Մենք ուզում ենք ավարտել պարով, և այս երգը, կամ, թույլ տվեք ասել, դա պոետիկ պարային նախագիծ է։ Եվ այնտեղ
Բեքկին հրաշալի կերպով ամփոփեց այն, ինչ այսօր լսեցինք։
Նա ասաց, որ մենք կյանքի անսպասելի պարահարթակում պարող պարողներ ենք և ինքներս մեզ համար ընտրած դերերում հանդես եկող դերասաններ։
Եվ այսպես, ես կասեի, որ սա մեզ լիովին շրջանաձև է բերում, ինչպես Իվոն սկսեց այս օրը։
Մենք դերակատարներ ենք աշխարհի ճակատագրում։ Մենք հենց դրա մեջ ենք, բայց կարող ենք ընտրել մեր դերը։
Եվ դա հաշվի առնելով, ես պարզապես կցանկանայի ձեզ մի փոքր ավելի նյութ տալ մտածելու համար
այս պարով, որով այսօր կրկին կարող ենք վայելել։
Այս աշխարհում՝ ճակատագրի մեջ, մենք շատ երախտապարտ ենք, որ մեր ներսի ստեղծարար ուժը ամեն ինչ իրականացնում է։
Ստեղծագործական ուժ։
Գոյության խորքերում, որտեղ ժամանակը կորչում է հավերժության ստվերներում, սպասում է անսպառ ուժ՝
անսահմանության շշուկը, որը բնակվում է յուրաքանչյուրիս ներսում։
Մութի մեջ, որտեղ թուլությունը պատում է մեր մտքերը, բաբախում է անսասան մարտիկի սիրտը, որը պատրաստ է հաղթահարել իր ներքին դևերին։
Մեր ոգու իսկական ուժը իր ամբողջ փառքը բացահայտում է թուլության պահերին։
Մենք գիտակցում ենք, որ մեր խոցելիությունը չի որոշում մեր ճակատագիրը։ Մեր թուլությունը
մեզ չի նյարդայնացնում; այն մեզ առաջնորդում է։
Քանզի հենց այս խոցելիության մեջ է ծաղկում անխախտ կամքը, որը սպասում է ազատ արձակվելու։
Մեր սահմանները պարզապես սահմաններ են՝ ստեղծված մեր սեփական մտքերով։
Մենք անսահման ենք, անխոչընդոտ, անվերջ։ Մեր մտքերում կրում ենք քամիների ազատությունը, մեր երազներում՝
օվկիանոսների ճակատագիրը, մեր սրտերում՝ Աստծո ուժը։
Մեր ստեղծագործական ուժը չի թաքնված անսահման պատահականությունների ծովում։
Յուրաքանչյուր շնչառություն հնարավորություն է մեր սեփական պատմությունը հյուսելու։
Մենք միաժամանակ և՛ ստեղծողներ ենք, և՛ արարածներ, կյանքի անկանխատեսելի բեմում պարողներ, դերասաններ,
որոնք խաղում են մեզ համար ինքներս ընտրած դերերը։
Կասկածի խավարից այն կողմ, փորձառության ստվերներից այն կողմ մենք բարձրանում ենք, որովհետև մենք մեր թույլությունների զոհեր չենք։
Մենք ստեղծողներ ենք։
Յուրաքանչյուր քայլ, յուրաքանչյուր արցունք, յուրաքանչյուր սովորած դաս, մարդկային անկարողության
յուրաքանչյուր խոցելիություն ընդարձակում է մեր հորիզոնները և ավելի է մոտեցնում մեզ Աստծո սրտին։
Յուրաքանչյուր արցունք, որ թափում ենք, սնուցում է մեր մեջ գտնվող քաջության սերմը; յուրաքանչյուր
սպի, որ կրում ենք, պատմում է մեր համառության մասին։
Մենք կարող ենք զգալ, որ նման ենք փոթորկի մեջ ավերված նավի, սակայն մեր ներսում կառուցվում է անխափան
կամքի ալիք, որը կարող է դիմակայել ամենամութ փոթորկին։
Մենք գրկում ենք ներկա պահի շողշողուն գեղեցկությունը՝ որպես մեր ճակատագրի ստեղծողներ և մեր հաջողության ճարտարապետներ։
Յուրաքանչյուր անգամ, երբ մենք դիմակայում ենք մեր խոցելիությանը, մենք դաշինք ենք կնքում մեր ներքին ուժի
հետ՝ բարձրանալու մեր մեջ քնած աստվածության գագաթնակետին։
Այս կերպ մենք ազատ ենք արձակում մեր ակնհայտ թուլության մեջ թաքնված ստեղծարար ուժը և վեր ենք կենում որպես
փայլուն վկաներ Աստծո հաղթանակին այն սահմանափակումների նկատմամբ, որոնք մենք ինքներս մեզ վրա ենք դրել։
Մենք ստեղծողներ ենք։
Մեր սիրտը բաբախում է Ստեղծչի ռիթմով։
Յուրաքանչյուր շունչ՝ ստեղծագործության ակտ; յուրաքանչյուր շարժում՝ կյանքի մեղեդի։
Բեքկի, ինչ արժանի եզրակացություն; ինչ արժանի եզրակացություն!
