אין דײַטשלאַנד ווערן קינדער סיסטעמאַטיש אָפּגעשיידט אָדער איזאָלירט פֿון זייערע מוטערס אָדער פֿאָטערס דורך משפּחה־געריכטן
און יוגנט־וועלפֿאַר־ביוראָען אויף דער באַזע פֿון פֿאַלשע אינפֿאָרמאַציע, אין עטלעכע
פאַלן אפילו מיט געצווונגענע אַרויסנעמען.
צו געבן די באַטראָפֿענע אַ שטימע, האָט די אַסאָציאַציע "אַקשיאָן רעסיסט" דעם 3טן מײַ דעם יאָר געהאַלטן אַ פּרעס־סימפּאָזיום
אויף דער טעמע: "קינדער און צוגעבונדנקייט ווי צילן".
צי האָסטו געוואוסט אַז אין דײַטשלאַנד ווערן יעדן יאָר 80,000 ביז 90,000 קינדער פֿון
זייערע עלטערן אַוועקגענומען, אָפֿט אומצוריקקערלעך?
צי האָסטו געוואוסט אַז פליטהילכער קינדער זענען געוואָרן אַ פּאָפּולערע ציל פֿאַר די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס,
בשעת זייערע עלטערן, אָן שפּראַך־קענטענישן און געזעץ־וויסן, קענען נאָר הילפֿלאָז צוקוקן?
צי האָסטו געוויסט אַז דער דײַטשער פֿעדעראַלער צענטער פֿאַר געזונטהייט־בילדונג (BZgA) האָט אין צוזאַמענאַרבעט מיט דער WHO
אַנטוויקלט "סטאַנדאַרטן פֿאַר סעקס־בילדונג פֿאַר קינדער אין אייראָפּע"? און אַז דערמיט
גרייט ער זיי אָן בושה פֿאַר פּעדאָפֿיל־אַנגריפֿן?
די געזונטהייט און שוץ־קאָנצעפּטן זענען טערמינען וואָס הײַנט קען מען ניט מער אַזוי פֿרײַ אָנרופן.
פּונקט דערקעגן פֿאָדערן זיי מער ווי קיינמאָל, אַז מיר זאָלן באַהאַנדלען ווי מען ניצט זיי.
אויב די גוף־אויספֿאָרשונג־צימערן אין קינדער־טאָג־צענטער זאָלן דינען דעם ציל צו פאַרמיידן מיסברויך, אויב די ערשטע קינדער־בילדונג
וועגן געשלעכט־פֿאַרשיידנקייט זאָל פֿאַרבעסערן טאָלעראַנץ, אויב מיליטערישע איבונגען אין שולן זאָלן פֿאַרשטאַרקן אַ גײַסט פֿון
שלום, דאַן איז דאָ אַ דרינגנדיקער נויט פֿאַר אַ אמתדיקער קעגנבילדונג, וואָס הייבט הײַנט אָן מיטן AxionResist סימפּאָזיום.
ווייל ביז הײַנט צושטעלן די הויפּטשטראם־מעדיע בלויז אַ פּשוטלעכע אויפֿפֿירונג אין
בראָדקאַסט־צײַטן, ווען געזעץ־האַלטנדיקע בירגערס שוין שלאָפֿן.
אָבער דאָ איז וויכטיק צו האַלטן די אויגן אָפֿן!
יעדער יאָר פֿײַערן מיר דעם וועלט־קינדער־טאָג דעם 2טן סעפּטעמבער. מיר אַלע זײַנען זייער פריילעך, און דער מיניסטעריום מעלדט
ווונדערלעכע סלאָגאַנז און שטענדיק ווידערהאָלט די זעלבע פֿראַזעס.
די רעאַליטעט פֿון לעבן קוקט דראַמאַטיש אַנדערש ווי וואָס אונדזערע העכסטע געריכטן און די אייראָפּעישע געריכטן פּראָקלאַמירן.
