Ing Jerman, bocah-bocah sacara sistematis dipisahake utawa diisolasi saka ibune utawa bapake dening pangadilan
kulawarga lan kantor kesejahteraan pemuda adhedhasar informasi palsu, ing sawetara kasus malah dipisahake kanthi paksa.
Kanggo menehi swara marang wong-wong sing kena pengaruh, asosiasi "AXION Resist" nganakake simposium pers tanggal 3 Mei taun
iki kanthi topik: "Bocah-bocah lan ikatan minangka sasaran".
Apa sampeyan ngerti yen ing Jerman, saben taun ana 80.000 nganti 90.000 bocah sing dijupuk saka
wong tuwane, asring ora bisa dibalekake maneh?
Apa sampeyan ngerti yen bocah-bocah pangungsi wis dadi sasaran sing populer kanggo kantor kesejahteraan pemuda, dene
wong tuwane, sing ora duwe katrampilan basa lan kawruh babagan hukum, mung bisa nyawang tanpa bisa nindak apa-apa?
Apa sampeyan ngerti yèn Pusat Federal Pendidikan Kesehatan Jerman (BZgA) wis ngembangaké "Standar Pendidikan Seksual kanggo Bocah
ing Éropa" kanthi kolaborasi karo WHO? Lan kanthi kuwi kanthi tanpa isin nyiapaké bocah-bocah mau kanggo serangan paedofil?
Kesejahteraan bocah-bocah lan konsep perlindungan iku istilah-istilah sing saiki ora bisa dienggo kanthi sembarangan.
Kosok baline, padha nuntut luwih saka biyen supaya kita nggatekake carane padha digunakake.
Yen ruang eksplorasi awak ing pusat penitipan anak dimaksudaké kanggo nyegah kekerasan, yen pendidikan anak yuswa dini babagan
keragaman gender dimaksudaké kanggo ngembangaké toleransi, yen latihan militer ing sekolah dimaksudaké kanggo ngembangaké
semangat tentrem, mula ana kabutuhan mendesak kanggo pendidikan lawan sing sejati, sing
diwiwiti dina iki liwat simposium AxionResist.
Nganti saiki, media arus utama mung nyedhiyakake gambaran sing prasaja nalika disiarkan, nalika warga sing taat hukum wis turu.
Nanging ing kene, penting kanggo tetep mbukak mripatmu!
Saben taun, kita ngrayakake Dina Anak Sedunia tanggal 2 September, lan kita kabeh padha bungah banget,
lan kementerian ngumumake slogan-slogan sing apik banget lan tansah mbaleni ukara sing padha.
Kasunyataning urip katon banget béda saka sing diumumaké déning mahkamah agung kita lan mahkamah Éropah.
Negara wajib nggawe peraturan sing ndhukung pangembangan ikatan kulawarga lan kudu njupuk
langkah-langkah sing ngidini wong-wong bisa urip bebarengan.
Apa sing kita alami iki yaiku langkah-langkah sing nglarutake lan ngrusak ikatan kulawarga.
Masyarakat sing nglirwakake lan nglawan katresnan ibu, sing nyebabake kemerosotan, kekerasan, lan
kebodhoan, lan sayangé kuwi persis sing kita deleng ing Jerman.
Istilah "kapentingan paling apik kanggo bocah" muncul bola-bali ing kene.
Nalika krungu ungkapan iki, kita ora bisa ora kaku, amarga nalika wong-wong ngomongake "kapentingan paling apik
kanggo bocah," asring ing pungkasan malah kosok baline.
Tujuane nyebabake cilaka paling parah marang bocah.
Bocah-bocah ora duwe daya lan bisa nahan akèh sangsara.
Iki pernyataan khas sing diucapake dening Dr Andrea Christidis.
Dadi, kabèh iki sing diarani perlindungan bocah, aku wis nyebutake SOS Children's Villages.
Ana laporan penyelidikan ing Internet, sing uga wis tak wenehi pranala ing ngisor iki.
160 bocah wis ngalami kekerasan seksual, diperkosa, malah nganti ngandhut ing SOS
Children's Villages, ing ngendi banjur dilakoni aborsi.
Lan SOS Children's Villages isih njaluk sumbangan, sing tenan nggawe aku kroso mual, aku kudu ngomong.
Kita kudu uwal saka tansah pracaya yèn negara mesthi kepéngin sing paling apik kanggo kita.
Negara biasane ora nduwé kapentingan paling apik kanggo kita, amarga, kaya sing kowe ngerti, negara mung péngin apa
sing paling apik kanggo kita, yaiku dhuwit lan anak-anak kita.
