ஜெர்மனியில், குடும்ப நீதிமன்றங்கள் மற்றும் இளைஞர் நல அலுவலகங்களால், தவறான தகவல்களின் அடிப்படையில் குழந்தைகள் தங்கள்
தாய் அல்லது தந்தையிடமிருந்து முறையாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள், சில
சமயங்களில் அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.
பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குக் குரல் கொடுப்பதற்காக, "ஆக்ஷன் ரெசிஸ்ட்" என்ற அமைப்பு இந்த ஆண்டு மே 3 அன்று,
"குழந்தைகளும் பற்றுணர்வும் இலக்குகளாக" என்ற தலைப்பில் ஒரு பத்திரிகையாளர் கருத்தரங்கை நடத்தியது.
ஜெர்மனியில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் 80,000 முதல் 90,000 குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோர்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, பெரும்பாலும்
நிரந்தரமாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?
மொழித் திறனும் சட்ட அறிவும் இல்லாத அவர்களின் பெற்றோர், கையறுநிலையில் நிற்க நிர்பந்திக்கப்படும் அதே
வேளையில், அகதி குழந்தைகள் இளைஞர் நலச் சேவைகளின் பிரபலமான இலக்காக மாறியுள்ளனர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?
உலக சுகாதார அமைப்புடன் (WHO) இணைந்து, ஜெர்மன் கூட்டாட்சி சுகாதாரக் கல்வி மையம் (BZgA) "ஐரோப்பாவில் உள்ள குழந்தைகளுக்கான
பாலியல் கல்விக்கான தரநிலைகள்" என்பதை உருவாக்கியுள்ளது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? மேலும், அதன் மூலம் அது
அவர்களை பாலியல் வன்கொடுமைத் தாக்குதல்களுக்கு வெட்கமின்றித் தயார்படுத்துகிறது என்பதும் தெரியுமா?
குழந்தைகள் நலன் மற்றும் பாதுகாப்பு என்ற கருத்துக்களை இப்போதெல்லாம் அவ்வளவு சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்த முடியாது.
மாறாக, அவை எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்கள் முன்பை விட அதிகமாகக் கோருகின்றனர்.
பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுப்பதற்காக குழந்தைகள் காப்பகங்களில் உடல் ஆய்வறைகள், பாலின பன்முகத்தன்மை பற்றிய ஆரம்பகாலக் கல்வி
சகிப்புத்தன்மையை ஊக்குவிக்க, பள்ளிகளில் இராணுவப் பயிற்சிகள் அமைதி உணர்வை வளர்க்க என்பனவெல்லாம் உதவுகின்றன என்றால்,
உண்மையான எதிர்-கல்விக்கான அவசரத் தேவை உள்ளது, அது இன்று AxionResist கருத்தரங்கத்துடன் தொடங்குகிறது.
ஏனெனில் இன்றுவரை, சட்டத்தை மதிக்கும் குடிமக்கள் ஏற்கனவே உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒளிபரப்பு நேரங்களில், பிரதான
ஊடகங்கள் ஒரு எளிமையான சித்தரிப்பை மட்டுமே வழங்குகின்றன.
ஆனால் இங்கே, உங்கள் கண்களைத் திறந்து வைத்திருப்பது முக்கியம்!
ஒவ்வொரு ஆண்டும், செப்டம்பர் 2 ஆம் தேதி உலக குழந்தைகள் தினத்தைக் கொண்டாடுகிறோம். நாம் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக
இருக்கிறோம், மேலும் அமைச்சகம் அற்புதமான முழக்கங்களை அறிவித்து, எப்போதும் அதே சொற்றொடர்களையே மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறது.
நமது உச்ச நீதிமன்றங்களும் ஐரோப்பிய நீதிமன்றங்களும் அறிவிப்பதை விட, வாழ்க்கையின்
யதார்த்தம் வியத்தகு முறையில் வேறுபட்டதாக இருக்கிறது.
குடும்ப உறவுகளின் வளர்ச்சிக்கு உகந்த விதிமுறைகளை உருவாக்க அரசு கடமைப்பட்டுள்ளது, மேலும் மக்கள்
ஒன்றாக வாழ வழிவகுக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.