דער שטאַט איז מחויב צו שאַפֿן רעגולאַציעס וואָס העלפֿן אַנטוויקלען משפּחה־בינדן, און מוז נעמען
מיטלען וואָס דערמעגלעכן מענטשן צו לעבן צוזאַמען.
וואָס מיר דערלעבן זענען מיטלען וואָס אויפֿלייזן און פֿאַרניכטן משפּחה־בינדערונגען.
אַ געזעלשאַפֿט וואָס איגנאָרירט און קעמפֿט קעגן מוטערלעכער ליבע, וואָס דעגענערירט, דעגענערירט, ברוטאַליזירט, סטאַפּיפיצירט,
און דאָס איז פּונקט וואָס מיר ליידער זעען אין דײַטשלאַנד.
דער טערמין "בעסטע אינטערעסן פֿון דעם קינד" דערשיינט דאָ ווידערהאָלט.
ווען מיר הערן דעם אויסדרוק, קענען מיר זיך נישט העלפֿן צו קרינגען, ווײַל ווען מענטשן רעדן וועגן "די בעסטע
אינטערעסן פֿון דעם קינד", איז דער אומקערט בדרך־כלל דער סוף.
דער ציל איז צו פאַרשאַפֿן מאַקסימאַלן שאָדן דעם קינד.
קינדער זענען אומבאַשיצט און קענען אויסהאַלטן אַ סך.
דאָס זענען טיפּישע אויסזאָגן פֿון ד״ר אַנדרעאַ קריסטידיס.
אַזוי, אַלע די געמיינטע קינדער־שוץ — איך האָב שוין דערמאָנט די SOS קינדער־דאָרפֿער.
עס איז אַן אויספֿאָרשונג־באַריכט אויפֿן אינטערנעץ, וואָס איך האָב אויך צוגעשטעלט ווי אַ לינק אונטן.
160 קינדער זענען געשלעכט־מיסבראַכט, געוואַלדיקט און אפילו טראָגעדיק געמאַכט געוואָרן אין SOS קינדער־דאָרפֿער,
וווּ דערנאָך זענען דורכגעפֿירט געוואָרן אַבאָרציעס.
און SOS קינדער־דאָרפֿער בעטן נאָך שטענדיק פֿאַר נדבֿות, וואָס מאַכט מיר טאַקע שלעכט, מוז איך זאָגן.
מיר דאַרפֿן זיך אָפּווײַזן פֿון דעם שטענדיקן גלויבן, אַז די רעגירונג וויל שטענדיק דאָס בעסטע פֿאַר אונדז.
דער שטאַט האָט געוויינטלעך נישט אונדזער בעסטע אינטערעסן אין זינען, ווײַל, ווי איר ווייסט, ער וויל נאָר וואָס איז בעסטער
פֿאַר אונדז, און דאָס איז אונדזער געלט און אונדזער קינדער.
דער קלאַסישער פאַל פֿון 2018 וועגן יאָרן פֿון סעקסועלער אַבוס אין אַ קעמפּינג־אָרט, אין אַ פאַרפאַלענעם גרונטשטיק מיט אַ
קאַראַוואַן, האָט געזען ווי קינדער זענען גענומען געוואָרן דורך דעם יוגנט־וועלפֿער־אָפיס צו אַ פֿאָסטער־טאַטע,
וואָס האָט זיי דאָרט סעקסועלער אַבוסירט, בשעת דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס האָט צוגעשטעלט פריש פלייש.
דאָס איז אַבסורד.
דער פּאַרלאַמענטאַרישער אויספֿאָרשונג־קאָמיטעט האָט אָנגעהויבן זײַן אַרבעט אין מאַרץ, און איך בין זייער נייגעריק צו זען וואָס
דער רעזולטאַט וועט זײַן, ווײַל ער וועט אונטערשטרײַכן די אחריות פֿון די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס,
ריכטער, משפּחה־ריכטער און געזעלשאַפֿטלעכע דינסטן.