Եվ այն, ինչ Բեքկին և նրանցից բոլորը (նրանք բոլորը OCG-արվեստագետներ էին, որոնք դուք այսօր տեսաք)
փոխանցեցին ձեզ, – ուզում եմ եզրափակիչում մեկ անգամ ևս ընդգծել, – նախատեսված չէ որևէ հատուկ խմբի համար։
Ինչ նրանք ասացին, ինչի մասին վկայեցին, այդ թվում՝ այն, ինչ ես նշեցի սկզբում, վերաբերում է այսօր այստեղ գտնվող յուրաքանչյուր
մարդու՝ ամենախորը, ամենահավատացված աթեիստից մինչև ամենա կրոնասեր մարդը, անկախ նրանից՝ որ եկեղեցական ուղղափառության
պատկանող, և բոլոր գիտնականներին ու քաղաքական գործիչներին։
Սա վերաբերում է մեզ բոլորիս։ Եվ մենք սա տեսնում ենք որպես մեծ հնարավորություն, մեծ լուծում։
Սիրելի ընկերներ, երբ հետ նայում և նորից մտածում եմ այս կրկնվող մեղադրանքի մասին՝ «դուք բազմաթիվ խնդիրներ եք բարձրացնում, բայց
լուծումներ չեք առաջարկում», արդյո՞ք այսօր լուծումներ լսել եք։
Օհ այո, օհ այո! Մենք ուզում ենք շնորհակալություն հայտնել բոլոր նրանց, ովքեր ներկայացրել են լուծումներ։ Շատ շնորհակալություն։
Ի՜նչ առատություն։ Այո՛, ինչ հարստություն լուծումների։
Բայց, ինչպես ասացինք, մենք ոչ միշտ ենք ուզում բոլորին լսել։ Այնուամենայնիվ, սրանք լուծումներ են, և կգա
ժամանակ, երբ մենք կհասկանանք ամեն ինչ՝ յուրաքանչյուր լուծում և յուրաքանչյուր առաջարկ։
Կգա ժամանակը, երբ մենք կհասկանանք այսօր ասված ամեն ինչ։
Թույլ տվեք կրկին հիշեցնել ձեզ՝ ում էինք մենք լսում?
Առաջին՝ Իվո Սասեկ, ապա Ստեֆան Մագնետ, ապա Դեյվիդ Այք, Հայկո Շոնինգ, ապա Թիլման Քնեխտել,
ապա Ջեյմս Կորբեթ, Մայքլ Բալվեգ, Էլիաս Սասեկ։
Մեկ անգամ ևս շատ շնորհակալ եմ բոլորիդ, որ այստեղ եք և ժամանակ եք հատկացրել մեր 20-րդ AZK տարեդարձը նշելու
համար։ Դահլիճի հանդիսատեսի և այս բեմի մթնոլորտը հրաշալի էր։
Ամեն ինչ հրաշալի էր։ Դուք բոլորը միասին աշխատեցիք որպես մեկ։
Ես ուզում եմ կրկին շնորհակալություն հայտնել բոլոր տեխնիկներին՝ հարյուրավորներին, ամենուր, բոլոր սարքավորումների վրա։
Դու երբեմն արյուն ես քրտնվել, և երբ մեքենաները փչանում են, իրավիճակը միշտ լարվում է։ Սկզբից իսկ տեղի
ունեցավ տեխնիկական խափանում։ Դու բազմիցս հաղթահարել ես այն։
Հուսով եմ, որ թարգմանությունները լեզուներով և երկրներում ամեն ինչ հաջողվեց։
Եվ մենք շնորհակալ ենք ձեզ «բոլոր ազգերում» այն բանի համար, որ այնտեղ եք։
Հուսով ենք կրկին տեսնել ձեզ հաջորդ AZK-ում։ Եթե Աստված կամենա և մենք դեռ կենդանի լինենք։ Եվ
վերջում կրկին կասենք՝ մենք այս ամենը արեցինք սիրուց։
Չէ շահույթի կամ շահարկման համար, այլ որովհետև մենք սիրում ենք քեզ և ուզում ենք առաջնորդել քեզ դեպի քո ճակատագիրը,
որը կբերի քեզ կյանքի ամենամեծ բավարարվածությունը, այն ամենից վեր, ինչ երբևէ կարող էիր պատկերացնել։
Մենք սիրում ենք քեզ և մեզ պետք ես, և ասում ենք՝ Բարի գիշեր բոլորին, հաջորդ անգամ կտեսնվենք։ Բարի գիշեր։