நாம் அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பது குடும்ப உறவுகளைக் கரைத்து அழிக்கின்ற நடவடிக்கைகளாகும்.
தாய்மையின் அன்பைப் புறக்கணித்து, எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு சமூகம், அது சீரழிந்து, கொடூரமடைந்து, மந்தமாக்குகிறது;
துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஜெர்மனியில் நாம் காண்பது exactly இதையே.
"குழந்தையின் சிறந்த நலன்" என்ற சொல் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது.
இந்த சொற்றொடரைக் கேட்கும்போது, நம்மால் அருவருப்படையாமல் இருக்க முடிவதில்லை, ஏனென்றால் மக்கள் "குழந்தையின் நலன்" பற்றிப்
பேசும்போது, இறுதியில் அதன் நேர்மாறானதே பெரும்பாலும் நடக்கிறது.
குழந்தைக்கு அதிகபட்ச தீங்கு விளைவிப்பதே நோக்கம்.
குழந்தைகள் தற்காப்பற்றவர்கள், மேலும் அவர்கள் நிறைய சகித்துக்கொள்ள முடியும்.
இவை டாக்டர் ஆண்ட்ரியா கிறிஸ்டிடிஸ் அவர்களால் கூறப்பட்ட வழக்கமான கூற்றுகள் ஆகும்.
ஆக, இந்தக் குழந்தைப் பாதுகாப்பு என்று சொல்லப்படுவது எல்லாம்—நான் ஏற்கெனவே SOS குழந்தைகள் கிராமங்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.
இணையத்தில் ஒரு விசாரணை அறிக்கை உள்ளது, அதன் இணைப்பை நான் கீழே வழங்கியுள்ளேன்.
SOS குழந்தைகள் கிராமங்களில் 160 குழந்தைகள் பாலியல் துஷ்பிரயோகம், பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும்
கர்ப்பமாக்கப்படுவதற்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளனர், பின்னர் அவர்களுக்குக் கருக்கலைப்புகள் செய்யப்பட்டன.
மேலும் SOS குழந்தைகள் கிராமங்கள் இன்னும் நன்கொடைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன, இது உண்மையிலேயே
எனக்கு மன உளைச்சலைத் தருகிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
நமக்கு எப்போதும் சிறந்ததைத்தான் அரசு விரும்புகிறது என்று நம்புவதை நாம் கைவிட வேண்டும்.
அரசாங்கம் பொதுவாக நமது நலன்களை மனதில் கொண்டிருக்காது, ஏனென்றால், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அது நமக்கு எது சிறந்ததோ அதை
மட்டுமே விரும்புகிறது, அது நமது பணமும் நமது குழந்தைகளும் தான்.
2018-ஆம் ஆண்டின் இந்தக் கிளாசிக் வழக்கில், பாழடைந்த ஒரு சொத்தில் உள்ள ஒரு கேரவனில், முகாம் தளத்தில் பல ஆண்டுகளாக நடந்த பாலியல்
துஷ்பிரயோகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள், இளைஞர் நல அலுவலகத்தால் ஒரு வளர்ப்புத் தந்தையிடம் கொடுக்கப்பட்டனர். அங்கு அந்த இளைஞர்
நல அலுவலகமே அவர்களுக்குப் புதிய இறைச்சியை வழங்க, அந்த வளர்ப்புத் தந்தை அவர்களைப் பாலியல் ரீதியாகத் துஷ்பிரயோகம் செய்தார்.
அது அபத்தம்.
நாடாளுமன்ற விசாரணைக் குழு மார்ச் மாதம் தனது பணியைத் தொடங்கியது, அதன் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பதைப் பார்க்க நான் மிகவும் ஆவலாக
இருக்கிறேன், ஏனெனில் அது இளைஞர் நல அலுவலகங்கள், நீதிபதிகள், குடும்ப நீதிமன்ற நீதிபதிகள்
மற்றும் சமூக சேவைகளின் பொறுப்பை எடுத்துக்காட்டும்.
குடும்பச் சட்டத்தில், இளைஞர் நல அலுவலக ஊழியர்கள் அல்லது சட்டப் பிரதிநிதிகளுக்கு எதிராக பதவி விலகல் மனு எதுவும் இல்லை.
