გერმანიაში, საოჯახო სასამართლოებისა და ახალგაზრდობის დაცვის სამსახურების მიერ, ცრუ ინფორმაციის საფუძველზე, ბავშვები
სისტემატურად სეპარირდებიან ან იზოლირდებიან დედებისგან ან მამებისგან, ზოგ შემთხვევაში კი მათ იძულებითაც კი იტაცებენ.
დაზარალებულთათვის ხმის მიცემის მიზნით, ასოციაციამ "AXION Resist" მიმდინარე წლის 3 მაისს გამართა
პრეს-სიმპოზიუმი თემაზე: "ბავშვები და მიჯაჭვულობა სამიზნეში".
იცოდით, რომ გერმანიაში ყოველწლიურად 80,000-დან 90,000-მდე ბავშვს ართმევენ მშობლებს, ხშირად სამუდამოდ?
იცოდით, რომ ლტოლვილი ბავშვები ახალგაზრდული კეთილდღეობის სამსახურების პოპულარულ სამიზნედ იქცნენ, მაშინ როცა მათი მშობლები,
ენის ცოდნისა და კანონის უცოდინრობის გამო, უმწეოდ უყურებენ?
იცოდით, რომ გერმანიის ფედერალურმა ჯანდაცვის განათლების ცენტრმა (BZgA) ჯანმოსთან თანამშრომლობით შეიმუშავა "ევროპაში
ბავშვთა სექსუალური განათლების სტანდარტები"? და რომ ამით ის უსირცხვილოდაც ამზადებს მათ პედაფილური თავდასხმებისთვის?
ბავშვთა კეთილდღეობისა და დაცვის კონცეფციები ის ტერმინებია, რომელთა მოშველიებაც დღესდღეობით ასე თავისუფლად ვეღარ შეიძლება.
პირიქით, ისინი უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე, მოითხოვენ, რომ მივხედოთ, თუ როგორ გამოიყენება ისინი.
თუ საბავშვო ბაღებში სხეულის შესწავლის ოთახები ბავშვზე ძალადობის პრევენციისთვის უნდა იყოს განკუთვნილი, თუ ადრეულ ბავშვობაში
გენდერული მრავალფეროვნების შესახებ განათლება ტოლერანტობის ხელშესაწყობად უნდა იყოს გამიზნული, თუ სკოლებში სამხედრო წვრთნები
მშვიდობის სულისკვეთების გასავრცელებლად უნდა იყოს გამართული, მაშინ არსებობს რეალური კონტრგანათლების გადაუდებელი
საჭიროება, რომელიც დღეს AxionResist-ის სიმპოზიუმით იწყება.
რადგან დღემდე, ძირითადი მედია საინფორმაციო გამოშვებების დროს მხოლოდ გამარტივებულ ვერსიას
გვიჩვენებს, როდესაც პატივსაცემი მოქალაქეები უკვე სძინავთ.
მაგრამ აქ სიფხიზლე აუცილებელია!
ყოველწლიურად, 2 სექტემბერს ბავშვთა მსოფლიო დღეს აღვნიშნავთ, ყველანი ძალიან ბედნიერები ვართ, სამინისტრო კი
შესანიშნავ სლოგანებს აცხადებს და მუდამ იმავე ფრაზებს იმეორებს.
ცხოვრების რეალობა დრამატულად განსხვავდება იმისგან, რასაც ჩვენი უზენაესი სასამართლოები და ევროპული სასამართლოები აცხადებენ.
სახელმწიფო ვალდებულია შექმნას რეგულაციები, რომლებიც ხელს შეუწყობს ოჯახური კავშირების განვითარებას, და უნდა მიიღოს ზომები,
რომლებიც ადამიანებს ერთად ცხოვრების შესაძლებლობას მისცემს.
ის, რასაც ვხედავთ, არის ზომები, რომლებიც ხსნის და ანადგურებს ოჯახურ კავშირებს.
საზოგადოება, რომელიც უგულებელყოფს და ებრძვის დედობრივ სიყვარულს, რომელიც დეგრადირდება, ბარბაროსდება,
სულელდება, და სწორედ ამას ვხედავთ, სამწუხაროდ, გერმანიაში.