Kasus klasik taun 2018 iki babagan pirang-pirang taun pelecehan seksual ing sawijining panggonan kemah, ing properti sing rusak
karo karavan, sing nglibataké bocah-bocah sing digawa kantor kesejahteraan pemuda menyang bapak asuh, sing banjur
nglakoni pelecehan seksual marang bocah-bocah mau ing kana, kanthi kantor kesejahteraan pemuda nyedhiyakake daging seger.
Iku ora masuk akal.
Komite panaliten parlemen miwiti makaryané ing wulan Maret, lan aku banget penasaran pengin weruh apa asilé bakal, amarga
iki bakal nyorot tanggung jawab kantor kesejahteraan pemuda, hakim, hakim pengadilan keluarga, lan layanan sosial.
Ing hukum kulawarga, ora ana panyuwunan pangunduran marang pegawai kantor kesejahteraan remaja utawa marang wakil hukum.
Dadi diomongake yen padha tansah makarya kanthi bener, lan ora bisa disentuh.
Penculikan bocah ora maringi perlindungan marang bocah, kajaba ing sawetara kasus sing sithik banget lan arang banget.
Panlitèn Dr. Helmut Kentler, sing suwéné luwih saka 30 taun makarya bareng kantor-kantor kesejahteraan
pemuda ing saindenging Jerman kanggo nempataké bocah-bocah karo para kriminal pedofil, wis kasebut.
Biyen padha dadi pegawai kantor kesejahteraan pemuda, nanging saiki padha dadi manajer lan
isih makarya ing kantor kesejahteraan pemuda.
Lan jeneng-jeneng saka panaliten Kentler, sing para penyidik, yaiku para peneliti, kanthi keras dikritik, saiki disembunyikake.
Iki ateges manawa wong-wong diijini nindakake iki kanthi idin saka negara kita, yen ora, jeneng-jeneng kasebut bakal diungkapake.
Para wanita lan para priya, suwene pirang-pirang dasawarsa, roh jahat iki wis nglatih akeh loji lan gons ing
universitas, institut, lan sapa ngerti ing endi maneh.
Lan kabeh wong sing ana ing kene dina iki lan mung mbaleni omongan sing padha, kabeh padha asalé saka kain sing siji.
Aku ora kaget.
Aku kaget manawa Universitas Bielefeld paling ora wis cetha nyatakake kahanan iki,
manawa kabèh iki kriminal lan ora ana liya.
Lan kuwi ditindakake ing loro laporan ahli.
Iki jaringan paedoseksual sing nyebar ing lembaga ilmiah.
Iki dudu mung Berlin, élinga, iki dudu mung Berlin.
Lan partai-partai iki uga, utamane Partai Ijo, sing nuntut dekriminalisasi paedoseksualitas.
Saiki kita lagi ngorbanake anak-anak kita marang fantasi, penyimpangan seksual, lan malpraktik medis.
Sing saiki kita duwé yaiku Generasi Alpha, luwih saka 70 persen saka wong-wong mau ngalami stres mental
amarga periode coronavirus sing wis kudu kita lakoni.
lan matur nuwun marang keputusan-keputusan sing digawe para politisi kita kanggo meksa bocah-bocah
nganggo masker wolung jam saben dina, ngalami lockdown, sinau jarak jauh, lan isolasi sosial.
Iki mesthi dudu pratandha yèn negara paduli marang kesejahteraan bocah-bocah.
Iku nglirwakake kesejahteraan bocah.
Mula saka iku kita bisa weruh yèn mung sithik sing isih ana saka pendekatan hukum alam asli, sing maringi
tanggung jawab utama kanggo ngopeni lan maringi pendhidhikan marang bocah marang wong tuwa.
Negara pengawasan ngganggu hubungan iki kanthi masif.
Terminus Corona.
Ing kéné kita bisa kanthi cetha ndeleng panguasaan sing kakehan saka negara wali marang ranah hukum bocah-bocah lan wong tuwa.
Lan kita kudu cetha babagan apa sing wis kelakon ing kene.
Sajrone patang taun kepungkur, karusakan lan pati wis dikorbanké ing mezbah sing diarani kesehatan.
ing mezbahé sawijining masyarakat sing pancèn fanatik banget, sing wis nguber patung kabèh
sing edan saka patuh marang nagara lan kasehatan.
Otoritas konstitusional lan legislatif kanthi sengaja wis ngremehake hak-hak wong tuwa.
Ora ana sing isih ana saka hukum alam.
Iki ateges negara bisa mbalekake akses tanpa wates marang bocah kapan wae, lan ngetrapake akses iki
kanthi langkah-langkah paukuman marang wong tuwa.
Nanging dadi wong tuwa lan kulawarga wis ana sadurunge.
Padha wis ana malah sadurunge negara.
