դա անել մեր պետության համաձայնությամբ, հակառակ դեպքում այդ անունները կբացահայտվեին։
Տիկնայք և պարոնայք, շատ-շատ տասնամյակներ շարունակ այս չար ոգին համալսարաններում, ինստիտուտներում և, Աստված
գիտի, ուրիշ որտեղ էլ բազմաթիվ լոջաներ և գոններ է պատրաստել։
Եվ բոլոր նրանք, ովքեր այսօր այստեղ են ու նույնը կրկնում են, բոլորն էլ նույն կտորից են կտրված։
Ես զարմացած չեմ։
Ես զարմացած եմ, որ Բիլեֆելդի համալսարանը գոնե հստակ չի հայտարարել, թե ինչ իրավիճակ է՝ որ ամբողջը հանցավոր է և ոչինչ այլ։
Եվ դա արվեց երկու փորձագիտական զեկույցներում։
Սա գիտական հաստատություններ ընդգրկող պեդոսեքսուալ ցանց է։
Սա միայն Բեռլինը չէ, նկատի ունեցեք, սա միայն Բեռլինը չէ։
Եվ սրանք նույնպես այն կուսակցություններն են, հատկապես Կանաչ կուսակցությունը, որոնք
պահանջում էին պեդոսեքսուալության ապաքրեականացումը։
Մենք ներկայումս զոհաբերում ենք մեր երեխաներին ֆանտազիաների, սեռական պերվերսիաների և բժշկական անփութության զոհ։
Այժմ մենք ունենք Ալֆա սերունդ, որի ավելի քան 70 տոկոսը հոգեկան անհանգստություն է ապրում՝ կորոնավիրուսի
այն շրջանի պատճառով, որը մենք ստիպված եղանք տանել։
և մեր քաղաքական գործիչների որոշումների շնորհիվ, որոնք ստիպում են երեխաներին օրական ութ ժամ դիմակ կրել, ենթարկել նրանց
լոքդաունների, հեռավար ուսուցման և սոցիալական մեկուսացման։
Սա անշուշտ չէր վկայում պետության երեխաների բարեկեցության նկատմամբ հոգատարության մասին։
Դա երեխայի բարեկեցության նկատմամբ անտեսում էր։
Այսպիսով, մենք տեսնում ենք, որ բնօրինակ բնական օրենքի մոտեցումից քիչ բան է մնացել, որը երեխաների խնամքի և
կրթության առաջնային պատասխանատվությունը ծնողների վրա էր դնում։
Հսկողական պետությունը զանգվածային միջամտություն է անում այս հարաբերության մեջ։
Կորոնա վերջնակետ
Այստեղ մենք կարողացել ենք հստակ տեսնել, թե ինչպես է խնամակալ պետությունը չափազանցորեն
միջամտում երեխաների և ծնողների իրավական ոլորտին։
Եվ մենք պետք է հստակ լինենք, թե ինչ է այստեղ տեղի ունեցել։
Վերջին չորս տարիների ընթացքում վնասն ու մահը զոհաբերվել են այն բանի զոհասեղանին, որը կոչվում է առողջություն։
ամբողջությամբ ֆանատիկ հասարակության զոհասեղանին, որը հետապնդել էր պետությանն ու
առողջությանը ենթարկվելու ամբողջությամբ խելագար կուռքը։
Սահմանադրական և օրենսդիր իշխանությունները դիտավորյալ թուլացրել են ծնողական իրավունքները։
Բնական օրենքից ոչինչ չի մնացել։
Սա նշանակում է, որ պետությունը ցանկացած պահի կարող է վերականգնել երեխայի նկատմամբ անսահմանափակ մուտք և այդ
մուտքը պարտադրել ծնողների նկատմամբ պատժիչ միջոցներով։
Բայց ծնողականությունը և ընտանիքները նախապես գոյություն ունեն։
Նրանք գոյություն են ունեցել նույնիսկ պետությունից առաջ։
Ուստի պետությունը երեխաների նկատմամբ չունի ավելի մեծ իրավունքներ, քան նրանց ծնողները։
Պետական աջակցությունը երեխաներին, հետևաբար, պետք է սահմանափակվի արտակարգ իրավիճակներում և
երեխաների համար բարեհաճ միջավայրի ստեղծմանը։
Անշուշտ և ամբողջությամբ հասկանալի է, որ երեխայի և մոր միջև գոյություն ունի հիմնարար,
կենսական կապ, որի մեջ ոչ ոք չպետք է միջամտի։
Խնամակալ ծնողները հրաշալի բան են, երբ ծնողները այլևս կենդանի չեն կամ երբ երեխաների համար առկա է իրական, լուրջ վտանգ։
Ես ուզում եմ կրկին ընդգծել սա, որովհետև կան նաև իսկապես հրաշալի խնամակալներ։
Բայց խնամակալ ծնողները երբեք չեն կարող երեխայի հետ կապ հաստատել։
Դուք կարող եք ունենալ լավ հարաբերություն։
Բայց դա տարբերություն է։
Ես հիմա կբացատրեմ դա։
Հղիության չորրորդ ամսից սկսած մոր և երեխայի միջև բջիջներ են փոխանցվում։ Մյուս խոսքով՝ երեխան պլացենտայի և պորտալարերի միջոցով