ტერმინი "ბავშვის საუკეთესო ინტერესები" აქ არაერთხელ გვხვდება.
როდესაც ამ ფრაზას ვისმენთ, უხერხულობისგან ვიკუმშებით, რადგან როდესაც ადამიანები "ბავშვის საუკეთესო
ინტერესებზე" საუბრობენ, საბოლოოდ, როგორც წესი, პირიქით ხდება.
მიზანია ბავშვისთვის მაქსიმალური ზიანის მიყენება.
ბავშვები დაუცველები არიან და ბევრის ატანა შეუძლიათ.
ეს არის ექიმი ანდრეა კრისტიდისის ტიპური განცხადებები.
ასე რომ, მთელი ეს სავარაუდო ბავშვთა დაცვა... SOS-ის ბავშვთა სოფლების შესახებ უკვე ვახსენე.
ინტერნეტში არსებობს საგამოძიებო ანგარიში, რომლის ბმულიც ქვემოთ მოცემულია.
SOS ბავშვთა სოფლებში 160 ბავშვი სექსუალური ძალადობის, გაუპატიურებისა და ორსულობის
მსხვერპლი გახდა, რის შემდეგაც მათ აბორტი გაუკეთეს.
და SOS-ის ბავშვთა სოფლები კვლავ შემოწირულობებს ითხოვენ, რაც, უნდა ვთქვა, ნამდვილად გულისამრევია.
უნდა მოვიშოროთ მუდმივი რწმენა, რომ სახელმწიფო ყოველთვის ჩვენს სასიკეთოს ცდილობს.
სახელმწიფოს, როგორც წესი, ჩვენი საუკეთესო ინტერესები არ ადარდებს, რადგან, როგორც იცით, მას მხოლოდ ის სურს, რაც
ჩვენთვის საუკეთესოა, და ეს ჩვენი ფული და ჩვენი შვილებია.
ეს კლასიკური, 2018 წლის საქმე ეხება ბანაკში, ავარიულ შენობაში კარავში მრავალწლიან სექსუალურ ძალადობას, რა დროსაც ბავშვები
ახალგაზრდობის დაცვის სამსახურმა მინდობით აღმზრდელთან გადაიყვანა, რომელმაც მათ იქ სექსუალურად
იძალადა, ხოლო სამსახური მათ ახალ მსხვერპლს აწვდიდა.
ეს აბსურდია.
პარლამენტის საგამოძიებო კომიტეტმა მუშაობა მარტში დაიწყო და ძალიან მაინტერესებს, როგორი იქნება შედეგი, რადგან ის ხაზს გაუსვამს
ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურების, მოსამართლეების, საოჯახო სასამართლოს
მოსამართლეებისა და სოციალური სამსახურების პასუხისმგებლობას.
საოჯახო სამართალში არ არსებობს ინიციატივა თავის არიდების შესახებ ახალგაზრდების კეთილდღეობის სამსახურის
თანამშრომლების ან კანონიერი წარმომადგენლების მიმართ.
ამბობენ, რომ ისინი ყოველთვის სწორად მუშაობენ, ხელშეუხლებელნი არიან.
ბავშვთა გატაცებები არ უზრუნველყოფს ბავშვის დაცვას, ძალიან ცოტა, იშვიათი შემთხვევის გარდა.
უკვე ნახსენებია დოქტორ ჰელმუტ კენტლერის კვლევები, რომელიც 30 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში თანამშრომლობდა
გერმანიის მასშტაბით ახალგაზრდობის დაცვის სამსახურებთან, რათა ბავშვები პედოფილ დამნაშავეებთან განესათავსებინა.
ისინი ადრე ახალგაზრდობის კეთილდღეობის ოფისის თანამშრომლები იყვნენ, ახლა კი მენეჯერები არიან და
კვლავაც ახალგაზრდობის კეთილდღეობის ოფისებში მუშაობენ.
ხოლო კენტლერის გამოძიებებიდან ის სახელები, რომლებიც გამომძიებლებმა, ანუ
მკვლევრებმა, მკაცრად გააკრიტიკეს, ფარდით იფარება.
ეს ნიშნავს, რომ ადამიანებს ჩვენი სახელმწიფოს თანხმობით აქვთ ამის გაკეთების უფლება,
წინააღმდეგ შემთხვევაში ეს სახელები გამჟღავნდებოდა.
