Во Германија, децата систематски се одвојуваат или изолираат од своите мајки или татковци од страна на семејните судови и
службите за заштита на малолетници врз основа на лажни информации, а во некои случаи дури и насилно се одземаат.
За да им се даде глас на погодените, здружението "АКСИОН Резист" одржа прес-симпозиум на 3 мај
годинава на тема: "Децата и приврзаноста како цели".
Дали знаете дека во Германија секоја година се одземаат од своите родители 80.000 до 90.000 деца, често неповратно?
Дали знаете дека децата бегалци станаа популарна цел на службите за заштита на младите, додека нивните родители,
поради недостаток на јазични вештини и познавање на законот, се принудени беспомошно да стојат настрана?
Дали знаете дека Германскиот федерален центар за здравствено образование (BZgA) во соработка со СЗО ги разви
"Стандарди за сексуално образование на децата во Европа"? И дека со тоа безсрамно ги подготвува за педофилски напади?
Поимот за благосостојба на децата и концептот на заштита повеќе не можат толку слободно да се користат денес.
Напротив, тие повеќе од кога било бараат да се позанимаме со тоа како се користат.
Ако собите за истражување на телото во градинките треба да служат за спречување злоупотреба, ако образованието во раното детство за
родовата разноликост треба да промовира толеранција, ако воените вежби во училиштата треба да промовираат дух на мир,
тогаш постои итна потреба од вистинско контра-образование, кое започнува денес со симпозиумот AxionResist.
Зашто и до денес, мејнстрим медиумите нудат само поедноставена слика во термини на емитување кога угледните граѓани веќе спијат.
Но овде е важно да ги држите очите отворени!
Секоја година ја славиме Светскиот ден на децата на 2 септември. Сите сме многу среќни, а министерството
објавува прекрасни слогани и секогаш ги повторува истите фрази.
Реалноста на животот изгледа драматично поинаку од она што го прогласуваат нашите врховни судови и Европските судови.
Државата е обврзана да создаде регулативи што го поттикнуваат развојот на семејните врски и мора да преземе
мерки што им овозможуваат на луѓето да живеат заедно.
Она што го доживуваме се мерки кои ги раствораат и уништуваат семејните врски.
Општество кое ја игнорира и се бори против мајската љубов, кое дегенерира, дегенерира, брутализира и
затупува, и, за жал, токму тоа го гледаме во Германија.
Терминот "најдобри интереси на детето" се појавува повеќепати овде.
Кога ја слушаме оваа фраза, не можеме а да не се згрозиме, бидејќи кога луѓето зборуваат за "најдобрите
интереси на детето", на крајот обично е спротивното.
Целта е да се нанесе максимална штета на детето.
Децата се беспомошни и можат да издржат многу.
Ова се типични изјави на д-р Андреа Христидис.
Значи, целата таа наводна заштита на децата, веќе ги спомнав SOS детските села.
На интернет постои извештај за истрага, кој исто така го приложив како линк подолу.
160 деца биле сексуално злоупотребувани, силувани, па дури и забременети во селата на SOS
за деца, каде потоа биле извршени абортуси.
А SOS детските села сè уште бараат донации, што навистина ме прави да се чувствувам мачно, морам да кажам.
Треба да се ослободиме од постојаното верување дека државата секогаш сака најдоброто за нас.
Државата обично не ги има нашите најдобри интереси на ум, бидејќи, како што знаете, таа сака само она што е
најдобро за нас, а тоа се нашите пари и нашите деца.
Овој класичен случај од 2018 година за повеќегодишно сексуално злоставување во камп, во запуштена имотија со караван, доведе до
тоа децата да бидат однесени од канцеларијата за млади во згрижувачки дом, каде што таму беа сексуално злоставувани,
а канцеларијата за млади им обезбедуваше свежо месо.
Тоа е апсурдно.
Парламентарната истражна комисија ја започна својата работа во март, и многу сум љубопитен да видам каков ќе биде исходот,
бидејќи тоа ќе ја истакне одговорноста на канцелариите за благосостојба на младите, судиите,
судиите во семејниот суд и социјалните служби.
Во семејното право нема барање за изземање против вработените во службата за заштита на
малолетници или против законските застапници.
Се вели дека тие секогаш работат правилно, тие се недопирливи.
Отмичувањата на деца не обезбедуваат заштита на децата, освен во многу мал број ретки случаи.
Истражувањата на д-р Хелмут Кентлер, кој повеќе од 30 години соработуваше со службите за заштита на младите низ Германија за
да сместува деца кај педофилски криминалци, веќе се спомнати.
Тие порано беа вработени во канцелариите за млади, но сега се менаџери и сè уште работат во канцелариите за млади.
А имињата од истрагите на Кентлер, кои истражителите, односно истражувачите, силно ги критикуваа, се држат во тајност.
