In Duitsland worden kinderen systematisch onder valse voorwendselen door familierechtbanken en
jeugdzorgbureaus van hun moeders of vaders gescheiden of geïsoleerd en soms zelfs met geweld ontvoerd.
Om de getroffenen een stem te geven, organiseerde de vereniging "AXION Resist" op 3 mei van dit jaar een
perssymposium met als onderwerp: "Doelwit kind en gehechtheid".
Wist je dat er in Duitsland jaarlijks 80-90.000 kinderen bij hun ouders worden weggehaald, vaak onherroepelijk?
Wist je dat vluchtelingenkinderen een geliefd doelwit zijn geworden van bureaus voor jeugdzorg, terwijl hun ouders,
zonder kennis van de taal of de wet, hulpeloos moeten toekijken?
Wist je dat het Duitse Federale Centrum voor Gezondheidseducatie (BZgA) samen met de WHO "Normen voor de seksuele
opvoeding van kinderen in Europa" heeft ontwikkeld? En dat dit hen al schaamteloos voorbereidt op pedofilie-aanvallen?
Begrippen als kinderwelzijn en kinderbescherming worden tegenwoordig niet meer zo gemakkelijk gebruikt.
Integendeel, ze vragen meer dan ooit om een onderzoek naar de manier waarop ze worden gebruikt.
Als ruimtes voor lichaamsonderzoek in kinderdagverblijven misbruik moeten voorkomen, voorschools onderwijs over
biseksualiteit tolerantie moet bevorderen en militaire oefeningen op scholen de vredesgeest moeten dienen, dan is
er dringend behoefte aan echte tegenopvoeding, die vandaag begint met het AxionResist symposium.
Tot op de dag van vandaag presenteren de reguliere media de kwestie alleen op een opvallende
manier op momenten dat de brave burgers al slapen.
Maar hier is het belangrijk om je ogen open te houden!
Elk jaar vieren we op 2 september Wereldkinderdag, waarop we allemaal heel blij zijn en het ministerie
prachtige slogans verkondigt en altijd dezelfde zinnen herhaalt.
De realiteit van het leven is dramatisch anders dan wat onze hoogste rechtbanken en de Europese hoven verkondigen.
De staat is verplicht om regels op te stellen die geschikt zijn voor de ontwikkeling van familiebanden en
moet maatregelen nemen om samenwonen mogelijk te maken.
Wat we nu meemaken zijn maatregelen die de familieband ontbinden en vernietigen.
Een samenleving die moederliefde negeert en bestrijdt degenereert, ontaardt, brutaliseert en verstomt,
en dat is precies wat we helaas in Duitsland zien.
Het woord "belang van het kind" duikt hier steeds weer op.
Als we dit woord horen, moeten we ineenkrimpen, want als mensen het hebben over het "belang van het
kind", is meestal het tegenovergestelde het geval.
Het doel is om het kind zo veel mogelijk schade toe te brengen.
Kinderen zijn weerloos en kunnen veel verdragen.
Dit zijn typische uitspraken van Dr. Andrea Christidis.
Dus al deze zogenaamde kinderbescherming, ik heb het al gehad over de SOS Kinderdorpen.
Er staat een onderzoeksrapport op internet, dat ik hieronder als link beschikbaar heb gesteld.
160 kinderen zijn seksueel misbruikt, verkracht en zelfs zwanger gemaakt in SOS
Kinderdorpen en hebben vervolgens een abortus ondergaan.
En de SOS Kinderdorpen vragen nog steeds om donaties, waar ik echt ziek van word, moet ik zeggen.
We moeten af van het idee dat de staat altijd iets goeds voor ons wil.
De staat wil meestal niets goeds voor ons omdat hij, zoals je weet, alleen het beste voor
ons wil en dat is ons geld en onze kinderen.
Deze klassieke zaak uit 2018 van jarenlang seksueel misbruik op een camping, in een rot pand met caravan, kinderen werden door
bureau jeugdzorg naar een pleegvader gebracht, en hij misbruikte de kinderen daar seksueel,
en bureau jeugdzorg zorgde voor vers vlees.
