Dantza batekin amaitu nahi dugu, eta abesti honetan, edo hobeto esanda, dantza-proiektu poetiko bat da. Eta han,
Bekkik gaur entzun duguna modu bikain batean laburbildu du.
Esan zuen bizitzaren aurreikusirik gabeko dantza-solairu batean dantzariak garela eta geure
buruari aukeratzen dizkigun roletan aktoreak garela.
Eta, beraz, esango nuke honek zirkulu osoa itxi duela, Ivo-k egun hau hasi zuen moduan.
Munduko patuan aktoreak gara. Erdi-erdian gaude, baina gure papera aukeratu dezakegu.
Hori kontuan hartuta, dantza honekin pentsatzeko apur bat gehiago eman nahi nizuke, gaur berriro gozatu dezakeguna.
Zorizko mundu honetan, gure baitako indar sortzaile batek dena gauzatzen duelako oso eskertuta gaude.
Sormena.
Bizitzaren sakonean, non denbora betikoaren itzalen artean galtzen den, agortezin den indar bat zain
dago – gure barnean bizi den amaigabetasunaren xuxurla.
Iluntasunean, ahultasunak gure pentsamenduak inguratzen dituen lekuan, bere barruko deabruak menderatzeko prest
dagoen borrokalari baten ezin astindu bihotza taupaka ari da.
Gure espirituaren benetako indarra ahultasun uneetan bere osoko distira agertzen du.
Gure ahultasunak ez du gure patua zehazten. Gure ahultasunak ez gaitu haserretzen, gidatzen gaitu.
Zeren eta hain zuzen ere ahultasun honetan hazten baita borondate irmo bat, askatzeko zain.
Gure mugak muga hutsak besterik ez dira – gure burmuinak sortuak.
Mugarik gabeak, geldiezinak, amaigabeak gara. Gure pentsamenduetan haizeen askatasuna daramagu, gure
ametseetan ozeanoen patua, gure bihotzetan Jainkoaren indarra.
Gure sormen-indarra ez dago ausazko gertakari amaigabeen itsaso batean ezkutatuta.
Arnasa hartzen dugun une bakoitza gure istorioa ehundu ahal izateko aukera bat da.
Guk sortzaileak gara – eta aldi berean izakiak, bizitzaren aurreikustezina den eszenatokian dantzariak;
geure buruari aukeratzen dizkiogun rolen antzezleak.
Dudaren iluntasunaz harago, esperientziaren itzaletatik harago, altxatzen gara, ez baikara gure ahultasunen biktimak.
Guk sortzaileak gara.
Pauso bakoitza, malko bakoitza, ikasitako lezio bakoitza eta gizakiaren ezintasunaren ahultasun bakoitza gure horizonteak
zabaltzen ditu eta Jainkoaren bihotzera hurbiltzen gaitu.
Isuritako malko bakoitzak gure baitako ausardiaren hazia elikatzen du; eramaten ditugun orbain
bakoitzak gure iraunkortasunaren istorioak kontatzen ditu.
Ekaitz bortitz baten erdian itsasontzi hondoratua bezalaxe sentitu gaitezke, baina gure baitan ilunena den ekaitza ere jasateko
gai den determinazio-uholde geldiezin bat pilatzen ari da.
Une honen distiratsu edertasuna besarkatzen dugu gure patuaren sortzaile gisa, gure arrakastaren arkitekto gisa.
Gure ahultasuna aurrean jartzen dugun bakoitzean, gure barne-indarrarekin aliantza bat eratuz, gure baitan lozorroan
dagoen jainkotasunaren gailurrera igotzeko indarra hartzen dugu.
Horrela, gure itxurazko ahuleziaren baitan ezkutaturiko sormen-indarra askatzen dugu eta geure buruari
ezarritako mugak gainditu dituen Jainkoaren garaipenaren lekuko distiratsu gisa altxatzen gara.
Sortzaileak gara.
Gure bihotzak Sortzailearen erritmoan taupaka egiten du.
Arnasa bakoitza – sorkuntza-ekintza; mugimendu bakoitza – bizitzaren melodia.
Bekki, zein merezi duen amaiera; zein merezi duen amaiera!
Eta Bekki eta haiek guztiek (gaur ikusi dituzun OCGko artistak guztiak) zuretzat transmititu dutena –
amaierako ondorio gisa berriro azpimarratu nahi dudana – ez da talde berezi baterako zuzenduta.
Haiek esan eta aitortu zuten guztia, hasieran aipatu nuena barne, gaur hemen zeuden pertsona guztiei aplikatzen zaie – ateo
sakon eta irmoenetik hasi eta edozein konfesioko erlijiosoenaraino, baita zientzialari eta politikari guztiei ere.
Hau guztioi dagokigu. Eta hau aukera bikaina eta irtenbide bikaina dela uste dugu.
Adiskide maiteok, atzera begiratu eta berriro pentsatzen dudanean errepikatzen den salaketa honi: "arazo asko aipatzen dituzue,
baina irtenbiderik ez", gaur irtenbiderik entzun al duzue?
Ai bai, ai bai! Soluzioak bidali zituzten guztiei eskerrak eman nahi dizkiegu. Mila esker!
Zein ugaritasuna. Bai, zein irtenbide-aberastasuna.
Baina, esan dugun bezala, ez dugu beti denei entzun nahi. Hala ere, hauek dira irtenbideak, eta iritsiko da unea dena
ulertuko duguna: irtenbide bakoitza eta iradokizun bakoitza.
Egunen batean gaur esandako guztia ulertuko dugun garaia etorriko da.
Berriro gogorarazten dizut: Noren ahotsa entzun genuen?
Lehen Ivo Sasek, gero Stefan Magnet, gero David Icke, Heiko Schöning, gero Tilman Knechtel,
gero James Corbett, Michael Ballweg, Elias Sasek.
Berriro ere, eskerrik beroena eman nahi diet hizlariei, hemen egoteagatik eta gure 20. AZK urteurreneko
ospakizunera etortzeko denbora hartzeagatik. Eszenatokian bertan entzuleekin sortu zen giroa zoragarria izan zen.
Dena zoragarria izan zen. Denok batera lan egin zenuten, bat bezala.
Teknikari guztiei berriro ere eskerrak eman nahi dizkiet, ehunka direnak, nonahi, ekipamendu guztietan.
Batzuetan odola izerditu duzu, eta makinak huts egiten dutenean beti estutzen dira gauzak. Hasieran bertan huts
tekniko bat izan zen. Horri behin eta berriro aurre egin diozu.
Espero dut hizkuntzetan eta herrialdeetan egindako itzulpenek dena ondo atera izana.
Eta eskerrak ematen dizkizugu, "nazio guztietan", han egoteagatik.
Hurrengo AZK-n berriro ikustea espero dugu. Jainkoak nahi badu eta guk oraindik bizirik bagina. Eta amaieran
berriro esango dugu: hau guztia maitasunagatik egin dugu!
Ez irabazi-asmorik edo espekulaziorik, baizik eta maite zaitugulako eta zure patuaren bidean gidatu nahi
zaitugulako, eta horrek bizitzan inoiz imajinatu ahal izan duzun guztia gaindituko duen betetasun handiena ekarriko dizu.
Zurekin maitasuna dugu eta behar zaitugu, eta esaten dugu: Agur denoi, hurrengoan arte. Agur.