אין משפּחה־רעכט איז ניטאָ קיין בקשה צו אָפּזאָגן זיך קעגן מיטאַרבעטער פֿון דער
יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיס אָדער קעגן לעגאַלע פֿאָרשטייער.
אַזוי זאָגט מען אַז זיי אַרבעטן שטענדיק ריכטיק, זיי זענען אומגערירט.
קינדער־אַנטפֿירונגען פאָרשלאָגן נישט קינדער־שוץ, חוץ אין זייער ווייניק און זייער זעלטן פאַלן.
די שטודיעס פֿון ד״ר העלמוט קענטלער, וואָס במשך איבער 30 יאָר האָט מיט יוגנט־וועלפֿאַר־אָפיסן אין גאַנץ
דײַטשלאַנד געאַרבעט צו פּלאַצירן קינדער בײַ פּעדאָפֿיל־קרימינאַלן, זענען שוין דערמאָנט געוואָרן.
זיי זענען געווען אָנגעשטעלטע אין די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָען, אָבער איצט זענען זיי מאַנאַגערס
און אַרבעטן נאָך אין די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָען.
און די נעמען פֿון די קענטלער־אונטערזוכונגען, וואָס די אונטערזוכער, דאָס הייסט די פֿאָרשער, שטאַרק
קריטיקירט האָבן, ווערן געהאַלטן אונטער דער דעקע.
דאָס מיינט אַז מענטשן מעגן דאָס טאָן מיט דער צוזימונג פֿון אונדזער שטאַט, אַנדערש וואָלטן די נעמען אַנטפּלעקט געוואָרן.
פרויען און הערן, פֿאַר פילע, פילע דעקאַדעס האָט דער בייזער גייסט געלערנט פילע לאָדזשעס און גאָונס אין
אוניווערסיטעטן, אינסטיטוטן און גאָט ווייסט וווּ נאָך.
און אַלע וואָס זענען הײַנט דאָ און פּאַפּאַגאַירן די זעלבע זאַך, זענען אַלע געשניטן פֿון דעם זעלבן שטאָף.
איך בין נישט איבערראַשט.
איך בין איבערראַשט אַז די אוניווערסיטעט ביילעפעלד האָט לפחות קלאָר אויסגעדריקט וואָס די סיטואַציע איז:
אַז דאָס גאַנצע איז קרימינעל און גאָרנישט אַנדערש.
און עס האָט דאָס געטאָן אין צוויי עקספּערטן־ריפּאָרטן.
דאָס איז אַ פּעדאָסעקסועלער נעצווערק וואָס שפּאַנט וויסנשאַפֿטלעכע אינסטיטוציעס.
דאָס איז נישט נאָר בערלין, פֿאַרשטייסטו, דאָס איז נישט נאָר בערלין.
און דאָס זענען אויך די פּאַרטייען, בפרט די גרינע פּאַרטיי, וואָס האָבן געפֿאָדערט די דעקרימינאַליזאַציע פֿון פּעדאָסעקסואַליטעט.
מיר קרבן איצט אונדזערע קינדער צו פֿאַנטאַזיעס, סעקסועלער פּערווערסיעס און מעדיצינישע מאַלפּראַקטיס.
וואָס מיר האָבן איצט איז אַ "גענעראַציע אַלפֿאַ", פֿון וועלכער איבער 70 פּראָצענט זענען נפֿשיש צעטערט צוליב דער
קאָראָנאַווירוס־תּקופֿה וואָס מיר האָבן געמוזט אויסצוהאַלטן.
און אַ דאַנק די באַשלוסן פֿון אונדזערע פּאָליטיקער צו מאַכן קינדער טראָגן מאַסקעס אַכט שעה אַ טאָג, זיי אונטערצוווירפֿן
צו לאַקדאַונס, צו דיסטאַנץ־לערנען און סאָציאַלער איזאָלאַציע.
דאָס איז זיכער נישט געווען קיין צייכן פֿון דער זאָרג פֿון דער מדינה פֿאַרן וווילזײַן פֿון קינדער.