Dat is absurd.
De parlementaire onderzoekscommissie is nu in maart begonnen en ik ben erg benieuwd wat eruit komt, want de verantwoordelijkheid
van bureaus jeugdzorg, rechters, familierechters en de sociale samenleving wordt hier overduidelijk.
In het familierecht is er geen verzoek tot partijdigheid tegen medewerkers van Bureau Jeugdzorg, noch tegen een voogd ad litem.
Er wordt dus gezegd dat ze altijd correct werken, ze zijn onaantastbaar.
Kindervrijstellingen bieden geen bescherming voor kinderen, in de minste, in de zeldzaamste gevallen.
De studies van Dr. Helmut Kentler, die meer dan 30 jaar lang samenwerkte met jeugdzorgbureaus in heel Duitsland
om kinderen bij pedofielen te plaatsen, zijn al genoemd.
Vroeger werkten ze in de jeugdzorg, nu zijn ze managers en ze werken nog steeds in de jeugdzorg.
En de namen van de Kentler-studies, die de onderzoekers sterk bekritiseerden, worden geheim gehouden.
Dit betekent dat mensen dit mogen doen met toestemming van onze staat, anders zouden deze namen openbaar worden gemaakt.
Dames en heren, gedurende vele, vele decennia heeft deze boze geest vele loges en gouvernantes opgeleid aan
universiteiten, instituten en wie weet wat nog meer.
En al degenen die daar vandaag zijn en hetzelfde napraten, zijn allemaal uit deze geest gesneden.
Het verbaast me niets.
Het verbaast me dat de Universiteit van Bielefeld op zijn minst duidelijk heeft gemaakt dat
het hele gebeuren crimineel is en niets anders.
En dat deed het in twee deskundigenrapporten.
Dit is een pedoseksueel netwerk over wetenschappelijke instellingen heen.
Het is niet alleen Berlijn, let wel, het is niet alleen Berlijn.
En dit zijn ook de partijen, met name de Groene Partij, die opriepen tot het decriminaliseren van pedoseksualiteit.
Op dit moment offeren we onze kinderen op voor fantasieën, voor seksuele perversies, voor medische fouten.
Wat we nu hebben is een Alpha-generatie die voor meer dan 70% psychisch belast is dankzij
de coronavirusperiode die we moesten doormaken.
en dankzij beslissingen van onze politici om kinderen acht uur lang achter een masker te zetten, om kinderen op te sluiten,
om kinderen afstandsonderwijs en sociaal isolement op te leggen.
Dat was zeker geen teken van respect van de staat voor het welzijn van het kind.
Dat was minachting voor het welzijn van het kind.
We kunnen dus zien dat er niet veel is overgebleven van de oorspronkelijke natuurrechtelijke benadering, de primaire plicht
van ouders om voor hun kinderen te zorgen en hen op te voeden.
De voogdijstaat grijpt massaal in in deze relatie.
Eindpunt Corona.
Hier hebben we duidelijk de overlapping gezien van de voogdijstaat in de juridische sfeer van
kinderen en ouders tot op het punt van excessen.
En we moeten ons realiseren wat hier is gebeurd.
De afgelopen vier jaar is er schade aangericht en zijn er doden gevallen op het altaar van wat gezondheid wordt genoemd,
op het altaar van een compleet fanatieke samenleving die een compleet krankzinnige afgod van
staatsgehoorzaamheid en gezondheid achterna liep.
De constitutionele en wetgevende autoriteiten hebben opzettelijk de ouderlijke rechten ondermijnd.
Er is niets meer over van de natuurwet.
Daarom kan de staat op elk moment weer ongebreidelde toegang tot het kind krijgen en deze toegang
afdwingen door strafmaatregelen tegen de ouders.
Maar ouderschap en gezinnen bestaan al.
Ze bestonden al voor de staat.
Daarom heeft de staat geen hogere rechten ten opzichte van kinderen dan hun ouders zelf.