ஆகவே, அவை எப்போதும் சரியாக வேலை செய்வதாகவும், அவை தொட முடியாதவை என்றும் கூறப்படுகிறது.
குழந்தை பாதுகாப்பு வழக்குகள், மிகச் சில அரிதான சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர, குழந்தைக்குப் பாதுகாப்பை வழங்குவதில்லை.
30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஜெர்மனி முழுவதும் உள்ள இளைஞர் நல அலுவலகங்களுடன் இணைந்து, பாலியல்
குற்றவாளிகளிடம் குழந்தைகளை ஒப்படைத்த டாக்டர் ஹெல்முட் கென்ட்லரின் ஆய்வுகள் ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
அவர்கள் முன்பு இளைஞர் நல அலுவலக ஊழியர்களாக இருந்தனர், ஆனால் இப்போது அவர்கள் மேலாளர்களாக உள்ளனர்,
இன்னும் இளைஞர் நல அலுவலகங்களில் பணிபுரிகின்றனர்.
மேலும், ஆய்வாளர்களான, அதாவது ஆராய்ச்சியாளர்களால் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்ட கென்ட்லர்
விசாரணைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட பெயர்கள் மறைக்கப்படுகின்றன.
இதன் பொருள், நமது மாநிலத்தின் ஒப்புதலுடன் மக்களுக்கு இதைச் செய்ய அனுமதிக்கப்படுகிறது, இல்லையெனில் இந்தப் பெயர்கள் வெளியிடப்படும்.
அன்பான பெண்களே, ஆண்களே, பல பல பத்தாண்டுகளாக, இந்தத் தீய சக்தி பல பல்கலைக்கழகங்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் வேறு
எங்கு எல்லாம் என்று யாருக்குத் தெரியும், அங்கே பல மன்றங்களையும் குழுக்களையும் பயிற்றுவித்துள்ளது.
மேலும், இன்று இங்குள்ள அனைவரும், அதே விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்,
அவர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள்.
நான் ஆச்சரியப்படவில்லை.
முழு விஷயமும் குற்றமானது, வேறு எதுவுமில்லை என்ற நிலைமையை, பிலெல்ஃபெல்ட் பல்கலைக்கழகம் குறைந்தபட்சம் தெளிவாகக்
கூறியிருக்க வேண்டும் என்பதில் நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்.
மேலும் அது இரண்டு நிபுணர் அறிக்கைகளில் அவ்வாறு செய்தது.
இது அறிவியல் நிறுவனங்கள் முழுவதும் பரவியுள்ள ஒரு பாலியல் வலைப்பின்னல்.
இது சாதாரண பெர்லின் மட்டுமல்ல, நினைவில் கொள்ளுங்கள், இது சாதாரண பெர்லின் மட்டுமல்ல.
மேலும் இவர்களே, குறிப்பாக பசுமைக் கட்சியே, குழந்தை பாலியல் உறவைக் குற்றமற்றதாக்கக் கோரிய கட்சிகளும் ஆகும்.
நாம் தற்போது நமது குழந்தைகளை கற்பனைகளுக்காகவும், பாலியல் பிறழ்வுகளுக்காகவும், மருத்துவக்
குளறுபடிகளுக்காகவும் பலியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.
இப்போது நம்மிடம் இருப்பது ஒரு ஜெனரேஷன் ஆல்ஃபா. அவர்களில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர், நாம் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்த
கொரோனா வைரஸ் காலகட்டத்தின் காரணமாக மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியுள்ளனர்.
மேலும், நமது அரசியல்வாதிகள் எடுத்த முடிவுகளால், குழந்தைகள் ஒரு நாளைக்கு எட்டு மணி நேரம் முகக்கவசம் அணிய வேண்டிய நிலை,
அவர்களை முடக்கங்களுக்கு உள்ளாக்குதல், தொலைதூரக் கல்வி மற்றும் சமூகத் தனிமைப்படுத்தலுக்கு உள்ளாக்குதல் ஆகியவற்றுக்கு நன்றி.
இது நிச்சயமாக குழந்தைகளின் நலனில் மாநிலத்திற்கு இருந்த அக்கறைக்கான அறிகுறியாக இருக்கவில்லை.
