Sa Alemanya, sistematikong pinaghiwalay o inilalayo ang mga bata sa kanilang mga ina o ama ng mga hukuman sa pamilya at
mga tanggapan ng kapakanan ng kabataan batay sa maling impormasyon, at sa ilang kaso ay sapilitang dinudukot.
Upang mabigyan ng boses ang mga naapektuhan, nagdaos ang samahang "AXION Resist" ng isang press symposium
noong ika-3 ng Mayo ngayong taon sa paksang "Mga Bata at Pagkakaugnay bilang mga Target".
Alam mo ba na sa Alemanya, 80,000 hanggang 90,000 na mga bata ang inaalis sa kanilang mga
magulang bawat taon, madalas nang hindi na maibabalik?
Alam mo ba na ang mga batang refugee ay naging tanyag na target ng mga tanggapan para sa kapakanan ng kabataan, habang ang
kanilang mga magulang, na kulang sa kasanayan sa wika at kaalaman sa batas, ay napipilitang manatili nang walang magawa?
Alam mo ba na ang German Federal Centre for Health Education (BZgA) ay nakabuo ng "Mga Pamantayan para sa Edukasyong
Sekswalidad sa Europa" sa pakikipagtulungan sa WHO? At na ito ay walang hiya nang naghahanda sa
mga bata para sa mga pag-atake ng mga pedopilya?
Ang kapakanan ng mga bata at ang mga konsepto ng proteksyon ay mga terminong hindi na maaaring gamitin nang malaya ngayon.
Sa kabaligtaran, mas higit pa kaysa dati nilang hinihingi na tugunan natin kung paano sila ginagamit.
Kung ang mga silid para sa paggalugad ng katawan sa mga sentro ng pangangalaga sa bata ay dapat magsilbing paraan upang maiwasan
ang pang-aabuso, kung ang maagang edukasyon sa mga bata tungkol sa pagkakaiba-iba ng kasarian ay dapat magtaguyod ng pagtitiis,
kung ang mga pagsasanay militar sa mga paaralan ay dapat magpasigla ng diwa ng kapayapaan, kung gayon ay may
agarang pangangailangan para sa tunay na kontra-edukasyon, na nagsisimula ngayon sa simposyum ng AxionResist.
Hanggang ngayon, ang pangunahing media ay nagbibigay lamang ng payak na paglalarawan sa oras ng pagsasahimpapawid
kapag ang mga mamamayang sumusunod sa batas ay natutulog na.
Ngunit dito, mahalagang manatiling gising ang iyong mga mata!
Bawat taon, ipinagdiriwang namin ang Pandaigdigang Araw ng mga Bata tuwing ika-2 ng Setyembre. Lahat kami ay napakasaya,
at inia-anunsyo ng ministeryo ang mga kahanga-hangang slogan at palagi nitong inuulit ang parehong mga parirala.
Ang katotohanan ng buhay ay lubhang naiiba kaysa sa ipinapahayag ng ating mga Kataas-taasang Hukuman at ng mga hukuman sa Europa.
Ang estado ay may tungkuling lumikha ng mga regulasyon na nakapagpapalago ng ugnayang pampamilya at
dapat magsagawa ng mga hakbang na nagpapahintulot sa mga tao na mabuhay nang magkakasama.
Ang nararanasan natin ay mga hakbang na sumisira at nagwawasak sa ugnayan ng pamilya.
Isang lipunang hindi pinapansin at lumalaban sa pagmamahal ng ina, na nagdudulot ng pagkasira, pagkasira,
pagiging mabagsik, pagpapahina ng isip, at iyan mismo ang nakikita natin sa Alemanya.
Ang terminong "pinakamabuting interes ng bata" ay paulit-ulit na lumalabas dito.
Kapag naririnig natin ang pariralang ito, hindi natin maiwasang mangilabot, dahil kapag pinag-uusapan ng
mga tao ang "pinakamabuting interes ng bata," kadalasan ay kabaligtaran ang kinalabasan.
Ang layunin ay magdulot ng pinakamalaking pinsala sa bata.
Ang mga bata ay walang depensa at kayang tiisin ang napakarami.
