Mir wëlle mat engem Danz ofschléissen, an an dësem Lidd, oder loosst mech soen, et ass e poetesche Danzprojet. An do huet
d'Bekki wonnerbar zesummegefaasst, wat mir haut héieren hunn.
Si sot, datt mir Dänzer op engem onerwaarten Danzbuedem vum Liewen sinn an Schauspiller
an de Rollen, déi mir eis selwer auswielen.
An dofir géif ech soen, datt dat eis zréck op den Ufank bréngt, genee wéi den Ivo dësen Dag ugefaangen huet.
Mir sinn Akteuren am Schicksal vun der Welt. Mir sinn direkt derbäi, mee mir kënnen eis Roll auswielen.
An deem am Kapp wëll ech Iech nach e bësse méi Stoff fir d'Iwwerleeung mat dësem Danz ginn,
deen mir haut nach eng Kéier genéissen kënnen.
An dësem weltleche Schicksal si mir esou dankbar, datt eng kreativ Kraaft an eis alles bewierkt.
Kreativ Kraaft.
An de Déiften vun der Existenz, wou d'Zäit an de Schied vun der Éiwegkeet verluer geet, erwaart eng onerschöpflech Kraaft – e
Flüstern vun der Onendlechkeet, dat an all engem vun eis wunnt.
Mëtt an der Däischtert, wou d'Schwächt eis Gedanken iwwerhëlt, schléit dat onerschütterlecht Häerz vun engem
Kämpfer, deen bereet ass, seng bannenzeg Dämonen ze iwwerwannen.
Déi richteg Kraaft vun eisem Geescht entfaltet hiren ganze Prächtegkeet an de Momenter vun der Schwaachheet.
Mir erkennen, datt eis Verwundbarkeet eis Schicksal net bestëmmt. Eis Schwächt irritéiert eis net; si féiert eis.
Well et ass grad an dëser Fragilitéit, datt e onerschütterleche Wëllen opbléit, deen drop waart, befreit ze ginn.
Eis Grenzen sinn just Grenzen – vun eisem eegene Geescht erschaf.
Mir sinn grenzlos, onstoppbar, onendlech. Mir droen d'Fräiheet vun de Wënn an eise Gedanken, d'Schicksal vun de
Mierer an eise Dreem, d'Kraaft vu Gott an eise Häerzer.
Eis kreativ Kraaft ass net an engem onendlechen Mier vu Zoufäll verstoppt.
All Moment, wou mir atmen, ass eng Geleeënheet, eis eege Geschicht ze strécken.
Mir sinn Schëpfer – an och Geschëpter gläichzäiteg, Dänzer op der onberechenbarer Bühn vum Liewen; Schauspiller,
déi d'Rollen spillen, déi mir eis selwer auswielen.
Iwwert d'Däischtert vum Zweifels, iwwert d'Schied vun der Erfahrung, erhiewen mir eis, well
mir sinn NET VICTIMEN vun eise Schwächtegkeeten.
Mir sinn Schëpfer.
All Schrëtt, all Tréin, all geléierte Lektioun, all Fragilitéit vun der mënschlecher Onfäegkeet erweidert
eis Horizont a bréngt eis méi no un d'Häerz vu Gott.
All Tréin, déi mir vergiessen, fëdert d'Saat vum Mutz an eis; all Narbe, déi mir droen, erzielt Geschichten vun eiser Ausdauer.
Mir kënnen eis wéi e schëffbriechent Schëff an engem wütenden Stuerm fillen, mee an eis baut sech eng onstoppbar Welle
vun Entschlossenheet op, déi de düerstesten Stuerm standhält.
Mir ëmfaassen d'stralend Schéinheet vum aktuellen Moment als Schëpfer vun eisem Schicksal, als Architekten vun eisem Erfolleg.
All Kéier wann mir eis Verletzbarkeet konfrontéieren, schmieden mir eng Allianz mat eiser innerer Kraaft, fir op de
Gipfel vun der Gottheet ze klëmmen, déi schlofend an eis läit.