அது குழந்தையின் நலனைப் புறக்கணிப்பதாக இருந்தது.
எனவே, குழந்தைகளைப் பராமரிப்பதற்கும் கற்பிப்பதற்கும் முதன்மைப் பொறுப்பை பெற்றோர்கள் மீது சுமத்திய அசல் இயற்கைச் சட்ட
அணுகுமுறையிலிருந்து சிறிதளவே எஞ்சியுள்ளது என்பதை நாம் காணலாம்.
கண்காணிப்பு அரசு இந்த உறவில் பெருமளவில் தலையிடுகிறது.
கொரோனா முனையம்.
இங்கு குழந்தைகள் மற்றும் பெற்றோரின் சட்டப் பரப்பிற்குள் பாதுகாவலர் அரசு அத்துமீறி நுழைந்திருப்பதை நாம் தெளிவாகக் காண முடிகிறது.
மேலும் இங்கு என்ன நடந்தது என்பது பற்றி நாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில், உடல்நலம் எனப்படும் பீடத்தில் சேதமும் மரணமும் பலியிடப்பட்டுள்ளன.
நாடு மற்றும் சுகாதாரத்தின் மீதான முழுமையான அடிபணியல் என்ற முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனமான சிலையைப்
பின்தொடர்ந்த ஒரு முழுமையான மதவெறி கொண்ட சமூகத்தின் பலிபீடத்தில்.
அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டமியற்றும் அதிகாரிகள் பெற்றோர் உரிமைகளை வேண்டுமென்றே பலவீனப்படுத்தியுள்ளனர்.
இயற்கைச் சட்டத்தில் எதுவும் எஞ்சவில்லை.
இதன் பொருள், பெற்றோருக்கு எதிரான தண்டனை நடவடிக்கைகளின் மூலம் இந்த அணுகலை அமல்படுத்தி, அரசு எந்த
நேரத்திலும் குழந்தையைத் தடையின்றி அணுக முடியும் என்பதாகும்.
ஆனால் பெற்றோர் நிலையும் குடும்பங்களும் முன்னரே உள்ளன.
அவர்கள் மாநிலத்திற்கு முன்பே இருந்தனர்.
எனவே, குழந்தைகள் மீது பெற்றோரை விட மாநிலத்திற்கு மேலான உரிமை இல்லை.
எனவே, குழந்தைகளுக்கான மாநில ஆதரவு அவசர காலங்களுக்கும், குழந்தைகள் நட்புச் சூழலை உருவாக்குவதற்கும் மட்டுமேயாக இருக்க வேண்டும்.
குழந்தைக்கும் தாய்க்கும் இடையே ஒரு அடிப்படை, மிக முக்கியமான பிணைப்பு உள்ளது என்பதும், அதில் யாரும் தலையிடக் கூடாது என்பதும்
மிகத் தெளிவாகவும், எளிதில் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் உள்ளது.
பெற்றோர் உயிருடன் இல்லாதபோதும் அல்லது குழந்தைகளுக்கு உண்மையான, தீவிரமான ஆபத்து
இருக்கும்போதும் வளர்ப்புப் பெற்றோர் ஒரு அற்புதமான விஷயம்.
நான் இதை மீண்டும் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன், ஏனென்றால் சில உண்மையிலேயே அற்புதமான வளர்ப்புப் பெற்றோர்களும் உள்ளனர்.
ஆனால் வளர்ப்புப் பெற்றோர்களால் ஒருபோதும் ஒரு குழந்தையுடன் ஒரு பிணைப்பை உருவாக்க முடியாது.
உங்களால் ஒரு நல்ல உறவைக் கொண்டிருக்க முடியும்.
ஆனால் அது ஒரு வித்தியாசம்.
நான் இப்போது விளக்குகிறேன்:
கருவுற்ற நான்காவது மாதத்திலிருந்து, தாய் மற்றும் சேய் இடையே செல்கள் பரிமாற்றம் செய்யப்படுகின்றன – வேறு வார்த்தைகளில்
கூறுவதானால், சேய் தாயிடமிருந்து தொப்புள்தசை மற்றும் தொப்புள் கொடி வழியாக செல்களைத் தனது உடலுக்குள் பெறுகிறது, அதே சமயம், தாய்
சேயிடமிருந்து செல்களைத் தனது உடலுக்குள் பெறுகிறார், அங்கு அவை கிட்டத்தட்ட எப்போதும் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கியிருக்கின்றன.