Ito ang mga karaniwang pahayag na sinasabi ni Dr. Andrea Christidis.
Kaya, lahat ng sinasabing proteksyon sa bata—nabanggit ko na ang SOS Children's Villages.
May ulat ng imbestigasyon sa Internet na ibinigay ko rin bilang link sa ibaba.
160 bata ang sekswal na inabuso, ginahasa, at nabuntis pa sa SOS Children's Villages, kung saan isinagawa ang mga aborsyon.
At patuloy pa ring humihingi ng donasyon ang SOS Children's Villages, na talagang nagpapasuka sa akin, masasabi ko.
Kailangan nating tumigil sa palaging paniniwala na ang estado ay laging nagnanais ng pinakamabuti para sa atin.
Karaniwan, hindi pinapahalagahan ng estado ang aming pinakamabuting interes, dahil, gaya ng alam mo,
gusto lang nito ang pinakamabuti para sa amin, at iyon ay ang aming pera at ang aming mga anak.
Ang klasikong kasong ito noong 2018 tungkol sa matagal na pang-aabusong sekswal sa isang kamping, sa isang sira-sirang
ari-arian na may karabana, ay nagdulot na dalhin ng serbisyong panlipunan ang mga bata sa isang
ama-tagapag-alaga na muling inabuso sila, habang ang mga serbisyong panlipunan ang nagbibigay ng sariwang karne.
Kalokohan iyan.
Sinimulan ng komite ng imbestigasyong parlamentaryo ang gawain nito noong Marso, at labis akong nagnanais malaman kung ano ang
magiging kinalabasan nito, dahil itatampok nito ang pananagutan ng mga tanggapan para sa kapakanan ng
kabataan, ng mga hukom, ng mga hukom sa hukuman pangkabataan, at ng mga serbisyong panlipunan.
Sa batas pampamilya, walang mosyon para sa pag-atras laban sa mga empleyado ng tanggapan para sa
kapakanan ng kabataan o laban sa mga legal na kinatawan.
Kaya sinasabing palagi silang gumagana nang tama, hindi sila matatablan.
Ang mga kaso ng kustodiya ng bata ay hindi nagbibigay ng proteksyon sa bata, maliban sa napakakaunti at bihirang mga kaso.
Ang mga pag-aaral ni Dr. Helmut Kentler, na sa loob ng mahigit 30 taon ay nakipagtulungan sa mga tanggapan ng
kapakanan ng kabataan sa buong Alemanya upang ilagay ang mga bata sa mga kriminal na pedopilya, ay nabanggit na.
Dati silang mga empleyado ng tanggapan para sa kapakanan ng kabataan, ngunit ngayon ay mga tagapamahala na sila at patuloy pa
ring nagtatrabaho sa mga tanggapan para sa kapakanan ng kabataan.
At ang mga pangalan mula sa mga imbestigasyon ng Kentler, na mariing pinuna ng mga imbestigador,
i.e. ng mga mananaliksik, ay pinananatiling lihim.
Ibig sabihin nito ay pinapayagan ang mga tao na gawin ito sa pahintulot ng ating estado;
kung hindi, ibubunyag ang mga pangalang ito.
Ladies and gentlemen, sa loob ng maraming, maraming dekada, sinanay ng masamang espiritung ito ang maraming
lodge at gones sa mga unibersidad, institusyon, at kung saan pa man, Diyos lang ang nakakaalam.
At lahat ng narito ngayon na paulit-ulit lang ang sinasabi ay magkakatulad.
Hindi ako nagulat.
Nagulat ako na kahit papaano ay malinaw na inihayag ng Unibersidad ng Bielefeld kung ano ang
sitwasyon: kriminal ang lahat ng ito at wala nang iba pa.
At ginawa nito iyon sa dalawang ulat ng eksperto.
Ito ay isang pedosekswal na network na sumasaklaw sa mga institusyong pang-agham.
Hindi lang ito Berlin, tandaan mo, hindi lang ito Berlin.
At kabilang din dito ang mga partidong ito, lalo na ang Green Party, na humiling ng
pag-alis ng kriminalisasyon sa paedosexualidad.
