Дар Олмон кӯдакон бо асоси маълумоти бардурӯғ аз ҷониби додгоҳҳои оилавӣ ва идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ноболиғон систематикӣ аз
модарон ё падарон ҷудо ё изолятсия карда мешаванд ва дар баъзе ҳолатҳо ҳатто бо зӯрӣ аз онҳо ҷудо карда мешаванд.
Барои додани садо ба осебдидагон, ассотсиатсияи «AXION Resist» 3 майи имсол симпозиуми матбуотӣ баргузор
кард бо мавзӯи «Кӯдакон ва пайванд ҳамчун ҳадафҳо».
Оё медонистед, ки дар Олмон ҳар сол 80 000 то 90 000 кӯдак аз волидонашон ҷудо карда мешаванд,
ки аксаран ин ҷудошавӣ баръаксгардонӣнопазир аст?
Оё медонистед, ки кӯдакони паноҳҷӯён ҳадафи маъмуле барои идораҳои ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон шудаанд, дар ҳоле ки
волидони онҳо, бинобар надоштани малакаи забонӣ ва дониши ҳуқуқӣ, маҷбур мешаванд бе кӯмак ва бе чора монанд?
Оё медонистед, ки Маркази федералии Олмон оид ба таълими тандурустӣ (BZgA) дар ҳамкорӣ бо Созмони ҷаҳонии тандурустӣ
«Стандартҳо барои таълими ҷинсӣ ба кӯдакон дар Аврупо»-ро таҳия кардааст? Ва он аллакай
бешармона онҳоро барои ҳамлаҳои педофилӣ омода мекунад?
Мафҳумҳои некӯаҳволии кӯдакон ва ҳифз имрӯзҳо дигар наметавонанд ба ин қадар озодона истифода шаванд.
Баръакс, онҳо беш аз ҳарвақта талаб мекунанд, ки мо ба он, ки чӣ гуна истифода мешаванд, диққат диҳем.
Агар ҳуҷраҳои омӯзиши бадан дар марказҳои нигоҳубини кӯдакон бояд барои пешгирии хушунат хизмат кунанд, агар таълими кӯдакони
хурдсол дар бораи гуногунрангии ҷинсӣ бояд таҳаммулпазириро тарғиб кунад, агар машқҳои низомӣ дар мактабҳо бояд рӯҳияи
сулҳро тарғиб кунанд, пас ниёз ба таълими воқеии муқобил вуҷуд дорад, ки аз имрӯз бо симпозиуми AxionResist оғоз меёбад.
То имрӯз васоити ахбори умум танҳо дар соатҳои пахш, вақте ки шаҳрвандони қонунпокор аллакай хоб
ҳастанд, тасвири соддакорона пешниҳод мекунанд.
Аммо дар ин ҷо муҳим аст, ки чашмонатонро кушода нигоҳ доред!
Ҳар сол мо Рӯзи ҷаҳонии кӯдаконро 2 сентябр таҷлил мекунем. Мо ҳама хеле хушҳолем ва вазорат шиорҳои аҷоибро
эълон мекунад ва ҳамеша ҳамон ибораҳоро такрор мекунад.
Ҳақиқати зиндагӣ ба таври драматикӣ аз он чи судҳои олии мо ва судҳои аврупоӣ эълон мекунанд, фарқ мекунад.
Давлат вазифадор аст қоидаҳоеро эҷод кунад, ки ба рушди равобити оилавӣ мусоидат мекунанд, ва чораҳое
андешад, ки ба одамон имкон диҳанд бо ҳам зиндагӣ кунанд.
Он чи мо ҳоло аз сар мегузаронем, чораҳое ҳастанд, ки пайвандҳои оилавиро пароканда ва нобуд мекунанд.
Ҷамъияте, ки муҳаббати модариро нодида мегирад ва бо он мубориза мебарад, ки онро ба заъф меорад, ба зӯроварӣ мекашад ва маст
мекунад, ва мутаассифона, ҳамин чизест, ки мо дар Олмон мебинем.