Ова значи дека луѓето смеат да го прават ова со согласност на нашата држава, инаку овие имиња би биле откриени.
Дами и господа, многу, многу децении овој злобен дух обучуваше многу ложи и гонс на
универзитети, институти и, Бог знае каде уште.
И сите оние што се тука денес и ги повторуваат истите работи, сите се од ист калап.
Не сум изненаден.
Се изненадувам што Универзитетот во Билефелд барем јасно ја соопшти ситуацијата, дека
целата работа е криминална и ништо друго.
И тоа го направи во два експертски извештаи.
Ова е педосексуална мрежа која се протега низ научни институции.
Ова не е само Берлин, имајте предвид, ова не е само Берлин.
И овие се исто така партиите, особено Зелената партија, кои бараа декриминализација на педосексуалноста.
Во моментов ги жртвуваме нашите деца на фантазии, сексуални перверзии и медицинска небрежност.
Она што го имаме сега е Генерација Алфа, од кои над 70 проценти се ментално вознемирени благодарение на
периодот со коронавирусот што моравме да го издржиме.
и благодарение на одлуките на нашите политичари децата да носат маски по осум часа на ден, да им се
воведуваат карантини, далечинско учење и социјална изолација.
Ова сигурно не беше знак за грижата на државата за благосостојбата на децата.
Тоа беше занемарување на благосостојбата на детето.
Затоа можеме да видиме дека малку е останато од оригиналниот пристап на природното право, кој ја ставаше главната
одговорност за грижата и воспитувањето на децата на родителите.
Државата за надзор масовно се меша во оваа врска.
Корона терминал.
Тука можеме јасно да го видиме прекумерното мешање на државата-заштитничка во правната сфера на децата и родителите.
И мора да бидеме јасни за тоа што се случило овде.
Во изминатите четири години, штетата и смртта беа жртвувани на олтарот на она што се нарекува здравје.
на олтарот на едно целосно фанатизирано општество кое гонеше целосно лудо
идолопоклонство на послушност кон државата и здравјето.
Уставните и законодавните власти намерно ги поткопаа родителските права.
Ништо не останува од природното право.
Ова значи дека државата може во секое време да го врати неограничениот пристап до детето, спроведувајќи
го овој пристап преку казнени мерки против родителите.
Но родителството и семејствата постојат однапред.
Тие постоеле уште пред државата.
Затоа, државата нема поголемо право врз децата отколку самите нивни родители.
Државната поддршка за децата затоа мора да се ограничи на итни случаи и создавање на средина пријателска за децата.
Сосема е јасно и совршено разбирливо дека постои фундаментална, витална врска помеѓу детето
и мајката, во која никој не треба да се меша.
Згрижувачите се прекрасна работа кога родителите повеќе не се живи или кога постои вистинска сериозна опасност за децата.
Би сакал повторно да го нагласам ова, бидејќи има и навистина прекрасни згрижувачи.
Но згрижувачите никогаш не можат да создадат врска со дете.
Можете да имате добар однос.
Но тоа е разлика.
Ќе ви објаснам сега:
Од четвртиот месец на бременоста наваму, клетки се пренесуваат помеѓу мајката и детето – со други зборови, детето прима клетки
од мајката преку плацентата и папочната врвца во своето тело, а обратно, мајката прима клетки од детето во своето
тело, каде што тие речиси секогаш остануваат засекогаш.
Ова се нарекува микрохимеризам, кој навистина се јавува.
Непосредно пред породувањето, густината на окситоцинските рецептори значително се зголемува – нема потреба да го
паметите ова – што значително ја зајакнува врската мајка-дете.
Врската мајка-дете е најблиското нешто што еволуцијата го создала, забележливо дури и кај земјените црви.
Не би исклучил, секако не би исклучил, дека постојат успешни посвојувања.
Не би ја исклучил можноста дека постојат истополови парови кои во поединечни случаи
успеваат да ја направат врската да функционира.
Но да се издигне оваа дефектна ситуација во норма и, пред сè, да се фрли целото поле на биологијата, на кое му го
посветив животот со децении, на ѓубриште, што повеќе или помалку се прави овде, е едноставно неприфатливо.
Највпечатливиот пример за мерки што прават радикален прекин во оваа врска се отстранувањата на децата од нивните домови или,
во секој случај, од средината во која тие вообичаено живеат.
И покрај овие јасни законски упатства, сè уште постојат случаи, можеби дури и редовно, би се рекло, во кои постапките на службите
за заштита на малолетници и на семејните судови се критикуваат.
Постојат поплаки дека во многу случаи децата се одземаат од своите семејства премногу
брзо, без да постои каква било акутна опасност.
Ова обично доведува до трауматични искуства за погодените деца и природно ја поткопува нивната доверба во
службата за заштита на малолетници и во системот за поддршка.