இதற்கு மைக்ரோகைமரிசம் என்று பெயர், இது உண்மையில் நிகழ்கிறது.
பிரசவத்திற்கு சற்று முன்பு, ஆக்ஸிடாஸின் ஏற்பிகளின் அடர்த்தி கணிசமாக அதிகரிக்கிறது – இதை நினைவில் கொள்ளத்
தேவையில்லை – இது தாய்-சேய் பிணைப்பை பெரிதும் வலுப்படுத்துகிறது.
தாய்-சேய் பிணைப்பு என்பது பரிணாமம் உருவாக்கிய மிக நெருக்கமான ஒன்றாகும், இது புழுக்கள் மட்டத்தில் கூட கண்டறியக்கூடியது.
வெற்றிகரமான தத்தெடுப்புகள் உள்ளன என்பதை நான் நிச்சயமாக மறுக்க மாட்டேன்.
சில தனிப்பட்ட நேர்வுகளில் தங்கள் உறவை வெற்றிகரமாகச் சமாளிக்கும் ஓரினத் தம்பதிகள்
இருக்கிறார்கள் என்ற சாத்தியக்கூறை நான் மறுக்கவில்லை.
ஆனால், இந்தக் குறைபாடுள்ள நிலையை ஒரு இயல்பான நிலைக்கு உயர்த்துவதும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் பல பத்தாண்டுகளாக என்
வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்த உயிரியல் துறை முழுவதையும் குப்பைமேடையில் எறிவதும், இங்கு ஏறக்குறைய அதுதான்
செய்யப்படுகிறது, இது முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.
இந்த உறவில் ஒரு தீவிரமான முறிவை ஏற்படுத்தும் நடவடிக்கைகளுக்கு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க உதாரணம், குழந்தைகளை
அவர்களின் வீடுகளிலிருந்து அல்லது, எப்படியாயினும், அவர்கள் வழக்கமாக வாழும் சூழலிலிருந்து அகற்றுவதாகும்.
இந்தத் தெளிவான சட்ட வழிகாட்டுதல்கள் இருந்தபோதிலும், இளைஞர் நல அலுவலகங்கள் மற்றும் குடும்ப நீதிமன்றங்கள் மூலம்
செய்யப்படும் பராமரிப்பு விமர்சிக்கப்படும் வழக்குகள் இன்னும் உள்ளன; ஒருவேளை, இது அன்றாட நிகழ்வாகக் கூட இருக்கலாம்.
பல சந்தர்ப்பங்களில், எந்தவொரு கடுமையான ஆபத்தும் இல்லாத நிலையில், குழந்தைகள் தங்கள் குடும்பங்களிலிருந்து மிக
விரைவாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற புகார்கள் உள்ளன.
இது பொதுவாக பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு அதிர்ச்சிகரமான அனுபவங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது, மேலும்
இயல்பாகவே இளைஞர் நல அலுவலகம் மற்றும் ஆதரவு அமைப்பின் மீதான அவர்களின் நம்பிக்கையைக் குறைக்கிறது.
நமது இளைஞர் நல அலுவலகங்கள் தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அறிந்திருக்கின்றன என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது,
அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
ஒரு குழந்தையை ஒரு குடும்பத்திலிருந்து பிரித்தெடுக்கும்போது, அந்தக் குழந்தை கடுமையாக மன
உளைச்சலுக்கு ஆளாகும் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள்.
இருப்பினும், ஒரு கட்டத்தில் இளைஞர் நல அலுவலகத்திற்கு அவ்வளவு அதிகாரப் பதவி வழங்கப்பட்டது, அது நடைமுறையில் முழு அமைப்பையும்
இயக்கி, எல்லாவற்றையும் தன்னுடன் சேர்த்து இழுத்துச் சென்றது.