Ибораи «манфиатҳои беҳтарини кӯдак» дар ин ҷо такрор ба такрор оварда шудааст.
Вақте ки мо ин ибораро мешунавем, наметавонем аз худ наҳаросем, зеро вақте мардум дар бораи «манфиатҳои беҳтарини
кӯдак» сухан мегӯянд, дар ниҳоят аксар вақт баръакс рӯй медиҳад.
Мақсад ин аст, ки ба кӯдак ҳадди аксар зарар расонида шавад.
Кӯдакон беҳимояанд ва метавонанд бисёр чизҳоро таҳаммул кунанд.
Ин изҳороти маъмулӣ мебошанд, ки аз ҷониби доктор Андреа Христидис ироа шудаанд.
Пас, ҳамаи ин ҳимояи гӯё барои кӯдакон аст; ман аллакай дар бораи Деҳаҳои кӯдакони SOS зикр карда будам.
Дар Интернет як гузориши тафтишотӣ вуҷуд дорад, ки ман онро ҳамчун истинод дар поён низ пешниҳод кардаам.
160 кӯдак дар деҳаҳои кӯдакони SOS ҷинсӣ озор дида, таҷовуз шуда ва ҳатто ҳомиладор
шудаанд, ки баъдтар ба онҳо аборт анҷом дода шуд.
Ва деҳаҳои кӯдакони SOS ҳанӯз ҳам барои хайрияҳо муроҷиат мекунанд, ки, бояд бигӯям, ин маро воқеан бемор мекунад.
Мо бояд аз ҳамеша бовар кардан, ки давлат ҳамеша барои мо беҳтаринро мехоҳад, даст кашем.
Давлат одатан манфиатҳои беҳтарини моро дар назар надорад, зеро, чунон ки шумо медонед, он танҳо он чизеро
мехоҳад, ки барои мо беҳтарин аст, ва он пул ва фарзандони мост.
Ин парвандаи классикӣ аз соли 2018 дар бораи солҳо таҷовузи ҷинсӣ дар як майдони сайругашт дар як амволи вайроншуда бо як караван
аст, ки дар он кӯдакон аз ҷониби идораи ҳифзи ҳуқуқи ноболиғон ба падари парастор супурда мешуданд, ки ӯ онҳоро таҷовуз мекард, ва
идораи ҳифзи ҳуқуқи ноболиғон гӯшти тару тозаро таъмин мекард.
Ин абсурд аст.
Комиссияи тафтишотии парламентӣ кори худро дар моҳи март оғоз кард ва ман хеле шавқ дорам, ки бинам натиҷа чӣ хоҳад буд,
зеро он масъулияти идораҳои ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон, додрасон, додрасони додгоҳи оилавӣ ва хадамоти иҷтимоиро нишон медиҳад.
Дар қонуни оилавӣ ариза оид ба худдорӣ нисбати кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон ё намояндагони қонунӣ пешбинӣ нашудааст.
Гуфта мешавад, ки онҳо ҳамеша дуруст кор мекунанд ва онҳо дастнорас ҳастанд.
Парвандаҳои нигоҳубини кӯдак ҳимояи кӯдакро таъмин намекунанд, ба ҷуз дар чанд ҳолати хеле кам ва нодир.
Тадқиқотҳои доктор Ҳелмут Кентлер, ки беш аз 30 сол бо идораҳои ҳифзи ҳуқуқи наврасон дар саросари Олмон
ҳамкорӣ карда, кӯдаконро ба назди ҷинояткорони педофилӣ ҷойгир мекард, аллакай зикр шудаанд.
Онҳо қаблан кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон буданд, аммо ҳоло онҳо мудирон ҳастанд ва
ҳанӯз дар идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон кор мекунанд.
