Kita pengin nutup nganggo tari, lan ing lagu iki, utawa luwih tepaté, iki proyek tari puitis. Lan ing kono, Bekki wis
kanthi apik nyimpulake apa sing wis kita rungokake dina iki.
Dheweke kandha yèn kita iku penari ing lantai tari urip sing ora kaduga lan aktor ing peran sing kita pilih kanggo awaké dhéwé.
Mula aku bakal ngomong yèn iki nggawa kita bali menyang wiwitan, kaya déné Ivo miwiti dina iki.
Kita iku aktor ing takdir donya. Kita ana ing tengah-tengahé, nanging kita bisa milih peran kita.
Lan kanthi ngelingi kuwi, aku kepengin menehi panjenengan sawetara bahan pikir maneh babagan
tari iki, sing bisa kita nikmati maneh dina iki.
Ing donya takdir iki, kita banget matur nuwun amarga ana daya kreatif ing jero kita sing nglakoni kabeh.
Kreativitas.
Ing jeroning anané, ing ngendi wektu ilang ing bayangan langgeng, ana kakuwatan sing ora entek-entek sing ngenteni –
bisikan tanpa wates sing manggon ing jeroning saben kita.
Ing tengah pepeteng, nalika kelemahan nglimputi pikiran kita, ana jantung pejuang sing teguh, siap ngalahake iblis-iblis batine.
Kekuwatan sejati saka semangat kita mbukak kamulyané kanthi sampurna ing wayahe ringkih.
Kita ngakoni yèn kerentanan kita ora nemtokake nasib kita. Kelemahan kita ora ngganggu kita; malah nuntun kita.
Amarga pancen ing kerapuhan iki kersaning sing ora bisa digoyang tuwuh subur, ngenteni wektu kanggo dibebasake.
Wates-wates kita mung wates – digawe dening pikiran kita dhéwé.
Kita tanpa wates, ora bisa dicegah, tanpa pungkasan. Kita nggawa kabebasan angin ing pikiran kita, takdir
samodra ing impen kita, kakuatan Gusti Allah ing atiné kita.
Kakuwatan kreatif kita ora kasembunyi ing segara tanpa wates saka kebetulan.
Saben momen nalika kita ambegan iku kesempatan kanggo nganyam crita kita dhewe.
Kita iku para panyipta – lan uga makhluk ing wektu sing padha, penari ing panggung urip sing ora bisa diprediksi;
aktor sing mainake peran sing kita pilih kanggo awake dhewe.
Saliyane pepeteng sangsi, saliyane bayangan pengalaman, kita munggah, amarga kita ora korban saka kelemahan kita.
Kita iku para panyipta.
Saben langkah, saben luh, saben pelajaran sing dipelajari, saben kerapuhan saka ketidakmampuan manungsa nggedhekake cakrawala
kita lan nggawa kita luwih cedhak marang manahé Gusti Allah.
Saben luh sing kita tetesake ngopeni wiji kawani ing jero ati kita; saben bekas tatu sing
kita gendhong nyritakake kisah ketekunan kita.
Kita bisa kroso kaya prau sing karam ing badai sing ngamuk, nanging ing jeroning kita ana gelombang tekad sing ora
bisa dicegah, sing bisa nahan sanajan badai paling peteng.
Kita nampani kaendahan padhanging wektu saiki minangka panyipta takdir kita, minangka arsitek kasuksesan kita.
Saben kita ngadhepi kerentanan kita, kita mbangun aliansi karo kekuwatan batin kanggo munggah
menyang pucuking kasucian sing ana ing jero kita.
Kanthi mangkono, kita mbebasake kakuwatan kreatif sing kasembunyi ing kelemahan kita sing katon lan munggah dadi
saksi padhang marang kamenangan Gusti Allah nglawan watesan sing wis kita pasang marang awake dhewe.
Kita iku para panyipta.
Atiné kita ngedeg-ngedeg selaras karo Sang Pencipta.
Saben ambegan – sawijining tumindak pangriptaan; saben gerak – sawijining melodi urip.
Bekki, pungkasan sing pantes tenan; pungkasan sing pantes tenan!
Lan apa sing diparingake marang kowe dening Bekki lan kabeh wong mau (kabeh mau yaiku seniman OCG sing wis kowe deleng
dina iki) – aku pengin negesake iki maneh sepisan ing pungkasan – ora dimaksudake kanggo klompok khusus.
Apa sing wis diomongake lan disekseni, kalebu sing wis tak sebut ing wiwitan, ditrapake kanggo saben wong sing ana ing kene dina
iki – saka ateis sing paling jero lan teguh nganti wong sing paling taat agama, saka sembarang
denominasi, nganti saben ilmuwan utawa politikus.
Iki ditrapake kanggo kita kabeh. Lan kita ndeleng iki minangka kasempatan gedhe, solusi gedhe.
Kanca-kanca, nalika aku mbaleni lan mikir maneh bab tuduhan sing bola-bali iki, "kowe ngangkat akèh masalah, nanging
ora ana solusi," apa kowe wis krungu solusi apa waé dina iki?
Oh ya, oh ya! Kita matur nuwun marang kabeh sing wis ngirim solusi. Matur nuwun sanget!
Pira kakehané. Ya, pira sugihé solusi.
Nanging, kaya sing wis kita kandhakake, kita ora mesthi kepengin ngrungokake saben wong. Nanging, iki
solusi-solusi, lan bakal ana wektu nalika kita bakal mangerteni kabeh, saben solusi lan saben saran.
Wektu bakal teka nalika kita bakal mangerteni kabeh sing wis diomongake dina iki.
Ayo tak élingké manèh: Sapa sing wis kita rungokaké?
Kaping pisan Ivo Sasek, banjur Stefan Magnet, banjur David Icke, Heiko Schöning, banjur Tilman Knechtel,
banjur James Corbett, Michael Ballweg, Elias Sasek.
Sekali maneh, matur nuwun sanget marang kowe kabeh sing wis rawuh lan nyisihake wektu kanggo ngrayakake ulang taun AZK kaping
20. Suasana karo pamirsa lan ing panggung iki pancen nyenengake.
Kabeh apik banget. Kowe kabeh padha kerja bareng dadi siji.
Kula matur nuwun malih dhumateng sedaya teknisi, atusan jiwa, ing endi-endi, ing sedaya piranti.
Kadhangkala kowe kringetan getih, lan kahanan mesthi dadi sempit nalika mesin rusak. Ana kegagalan teknis
langsung ing wiwitan. Kowe wis ngatasi iku bola-bali.
Muga-muga terjemahan menyang basa-basa lan menyang negara-negara kuwi kabèh lancar.
Lan kita matur nuwun marang sampeyan, "ing kabèh bangsa," amarga wis ana ing kéné bareng kita.
Mugi kita bisa ketemu maneh ing AZK sabanjure. Mugi Gusti kersa, lan yen kita isih urip. Lan ing pungkasan kita bakal
ngomong maneh: Kita nindakake kabeh iki amarga katresnan!
Ora kanggo bathi utawa spekulasi, nanging amarga kita tresna marang kowe lan pengin nuntun kowe menyang
takdirmu, sing bakal maringi kowe rasa puas paling gedhe ing uripmu, ngluwihi apa wae sing tau kowe bayangake.
Kita tresna marang kowe lan kita butuh kowe, lan kita ngomong: Sampurna kabeh, ketemu maneh mengko. Sampurna.