איך וואָלט געוואָלט באַגריסן יאָאַכיים שטײַנהאָפֿעל צו אונדזער הײַנטיקער דיסקוסיע, אָן צווייפֿל איינער פֿון די בעסט־באַקאַנטע
און מערסט מצליחע מעדיע־אַדוואָקאַטן אין דײַטשלאַנד.
עס באַטרעפֿט דעם פאקט אַז די אינערלעכע מיניסטערין נאַנסי פֿייזער האָט פֿאַרבאָטן די מאַגאַזין "קאָמפּאַקט" און איר
אַרויסגעבער, און אין דער זעלביקער צײַט האָט זי אָרגאַניזירט הויז־זוכן אין דער רעדאַקציע־ביוראָ און אין פּריוואַטע צימערן.
איר מוזט צוזאַמען בלײַבן, נישט געקוקט אויף וואָס עס גייט, און דאָ, כמובן, איז דאָס טאַקע אַ מאַגאַזין, וווּ קיינער זאָגט נישט:
"יאָ, וואַו, איך האָב ליב צו לייענען קאָמפּאַקט – וואָס פֿאַר אַ כאַאָס." אַנשטאָט דעם, וואָס דאָרט געשריבן איז,
לויט ווי איך האָב עס נאָכגעפֿאָלגט, איז זייער אומגעשמאַק און אָפּשטויסנדיק, אָבער דאָס איז נישט וויכטיק.
ווי ווייט איך קען זאָגן, עס אַרבעט כּמעט גאָר אינעם ראַם פֿון יסודותדיקע רעכטן.
דאַן קענסטו דאָס שרײַבן, און אויב דו זאָגסט אַז יסודדיקע רעכטן געלטן נאָר פֿאַר די וואָס שרײַבן די ריכטיקע זאַכן,
דאַן קען מען זיי גלייך אַרײַנוואָרפֿן אין דעם מיסטקאַסטן.
אַזוי, ענטפֿער: יעדער זאָל פֿאַר זיך אויספֿאָרשן וואָס איז דער יסוד פֿון דעם פֿאַרבאָט, אָבער וואָס באַטרעפֿט פּובליקאַציעס,
מיט דער געוויינטלעכער דערלויבעניש – יאָ, יאָ, זייער שלעכט, זייער שרעקלעך – איך האָב דאָס זעלבע געטאָן – אָבער מען מעג דאָס זאָגן.
און וואָס די מיניסטערין דאָ טוט, זי איז טאַקע – זי איז אַ גרעסערע סכנה פֿאַרן פֿרײַען דעמאָקראַטישן
גרונט־אָרדענונג, פֿרוי פֿייזער, ווי דער דאָזיקער זשורנאַל.
איך האָב אויסגעדרוקט אַ קורצע פּאַסאַזש פֿון אַ לעצטן באַשלוס פֿון דער פֿעדעראַלער קאָנסטיטוציאָנעלער
געריכט – פֿון 2018 – און איצט וועל איך עס אויסלייענען.
איך האָב דאָס שוין אַזוי פֿיל מאָל אין דעם אינטערוויו געטאָן.
עס שטייט טאַקע גאַנץ קלאָר וואָס איר מעגט טאָן:
די מעגלעכקייט צו ווערן קאָנפראָנטירט מיט באַדריקנדיקע מיינונגען, אפילו אויב זיי זענען געפערלעך אין זייערע אינטעלעקטועלע
קאַנסעקווענצן און אפילו אויב זיי צילן אויף אַ יסודי אומקער פֿון דער איצטיקער סדר, איז טייל פֿון אַ פֿרײַער מדינה.
די באַשיצן קעגן דער פאַרגיפֿטונג פֿון דער אינטעלעקטועלער קלימאַט איז אַזוי ווייניק אַ סיבה פֿאַר אַרײַנגריפֿן ווי די באַשיצן די
באַפעלקערונג פֿון אַ באַליידיקונג צו זייער געפיל פֿון גערעכטיקייט דורך טאָטאַליטאַרישע אידעאָלאָגיעס
אָדער אַ קלאָר פאַלשע אינטערפּרעטאַציע פֿון געשיכטע.
דאָס אַראָפּשפּילן פֿון נאַציאָנאַלן סאָציאַליזם ווי אַן אידעאָלאָגיע, אָדער אַ באַליידיקנדיקע אויסלייג
פֿון דער געשיכטע פֿון דער דאָזיקער תּקופֿה אַליין, שטעלט נישט מיט זיך פֿאָר קיין קרימינעלע עבירה.
לויט דעם פֿעדעראַלן קאָנסטיטוציאָנעלן געריכט.