ქალბატონებო და ბატონებო, მრავალი ათწლეულის განმავლობაში, ეს ბოროტი სული მრავალ ლოჟასა და გონს წვრთნიდა
უნივერსიტეტებში, ინსტიტუტებსა და ვინ იცის, კიდევ სად.
და ყველა, ვინც დღეს აქ არის და ბეღურასავით იმეორებს ერთსა და იმავეს, ერთი და იგივე მოზომილებისაა.
არ მიკვირს.
გაკვირვებული ვარ, რომ ბიელეფელდის უნივერსიტეტმა, სულ მცირე, ნათლად მაინც არ განაცხადა, თუ როგორია
სიტუაცია — რომ ეს ყველაფერი კრიმინალია და სხვა არაფერი.
და ეს ასე გააკეთა ორ ექსპერტულ დასკვნაში.
ეს არის პედასექსუალური ქსელი, რომელიც სამეცნიერო დაწესებულებებს მოიცავს.
ეს მხოლოდ ბერლინი არ არის, გაითვალისწინეთ, ეს მხოლოდ ბერლინი არ არის.
და ესენიც სწორედ ის პარტიები არიან, განსაკუთრებით კი მწვანეთა პარტია, რომლებიც პედოსექსუალობის დეკრიმინალიზაციას ითხოვდნენ.
ჩვენ ამჟამად ჩვენს შვილებს მსხვერპლად ვწირავთ ფანტაზიებს, სექსუალურ პერვერზიებსა და სამედიცინო დაუდევრობას.
ის, რაც ახლა გვაქვს, არის ალფა თაობა, რომლის 70 პროცენტზე მეტიც ფსიქიკურად შეწუხებულია იმ
კორონავირუსის პერიოდის გამო, რომელიც უნდა გადაგვეტანა.
და მადლობა ჩვენი პოლიტიკოსების გადაწყვეტილებებს, რომელთა გამოც ბავშვებს დღეში რვა საათის განმავლობაში ნიღბების
ტარება უწევთ, ეპიდემიოლოგიური შეზღუდვები უწესდებათ, დისტანციურ სწავლასა და სოციალურ იზოლაციას უქვემდებარებენ.
ეს ნამდვილად არ იყო სახელმწიფოს მიერ ბავშვთა კეთილდღეობაზე ზრუნვის ნიშანი.
ეს ბავშვის კეთილდღეობის უგულებელყოფა იყო.
ამგვარად, ვხედავთ, რომ თითქმის არაფერია დარჩენილი თავდაპირველი ბუნებრივი სამართლის მიდგომისგან, რომელიც ბავშვებზე ზრუნვისა
და მათი აღზრდის უმთავრეს პასუხისმგებლობას მშობლებს აკისრებდა.
სათვალთვალო სახელმწიფო მასშტაბურად ერევა ამ ურთიერთობაში.
კორონა ტერმინუსი.
აქ ჩვენ ნათლად დავინახეთ მეურვე სახელმწიფოს მიერ ბავშვებისა და მშობლების სამართლებრივ სფეროში უფლებამოსილების გადამეტება.
და ჩვენ უნდა გვესმოდეს ნათლად, რა მოხდა აქ.
ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში, ზიანისა და სიკვდილის მსხვერპლი გაიღო იმის სამსხვერპლოზე, რასაც ჯანმრთელობას უწოდებენ.
სრულიად ფანატიკოსი საზოგადოების სამსხვერპლოზე, რომელიც სახელმწიფოსა და ჯანმრთელობისადმი სრულიად შეშლილ კერპს მისდევდა.
კონსტიტუციურმა და საკანონმდებლო ორგანოებმა განზრახ შეასუსტეს მშობლის უფლებები.
ბუნებრივი კანონისგან არაფერი დარჩა.
ეს ნიშნავს, რომ სახელმწიფოს შეუძლია ნებისმიერ დროს აღიდგინოს ბავშვზე შეუზღუდავი წვდომა და ამ წვდომის
აღსრულება მშობლების მიმართ სადამსჯელო ზომების გამოყენებით.
მაგრამ მშობლობა და ოჯახები წინასწარ არსებობენ.