Op dës Manéier entfesselen mir déi kreativ Kraaft, déi an eiser offensichtlecher Schwächt verstoppt ass, a
erhiewen eis als strahlend Zeien vu Gotes Triomf iwwer d'Limiten, déi mir eis selwer opgeuerdnet hunn.
Mir sinn Kreatoren.
Eist Häerz schléit am Rhythmus mam Schëpfer.
All Otem – e Schafungsakt; all Beweegung – eng Melodie vum Liewen.
Bekki, wat e wäerdevollen Ofschloss; wat e wäerdevollen Ofschloss!
An dat, wat d'Bekki an all déi aner (si waren alleguer OCG-Kënschtler, déi dir haut gesinn hutt) un Iech
weiderginn hunn – ech wëll dëst nach eng Kéier zum Schluss betounen – ass net fir eng speziell Grupp geduecht.
Wat si gesot an ausgesot hunn, dorënner och wat ech am Ufank ernimmt hunn, gëllt fir all eenzel Persoun, déi haut hei war –
vum déifgräifend, standhaften Atheist bis zur reliéisester Persoun, egal wéi enger
Konfessioun, bis bei all Wëssenschaftler oder Politiker.
Dëst gëllt fir eis all. An mir gesinn dat als eng grouss Geleeënheet, eng grouss Léisung.
Léif Frënn, wann ech zeréckblécken a nach eng Kéier un dës widderhuelend Beschëllegung denken: "Dir bréngt vill Problemer
op, mee keng Léisungen", hutt dir haut Léisungen héieren?
Oh jo, oh jo! Mir wëllen all deenen Merci soen, déi Léisungen agereecht hunn. Villmools Merci!
Wat fir e Iwwerschoss. Jo, wat fir e Räichtum u Léisungen.
Awer wéi mir gesot hunn, wëlle mir net ëmmer op jiddereen lauschteren. Netsdestotrotz sinn dat Léisungen, an d'Zäit wäert
kommen, wou mir alles, all Léisung an all Virschlag verstoen.
D'Zäit wäert kommen, wann mir alles verstinn, wat haut gesot gouf.
Loosst mech Iech nach eng Kéier drun erënneren: Wéien hu mir nogelauschtert?
Als éischt Ivo Sasek, dann Stefan Magnet, dann David Icke, Heiko Schöning, dann Tilman Knechtel,
dann James Corbett, Michael Ballweg, Elias Sasek.
Nach eng Kéier villmools Merci un Iech alleguerten, datt Dir hei sidd a Iech d'Zäit geholl hutt, eise 20. AZK-Jubiläum ze feieren.
D'Atmosphär mam Publikum an hei op der Bühn war wonnerbar.
Alles war wonnerbar. Dir hutt alleguerten wéi ee geschafft.
Ech wëll nach eng Kéier all Techniker, déi Honnerten dovunner, iwwerall an op all Ausrüstung, Merci soen.
Du hues heiansdo Blutt geschwëtzt, an et gëtt ëmmer knapp, wann d'Maschinnen ausfalen. Et gouf direkt um Ufank
e technesche Defekt. Du hues en ëmmer erëm iwwerwonnen.
Ech hoffen, datt d'Iwwersetzungen an d'Spraachen an d'Länner gutt gelaf sinn.
An mir soen Iech Merci, "an allen Natiounen," datt Dir do sidd.
Mir hoffen, Iech bei der nächster AZK erëm ze gesinn. Gott gewëllt, an wann mir nach liewen. An um Schluss soen
mir nach eng Kéier: Mir hunn dat Ganzt aus Léift gemaach!
Net fir Gewënn oder Spekulatioun, mä well mir dech gär hunn a dech op däi Schicksal ausriichten wëllen, wat dir
déi gréisste Erfëllung an däm Liewen bréngt, iwwert alles, wat du jeemools hättest kéinten virstellen.
Mir hunn dech gär a mir brauchen dech, a mir soen: Salut alleguerten, bis d'nächst Kéier. Salut.