Мы хочам завяршыць танцам, і ў гэтай песні, ці, дазвольце мне сказаць, гэта паэтычны танцавальны праект. І
там Бэкі цудоўна падсумавала тое, што мы сёння чулі.
Яна сказала, што мы — танцоры на непрадбачаным танцпляцоўцы жыцця і акцёры ў ролях, якія мы выбіраем для сябе самі.
Такім чынам, я б сказаў, што мы вярнуліся да выхаду, як менавіта так Іва і пачаў гэты дзень.
Мы — акцёры ў лёсе свету. Мы знаходзімся проста ў цэнтры падзей, але можам выбраць сваю ролю.
І, маючы гэта на ўвазе, я хацеў бы даць вам яшчэ крыху матэрыялу для роздумаў з гэтым танцам,
якім мы можам яшчэ раз атрымаць асалоду сёння.
У гэтым свеце лёсу мы вельмі ўдзячныя, што творчая сіла ў нашым нутры ўсё здзяйсняе.
Творчая сіла.
У глыбінях існавання, дзе час губляецца ў цені вечнасці, чакае невычэрпная сіла — шэпт бясконцасці, які жыве ў кожным з нас.
Посярод цемры, дзе слабасць ахоплівае нашы думкі, б'е непахіснае сэрца байца, гатовага перамагчы сваіх унутраных дэманаў.
Сапраўдная сіла нашага духу раскрывае ўсю сваю веліч у моманты слабасці.
Мы прызнаём, што наша ўразлівасць не вызначае наш лёс. Наша слабасць нас не раздражняе, яна нас вядзе.
Бо менавіта ў гэтай крохкасці квітнее непахісная воля, чакаючы, каб вырвацца на волю.
Нашы межы — гэта ўсяго толькі межы, створаныя нашым уласным розумам.
Мы бязмежныя, непераможныя, бясконцыя. Мы нясём свабоду вятроў у думках, лёс акіянаў у марах, сілу Божую ў сэрцах.
Наша творчая сіла не схавана ў бясконцым моры выпадковасцей.
Кожны момант, калі мы дыхаем, — гэта магчымасць стварыць уласную гісторыю.
Мы стваральнікі — і стварэння адначасова, танцоры на непрадказальнай сцэне жыцця; акцёры,
якія граюць ролі, што мы самі сабе выбіраем.
Па-за цемрай сумневаў, па-за ценямі досведу, мы ўздымаемся, бо мы НЕ АХВЯРЫ сваіх слабасцей.
Мы стваральнікі.
Кожны крок, кожная сляза, кожны засвоены ўрок, кожная крохкасць чалавечай недасканаласці
пашыраюць наш гарызонт і набліжаюць нас да сэрца Божага.
Кожная сляза, якую мы праліваем, сілкуе насенне мужнасці ў нашых душах; кожны шнар, які мы
нясём, расказвае гісторыі нашай няўхільнасці.
Мы можам адчуваць сябе затопленым караблём у шалёнай буры, але ўнутры нас нарастае непераможная хваля
рашучасці, здольная вытрымаць самую змрочную буру.
Мы абдымаем ззяючую прыгажосць сучаснага моманту як стваральнікі нашага лёсу, як архітэктары нашага поспеху.
Кожны раз, калі мы сутыкаемся з нашай уразлівасцю, мы заключаем саюз з нашай унутранай сілай, каб
узняцца на вяршыню боскасці, што спіць у нашых душах.
Такім чынам мы вызваляем творчую сілу, схаваную ў нашай відавочнай слабасці, і ўстаём як ззяючыя сведкі Божай
перамогі над абмежаваннямі, якія мы самі сабе навязалі.
Мы стваральнікі.
Наша сэрца б'ецца ў рытме з Творцам.
Кожны ўздых – акт стварэння; кожны рух – мелодыя жыцця.
Бэкі, які годны высновы; які годны высновы!
І тое, што Бэкі і ўсе яны (усе яны — мастакі OCG, якіх вы бачылі сёння) перадалі вам, — я хачу яшчэ раз падкрэсліць
гэта на заканчэнне, — не прызначана для нейкай асаблівай групы.
Тое, што яны сказалі, што яны засведчылі, у тым ліку тое, што я згадваў на пачатку, датычыцца кожнага чалавека, які быў тут
сёння, — ад найглыбейшага, найбольш перакананага атэіста да найбольш рэлігійнага чалавека, якога б то
ні было кшталту, ад кожнага навукоўца ці палітыка.
Гэта датычыцца ўсіх нас. І мы бачым у гэтым выдатную магчымасць, выдатнае рашэнне.
Дарагія сябры, калі я азіраюся назад і зноў думаю пра гэты пастаянны папрок: «вы падымаеце шмат праблем, але не
прапануеце рашэнняў», ці чулі вы сёння якія-небудзь рашэнні?
О так, о так! Мы хацелі б падзякаваць усім, хто даслаў адказы. Вялікі дзякуй!
Якая багацце. Так, якое багацце рашэнняў.
Але, як мы ўжо казалі, мы не заўсёды хочам слухаць кожнага. Тым не менш, гэта рашэнні, і надыдзе час, калі
мы зразумеем усё: кожнае рашэнне і кожную прапанову.
Прыйдзе час, калі мы зразумеем усё, што было сказана сёння.
Дазвольце мне яшчэ раз нагадаць: каму мы слухалі?
Спачатку Іва Сасек, потым Штэфан Магнет, потым Дэвід Айк, Хайка Шёнінг, потым Цільман Кнэхтэл,
потым Джэймс Корбет, Майкл Балвег, Эліяс Сасек.
Яшчэ раз хачу выказаць сваю шчырую падзяку ўсім дакладчыкам за тое, што вы тут, і за тое, што знайшлі час
наведаць наша святкаванне 20-годдзя AZK. Атмасфера з аўдыторыяй і тут, на сцэне, была цудоўнай.
Усё было цудоўна. Вы ўсе працавалі як адна каманда.
Я хацеў бы яшчэ раз падзякаваць усім тэхнікам, сотням з іх, паўсюль, на ўсім абсталяванні.
Часам вы лілі кроў, і справы заўсёды абвастраліся, калі ламаліся машыны. На самым пачатку здарылася
тэхнічная няспраўнасць. Вы пераадольвалі яе зноў і зноў.
Спадзяюся, што пераклады на мовы, у краіны — усё ў вас атрымалася.
І мы дзякуем вам, «ва ўсіх народаў», за тое, што вы ёсць.
Спадзяёмся ўбачыць вас зноў на наступным AZK. Калі дазволіць Бог і калі мы яшчэ будзем жывыя. І ў
канцы мы зноў скажам: мы ўсё гэта зрабілі з любові!
Не дзеля прыбытку ці спекуляцый, а таму, што мы любім вас і хочам накіраваць вас да вашага прызначэння, якое
прынясе вам найвялікшае задавальненне ў жыцці, больш, чым вы маглі сабе калі-небудзь уявіць.
Мы любім вас і мы вам патрэбныя, і мы кажам: Да пабачэння ўсім, да наступнага разу. Да пабачэння.