Sa kasalukuyan, iniaalay natin ang ating mga anak sa mga pantasya, sekswal na pagbaluktot, at medikal na kapabayaan.
Ang meron tayo ngayon ay isang Henerasyong Alpha, na mahigit 70 porsyento sa kanila ay may mental na paghihirap
dahil sa panahong coronavirus na kinailangan nating tiisin.
at dahil sa mga desisyon ng ating mga pulitiko na pilitin ang mga bata na magsuot ng maskara nang walong oras
kada araw, na ilagay sila sa mga lockdown, sa distance learning, at sa sosyal na pag-iisa.
Tiyak na hindi ito palatandaan ng pagmamalasakit ng estado sa kapakanan ng mga bata.
Iyon ay pagwawalang-bahala sa kapakanan ng bata.
Kaya nakikita natin na kakaunti na lamang ang natitira sa orihinal na pamamaraan ng natural na batas, na
inilagay sa mga magulang ang pangunahing responsibilidad sa pag-aalaga at pag-edukar sa mga bata.
Malawakang nakikialam ang estadong pangmamanman sa ugnayang ito.
Tanggapan ng Corona.
Dito ay malinaw nating nakita ang labis na paglabag ng estado bilang tagapangalaga sa legal na saklaw ng mga bata at magulang.
At dapat tayong maging malinaw tungkol sa kung ano ang nangyari rito.
Sa nakalipas na apat na taon, isinakripisyo ang pinsala at kamatayan sa dambana ng tinatawag na kalusugan.
sa dambana ng isang lubusang fanatikong lipunan na hinangad ang isang lubusang baliw na
diyos-diyosan ng pagsunod sa estado at kalusugan.
Sinadya ng mga konstitusyonal at lehislatibong awtoridad na pahinain ang mga karapatan ng mga magulang.
Walang natitira sa batas ng kalikasan.
Ibig sabihin nito ay maaaring makuha ng estado muli ang walang limitasyong access sa bata anumang oras, at
ipatutupad ang access na ito sa pamamagitan ng mga parusang hakbang laban sa mga magulang.
Ngunit ang pagiging magulang at ang mga pamilya ay nauna nang umiiral.
Umiral sila bago pa man ang estado.
Kaya't ang estado ay walang mas dakilang karapatan sa mga bata kaysa sa kanilang mga magulang.
Dapat samakatuwid na limitahan ang suporta ng estado para sa mga bata sa mga emerhensiya at sa
paglikha ng isang kapaligirang magiliw sa bata.
Malinaw na malinaw at lubos na nauunawaan na mayroong isang pangunahing at napakahalagang ugnayan sa
pagitan ng anak at ina na hindi dapat guluhin ng sinuman.
Ang mga magulang na tagapag-alaga ay isang napakagandang bagay kapag ang mga magulang ay hindi na nabubuhay
o kapag may tunay at malubhang panganib sa mga bata.
Nais kong bigyang-diin ito muli, dahil mayroon ding ilang tunay na kahanga-hangang mga foster parents.
Ngunit hindi kailanman makabubuo ng ugnayan sa isang bata ang mga magulang na nag-aalaga.
Maaari kang magkaroon ng mabuting relasyon.
Ngunit iyon ay isang pagkakaiba.
Ipapaliwanag ko na ito ngayon:
Simula sa ika-apat na buwan ng pagbubuntis, may paglilipat ng mga selula sa pagitan ng ina at ng anak – sa madaling salita,
tumatanggap ang anak ng mga selula mula sa ina sa pamamagitan ng inunan at pusod papunta sa kanyang katawan, at kabaliktaran,
tumatanggap naman ang ina ng mga selula mula sa anak papunta sa kanyang katawan, kung
saan halos palagi itong nananatili habang buhay.
Tinatawag itong microchimerism, na talagang nangyayari.
Sandaling bago ipanganak, ang densidad ng mga receptor ng oxytocin ay tumataas nang malaki – hindi mo na kailangang
tandaan ito – na lubos na nagpapalakas ng ugnayan ng ina at anak.
Ang ugnayan ng ina at anak ang pinakamalapit na bagay na nalikha ng ebolusyon, na matutukoy pa sa antas ng mga bulati.