דאָס איז געווען אַן איגנאָרירן פֿון דעם קינדס וווילזײַן.
מיר קענען דעריבער זען אַז ווייניק איז געבליבן פֿון דער אָריגינעלער צוגאַנג צום נאַטירלעכן געזעץ, וואָס האָט געגעבן די עלטערן
די הויפּט־פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט צו זאָרגן און דערציִען קינדער.
דער איבערוואכונגס־שטאַט מישט זיך מאַסיוו אַרײַן אין דער באַציִונג.
קאָראָנאַ סוף־שטאַנציע.
דאָ האָבן מיר קלאָר געזען די איבערגעטריבענע איבערשרײַבונג פֿון דער שוץ־שטאַט אין דער לעגאַלער ספֿערע פֿון קינדער און עלטערן.
און מיר מוזן זײַן קלאָר וועגן וואָס דאָ איז געשען.
אין די לעצטע פיר יאָר זענען שאָדן און טויט געקאָרבן געוואָרן אויף דעם מזבח פֿון וואָס מען רופֿט געזונטהייט.
אויפֿן מזבח פֿון אַ גאָר פֿאַנאַטישער געזעלשאַפֿט, וואָס האָט נאָכגעיאָגט אַ גאָר משוגענעם
געטלינג פֿון געהאָרכזאַמקייט צום שטאַט און געזונט.
די קאָנסטיטוציאָנעלע און לעגיסלאַטיווע אויטאָריטעטן האָבן באַוווּסט אונטערגעגראָבן די עלטערלעכע רעכטן.
פֿון דער נאַטירלעכער געזעץ איז גאָרנישט געבליבן.
דאָס מיינט אַז דער שטאַט קען אין יעדן מאָמענט צוריקקריגן אומבאַגרענעצטן צוטריט צום קינד, און דורכפֿירן
דעם צוטריט דורך שטראפֿנדיקע מיטלען קעגן די עלטערן.
אָבער עלטערשאַפֿט און משפּחות זענען שוין פֿון פֿריִער עקזיסטירנדיק.
זיי האָבן שוין געשטאַנען נאָך איידער דער שטאַט.
דעריבער האָט דער שטאַט נישט קיין גרעסערע רעכטן אויף קינדער ווי זייערע עלטערן אַליין.
שטאַטלעכע שטיצע פֿאַר קינדער מוז דעריבער זײַן באַגרענעצט צו נויטפֿאַלן און דער שאַפֿונג פֿון אַ קינדער־פֿרײַנדלעכער סבֿיבֿה.
עס איז קריסטאַל־קלאָר און גאָר פֿאַרשטענדלעך אַז עס איז אַ יסודי, לעבנס־וויכטיקער בונד צווישן קינד און
מוטער, אין וועלכן קיינער זאָל זיך נישט אַרײַנמישן.
פֿאָסטער־עלטערן זענען אַ ווונדערלעכע זאַך ווען די עלטערן זענען ניט מער לעבן אָדער ווען
עס איז אַ אמתדיקע ערנסטע סכנה פֿאַר קינדער.
איך וויל דאָס ווידער אונטערשטרייכן, ווײַל עס זענען אויך עטלעכע טאַקע ווונדערלעכע פֿאָסטער־עלטערן.
אָבער פֿאָסטער־עלטערן קענען קיינמאָל נישט שאַפֿן אַ בונד מיט אַ קינד.
דו קענסט האָבן אַ גוטע באַציִונג.
אָבער דאָס איז אַ חילוק.
איך וועל עס איצט דערקלערן:
פון דעם פֿערטן חודש פֿון דער שוואַנגערשאַפֿט אָן ווערן צעלן איבערגעגעבן צווישן דער מוטער און דעם קינד – מיט אַנדערע ווערטער,
דער קינד באַקומט צעלן פֿון דער מוטער דורך די פּלאַצענטע און דעם נאַבעל־שניר אין זײַן אייגענעם גוף, און אומגעקערט
באַקומט די מוטער צעלן פֿון דעם קינד אין איר גוף, וווּ זיי כּמעט שטענדיק בלײַבן פֿאַר אַלע לעבן.