ისინი სახელმწიფოს გაჩენამდეც კი არსებობდნენ.
ამიტომ, სახელმწიფოს არ გააჩნია ბავშვებზე მეტი უფლებები, ვიდრე მათ მშობლებს.
შესაბამისად, სახელმწიფოს მხარდაჭერა ბავშვების მიმართ უნდა შემოიფარგლოს გადაუდებელი
შემთხვევებითა და ბავშვზე მორგებული გარემოს შექმნით.
ბროლისავით ნათელი და სრულიად გასაგებია, რომ ბავშვსა და დედას შორის არსებობს ფუნდამენტური, სასიცოცხლოდ
მნიშვნელოვანი კავშირი, რომელშიც არავინ უნდა ჩაერიოს.
მზრუნველი მშობლები შესანიშნავი რამაა, როდესაც მშობლები აღარ ცოცხლობენ ან ბავშვებს რეალური, სერიოზული საფრთხე ემუქრებათ.
მინდა, ეს კიდევ ერთხელ ხაზგასმით აღვნიშნო, რადგან ასევე არიან ნამდვილად შესანიშნავი მეურვეები.
მაგრამ მეურვე მშობლებს ბავშვთან კავშირის დამყარება არასდროს შეუძლიათ.
შეგიძლია კარგი ურთიერთობა გქონდეს.
მაგრამ ეს განსხვავებაა.
ახლა აგიხსნით:
ორსულობის მეოთხე თვიდან დაწყებული, დედასა და შვილს შორის უჯრედები გადადის – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ბავშვი პლაცენტისა და ნაყოფის
თმის მეშვეობით დედის უჯრედებს საკუთარ სხეულში იღებს, ხოლო დედა, პირიქით, შვილის უჯრედებს იღებს თავის
სხეულში, სადაც ისინი თითქმის ყოველთვის მთელი ცხოვრება რჩება.
ამას მიკროკიმერულობა ეწოდება, რომელიც ნამდვილად არსებობს.
მშობიარობამდე ცოტა ხნით ადრე ოქსიტოცინის რეცეპტორების სიმკვრივე მნიშვნელოვნად იზრდება – ამის დამახსოვრება საჭირო არ
არის – რაც დედისა და შვილის კავშირს საგრძნობლად აძლიერებს.
დედისა და შვილის კავშირი ევოლუციის მიერ შექმნილი ყველაზე ახლო რამაა, რომელიც მატლების დონეზეც კი აღინიშნება.
რა თქმა უნდა, არ გამოვრიცხავ, რომ შვილად აყვანა წარმატებულიც იყოს.
არ გამოვრიცხავ იმ შესაძლებლობას, რომ არსებობენ ერთსქესიანი წყვილები, რომლებსაც
ინდივიდუალურ შემთხვევებში ურთიერთობის აწყობა ახერხდებათ.
მაგრამ ამ ხარვეზიანი მდგომარეობის ნორმად ქცევა და, უპირველეს ყოვლისა, ბიოლოგიის მთელი იმ სფეროს, რომელსაც ათწლეულების
განმავლობაში ვუძღვნე ჩემი ცხოვრება, ნაგავზე გადაყრა, რაც, მეტ-ნაკლებად, სწორედ აქ კეთდება, უბრალოდ მიუღებელია.
ამ ურთიერთობის რადიკალურ წყვეტამდე მიმყვანი ზომების ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი ბავშვების სახლებიდან ან, ყოველ შემთხვევაში,
იმ გარემოდან გაყვანაა, რომელშიც ისინი ჩვეულებრივ ცხოვრობენ.
მიუხედავად ამ მკაფიო სამართლებრივი სახელმძღვანელო პრინციპებისა, კვლავ არსებობს შემთხვევები, შესაძლოა, რეგულარულადაც კი, როდესაც
ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურებსა და საოჯახო სასამართლოებს ბავშვების მინდობით აღზრდაში გადაცემის გამო აკრიტიკებენ.
არსებობს საჩივრები, რომ ბევრ შემთხვევაში ბავშვები ოჯახებიდან ზედმეტად სწრაფად არიან
წაყვანილი, მაშინ როცა მწვავე საფრთხე არ არსებობს.