De steun van de staat aan kinderen moet daarom beperkt blijven tot noodsituaties en het
creëren van een kindvriendelijke omgeving.
Het is glashelder en volkomen begrijpelijk dat er een elementaire vitale band bestaat tussen
kind en moeder waar niemand tussen mag komen.
Pleegouders zijn geweldig als ouders niet meer in leven zijn of als er echt een ernstig gevaar is voor kinderen.
Ik wil dit nogmaals benadrukken, want er zijn echt geweldige pleegouders.
Maar pleegouders kunnen nooit een band met een kind hebben.
Je kunt een goede relatie hebben.
Maar er is een verschil.
Ik zal dat nu uitleggen:
Vanaf de vierde maand van de zwangerschap zijn er cellen tussen moeder en kind - d.w.z. het kind ontvangt cellen van de moeder
via de placenta en de navelstreng in zijn eigen lichaam, en omgekeerd ontvangt de moeder cellen van het kind in
haar lichaam en die blijven daar bijna altijd levenslang.
Dit wordt microchimerisme genoemd en vindt ook daadwerkelijk plaats.
Kort voor de geboorte neemt de dichtheid van oxytocinereceptoren - je hoeft dit niet te onthouden -
aanzienlijk toe, wat de moeder-kindband aanzienlijk versterkt.
De moeder-kind band is de meest hechte die de evolutie heeft voortgebracht, aantoonbaar op het niveau van regenwormen.
Ik zou niet uitsluiten, natuurlijk niet uitsluiten, dat er succesvolle adopties zijn.
Ik zou de mogelijkheid niet uitsluiten dat er koppels van hetzelfde geslacht zijn die dit in individuele
gevallen op de een of andere manier voor elkaar krijgen.
Maar om deze gebrekkige situatie tot normaliteit te verheffen en vooral om alle biologie waar ik hier
decennialang mijn leven aan heb gewijd op de vuilnisbelt te gooien, dat is gewoon niet acceptabel.
Het meest in het oog springende voorbeeld van maatregelen die dan rigoureus ingrijpend zijn, is de uithuisplaatsing,
het weghalen van kinderen uit gezinnen of in ieder geval uit de omgeving waarin ze normaal gesproken leven.
Ondanks deze duidelijke wettelijke vereisten zijn er altijd, en misschien wel regelmatig, gevallen waarin
bureaus voor jeugdzorg en familierechtbanken kritiek hebben op de ondertoezichtstelling van kinderen.
Er wordt kritiek geuit op het feit dat kinderen in veel gevallen te snel bij hun familie worden weggehaald
zonder dat er sprake is van een acute risicosituatie.
Dit leidt meestal tot traumatische ervaringen voor de betrokken kinderen en schaadt natuurlijk
hun vertrouwen in het jeugdzorg- of hulpsysteem.
Het is bewezen dat onze bureaus jeugdzorg weten wat ze doen, dat wil ik je graag vertellen.
Als ze een kind uit een gezin halen, weten ze dat dit kind enorm gestoord zal zijn.
Op een gegeven moment kreeg Bureau Jeugdzorg echter zo'n machtspositie dat het praktisch het
hele systeem onderuit haalde en alles meenam.
Maar zolang bureaus jeugdzorg deze macht hebben, spoelen ze alles door en worden ook de rechters tot actie gedwongen.
Als ze het bureau voor jeugdzorg tegenwerken, kunnen ze het in principe moeilijk volhouden.
Dus, en het grootste probleem is de zelfveroordeling en de economische voordelen van de profiteurs.
Ik kan je vertellen dat dit ook politici zijn, omdat politici meestal in de jeugdzorgcommissie zitten en inspraak hebben
in de beslissingen, autoriteiten, namelijk de bureaus voor jeugdzorg en, bovenal, de beheerders van verzorgingstehuizen.
En ze zijn van mening dat de bescherming van kinderen het beste buiten het biologische gezin kan worden gerealiseerd.
En als kinderen dan preventief worden meegenomen zonder echt bewijs, dan is dat voor mij een misdaad.