Доказано е дека нашите канцеларии за благосостојба на младите знаат што прават, сакам да ви кажам тоа.
Кога ќе одземат дете од семејството, тие знаат дека тоа дете ќе биде сериозно нарушено.
Сепак, во еден момент, канцеларијата за благосостојба на младите доби таква позиција на моќ што
практично го придвижи целиот систем и го понесе сè со себе.
Но додека службите за благосостојба на младите ја имаат оваа моќ, тие ќе ги прикријат сите проблеми, а
судиите исто така ќе бидат принудени да дејствуваат.
Ако работат против канцеларијата за благосостојба на младите, тешко дека можат тоа да го одржат во принцип.
Значи, главниот проблем е самоубедувањето и економските придобивки на оние што профитираат.
Ова вклучува политичари, можам да ви кажам, бидејќи политичарите обично седат во комисијата за благосостојба на младите и
таму имаат право на глас, властите, односно канцелариите за благосостојба на младите, и пред сè операторите на домовите.
И тие веруваат дека заштитата на децата најдобро се постигнува надвор од биолошкото семејство.
А кога децата се отстрануваат превентивно без никакви вистински докази, тогаш за мене тоа е злосторство.
Како што слушнавме денес, постапките во семејниот суд не се отворени за јавноста.
Затоа вклучените страни можеа да веруваат што сакаат.
Никогаш не излегува.
И кој од нив е подготвен да признае дека долго време грешел?
За жал, се воведува систем на лаги.
Иако семејните судови имаат должност да ја утврдат вистината во согласност со член 138 од Германскиот законик за граѓанска
постапка (ZPO), неточните фактички тврдења не се испитуваат.
Само замисли го тоа.
Во семејните судови обично нема сведочења.
Ова значи дека ниту сведоци не се повикуваат да се појават пред германските семејни судови.
Значи, ако кажеш: "Но тој може да потврди дека јас не го направив тоа", тој нема да биде повикан.
Децата се нашата иднина.
Децата се човечки суштества кои настануваат од интимна врска помеѓу маж и жена, и само помеѓу маж и жена.
И само децата духовно се во центарот на божественото очекување од моментот на создавањето.
Се борам за благосостојбата на нашите драги деца, затоа што ги сакам сите деца.
Тие се брилијантни мали луѓе, создадени по Божја слика.
Ги сакам нивните светли очи и мислам дека на децата им треба мајка и татко кои се достапни за да можат навистина да напредуваат.
Што можеме да направиме во врска со тоа?
Што можеме да направиме за иднината?
Зашто, на крајот на денот, ние возрасните навистина не ни е грижа.
Децата страдаат секој ден.
Децата се уништуваат секој ден.
Што да правиме?
Каде се нашите можности?
Бидејќи, на пример, на 9 јуни ги имаме европските избори.
Што правиме тука?
Тоа беше моето прашање, затоа што боли.
за нас како возрасни, за родителите и на крајот и за децата.
Ќе почнеме да снимаме видео-документарици со погодените овој месец, почнувајќи од јуни 2024 година, и ќе
објавиме документација за да можеме да покажеме докази и да не нè отфрлат како теоретичари на заговори.
Исклучително е интересно да се набљудува како функционираат судовите, и станува јасно дека тие се плашат, како што
ѓаволот се плаши од света вода, дека нивните бесмислени, незаконски постапки ќе бидат документирани на овој начин.
Имињата на сторителите мора да се објават.
Веќе го имавме порано.
Имињата на експертите мора да се објават.
Имињата на судиите мора да се објават.
Да, секако, мораме да едуцираме и да воспоставуваме мрежи меѓусебно.
Тоа е главната поента.
И едноставно не можеме да имаме толку многу шефови насекаде; наместо тоа, сите треба да можат да работат заедно,
а не секој да мисли: "Јас сум многу подобар од другите."
Тоа е огромен проблем.
Оние со многу пари ова го сфатија одамна и така го прават.
Но малите здруженија и слично секогаш сакаат некако да бидат главни.
Тоа е како во политичките партии.
Секој сака да ја има својата работа, без разлика колку е добар во неа.
Само сакав накратко да го споменам.
Помирувањето е неопходно.
Жртвите на оваа политика мора да бидат рехабилитирани.
Сторителите мора да бидат казнети.
Неодамнешните претераности мора да се спречат преку обемно образование, особено на пошироката
јавност, која е целосно несвесна за ситуацијата.
Мора да има лекари, училиштен персонал, администратори, судии, обвинители и полиција, а треба да се создадат независни институции
за прегледување на мислењата што ги шират политичарите.
И мораме да се спротивставиме на ова; не смееме да им дозволиме на нашите деца да поминат низ оган за овие идоли.