ஆனால் இளைஞர் நல அலுவலகங்களுக்கு இந்த அதிகாரம் இருக்கும் வரை, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மூடிமறைப்பார்கள்,
மேலும் நீதிபதிகளும் செயல்பட நிர்பந்திக்கப்படுவார்கள்.
அவர்கள் இளைஞர் நல அலுவலகத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்டால், கொள்கையளவில் அதை அவர்களால் தொடர முடியாது.
ஆகவே, முக்கியப் பிரச்சினை என்பது சுய-நம்பிக்கையும், ஆதாயம் பெறுபவர்களின் பொருளாதார நன்மைகளும் ஆகும்.
இதில் அரசியல்வாதிகளும் அடங்குவார்கள், நான் அதை உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும், ஏனெனில் அரசியல்வாதிகள் பொதுவாக இளைஞர் நலக் குழுவில்
அமர்ந்து அங்கு தங்கள் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள், அதிகாரிகள், அதாவது இளைஞர் நல அலுவலகங்கள்,
மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இல்லங்களை நடத்துபவர்கள்.
மேலும், குழந்தைப் பாதுகாப்பை உயிரியல் குடும்பத்திற்கு வெளியே சிறப்பாக அடைய முடியும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.
மேலும், எந்த உண்மையான ஆதாரமும் இல்லாமல் குழந்தைகள் தடுப்பு நடவடிக்கையாகப்
பிரிக்கப்படும்போது, அதை நான் ஒரு குற்றமாகக் கருதுகிறேன்.
இன்று நாம் கேட்டது போல, குடும்ப நீதிமன்ற நடவடிக்கைள் பொதுமக்களுக்குத் திறந்தவை அல்ல.
எனவே சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் தாங்கள் விரும்பியதை எல்லாம் நம்பலாம்.
அது ஒருபோதும் வெளியே வராது.
மேலும், அவர்களில் யார் நீண்ட காலமாகத் தாங்கள் தவறாக இருந்ததை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள்?
துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு பொய்களின் அமைப்பு தொடங்கப்படுகிறது.
ஜெர்மன் சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (ZPO) பிரிவு 138-இன் கீழ் குடும்ப நீதிமன்றங்களுக்கு உண்மையைக் கண்டறியும் கடமை
இருந்தாலும், உண்மையற்ற உண்மைக் கூற்றுகள் ஆராயப்படுவதில்லை.
அதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
குடும்ப நீதிமன்றங்களில், பொதுவாக சாட்சியங்கள் இருக்காது.
இதன் பொருள், ஜெர்மன் குடும்ப நீதிமன்றங்களுக்கு முன்னால் ஆஜராகவும் எந்த சாட்சிகளும் அழைக்கப்படுவதில்லை.
அதனால், நீங்கள், "ஆனால் நான் அதைச் செய்யவில்லை என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்த முடியும்" என்று சொன்னால், அவர் அழைக்கப்பட மாட்டார்.
குழந்தைகள் நமது எதிர்காலம்.
குழந்தைகள் என்பவை, ஓர் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான நெருக்கமான உறவிலிருந்து மட்டுமே உருவாகும் மனித உயிரினங்கள்.
மேலும், படைப்பின் தருணத்திலிருந்தே, குழந்தைகள் மட்டுமே ஆன்மீக ரீதியாக தெய்வீக எதிர்பார்ப்பின் மையத்தில் இருக்கிறார்கள்.
நான் எல்லா குழந்தைகளையும் நேசிப்பதால், நமது அன்புக்குரிய குழந்தைகளின் நலனுக்காகப் போராடுகிறேன்.
அவர்கள் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட, அற்புதமான சிறிய மனிதர்கள்.
அவர்களின் பிரகாசமான கண்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும், மேலும் குழந்தைகள் உண்மையாகவே செழித்து வளர அவர்களுடன் எப்போதும்
இருக்கும் ஒரு அம்மாவும் அப்பாவும் தேவை என்று நான் நினைக்கிறேன்.
இதைப் பற்றி நாம் என்ன செய்ய முடியும்?
எதிர்காலத்திற்காக நாம் என்ன செய்ய முடியும்?
ஏனென்றால், நாள் முடிவில், நம்மில் எந்தவொரு பெரியவர்களுக்கும் உண்மையில் அக்கறை இல்லை.