דאָס הייסט מיקראָכימערעזם, וואָס טאַקע פּאַסירט.
קורץ פֿאַר דער געבורט פֿאַרגרעסערט זיך באַטײַטנדיק די געדיכטקייט פֿון אָקסיטאָצין־רעצעפּטאָרן – דאָס דאַרף מען זיך נישט געדענקען
– וואָס שטאַרקט שטאַרק דעם בונד צווישן דער מוטער און דעם קינד.
די מוטער־קינד־בונד איז דאָס נאָענטסטע וואָס די עוואָלוציע האָט געשאַפֿן, און מען קען עס דערקענען אפילו בײַ ערדווירמען.
איך וואָלט נישט אויסשליסן, פֿאַרשטייט זיך נישט אויסשליסן, אַז עס זענען מצליחע אַדאָפּציעס.
איך וואָלט נישט אויסשליסן די מעגלעכקייט אַז עס זענען דאָ גלײַך־געשלעכט פּאָר וואָס אין
איינצלנע פאַלן מצליח זײַנען צו מאַכן עס אַרבעטן.
אָבער צו העכערן די דאָזיקע פֿעלערהאַפֿטיקע סיטואַציע צו אַ נאָרמע און, דער עיקר, צו וואַרפֿן דאָס גאַנצע געביט פֿון ביאָלאָגיע,
וועמען איך האָב געווידמעט מײַן לעבן במשך פֿון צענדליקער יאָרן, אויפֿן מיסטקאַפּ, וואָס איז
מער-ווייניקער דאָס וואָס מען טוט דאָ, איז פּשוט אומאַקצעפּטאַבל.
דער מערסט אויפֿפֿאַלנדיקער בײַשפּיל פֿון מיטלען וואָס מאַכן אַ ראַדיקאַלן ברעכן אין דער דאָזיקער באַציִונג, איז
דאָס אַרויסנעמען קינדער פֿון זייערע היימען אָדער, לכל־הפּחות, פֿון דער סבֿיבֿה וווּ זיי לעבן געוויינטלעך.
טראָץ די קלאָרע געזעץ־ריכטליניעס, זענען נאָך אַלץ פאַלן, אפֿשר אפילו אָפֿט, וואָס מען קען זאָגן, אין וועלכע
די אויפנעמונג אין זאָרג דורך יוגנט־וועלפֿאַר־ביוראָס און משפּחה־געריכטן ווערט קריטיקירט.
עס זענען קלאָגעס אַז אין פילע פאַלן ווערן קינדער צו שנעל פֿון זייערע משפּחות
אַרויסגענומען, אָן אַז עס איז קיין דרינגענדיקע סכנה.
דאָס פֿירט געוויינטלעך צו טראומאַטישע דערפֿאַרונגען פֿאַר די באַטראָפֿענע קינדער און אונטערמינירט נאַטירלעך
זייער צוטרוי צום יוגנט־וועלפֿער־אַמט און דער שטיצ־סיסטעם.
עס איז באַוויזן געוואָרן אַז אונדזערע יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס ווייסן וואָס זיי טאָן; איך וויל אײַך דאָס זאָגן.
ווען זיי נעמען אַ קינד פֿון דער משפּחה אַוועק, ווייסן זיי אַז דאָס קינד וועט זיין ערנסט געשטערט.
אָבער אין אַ געוויסן מאָמענט האָט מען דעם יוגנט־וועלפֿער־אַמט געגעבן אַזאַ מאַכט־פּאָזיציע, אַז ער האָט פּראַקטיש
געבראַכט די גאַנצע סיסטעם אין באַוועגונג און אַלץ מיטגעשווינט.
אָבער אַזוי לאַנג ווי די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס האָבן די מאַכט, וועלן זיי אַלץ אונטערן טעפּעך קעמען,
און די ריכטער וועלן אויך געצווונגען ווערן צו האַנדלען.