Hindi ko isinasantabi, siyempre hindi ko isinasantabi, na may mga matagumpay na pag-aampon.
Hindi ko isinasantabi ang posibilidad na may ilang magkaparehang magkaparehong kasarian na
nagagawa itong magtagumpay sa ilang indibidwal na kaso.
Ngunit ang ituring na normal ang depektibong kalagayang ito at, higit sa lahat, itapon ang buong larangan ng biyolohiya, na
aking inialay ang buhay sa loob ng mga dekada, sa basurahan—na halos iyon ang ginagawa rito—ay hindi katanggap-tanggap.
Ang pinaka-kapansin-pansing halimbawa ng mga hakbang na nagdudulot ng radikal na pagputol sa ugnayang ito ay ang
pag-alis ng mga bata mula sa kanilang mga tahanan o, sa anumang kaso, mula sa kapaligirang karaniwan nilang tinitirhan.
Sa kabila ng malinaw na mga legal na alituntunin, may mga kaso pa rin, marahil nang regular, masasabi pa nga, kung
saan kinokritika ang pag-aalaga ng mga opisina ng kapakanan ng kabataan at ng mga hukuman sa pamilya.
May mga reklamo na sa maraming kaso ay mabilis na inilalayo ang mga bata sa kanilang pamilya nang walang matinding panganib.
Karaniwang nagdudulot ito ng traumatikong karanasan sa mga batang apektado at likas na sumisira sa kanilang tiwala sa
tanggapan ng kapakanan ng kabataan at sa sistema ng suporta.
Napatunayan na alam ng aming mga opisina para sa kapakanan ng kabataan ang kanilang ginagawa, nais kong sabihin iyan sa iyo.
Kapag inalis nila ang isang bata mula sa pamilya, alam nila na magiging labis na gulong ang bata.
Sa isang punto, gayunpaman, binigyan ang tanggapan para sa kapakanan ng kabataan ng napakalaking kapangyarihan na
halos pinagalaw nito ang buong sistema at hinihigop ang lahat.
Ngunit hangga't may kapangyarihang ito ang mga tanggapan para sa kapakanan ng kabataan, itatago nila ang lahat sa
ilalim ng alpombra, at mapipilitan ding kumilos ang mga hukom.
Kung lalaban sila sa opisina ng kapakanan ng kabataan, mahihirapan silang panindigan iyon sa prinsipyo.
Kaya, ang pangunahing problema ay ang paniniwalang-sarili at ang mga kalamangan sa ekonomiya ng mga kumikita.
Kasama rito ang mga pulitiko, masasabi ko iyan dahil karaniwang nakaupo ang mga pulitiko sa komite para sa kapakanan ng kabataan
at may boses doon, pati na rin ang mga awtoridad, partikular ang mga tanggapan ng kapakanan ng kabataan, at
higit sa lahat ang mga tagapamalakad ng mga tahanan.
At naniniwala sila na ang pinakamabisang paraan ng proteksyon sa bata ay makakamit sa labas ng biyolohikal na pamilya.
At kapag inalis nang pansamantala ang mga bata nang walang totoong ebidensya, itinuturing ko iyon na isang krimen.
Tulad ng ating narinig ngayon, ang mga pagdinig sa hukuman pangkabataan ay hindi bukas sa publiko.
Kaya't maaaring maniwala ang mga partidong kasangkot sa anumang gusto nila.
Hindi ito kailanman lumalabas.
At sino sa kanila ang handang aminin na sila ay nagkamali nang matagal?
Sa kasamaang palad, inilulunsad ang isang sistema ng mga kasinungalingan.
Bagaman may tungkulin ang mga hukuman sa pamilya na alamin ang katotohanan alinsunod sa Seksyon 138 ng German
Code of Civil Procedure (ZPO), hindi sinusuri ang mga hindi totoo na pahayag ng katotohanan.
Isipin mo nga iyon.
Sa mga hukuman ng pamilya, karaniwang walang ebidensya mula sa mga saksi.
Ibig sabihin nito ay hindi rin tinatawag na humarap sa mga hukuman pampamilya sa Alemanya ang mga saksi.