Mula saka iku, negara ora nduwé hak sing luwih gedhé marang bocah-bocah tinimbang wong tuwané dhéwé.
Dukungan negara kanggo bocah mula kudu diwatesi mung kanggo kahanan darurat lan nggawe lingkungan sing ramah bocah.
Cetha banget lan gampang dingerteni manawa ana ikatan dhasar lan wigati antarane anak lan ibu sing ora kena diganggu sapa wae.
Wong tuwa asuh iku apik banget nalika wong tuwa wis ora ana maneh utawa nalika ana bebaya serius tumrap bocah-bocah.
Aku pengin negesake iki maneh, amarga ana uga sawetara wong tuwa asuh sing pancen apik banget.
Nanging wong tuwa asuh ora bakal bisa mbangun ikatan karo bocah.
Sampeyan bisa nduwé hubungan sing apik.
Nanging kuwi beda.
Aku bakal nerangake saiki:
Wiwit wulan kaping papat meteng, sel-sel dipindhahake antarane ibu lan anak – kanthi tembung liya, anak nampa sel-sel saka ibu
liwat plasenta lan tali pusar menyang awaké dhéwé, lan kosok baline, ibu nampa sel-sel saka anak menyang
awaké, sing meh tansah tetep ana ing kono saklawasé urip.
Iki diarani mikrokimerisme, sing pancen kedadeyan.
Sedhela sadurunge lair, kerapatan reseptor oksitosin mundhak kanthi signifikan – ora perlu dielingi
iki – sing banget nguwatake ikatan ibu lan anak.
Iku ikatan ibu lan anak iku bab paling cedhak sing wis digawé déning évolusi, bisa dideteksi ing tingkat cacing tanah.
Aku ora bakal ngecualèkaké, mesthi ora bakal ngecualèkaké, yèn ana adopsi sing sukses.
Aku ora bakal ngecualèkaké kamungkinan yèn ana pasangan sejenis sing bisa nggawe sesambetané sukses ing sawetara kasus.
Nanging ngangkat kahanan cacat iki dadi norma lan, luwih saka kabeh, mbuwang sakabehe bidang biologi, sing wis tak dedikasikake
sajrone puluhan taun, menyang tumpukan sampah, sing kurang luwih padha karo sing ditindakake ing kene, pancen ora bisa ditrima.
Conto sing paling nyolok saka langkah-langkah sing nggawe pegatan radikal ing hubungan iki yaiku panyingkiran bocah-bocah saka
omahé utawa, paling ora, saka lingkungan sing biasané didiami.
Sanajan ana pedoman hukum sing cetha iki, isih ana kasus, bisa uga kerep, ing ngendi kantor kesejahteraan pemuda lan pangadilan
keluarga dikritik amarga njupuk bocah-bocah mlebu pangayoman.
Ana keluhan manawa ing akèh kasus bocah-bocah dicopot saka keluargané kanthi cepet banget, tanpa ana bebaya sing akut.
Iki biasane nyebabake pengalaman traumatis kanggo bocah-bocah sing kena pengaruh lan mesthi nyuda kapercayan
marang kantor kesejahteraan pemuda lan sistem dhukungan.
Wis kabukten yèn kantor kesejahteraan pemuda kita ngerti apa sing dilakoni, aku pengin ngandhani sampeyan.
Nalika padha njupuk bocah saka kulawarga, padha ngerti yèn bocah kuwi bakal keganggu banget.
Nanging ing sawijining wektu, kantor kesejahteraan pemuda diparingi wewenang sing gedhé banget nganti meh
nggerakaké kabèh sistem lan nyeret kabèh bab bebarengan.
Nanging salawase kantor kesejahteraan pemuda nduwé wewenang iki, padha bakal nyapu kabèh masalah ing
sangisore karpet, lan para hakim uga bakal kapaksa tumindak.
Yen padha makarya nglawan kantor kesejahteraan pemuda, padha meh ora bisa njaga iku miturut prinsip.
Dadi, masalah utama yaiku keyakinan dhiri lan kauntungan ekonomi saka wong-wong sing entuk bathi.
Iki kalebu para politikus, aku bisa ngandhani kowe, amarga para politikus biasane lungguh ing komite kesejahteraan pemuda lan
duwe hak bicara ing kana, panguwasa, yaiku kantor kesejahteraan pemuda, lan sing paling utama yaiku para operator omah.
Lan padha pracaya yèn perlindungan bocah paling apik digayuh ing njaba kulawarga biologis.
Lan nalika bocah-bocah dicopot sacara preventif tanpa ana bukti nyata, aku nganggep kuwi minangka tindak pidana.
