Сакаме да завршиме со танц, и во оваа песна, или би рекол, тоа е поетски танцов проект. И таму, Беки
прекрасно го сумираше она што го слушнавме денес.
Таа рече дека ние сме танчери на непредвидениот танцов под на животот и актери во улогите што ги избираме за себе.
И така би рекол дека ова нè враќа на почетокот, токму како што Иво го започна овој ден.
Ние сме актери во судбината на светот. Ние сме токму во средината на тоа, но можеме да ја избереме нашата улога.
И со тоа на ум, едноставно сакам да ви дадам уште малку материјал за размислување со овој
танц, кој денес повторно можеме да го уживаме.
Во овој свет на судбината, ние сме многу благодарни што креативната сила во нас сѐ остварува.
Креативна моќ.
Во длабочините на постоењето, каде времето се губи во сенките на вечноста, чека неисцрпна сила –
шепот на бесконечноста што живее во секој од нас.
Во темнина, каде што слабоста ги обвива нашите мисли, чука непоколебливото срце на борец
подготвен да ги победи своите внатрешни демони.
Вистинската сила на нашиот дух ја открива својата целосна величественост во моменти на слабост.
Ние признаваме дека нашата ранливост не ја одредува нашата судбина. Нашата слабост не нè иритира, туку нè води.
Зашто токму во оваа кревкост се развива непоколеблива волја, која чека да биде ослободена.
Нашите граници се само граници – создадени од нашите умови.
Ние сме безгранични, незапирливи, бесконечни. Ја носиме слободата на ветровите во нашите мисли, судбината на
океаните во нашите соништа, силата на Бога во нашите срца.
Нашата креативна моќ не е скриена во бесконечно море од случајности.
Секој момент кога дишеме е можност да ја испредеме нашата сопствена приказна.
Ние сме творци – и суштества истовремено, танчери на непредвидливата сцена на животот;
актери кои ги играат улогите што сами ги избираме.
Надвор од темнината на сомнежот, надвор од сенките на искуството, ние се издигнуваме, бидејќи НЕ СМЕ ЖРТВИ на нашите слабости.
Ние сме творци.
Секој чекор, секоја солза, секоја научена лекција, секоја кревкост на човечката немоќ ги прошируваат
нашите хоризонти и нè приближуваат до Божјото срце.
Секоја солза што ја пролеваме го храни семето на храброста во нас; секоја лузна што ја
носиме раскажува приказни за нашата истрајност.
Можеби се чувствуваме како брод што страдал бродолом во бесна бура, но во нас се гради несопирлива навала
на решителност, која може да издржи и најтемната бура.
Ние ја прифаќаме зрачната убавина на сегашниот момент како творци на нашата судбина, како архитекти на нашиот успех.
Секој пат кога ќе се соочиме со нашата ранливост, склучуваме сојуз со нашата внатрешна сила за да се
искачиме до врвот на божественоста што спие во нас.
На овој начин ја ослободуваме креативната сила скриена во нашата очигледна слабост и се издигнуваме како блескави сведоци
на Божјиот триумф над ограничувањата што си ги наметнавме.
Ние сме творци.
Нашето срце чука во ритам со Создателот.
Секој здив – чин на создавање; секое движење – мелодија на животот.
Беки, каков достоен заклучок; каков достоен заклучок!
И она што Беки и сите тие (тие беа сите уметници на OCG што ги видовте денес) ви го пренесоа – сакам уште еднаш
на крајот да го нагласам – не е наменето за посебна група.
Она што тие го рекоа, на што сведочеа, вклучувајќи го и она што го споменав на почетокот, важи за секоја личност што беше тука
денес – од најдлабокиот, најубедениот атеист до најрелигиозната личност, без разлика на
конфесија, како и за секој научник или политичар.
Ова важи за сите нас. И го гледаме ова како голема можност, големо решение.
Драги пријатели, кога ќе се навратам и повторно ќе размислам за ова повторувачко обвинение "изнесувате многу проблеми,
но нема решенија", дали денес слушнавте некои решенија?
О да, о да! Би сакале да им се заблагодариме на сите што ги испратија решенијата. Многу ви благодариме!
Какво изобилство. Да, какво богатство на решенија.
Но, како што рековме, не секогаш сакаме да ги слушаме сите. Сепак, ова се решенија, и ќе дојде време
кога ќе разбереме сè, секое решение и секој предлог.
Ќе дојде време кога ќе разбереме сè што беше кажано денес.
Да те потсетам уште еднаш: на кого слушавме?
Прво Иво Сасек, потоа Стефан Магнет, потоа Дејвид Ајк, Хајко Шонинг, потоа Тилман Кнехтел,
потоа Џејмс Корбет, Мајкл Балвег, Елиас Сасек.
Уште еднаш, многу ви благодарам што сте тука и што одвоивте време да ја прославиме нашата 20-годишнина на AZK.
Атмосферата со публиката и овде на сцената беше прекрасна.
Сè беше прекрасно. Сите вие работевте заедно како едно.
Би сакал уште еднаш да им се заблагодарам на сите техничари, на стотиците од нив, насекаде, на целата опрема.
Понекогаш си потекол крв, и секогаш станува тешко кога машините ќе откажат. Имаше технички дефект уште на
самиот почеток. Го надмина тоа повторно и повторно.
Се надевам дека преводите на јазиците, во земјите, сè испадна добро.
И ти благодариме, "во сите народи", што си тука со нас.
Се надеваме дека повторно ќе се видиме на следниот AZK. Ако Бог даде и ако сè уште сме живи. И на крајот
повторно ќе кажеме: Сето ова го направивме од љубов!
Не за профит или шпекулација, туку затоа што те сакаме и сакаме да те водиме кон твојата судбина, која ќе ти донесе најголемо
исполнување во животот, над сè што некогаш можеше да замислиш.
Те сакаме и ти требаме, и велиме: Збогум на сите, се гледаме следниот пат. Збогум.