ստանում է մոր բջիջները իր օրգանիզմ, իսկ մայրը ստանում է երեխայի բջիջները իր օրգանիզմ, որտեղ
դրանք գրեթե միշտ մնում են ողջ կյանքի ընթացքում։
Սա կոչվում է միկրոչիմերություն, որը իրականում տեղի է ունենում։
Ծննդից անմիջապես առաջ օքսիտոցինի ընկալիչների խտությունը զգալիորեն մեծանում է – դա հիշելու կարիք
չկա – ինչը մեծապես ամրապնդում է մայր-երեխա կապը։
Մայր-երեխա կապը էվոլյուցիայի ստեղծած ամենամոտն է, որը կարելի է ստուգել անգամ հողակերմուկների մակարդակում։
Ես, իհարկե, չեմ բացառում, որ կան հաջողված որդեգրումներ։
Ես չեմ բացառի այն հնարավորությունը, որ առանձին դեպքերում նույնասեռ զույգեր կան, որոնք
կարողանում են հարաբերությունները հաջողությամբ կառուցել։
Բայց այս թերի իրավիճակը նորմա հռչակելը և, առավել ևս, այն ամբողջ կենսաբանության ոլորտը, որին ես տասնամյակներ
շարունակ նվիրել եմ իմ կյանքը, աղբանոց նետելը, ինչը, փաստորեն, այստեղ հենց դա է արվում, ուղղակի անընդունելի է։
Այս հարաբերության մեջ արմատական խզում առաջացնող միջոցառումների ամենաազդեցիկ օրինակներն են երեխաների հեռացումները իրենց տներից
կամ, առնվազն, այն միջավայրից, որտեղ նրանք սովորաբար ապրում են։
Չնայած այս հստակ իրավական ուղեցույցներին, դեռևս կան դեպքեր, որոնք, կարելի է ասել, պարբերաբար տեղի են ունենում, երբ
երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակների և ընտանեկան դատարանների կողմից իրականացվող խնամքը քննադատվում է։
Կան բողոքներ, որ շատ դեպքերում երեխաները չափազանց արագ են հեռացվում իրենց
ընտանիքներից՝ առանց որևէ կտրուկ վտանգի առկայության։
Սա սովորաբար հանգեցնում է տուժած երեխաների համար տրավմատիկ փորձառությունների և բնականաբար խարխլում է
նրանց վստահությունը երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի և աջակցության համակարգի նկատմամբ։
Հաստատվել է, որ մեր երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակները գիտեն, թե ինչ են անում, ուզում եմ ձեզ ասել դա։
Երբ երեխային հեռացնում են ընտանիքից, նրանք գիտեն, որ այդ երեխան խիստ հուզական խանգարում կունենա։
Այնուամենայնիվ, մի պահ երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակին շնորհվեց այնպիսի իշխանություն, որ այն գործնականում
ամբողջ համակարգը իրեն ենթարկեց և ամեն ինչ քշեց իր հետ։
Բայց քանի դեռ երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակները ունեն այս լիազորությունը, նրանք ամեն ինչ
կծածկեն, և դատավորներն էլ ստիպված կլինեն գործել։
Եթե նրանք աշխատեն երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակի դեմ, սկզբունքորեն նրանք դժվարությամբ կկարողանան դա շարունակել։
Այսպիսով, հիմնական խնդիրը ինքնավստահությունն է և շահողների տնտեսական առավելությունները։
Սա ներառում է քաղաքական գործիչներին, կարող եմ ձեզ ասել, որովհետև քաղաքական գործիչները սովորաբար նստում են երիտասարդների
բարեկեցության հանձնաժողովում և այնտեղ իրենց խոսքն են ասում, իշխանություններին՝ մասնավորապես երիտասարդների բարեկեցության
գրասենյակներին, և, առաջին հերթին, տնային օպերատորներին։
Եվ նրանք կարծում են, որ երեխաների պաշտպանությունը լավագույնս ապահովվում է կենսաբանական ընտանիքից դուրս։
Եվ երբ երեխաներին կանխարգելիչ հիմքով հեռացնում են առանց որևէ իրական ապացույցի, ինձ համար դա հանցագործություն է։
Ինչպես այսօր լսեցինք, ընտանեկան դատարանում ընթացող գործընթացները հանրության համար փակ են։
Այդ պատճառով ներգրավված կողմերը կարող էին հավատալ ինչ ուզում էին։
Դա երբեք չի դուրս գալիս։