Kaya kung sasabihin mo, "Pero maaari niyang patunayan na hindi ko ito ginawa," hindi siya tatawagin.
Ang mga bata ang ating kinabukasan.
Ang mga bata ay mga taong nabubuo mula sa isang malalim na relasyon sa pagitan ng isang lalaki at isang babae, at
tanging sa pagitan ng isang lalaki at isang babae lamang.
At ang mga bata lamang ang nasa espiritwal na sentro ng banal na inaasahan mula sa sandali ng kanilang paglikha.
Lumalaban ako para sa kapakanan ng ating mga minamahal na bata dahil mahal ko ang lahat ng mga bata.
Sila ay mga maliit na taong napakatalino, nilikha ayon sa larawan ng Diyos.
Mahal ko ang kanilang maliwanag na mga mata, at sa tingin ko ay kailangan ng mga bata ng nanay at
tatay na laging naroroon upang tunay silang umunlad.
Ano ang magagawa natin tungkol dito?
Ano ang maaari nating gawin para sa hinaharap?
Dahil, sa huli, wala naman talagang pakialam sa atin ang mga matatanda.
Ang mga bata ay nagdurusa araw-araw.
Ang mga bata ay winawasak araw-araw.
Ano ang gagawin natin?
Nasaan ang ating mga pagkakataon?
Dahil, halimbawa, sa ika-9 ng Hunyo ay may halalan sa Europa.
Ano ang ginagawa natin dito?
Iyon ang tanong ko, dahil masakit.
para sa atin bilang mga nasa hustong gulang, para sa mga magulang, at sa huli para rin sa mga bata.
Magsisimula kaming gumawa ng mga video dokumentaryo kasama ang mga naapektuhan ngayong buwan, simula Hunyo 2024, at
ilalathala namin ang dokumentasyon upang maipakita namin ang ebidensya at hindi kami ituring na mga teoryang konspirasyon.
Napaka-interesante obserbahan kung paano gumagana ang mga hukuman, at nagiging malinaw na kinatatakutan nila, gaya ng
kinatatakutan ng demonyo ang banal na tubig, na ang kanilang mga walang katuturan at labag sa
batas na kilos ay idodokumento sa ganitong paraan.
Dapat ilahad ang mga pangalan ng mga salarin.
Nakuha na namin ito kanina.
Dapat ibunyag ang mga pangalan ng mga eksperto.
Dapat ilahad ang mga pangalan ng mga hukom.
Oo, kailangan nating magturo, siyempre, at makipag-ugnayan sa isa't isa.
Iyon ang pangunahing punto.
At hindi talaga natin maaaring magkaroon ng napakaraming pinuno sa bawat sulok; sa halip, dapat magtulungan ang lahat, at hindi
dapat iniisip ng bawat isa na, "Mas mahusay ako kaysa sa iba."
Malaking problema iyon.
Matagal nang napagtanto ng mga may maraming pera ito, at ganyan nila ito ginagawa.
Ngunit ang maliliit na samahan at iba pa ay palaging gustong maging pinuno sa anumang paraan.
Parang sa mga partidong pampulitika.
Lahat ay gustong magkaroon ng kanilang trabaho, kahit gaano pa sila kagaling dito.
Gusto ko lang itong banggitin nang maikli.
Kinakailangan ang pagkakasundo.
Ang mga biktima ng patakarang ito ay dapat ma-rehabilitate.
Dapat parusahan ang mga salarin.
Ang mga kamakailang labis na kilos ay dapat pigilan sa pamamagitan ng malawakang edukasyon, lalo na sa pangkalahatang
publiko na lubos na walang alam tungkol sa sitwasyon.
Dapat may mga doktor, kawani ng paaralan, mga administrador, mga hukom, mga tagausig, at mga pulis, at dapat ring
lumikha ng mga independiyenteng institusyon upang suriin ang mga opinyong ipinapamahagi ng mga politiko.
At kailangan nating tutulan ito; hindi natin dapat hayaan ang ating mga anak na
dumaan sa apoy para sa mga diyus-diyosan na ito.