ეს, როგორც წესი, დაზარალებული ბავშვებისთვის ტრავმულ გამოცდილებას იწვევს და, ბუნებრივია, ძირს უთხრის მათ ნდობას ახალგაზრდობის
კეთილდღეობის სამსახურისა და მხარდაჭერის სისტემის მიმართ.
დადასტურებულია, რომ ჩვენი ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურები იციან, რასაც აკეთებენ, და მინდა, ეს გითხრათ.
როდესაც ბავშვს ოჯახს ართმევენ, მათ იციან, რომ ამ ბავშვს სერიოზული ფსიქიკური პრობლემები შეექმნება.
თუმცა, გარკვეულ ეტაპზე, ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურს ისეთი ძალაუფლება მიენიჭა, რომ მან პრაქტიკულად
მთელი სისტემა ჩააყენა მოქმედებაში და ყველაფერი თან წაიღო.
მაგრამ სანამ ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურებს ეს უფლებამოსილება ექნებათ, ისინი ყველაფერს
დაფარავენ და მოსამართლეებიც იძულებულნი იქნებიან, იმოქმედონ.
თუ ისინი ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის წინააღმდეგ იმოქმედებენ, პრინციპში, ამას ძნელად თუ შეინარჩუნებენ.
ასე რომ, მთავარი პრობლემა არის თვითგანაჩენი და იმ ადამიანების ეკონომიკური უპირატესობა, ვინც ამით სარგებელს იღებს.
ეს მოიცავს პოლიტიკოსებს, ამის თქმა შემიძლია, რადგან პოლიტიკოსები, როგორც წესი, არიან ახალგაზრდობის კეთილდღეობის კომიტეტში და
იქ ხმას იღებენ, ხელისუფლებას, კერძოდ, ახალგაზრდობის კეთილდღეობის ოფისებს და, უპირველეს ყოვლისა, თავშესაფრების ოპერატორებს.
და ისინი მიიჩნევენ, რომ ბავშვის დაცვა საუკეთესოდ მიიღწევა ბიოლოგიური ოჯახის გარეთ.
ხოლო როდესაც ბავშვებს პრევენციულად, რაიმე რეალური მტკიცებულების გარეშე იტაცებენ, ამას დანაშაულად მივიჩნევ.
როგორც დღეს მოვისმინეთ, საოჯახო სასამართლოში საქმის წარმოება საჯარო არ არის.
შესაბამისად, ჩართულ მხარეებს შეეძლოთ ერწმუნათ, რაც მოესურვებოდათ.
ის არასდროს ამოდის.
და მათგან ვინ არის მზად აღიაროს, რომ დიდი ხნის განმავლობაში ცდებოდა?
სამწუხაროდ, ტყუილების სისტემა ამოქმედდა.
მიუხედავად იმისა, რომ საოჯახო სასამართლოებს აქვთ ვალდებულება, დაადგინონ სიმართლე გერმანიის სამოქალაქო
საპროცესო კოდექსის (ZPO) 138-ე მუხლის თანახმად, არასწორი ფაქტობრივი მტკიცებულებები არ იკვლევა.
უბრალოდ წარმოიდგინე.
საოჯახო სასამართლოებში, როგორც წესი, მოწმეთა ჩვენებები არ არის.
ეს ნიშნავს, რომ გერმანიის საოჯახო სასამართლოების წინაშეც არავითარ მოწმეს არ იბარებენ.
მაშ, თუ იტყვი: "მაგრამ მას შეუძლია დაადასტუროს, რომ ეს მე არ გამიკეთებია", მას არ დაიბარებენ.
ბავშვები ჩვენი მომავალია.
ბავშვები არიან ადამიანები, რომლებიც იბადებიან კაცისა და ქალის ინტიმური ურთიერთობის შედეგად
და მხოლოდ კაცისა და ქალის ურთიერთობის შედეგად.
და მხოლოდ ბავშვები არიან სულიერად ღვთაებრივი მოლოდინის ცენტრში შექმნის მომენტიდან.
მე ვებრძვი ჩვენი ძვირფასი ბავშვების კეთილდღეობისთვის, რადგან მიყვარს ყველა ბავშვი.
