Ni volas fini per danco, kaj en ĉi tiu kanto, aŭ, lasu min diri, ĝi estas poezia dancoprojekto. Kaj
tie Bekki mirinde resumis tion, kion ni hodiaŭ aŭdis.
Ŝi diris, ke ni estas dancistoj sur neatendita dancoplanko de la vivo kaj aktoroj en la roloj, kiujn ni elektas por ni mem.
Kaj do mi dirus, ke tio kompletigas la cirklon, ĝuste kiel Ivo komencis ĉi tiun tagon.
Ni estas aktoroj en la sorto de la mondo. Ni estas ĝuste meze de ĝi, sed ni povas elekti nian rolon.
Kaj kun tio en menso, mi ŝatus doni al vi iom pli da nutraĵo por pensado per ĉi tiu danco, kiun ni nun povas denove ĝui hodiaŭ.
En ĉi tiu monddestinio, ni estas tiel dankemaj, ke kreiva potenco en ni plenumas ĉion.
Kreiva potenco.
En la profundoj de ekzisto, kie tempo perdiĝas en la ombroj de eterneco, atendas neelĉerpebla potenco
– flustrado de senfineco, kiu loĝas en ĉiu el ni.
Meze de mallumo, kie malforteco envolvas niajn pensojn, batas la senŝanĝa koro de
batalanto preta konkeri siajn internajn demonojn.
La vera forto de nia spirito malkaŝas sian plenan brilon en momentoj de malforteco.
Ni rekonas, ke nia vundebleco ne diktas nian destinon. Nia malforto ne ĝenas nin; ĝi gvidas nin.
Ĉar ĝuste en ĉi tiu fragileco floras neŝanceliĝema volo, atendante esti liberigita.
Niaj limoj estas nur limoj – kreitaj de niaj propraj mensoj.
Ni estas senlimaj, nehaltigeblaj, senfinaj. Ni portas la liberecon de la ventoj en niaj pensoj, la destinon de la
oceanoj en niaj revoj, la potencon de Dio en niaj koroj.
Nia kreiva potenco ne estas kaŝita en senfina maro de koincidoj.
Ĉiu momento, kiam ni spiras, estas ŝanco por teksi nian propran rakonton.
Ni estas kreintoj – kaj samtempe estaĵoj, dancistoj sur la neantaŭvidebla scenejo de la vivo;
aktoroj ludantaj la rolojn, kiujn ni elektas por ni mem.
Preter la mallumo de dubo, preter la ombroj de sperto, ni leviĝas, ĉar ni NE estas viktimoj de niaj malfortoj.
Ni estas kreantoj.
Ĉiu paŝo, ĉiu larmo, ĉiu lernita leciono, ĉiu fragileco de homa nekapablo plilarĝigas niajn
horizontojn kaj proksimigas nin al la koro de Dio.
Ĉiu larmo, kiun ni verŝas, nutras la semon de kuraĝo en ni; ĉiu cikatro, kiun ni portas, rakontas pri nia persisteco.
Ni eble sentas nin kiel ŝiprompita ŝipo en furioza ŝtormo, sed en ni konstruiĝas nehaltigebla ondo de
determino, kiu povas elteni la plej malluman ŝtormon.
Ni alprenas la radian belecon de la nuna momento kiel kreintoj de nia sorto, kiel arkitektoj de nia sukceso.
Ĉiufoje kiam ni alfrontas nian vundeblecon, ni forĝas aliancon kun nia interna forto por
grimpi al la supro de la dieco, kiu dormas en ni.
Tiel ni liberigas la kreivan potencon kaŝitan en nia ŝajna malforteco kaj leviĝas kiel radiantaj atestantoj de la
triumfo de Dio super la limigoj, kiujn ni mem al ni imponis.
Ni estas kreantoj.
Nia koro batas en ritmo kun la Kreinto.
Ĉiu spiro – ago de kreado; ĉiu movo – melodio de vivo.
Bekki, kia inda konkludo; kia inda konkludo!
Kaj tio, kion Bekki kaj ĉiuj aliaj (ili ĉiuj estis OCG-artistoj, kiujn vi vidis hodiaŭ) transdonis al vi – mi volas denove
emfazi tion en konkludo – ne estas destinita por speciala grupo.
Kion ili diris, kion ili atestis, inkluzive de tio, kion mi menciis komence, validas por ĉiu persono, kiu estis ĉi tie hodiaŭ
– de la plej profunda, plej konvinkita ateisto ĝis la plej religia persono, de kia ajn
konfesio, de ĉiu sciencisto aŭ politikisto.
Ĉi tio validas por ni ĉiuj. Kaj ni vidas tion kiel grandan ŝancon, grandan solvon.
Karaj amikoj, kiam mi rerigardas kaj denove pripensas ĉi tiun ripetiĝantan akuzon, "vi prezentas multajn problemojn,
sed neniujn solvojn," ĉu vi hodiaŭ aŭdis iujn solvojn?
Ho jes, ho jes! Ni ŝatus danki ĉiujn, kiuj sendis solvojn. Multan dankon!
Kia abundo. Jes, kia riĉeco de solvoj.
Sed, kiel ni diris, ni ne ĉiam volas aŭskulti ĉiujn. Tamen, ĉi tiuj estas solvoj, kaj venos la tempo,
kiam ni komprenos ĉion, ĉiun solvon kaj ĉiun sugeston.
Venos la tempo, kiam ni komprenos ĉion, kio hodiaŭ estis dirita.
Mi denove rememorigas vin: al kiu ni aŭskultis?
Unue Ivo Sasek, poste Stefan Magnet, poste David Icke, Heiko Schöning, poste Tilman Knechtel,
poste James Corbett, Michael Ballweg, Elias Sasek.
Denove mi ŝatus esprimi mian sinceran dankon al ĉiuj parolantoj pro esti ĉi tie kaj preni la tempon ĉeesti
nian 20-an AZK-jubilfeston. La etoso kun la publiko ĉi tie sur la scenejo estis mirinda.
Ĉio estis mirinda. Vi ĉiuj laboris kune kiel unu.
Mi ŝatus denove danki ĉiujn teknikistojn, la centojn da ili, ĉie, sur ĉiuj ekipaĵoj.
Vi kelkfoje ŝvitadis sangon, kaj ĉiam estas streĉe kiam maŝinoj paneas. Estis teknika paneo tuj
ĉe la komenco. Vi superis ĝin denove kaj denove.
Mi esperas, ke la tradukoj en la lingvojn kaj en la landojn ĉio bone sukcesis.
Kaj ni dankas vin, "en ĉiuj nacioj," pro tio, ke vi estas tie kun ni.
Ni esperas revidi vin ĉe la venonta AZK. Se Dio volos kaj se ni ankoraŭ vivos. Kaj finfine
ni ŝatus denove diri: ni faris ĉion ĉi el amo!
Ne por profito aŭ spekulado, sed ĉar ni amas vin kaj volas gvidi vin al via destino, kiu alportos al vi la plej
grandan plenumiĝon en via vivo, pli ol vi iam ajn povus imagi.
Ni amas vin kaj ni bezonas vin, kaj ni diras: Adiaŭ al ĉiuj, ĝis la venonta fojo. Adiaŭ.