Zoals we vandaag hebben gehoord, behandelt de familierechtbank zaken niet in het openbaar.
De betrokkenen kunnen dus geloven wat ze willen.
Het komt er nooit uit.
En wie van hen geeft graag toe dat hij het gedurende een lange periode bij het verkeerde eind heeft gehad?
Helaas wordt er een systeem van leugens gelanceerd.
Hoewel familierechtbanken de plicht hebben om de waarheid te achterhalen in overeenstemming met 138 ZPO,
worden onware feitelijke beweringen niet onderzocht.
Stel je dat eens voor.
Er is over het algemeen geen getuigenbewijs in familierechtbanken.
Dit betekent dat er geen getuigen worden opgeroepen voor de Duitse familierechtbanken.
Dus als je zegt: "Maar hij kan bevestigen, dat heb ik niet gedaan", wordt hij niet aangeklaagd.
Kinderen zijn onze toekomst.
Kinderen zijn menselijke wezens die geboren worden uit een intieme relatie tussen man en vrouw en alleen tussen man en vrouw.
En alleen de kinderen staan spiritueel in het middelpunt van de goddelijke verwachting vanuit het oogpunt van de schepping.
Ik vecht voor het welzijn van onze lieve kinderen omdat ik van alle kinderen hou.
Het zijn ingenieuze kleine mensen, geschapen naar het evenbeeld van God.
Ik hou van de sprankelende ogen en ik denk dat kinderen een beschikbare vader en moeder nodig hebben om echt te slagen.
Wat kunnen we eraan doen?
Wat kunnen we doen voor de toekomst?
Omdat het ons volwassenen uiteindelijk allemaal niets kan schelen.
De kinderen lijden elke dag.
De kinderen worden elke dag vernietigd.
Wat doen we?
Waar liggen onze kansen?
Omdat we bijvoorbeeld op 9 juni Europese verkiezingen hebben.
Wat doen we hier?
Dat was mijn vraag, want het doet pijn
voor ons als volwassenen, voor ouders en uiteindelijk voor de kinderen.
We beginnen deze maand al met het maken van videodocumentatie met de getroffenen vanaf juni 2024 en zullen documenten publiceren
zodat we bewijs laten zien en niet als leugenaars worden gezien.
Het is zeer interessant hoe rechtbanken te werk gaan en het is begrijpelijk dat ze bang zijn, zoals de duivel
bang is voor wijwater, dat hun onzinnige, onwettige acties op deze manier worden gedocumenteerd.
De namen van de daders moeten worden genoemd.
We hadden het al eerder.
De namen van de deskundigen moeten worden vermeld.
De namen van de juryleden moeten worden vermeld.
Ja, we moeten het bewustzijn natuurlijk vergroten en we moeten allemaal netwerken.
Dat is het belangrijkste punt,
en we moeten gewoon niet overal zoveel opperhoofden hebben, maar iedereen moet kunnen samenwerken en niet
iedereen moet denken dat ik veel beter ben dan de anderen.
Dat is een enorm probleem.
Degenen met veel geld hebben dit al lang ingezien en dat is wat ze doen.
Maar de kleine verenigingen en dergelijke willen allemaal op de een of andere manier een chef zijn.
Het is net als in de feestjes.
Iedereen wil zijn baan, hoe goed ze ook zijn.
Ik wilde het alleen heel kort zeggen.
Herwaardering is noodzakelijk.
Rehabilitatie van de slachtoffers van dit beleid is noodzakelijk.
De daders moeten worden gestraft.
Nieuwe excessen moeten worden voorkomen door massale educatie, vooral voor de bevolking, die niets weet.
Artsen, schoolpersoneel, bestuurders, rechters, openbare aanklagers en de politie moeten worden vervangen en er
moeten onafhankelijke instellingen worden opgericht om de meningen die door politici worden verspreid te onderzoeken.
En we moeten ons hiertegen verzetten, we mogen onze kinderen niet door het vuur laten gaan voor deze afgoden.