Ва номҳое, ки дар таҳқиқоти Кентлер буданд ва тафтишгарон, яъне муҳаққиқон, онҳоро шадидан
танқид карданд, пинҳон нигоҳ дошта мешаванд.
Ин маънои онро дорад, ки ба одамон бо розигии давлати мо иҷозат дода шудааст, ки ин корро
анҷом диҳанд, вагарна ин номҳо ошкор мешуданд.
Хонумҳо ва ҷанобон, дар тӯли даҳсолаҳои зиёд ин рӯҳи бад дар донишгоҳҳо, муассисаҳо ва, Худо медонад, дар
куҷоҳои дигар бисёр ложаҳо ва гонҳоро омӯзонидааст.
Ва ҳамаи онҳое, ки имрӯз инҷо ҳастанд ва ҳамон як чизро такрор мекунанд, ҳамаашон аз як матоъ бурида шудаанд.
Ман ҳайрон нестам.
Ман ҳайрон ҳастам, ки Донишгоҳи Билефелд ҳадди ақал возеҳ изҳор накардааст, ки вазъият чӣ гуна
аст: тамоми ин кор ҷиноят аст ва дигар ҳеҷ чиз нест.
Ва он инро дар ду гузориши коршиносӣ анҷом дод.
Ин шабакаи педосексуалӣ аст, ки муассисаҳои илмиро фаро мегирад.
Ин танҳо Берлин нест, фаромӯш накунед, ин танҳо Берлин нест.
Ва инҳо низ ҳамон ҳизбҳоянд, бахусус Ҳизби Сабз, ки талаб карданд, педосексуализм аз ҷиноят бароварда шавад.
Мо ҳоло фарзандонамонро ба хояҳо, парешонии ҷинсӣ ва беэҳтиётии тиббӣ қурбон мекунем.
Ҳоло он чизе дорем, ки онро Насли Алфа меноманд, ки зиёда аз 70 дарсади онҳо ба далели давраи короновирусе, ки мо
маҷбур шудем таҳаммул кунем, аз ҷиҳати равонӣ азоб мекашанд.
ва ин ҳама ба шарофати қарорҳои сиёсатмадорони мост, ки кӯдаконро маҷбур мекунанд рӯзона ҳашт соат ниқоб пӯшанд,
ба онҳо локдаун ҷорӣ мекунанд, таълими фосилавӣ ва изолятсияи иҷтимоиро бар онҳо таҳмил мекунанд.
Ин бешубҳа нишонаи ғамхории давлат барои беҳбудии кӯдакон набуд.
Ин беэътиноӣ нисбати некӯаҳволии кӯдак буд.
Аз ин рӯ, мо мебинем, ки аз равиши аслии қонуни табиӣ, ки масъулияти асосии нигоҳубин ва таълими кӯдаконро
ба дӯши волидон мегузошт, хеле кам чизе боқӣ мондааст.
Давлати назоратӣ ба таври густурда дар ин муносибат дахолат мекунад.
Корона терминус.
Дар ин ҷо мо тавонистем равшан дахолати аз ҳад зиёди давлати ҳимоятгарро дар соҳаи ҳуқуқии кӯдакон ва волидон бубинем.
Ва мо бояд равшан дошта бошем, ки дар ин ҷо чӣ рӯй додааст.
Дар тӯли чор соли охир зарар ва марг қурбонӣ дар оташдони он чизе шудаанд, ки онро «саломатӣ» меноманд.
бар арғами як ҷомеаи комилан фанатикӣ, ки як бутчаи комилан девонаи итоат ба давлат ва саломатиро пайгирӣ карда буд.
Мақомоти конститутсионӣ ва қонунгузор ҳуқуқҳои волидайнро бо нияти пешакӣ заъиф кардаанд.
Аз қонуни табиӣ ҳеҷ чиз боқӣ намондааст.