Եվ նրանցից ո՞վ է պատրաստ ընդունել, որ երկար ժամանակ սխալվել է։
Ցավոք, ստերի համակարգ է գործարկվում։
Չնայած ընտանեկան դատարանները պարտավոր են պարզել ճշմարտությունը Գերմանիայի քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի (ZPO)
138-րդ հոդվածի համաձայն, սուտ փաստական պնդումները չեն քննվում։
Պարզապես պատկերացրեք դա։
Ընտանեկան դատարաններում, որպես կանոն, վկաների ցուցմունքներ չեն լինում։
Սա նշանակում է, որ Գերմանիայի ընտանեկան դատարանների առջև ևս ոչ մի վկա չի կանչվում։
Այսպիսով, եթե դու ասես՝ «Բայց նա կարող է հաստատել, որ ես դա չեմ արել», նրան չեն կանչի։
Երեխաները մեր ապագան են։
Երեխաները մարդիկ են, որոնք գոյության են գալիս միայն տղամարդու և կնոջ միջև գոյացած մտերմիկ հարաբերությունից։
Եվ միայն երեխաներն են հոգևորապես գտնվում աստվածային սպասումների կենտրոնում ստեղծման պահից։
Ես պայքարում եմ մեր սիրելի երեխաների բարօրության համար, որովհետև սիրում եմ բոլոր երեխաներին։
Նրանք փայլուն փոքրիկ մարդիկ են, ստեղծված Աստծո պատկերով։
Ես սիրում եմ նրանց պայծառ աչքերը, և կարծում եմ, որ երեխաներին անհրաժեշտ են մայրը և հայրը,
որոնք մատչելի են, որպեսզի նրանք իսկապես ծաղկեն։
Ինչ կարող ենք դրա հետ անել?
Ինչ կարող ենք անել ապագայի համար?
Քանի որ, օրվա վերջում, մեզ՝ մեծահասակներիս, իրականում ոչ ոք չի հետաքրքրվում։
Երեխաները ամեն օր տառապում են։
Երեխաները ամեն օր ոչնչացվում են։
Ի՞նչ անենք։
Որտե՞ղ են մեր հնարավորությունները։
Քանի որ, օրինակ, հունիսի 9-ին մենք ունենք Եվրոպական ընտրություններ։
Մենք այստեղ ի՞նչ ենք անում։
Դա իմ հարցն էր, որովհետև դա ցավեցնում է։
մեզ՝ որպես մեծահասակների, ծնողների և, ի վերջո, երեխաների համար նույնպես։
Մենք այս ամսից՝ սկսած 2024 թվականի հունիսից, կսկսենք տեսանյութ-փաստագրականներ պատրաստել տուժածների հետ և
կհրապարակենք դրանք, որպեսզի կարողանանք ներկայացնել ապացույցներ և մեզ չդիտարկեն որպես դավադրության տեսաբանների։
Շատ հետաքրքիր է դիտել, թե ինչպես են գործում դատարանները, և հասկանալի է, որ նրանք, ինչպես սատանան վախենում է
սուրբ ջրից, վախենում են, որ իրենց անհեթեթ ու անօրինական գործողությունները այսպես փաստագրվում են։
Հանցագործների անունները պետք է հրապարակվեն։
Մենք դա արդեն ավելի վաղ ունեինք։
Մասնագետների անունները պետք է հրապարակվեն։
Դատավորների անունները պետք է հրապարակվեն։
Այո, մենք, իհարկե, պետք է կրթենք, և բոլորս պետք է կապեր հաստատենք։
Դա է հիմնական կետը։
Եվ մենք պարզապես չենք կարող ամենուր այդքան շատ գլխավորներ ունենալ; փոխարենը բոլորը պետք է կարողանան միասին աշխատել
և ոչ ոք չպետք է մտածի՝ «Ես շատ ավելի լավ եմ մյուսներից»:
Դա մեծ խնդիր է։
Շատ փող ունեցողները դա վաղուց են հասկացել և հենց այդպես են անում։
Բայց փոքր միությունները և նմանները միշտ ինչ-որ կերպ ուզում են գլխավոր լինել։
Դա նման է քաղաքական կուսակցություններին։
Բոլորը ցանկանում են ունենալ իրենց աշխատանքը, անկախ նրանից, թե որքան լավ են նրանք դրա մեջ։
Ես պարզապես ուզում էի դա կարճ նշել։
Հաշտեցումը անհրաժեշտ է։
Այս քաղաքականության զոհերը պետք է վերականգնվեն։
Հանցագործները պետք է պատժվեն։
Վերջին չարաշահումները պետք է կանխել լայնածավալ կրթության միջոցով, հատկապես այն բնակչության
շրջանում, որը ամբողջությամբ անտեղյակ է իրավիճակից։
Պետք է լինեն բժիշկներ, դպրոցի աշխատակազմ, ադմինիստրատորներ, դատավորներ, դատախազներ և ոստիկաններ, և պետք է
ստեղծվեն անկախ հաստատություններ՝ քաղաքական գործիչների տարածած կարծիքները վերանայելու համար։
Եվ մենք պետք է դեմ կանգնենք դրան; չպետք է թույլ տանք մեր երեխաներին այս կուռքերին պատճառով կրակի միջով քայլել։