אויב זיי אַרבעטן קעגן דעם יוגנט־וועלפֿער־אָפיס, קענען זיי פּרינציפּיעל כּמעט נישט האַלטן עס אויף.
אַזוי, דער הויפּט־פּראָבלעם איז זיך־איבערצײַגונג און די עקאָנאָמישע בענעפֿיטן פֿון די וואָס פּראָפֿיטירן.
דאָס אַרײַננעמט פּאָליטיקער, איך קען אײַך זאָגן, ווײַל פּאָליטיקער געוויינטלעך זיצן אין דער יוגנט־וועלפֿער־קאָמיטעט
און האָבן דאָרט אַ שטימע; די אויטאָריטעטן, נעמלעך די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָען; און איבער אַלץ די היים־אָפּעראַטאָרן.
און זיי גלייבן אַז קינדער־שוץ ווערט בעסטער דערגרייכט אויסער דער ביאָלאָגישער משפּחה.
און ווען קינדער ווערן פּרעווענטיוו אַרויסגענומען אָן קיין אמתדיקע בײַװײַזן, האַלט איך דאָס פֿאַר אַ פשע.
ווי מיר האָבן הײַנט געהערט, זענען די פּראָצעדורן אין דער משפּחה־געריכט נישט עפנטלעך.
די באַטייליקטע פּאַרטייען קענען דעריבער גלייבן וואָס זיי ווילן.
עס קומט קיינמאָל נישט אַרויס.
און ווער פֿון זיי איז גרייט צו צוגעבן אַז זיי האָבן זיך שוין לאַנג פֿאַרמישט?
ליידער ווערט אַ סיסטעם פֿון ליגנס אַרײַנגעפֿירט.
כאָטש משפּחה־געריכטן האָבן אַ פֿליכט צו אויספֿאָרשן די אמתקייט לויט סעקציע 138 פֿון דעם דײַטשן ציוויל־פּראָצעדור־קאָדעקס
(ZPO), ווערן אומאמתע פאַקטישע טענות נישט אונטערזוכט.
שטעלט אייך נאָר פאָר.
אין משפּחה־געריכטן איז בדרך־כלל ניטאָ קיין עדות.
דאָס מיינט אַז אויך קיין עדות ווערן נישט גערופֿן צו דערשייַנען פֿאַר די דײַטשישע משפּחה־געריכטן.
אַזוי אויב דו זאָגסט, "אָבער ער קען באַשטעטיקן אַז איך האָב עס נישט געטאָן," וועט ער נישט ווערן גערופֿן.
קינדער זענען אונדזער צוקונפֿט.
קינדער זענען מענטשלעכע באַשעפֿענישן וואָס קומען אין זײַן דורך אַ אינטימער באַציִונג צווישן אַ מאַן
און אַ פֿרוי, און נאָר צווישן אַ מאַן און אַ פֿרוי.
און נאָר קינדער זענען גײַסטיק אין צענטער פֿון גאָטלעכער דערוואַרטונג פֿון דעם מאָמענט פֿון דער שאַפֿונג.
איך קעמף פֿאַר דער געזונטהייט און גליק פֿון אונדזערע טײַערע קינדער, ווײַל איך האָב ליב אַלע קינדער.
זיי זענען בריליאַנטע קליינע מענטשן, געשאַפֿן אין גאָטס בילד.
איך האָב ליב זייערע ליכטיקע אויגן, און איך מיין אַז קינדער דאַרפֿן אַ מאַמע און אַ טאַטע
וואָס זענען בנימצא, כּדי זיי טאַקע קענען בליען.
וואָס קענען מיר טאָן וועגן דעם?
וואָס קענען מיר טאָן פֿאַר דער צוקונפֿט?
ווײַל, בײַם סוף פֿון טאָג, קיין איינער פֿון אונדז דערוואַקסענע טאַקע קערט זיך נישט.
די קינדער ליידן יעדן טאָג.