Ин маънои онро дорад, ки давлат метавонад дар ҳар лаҳза дастрасии бемаҳдуд ба кӯдакро барқарор кунад ва ин дастрасиро
тавассути чораҳои ҷазоӣ нисбати волидон таъмин намояд.
Аммо падару модарӣ ва оилаҳо пешакӣ вуҷуд доранд.
Онҳо ҳатто пеш аз давлат вуҷуд доштанд.
Аз ин рӯ, давлат нисбат ба худи волидон ҳуқуқҳои бештар бар фарзандон надорад.
Аз ин рӯ, дастгирии давлатӣ барои кӯдакон бояд маҳдуд ба ҳолатҳои фавқулодда ва эҷоди муҳити дӯстона барои кӯдакон бошад.
Шаффоф ва комилан фаҳмо аст, ки байни кӯдак ва модар пайванди бунёдӣ ва ҳаётан муҳим вуҷуд
дорад, ки ҳеҷ кас набояд дар он дахолат кунад.
Волидони парасторӣ ҳангоми он ки волидон дигар зинда нестанд ё вақте ки барои кӯдакон
хатарҳои воқеан ҷиддӣ вуҷуд доранд, чизи аҷоибанд.
Ман мехоҳам боз як бор инро таъкид кунам, зеро воқеан баъзе падару модарони парастор низ ҳастанд.
Аммо волидони парастор ҳеҷ гоҳ наметавонанд бо кӯдак пайванди воқеӣ барқарор кунанд.
Шумо метавонед муносибати хуб дошта бошед.
Аммо ин фарқ аст.
Ман ҳоло онро шарҳ медиҳам:
Аз моҳи чоруми ҳомиладорӣ ба баъд ҳуҷайраҳо байни модар ва кӯдак интиқол меёбанд – яъне кӯдак тавассути плацента ва симни шикам
ҳуҷайраҳоро аз модар ба бадани худ мегирад, ва баръакс модар ҳуҷайраҳоро аз кӯдак ба бадани худ мегирад, ки
дар он ҷо онҳо қариб ҳамеша то охири умр боқӣ мемонанд.
Инро микрокимизм меноманд, ки дар асл рух медиҳад.
Кӯтоҳ пеш аз таваллуд зичии ретсепторҳои окситоцин ба таври назаррас меафзояд – инро ёд доштан лозим нест –
ки пайванди модар ва кӯдакро хеле мустаҳкам мекунад.
Пайванди модар ва кӯдак наздиктарин чизест, ки эволютсия ба вуҷуд овардааст ва ҳатто
дар сатҳи кирмҳои заминӣ низ мушоҳида мешавад.
Ман, албатта, инкор намекунам, ки қабули кӯдакон муваффақона сурат мегирад.
Ман имконнопазир намешуморам, ки дар баъзе ҳолатҳои инфиродӣ ҷуфтҳои ҳамҷинс тавонанд
муносибаташонро бомуваффақият пеш баранд.
Аммо баланд бардоштани ин вазъи носолим ба меъёр ва, пеш аз ҳама, партофтани тамоми соҳаи биология, ки ман даҳсолаҳо
умрамро ба он бахшидаам, ба партовгоҳ, ки тақрибан ҳамин кор дар ин ҷо сурат мегирад, комилан нопазир аст.
Намунаи барҷастатарини чораҳое, ки ин муносибатро ба таври қатъӣ мешкананд, ин хориҷ кардани кӯдакон аз хонаҳояшон ё,
ҳадди ақал, аз муҳитест, ки онҳо одатан дар он зиндагӣ мекунанд.
Бо вуҷуди ин дастурҳои возеҳи ҳуқуқӣ, ҳанӯз ҳам, метавон гуфт, ки ҳатто мунтазам ҳолатҳое ҳастанд, ки чораҳои
нигоҳубин аз ҷониби идораҳои ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон ва судҳои оилавӣ мавриди интиқод қарор мегиранд.