Kaya sing wis kita krungu dina iki, proses ing pangadilan kulawarga ora kabuka kanggo umum.
Mula saka iku, para pihak sing melu bisa pracaya apa wae sing dikarepake.
Iku ora tau metu.
Lan sapa ing antarané wong-wong mau sing gelem ngakoni yèn dhèwèké wis suwe keliru?
Sayange, sistem goroh lagi diluncurake.
Sanajan pengadilan kulawarga nduwé kewajiban kanggo netepaké kabeneran miturut Pasal 138 Kitab Undang-Undang Hukum Acara
Perdata Jerman (ZPO), klaim fakta sing ora bener ora dipriksa.
Coba bayangna kuwi.
Ing pangadilan kulawarga, biasane ora ana bukti saka saksi.
Iki ateges ora ana saksi sing dipanggil supaya tampil ing ngarepe pangadilan kulawarga Jerman uga.
Dadi yen kowe ngomong, "Nanging dheweke bisa mastèkaké yèn aku ora nindakake kuwi," dheweke ora bakal dipanggil.
Bocah-bocah iku masa depan kita.
Bocah iku manungsa sing kawangun saka hubungan intim antarane priya lan wanita, lan mung antarane priya lan wanita.
Lan bocah-bocah piyambak sacara rohani ana ing tengah pangarepaning ilahi, wiwit wiwitaning pangriptaan.
Aku berjuang kanggo kesejahteraan anak-anak kita sing dikasihi amarga aku tresna marang kabeh bocah.
Wong-wong cilik iku padhang, digawé miturut gambaré Gusti Allah.
Aku tresna marang mripat padhang sumunaré, lan aku mikir bocah-bocah perlu ibu lan bapak sing
kasedhiya kanggo dheweke supaya bisa pancen makmur.
Apa sing bisa kita lakoni babagan iki?
Apa sing bisa kita lakoni kanggo masa depan?
Amarga, ing pungkasaning dina, ora ana siji wae saka kita wong diwasa sing tenan peduli.
Bocah-bocah nandhang sangsara saben dina.
Bocah-bocah kuwi dirusak saben dina.
Apa sing bakal kita lakoni?
Ing endi kasempatan kita?
Amarga, contone, tanggal 9 Juni kita ana Pemilihan Eropa.
Apa sing kita lakoni ing kene?
Iku pitakonku, amarga lara.
kanggo kita minangka wong diwasa, kanggo wong tuwa lan pungkasane uga kanggo bocah-bocah.
Kita bakal miwiti nggawe video dokumenter karo wong-wong sing kena pengaruh sasi iki, wiwit Juni 2024, lan
bakal nerbitake dokumentasi supaya bisa nuduhake bukti lan ora dianggep minangka teoris konspirasi.
Pancen banget menarik kanggo nyumurupi carane pangadilan makarya, lan bisa dimangerteni yen padha wedi, kaya setan
wedi banyu suci, amarga tumindak-tumindaké sing ora masuk akal lan ora sah kuwi kacathet kaya ngene.
Jeneng-jeneng para pelaku kudu diumumaké.
Kita wis nduwé kuwi sadurungé.
Jeneng-jeneng para ahli kudu diungkapake.
Jeneng-jeneng para hakim kudu diumumaké.
Ya, kita kudu maringi pendidikan marang wong-wong, mesthi wae, lan kita kabeh kudu jejaring.
Iku intine.
Lan kita pancen ora bisa nduwé akèh kepala ing endi-endi; nanging saben wong kudu bisa kerja bareng, lan ora
saben wong kudu mikir, "Aku luwih apik tinimbang wong liya."
Iku masalah gedhe banget.
Wong-wong sing duwé akèh dhuwit wis suwé nyadari iki lan saiki padha nindakake kuwi.
Nanging asosiasi cilik lan sapiturute mesthi kepengin dadi sing paling utama kanthi cara apa wae.
Iku kaya ing partai politik.
Kabeh wong kepengin tetep nduwé pakaryané, ora preduli sepira trampilé ing pakaryan kuwi.
Aku mung pengin nyebutake kanthi ringkes.
Rekonsiliasi iku perlu.
Para korban saka kabijakan iki kudu direhabilitasi.
Para pelaku kudu diukum.
Kejadian berlebihan anyar kudu dicegah liwat pendidikan sing jembar, utamane marang
masyarakat umum sing pancen ora ngerti kahanan kasebut.
Kudu ana dhokter, staf sekolah, administrator, hakim, jaksa, lan polisi, lan lembaga mandiri kudu digawe
kanggo mriksa panemu sing disebarake dening para politikus.
Lan kita kudu nentang iki; kita ora kena ngidini anak-anak kita mlaku liwat geni kanggo berhala-berhala iki.