ისინი ბრწყინვალე პატარა ადამიანები არიან, ღვთის ხატად შექმნილნი.
მიყვარს მათი კაშკაშა თვალები და ვფიქრობ, ბავშვებს სჭირდებათ ხელმისაწვდომი დედა და მამა, რათა ნამდვილად განვითარდნენ.
რა შეგვიძლია გავაკეთოთ ამის შესახებ?
რა შეგვიძლია გავაკეთოთ მომავლისთვის?
რადგან, საბოლოო ჯამში, არცერთ ჩვენგან, ზრდასრულთაგანს, სინამდვილეში არც ვზრუნავთ.
ბავშვები ყოველდღე იტანჯებიან.
ბავშვები ყოველდღიურად ნადგურდებიან.
რა ვქნათ?
სად არის ჩვენი შესაძლებლობები?
რადგან, მაგალითად, 9 ივნისს ევროპული არჩევნებია.
რა გვაქვს აქ საკეთებელი?
ეს იყო ჩემი კითხვა, რადგან მტკივა.
ჩვენთვის, როგორც ზრდასრულებისთვის, მშობლებისთვის და, საბოლოო ჯამში, ბავშვებისთვისაც.
ჩვენ ამ თვიდან, 2024 წლის ივნისიდან, დაზარალებულებთან ერთად ვიდეო-დოკუმენტურ ფილმებს გადავიღებთ და
გამოვაქვეყნებთ მასალებს, რათა წარმოვაჩინოთ მტკიცებულებები და არ მოგვწოდონ შეთქმულების თეორეტიკოსები.
ძალიან საინტერესოა იმის დაკვირვება, თუ როგორ მუშაობს სასამართლოები, და ხდება ცხადი, რომ ისინი, როგორც
ეშმაკი წმინდა წყალს, ისე შიშობენ, რომ მათი უაზრო, უკანონო ქმედებები სწორედ ამგვარად დაფიქსირდება.
დამნაშავეთა სახელები უნდა გახმაურდეს.
ეს უკვე გვქონდა ადრე.
ექსპერტების სახელები უნდა გამჟღავნდეს.
მოსამართლეების სახელები უნდა გასაჯაროვდეს.
დიახ, რა თქმა უნდა, უნდა გავანათლოთ და ერთმანეთთან დავამყაროთ კავშირები.
ეს არის მთავარი სათქმელი.
და ჩვენ უბრალოდ არ შეგვიძლია ყველგან ამდენი ბოსი გვყავდეს; ამის ნაცვლად, ყველამ უნდა შეძლოს ერთად მუშაობა და
არავინ უნდა ფიქრობდეს: "მე სხვებზე ბევრად უკეთესი ვარ".
ეს უდიდესი პრობლემაა.
მდიდრებმა ეს დიდი ხნის წინ გააცნობიერეს და სწორედ ამას აკეთებენ.
მაგრამ პატარა ასოციაციებს და მსგავსებს ყოველთვის რაღაცნაირად მთავარი რომ უნდა იყვნენ.
ეს პოლიტიკურ პარტიებშია, როგორც.
ყველას სურს, რომ თავისი სამსახური შეინარჩუნოს, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად კარგად ართმევს მას თავს.
უბრალოდ მინდოდა, ხსენება შემეხსენებინა.
შერიგება აუცილებელია.
ამ პოლიტიკის მსხვერპლნი უნდა რეაბილიტირდნენ.
დამნაშავეები უნდა დაისაჯონ.
ბოლოდროინდელი გადამეტებების თავიდან აცილება ვრცელი განათლებით უნდა მოხდეს, განსაკუთრებით საყოველთაო
საზოგადოებისთვის, რომელიც სრულებით უცნობია სიტუაციის შესახებ.
უნდა იყვნენ ექიმები, სკოლის პერსონალი, ადმინისტრატორები, მოსამართლეები, პროკურორები და პოლიცია, და უნდა
შეიქმნას დამოუკიდებელი ინსტიტუტები პოლიტიკოსების მიერ გავრცელებული მოსაზრებების გადასახედავად.
და ჩვენ ამას უნდა ვუპირისპირდეთ; არ უნდა მივცეთ ჩვენს შვილებს უფლება, ამ კერპებისთვის ცეცხლში გაიარონ.