Шикоятҳо ҳастанд, ки дар бисёр ҳолатҳо кӯдакон аз оилаҳояшон хеле зуд ҷудо мешаванд, дар ҳоле ки хатаре ҷиддӣ вуҷуд надорад.
Ин одатан барои кӯдакони осебдида таҷрибаҳои травматикӣ ба бор меорад ва табиист, ки эътимоди онҳоро ба идораи
ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон ва низоми дастгирӣ коста мекунад.
Исбот шудааст, ки идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ҷавонони мо медонанд, ки чӣ кор мекунанд, мехоҳам ба шумо инро бигӯям.
Вақте ки кӯдакро аз оила ҷудо мекунанд, онҳо медонанд, ки ин кӯдак сахт ноором хоҳад шуд.
Аммо дар як лаҳза ба идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон чунин қудрати бузург дода шуд, ки он амалан тамоми
низоми мавҷударо ба кор андохта, ҳама чизро бо худ бурд.
Аммо то даме ки идораҳои ҳифзи ҳуқуқи наврасон ин қудрат доранд, онҳо ҳама чизро зери қолин
мекашанд ва додрасҳо низ маҷбур мешаванд амал кунанд.
Агар онҳо бар зидди идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон кор кунанд, дар принсип онҳо қариб наметавонанд инро идома диҳанд.
Пас, мушкили асосӣ худмуттаҳамкунӣ ва манфиатҳои иқтисодии онҳое аст, ки аз он фоида мебинанд.
Ин ба сиёсатмадорон низ дахл дорад, метавонам ба шумо бигӯям, зеро сиёсатмадорон одатан дар кумитаи некӯаҳволии ҷавонон
менишинанд ва дар он ҷо ҳуқуқи сухан доранд, мақомот, яъне идораҳои некӯаҳволии ҷавонон, ва пеш аз ҳама операторони хона.
Ва онҳо бовар доранд, ки ҳифзи кӯдакон беҳтарин дар берун аз оилаи биологӣ таъмин мешавад.
Ва вақте ки кӯдакон бидуни ягон далели воқеӣ ба таври пешгирикунанда гирифта мешаванд, барои ман ин ҷиноят аст.
Чуноне ки мо имрӯз шунидем, мурофиаҳо дар суди оилавӣ барои омма боз нестанд.
Аз ин рӯ, тарафҳои даргир метавонистанд ҳар чи мехостанд бовар кунанд.
Он ҳеҷ гоҳ берун намеояд.
Ва кӣ аз онҳо омода аст иқрор кунад, ки муддати тӯлонӣ хато кардааст?
Мутаассифона, як низоми дурӯғҳо роҳандозӣ мешавад.
Ҳарчанд судҳои оилавӣ тибқи моддаи 138-и Кодекси мурофиаи шаҳрвандии Олмон (ZPO) вазифадоранд ҳақиқатро
муайян кунанд, даъвоҳои воқеии бардурӯғ баррасӣ намешаванд.
Фақат тасаввур кун.
Дар судҳои оилавӣ одатан гувоҳиҳо ҳузур надоранд.
Ин маънои онро дорад, ки дар назди судҳои оилавии Олмон низ ягон шоҳид даъват намешавад.
Пас агар шумо бигӯед: «Аммо ӯ метавонад тасдиқ кунад, ки ман ин корро накардаам», ӯро даъват нахоҳанд кард.
Кӯдакон ояндаи мост.
Кӯдакон инсонҳое ҳастанд, ки аз муносибати наздик байни мард ва зан ба вуҷуд меоянд ва танҳо байни мард ва зан.
Ва танҳо кӯдакон аз лаҳзаи офаринишашон дар маркази интизориҳои илоҳӣ аз нигоҳи рӯҳӣ қарор доранд.
Ман барои беҳбудии фарзандони азизамон мубориза мебарам, зеро ман ҳамаи кӯдаконро дӯст медорам.