குழந்தைகள் ஒவ்வொரு நாளும் துன்புறுகிறார்கள்.
குழந்தைகள் ஒவ்வொரு நாளும் அழிக்கப்படுகிறார்கள்.
நாம் என்ன செய்வது?
நமது வாய்ப்புகள் எங்கே?
ஏனென்றால், உதாரணமாக, ஜூன் 9 ஆம் தேதி ஐரோப்பியத் தேர்தல்கள் நடைபெறுகின்றன.
நாம் இங்கே என்ன செய்கிறோம்?
அதுதான் என் கேள்வி, ஏனென்றால் அது வலிக்கிறது.
நமக்காக பெரியவர்களாக, பெற்றோர்களுக்காக, இறுதியில் குழந்தைகளுக்காகவும்.
ஜூன் 2024-ல் தொடங்கி, இந்த மாதம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடன் நாங்கள் காணொளி ஆவணப்படங்களை உருவாக்கத் தொடங்குவோம்,
மேலும் சதி கோட்பாட்டாளர்கள் என நிராகரிக்கப்படாமல், ஆதாரங்களைக் காட்டும்படி ஆவணங்களை வெளியிடுவோம்.
நீதிமன்றங்கள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைக் கவனிப்பது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது, மேலும் தங்கள் அர்த்தமற்ற, சட்டவிரோதமான
செயல்கள் இந்த வழியில் ஆவணப்படுத்தப்படும் என்பதை, பிசாசு புனித நீரைப் போல அஞ்சுவது போல, அவை அஞ்சுகின்றன என்பது தெளிவாகிறது.
குற்றவாளிகளின் பெயர்கள் வெளியிடப்பட வேண்டும்.
அது ஏற்கெனவே எங்களிடம் இருந்தது.
நிபுணர்களின் பெயர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
நடுவர்களின் பெயர்கள் வெளியிடப்பட வேண்டும்.
ஆம், நாம் நிச்சயமாகக் கல்வி கற்க வேண்டும், மேலும் ஒருவருக்கொருவர் வலையமைக்க வேண்டும்.
அதுதான் முக்கியக் கருத்து.
மேலும், எல்லா இடங்களிலும் இவ்வளவு தலைவர்கள் இருப்பதை நம்மால் அனுமதிக்க முடியாது; மாறாக, அனைவரும் ஒன்றிணைந்து
பணியாற்ற வேண்டும், மேலும் அனைவரும், "நான் மற்றவர்களை விட மிகவும் சிறந்தவன்" என்று நினைக்கக் கூடாது.
அது ஒரு பெரிய பிரச்சனை.
பணம் நிறைய உள்ளவர்கள் இதை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே உணர்ந்து கொண்டனர், அப்படித்தான் அவர்கள் அதைச் செய்கிறார்கள்.
ஆனால் சிறிய சங்கங்கள் போன்றவை எப்படியாவது தலைவராக இருக்கவே விரும்புகின்றன.
இது அரசியல் கட்சிகளைப் போலத்தான்.
ஒரு வேலையில் எவ்வளவு திறமையாக இருந்தாலும், அனைவரும் தங்கள் வேலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவே விரும்புகிறார்கள்.
நான் அதைச் சுருக்கமாகக் குறிப்பிட விரும்பினேன்.
இணக்கம்தீர்த்தல் அவசியம்.
இந்தக் கொள்கையின் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மறுவாழ்வு பெற வேண்டும்.
குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.
சமீபத்திய அதிரடிகளை விரிவான கல்வி மூலம் தடுக்க வேண்டும், குறிப்பாக நிலைமையே அறியாத பொதுமக்களுக்கு இது மிகவும் அவசியம்.
மருத்துவர்கள், பள்ளி ஊழியர்கள், நிர்வாகிகள், நீதிபதிகள், அரசு வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் காவல்துறை இருக்க வேண்டும்,
மேலும் அரசியல்வாதிகளால் பரப்பப்படும் கருத்துக்களை மறுஆய்வு செய்ய சுதந்திரமான நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
நாம் இதை எதிர்க்க வேண்டும்; இந்த விக்கிரகங்களுக்காக நமது பிள்ளைகளை நெருப்பில் நடக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.