די קינדער ווערן יעדן טאָג צעשטערט.
וואָס זאָלן מיר טאָן?
וווּ זענען אונדזערע געלעגנהייטן?
ווייל, למשל, דעם 9טן יוני האָבן מיר די אייראָפּעישע וואַלן.
וואָס טוען מיר דאָ?
דאָס איז געווען מײַן פֿראַגע, ווײַל עס טוט וויי.
פֿאַר אונדז ווי דערוואַקסענע, פֿאַר עלטערן און לסוף אויך פֿאַר די קינדער.
מיר וועלן אָנהייבן מאַכן ווידעאָ־דאָקומענטאַרן מיט די באַטראָפֿענע דעם חודש, אָנהייב יוני 2024, און וועלן פֿאַרעפֿנטלעכן
די דאָקומענטאַציע, כּדי מיר זאָלן קענען ווײַזן ראיות און נישט אָפּגעשטעלט ווערן ווי קאָנספּיראַציע־טעאָרעטיקער.
עס איז זייער אינטערעסאַנט צו באַטראַכטן ווי די געריכטן אַרבעטן, און עס ווערט קלאָר אַז זיי האָבן מורא, ווי דער שטן האָט
מורא פֿון הייליק וואַסער, אַז זייערע אומזיןדיקע, אומגעזעצלעכע מעשים וועלן אויף דעם אופֿן דאָקומענטירט ווערן.
די נעמען פֿון די פֿאַרברעכער מוזן ווערן אַנטפּלעקט.
מיר האָבן עס שוין פריער געהאַט.
די נעמען פֿון די עקספּערטן מוזן ווערן אַנטפּלעקט.
די נעמען פֿון די ריכטער מוזן ווערן אַנטפּלעקט.
יאָ, מיר מוזן זיכער בילדן און זיך פֿאַרבינדן איינער מיטן אַנדערן.
דאָס איז דער הויפּט־פּונקט.
און מיר קענען פשוט נישט האָבן אַזוי פֿיל הויפּטן איבעראַל; אַנשטאָט דעם מוז יעדער קענען צוזאַמען אַרבעטן, און
נישט יעדער מוז טראַכטן, "איך בין פיל בעסער ווי די אַנדערע."
דאָס איז אַ ריזיקע פּראָבלעם.
די וואָס האָבן אַ סך געלט האָבן דאָס שוין לאַנג פֿאַרשטאַנען און טוען פּונקט דאָס.
אָבער די קליינע אַסאָציאַציעס און אַזעלכע ווילן שטענדיק אויף עפּעס אופֿן זײַן די הויפּט.
עס איז ווי אין פּאָליטישע פּאַרטייען.
יעדער וויל האָבן זײַן אַרבעט, אומאָפּהענגיק פֿון ווי גוט ער איז.
איך האָב נאָר געוואָלט דאָס קורץ דערמאָנען.
פֿאַרריכטונג איז נייטיק.
די קרבנות פֿון דער פּאָליטיק מוזן ווערן רעהאַביליטירט.
די פאַרברעכער מוזן ווערן באַשטראָפֿט.
די לעצטע איבערטרײַבונגען מוזן פֿאַרמײַדט ווערן דורך אַ ברייטער בילדונג, בפרט פֿון דער אַלגעמיינער
פּובליקום, וואָס איז גאָר אומבאַקאַנט מיט דער סיטואַציע.
עס מוזן זײַן דאָקטוירים, שול־שטאב, אַדמיניסטראַטאָרן, ריכטער, פּראָסקיוטאָרן און פּאָליציי, און זעלבשטענדיקע
אינסטיטוציעס מוזן ווערן געגרינדעט צו איבערקוקן די מיינונגען וואָס פּאָליטיקער פֿאַרשפּרייטן.
און מיר מוזן זיך קעגן דעם שטעלן; מיר מוזן נישט לאָזן אונדזערע קינדער דורכגיין דורך פֿײַער פֿאַר די געטלעך.