Онҳо одамони хурди дурахшон ҳастанд, ки ба образи Худо офарида шудаанд.
Ман чашмони дурахшони онҳоро дӯст медорам ва фикр мекунам, ки кӯдакон ба модару падаре ниёз доранд, ки
барои онҳо дастрас бошанд, то онҳо воқеан рушд кунанд.
Дар ин бора мо чӣ кор карда метавонем?
Мо барои оянда чӣ кор карда метавонем?
Зеро, дар ниҳоят, ҳеҷ кадоме аз мо калонсолон воқеан аҳамият намедиҳанд.
Кӯдакон ҳар рӯз азоб мекашанд.
Кӯдакон ҳар рӯз нобуд мешаванд.
Мо чӣ кор кунем?
Имкониятҳои мо дар куҷоянд?
Зеро, масалан, 9 июн интихоботи Аврупоӣ дорем.
Мо дар ин ҷо чӣ кор мекунем?
Ин саволи ман буд, зеро он дард мекунад.
барои мо ҳамчун калонсолон, барои волидон ва ниҳоятан низ барои кӯдакон.
Мо аз моҳи июни соли 2024 бо онҳое, ки аз ин ҳодисаҳо зарар дидаанд, оғоз ба сохтани видеодокументалҳо мекунем ва
ҳуҷҷатҳоро нашр хоҳем кард, то далелҳоро нишон диҳем ва моро ҳамчун назариячиёни табаддулот рад накунанд.
Абсолютан ҷолиб аст, ки чӣ гуна додгоҳҳо кор мекунанд, ва фаҳмо аст, ки онҳо, мисли шайтон аз оби муқаддас
метарсад, аз он метарсанд, ки амалҳои беасос ва ғайриқонунии онҳо ба ин шакл сабт мешаванд.
Номи ҷинояткорон бояд ошкор карда шавад.
Мо аллакай онро пештар доштем.
Номи коршиносон бояд ошкор карда шаванд.
Номи доварон бояд ошкор карда шавад.
Бале, албатта, мо бояд таълим диҳем ва ҳама бояд шабакаи алоқаҳоро бунёд кунем.
Ин нуқтаи асосӣ аст.
Ва мо наметавонем дар ҳар ҷо ин қадар сарварон дошта бошем; ба ҷои ин, ҳама бояд тавонанд якҷоя кор кунанд ва
набояд ҳар кас фикр кунад: «Ман аз дигарон хеле беҳтар ҳастам.»
Ин мушкили калон аст.
Онҳое, ки пули зиёд доранд, инро аз дер боз дарк кардаанд ва ҳамин тавр амал мекунанд.
Аммо ҷамъиятҳои хурд ва монанди онҳо ҳамеша мехоҳанд ба таври ягон роҳ сарвар шаванд.
Ин мисли ҳизбҳои сиёсӣ аст.
Ҳар кас мехоҳад кори худро нигоҳ дорад, новобаста аз он ки дар он чӣ қадар хуб аст.
Ман танҳо мехостам онро кӯтоҳ зикр кунам.
Оштигарӣ зарур аст.
Қурбониёни ин сиёсат бояд барқарор карда шаванд.
Ҷинояткорон бояд ҷазо гиранд.
Сарҳадгузариҳои охирин бояд тавассути таълими густурда, махсусан байни аҳолии умумӣ, ки аз
вазъият комилан бехабаранд, пешгирӣ карда шаванд.
Бояд духтурон, кормандони мактаб, маъмурон, додрасон, прокурорҳо ва полис бошанд, ва бояд муассисаҳои мустақил таъсис дода
шаванд, то афкори паҳнкардаи сиёсатмадоронро баррасӣ кунанд.
Ва мо бояд ба ин муқобил шавем; набояд ба фарзандонамон иҷозат диҳем, ки барои ин бутҳо аз оташ гузаранд.