Ne duam të përfundojmë me një valle, dhe në këtë këngë, ose më saktë, është një projekt poetik vallëzimi. Dhe aty, Bekki ka
përmbledhur në mënyrë të mrekullueshme atë që kemi dëgjuar sot.
Ajo tha se ne jemi valltarë në një skenë vallëzimi të paparashikuar të jetës dhe aktorë në rolet që i zgjedhim vetë.
Dhe kështu do të thoja se kjo na kthen në pikën fillestare, ashtu siç Ivo e nisi këtë ditë.
Ne jemi aktorë në fatin e botës. Jemi pikërisht në mes të tij, por mund të zgjedhim rolin tonë.
Dhe me këtë në mendje, do të doja t'ju jepja pak më shumë ushqim për mendje me këtë valle,
të cilën mund ta shijojmë edhe një herë sot.
Në këtë botë të fatit, jemi shumë mirënjohës që një fuqi krijuese brenda nesh realizon gjithçka.
Krijimtaria.
Në thellësitë e ekzistencës, ku koha humbet në hijet e përjetësisë, një fuqi e pashtershme pret – një
pëshpëritje e pafundësisë që banon brenda secilit prej nesh.
Në mes të errësirës, ku dobësia mbështjell mendimet tona, rreh zemra e palëkundur e një
luftëtari gati të mundë demonët e tij të brendshëm.
Forca e vërtetë e shpirtit tonë shpalos gjithë shkëlqimin e saj në çastet e dobësisë.
Ne e njohim që pafuqia jonë nuk e përcakton fatin tonë. Dobësia jonë nuk na irriton; na udhëzon.
Sepse pikërisht në këtë brishtësi lulëzon një vullnet i palëkundur, duke pritur të lirohet.
Kufijtë tanë janë thjesht kufij – krijuar nga mendjet tona.
Ne jemi të pakufishëm, të pandalshëm, të pafund. Ne mbajmë lirinë e erërave në mendimet tona, fatin e
oqeaneve në ëndrrat tona, fuqinë e Zotit në zemrat tona.
Fuqia jonë krijuese nuk është e fshehur në një det të pafund rastësish.
Çdo çast që frymojmë është një mundësi për të thurur historinë tonë.
Ne jemi krijues – dhe krijesa në të njëjtën kohë, valltarë në skenën e paparashikueshme të
jetës; aktorë që luajnë rolet që i zgjedhim vetë.
Përtej errësirës së dyshimit, përtej hijeve të përvojës, ne ngrihemi, sepse ne NUK JEMI VIKTIMA të dobësive tona.
Ne jemi krijues.
Çdo hap, çdo lot, çdo mësim i mësuar, çdo dobësi e paaftësisë njerëzore zgjeron
horizontet tona dhe na afron më pranë zemrës së Zotit.
Çdo lot që derdhim ushqen farën e guximit brenda nesh; çdo shenjë që mbajmë tregon histori të qëndresës sonë.
Mund të ndjehemi si një anije e rrëzuar në një stuhi të egër, por brenda nesh po ndërtohet një valë e pakundërshtueshme
vendosmërie që do t'i rezistojë stuhisë më të errët.
Ne përqafojmë bukurinë rrezatuese të çastit të tanishëm si krijues të fatit tonë, si arkitektë të suksesit tonë.
Sa herë që përballemi me dobësinë tonë, ne krijojmë një aleancë me forcën tonë të brendshme për të
ngjitur në majën e hyjnisë që fshihet brenda nesh.
Në këtë mënyrë, ne çlirojmë fuqinë krijuese të fshehur në dobësinë tonë të dukshme dhe ngrihemi si dëshmitarë të ndritshëm
të triumfit të Zotit mbi kufizimet që ia kemi vënë vetes.
Ne jemi krijues.
Zemra jonë rreh në ritëm me Krijuesin.
Çdo frymë – një akt krijimi; çdo lëvizje – një melodi jete.
Bekki, çfarë përfundimi i denjë; çfarë përfundimi i denjë!
Dhe ajo që Bekki dhe të gjithë ata (të gjithë ishin artistë të OCG-së që i patë sot) ju transmetuan – dua ta theksoj edhe një
herë në fund – nuk është e destinuar për një grup të veçantë.
Ajo që thanë dhe për të cilën dëshmuan, përfshirë edhe atë që përmenda në fillim, vlen për çdo person që ishte këtu sot – nga
ateisti më i thellë dhe më i palëkundur deri te personi më fetar, pavarësisht përkatësisë
fetare, si dhe për çdo shkencëtar apo politikan.
Kjo vlen për të gjithë ne. Dhe ne e shohim këtë si një mundësi të madhe, një zgjidhje të shkëlqyer.
Miq të dashur, kur shikoj prapa dhe mendoj përsëri për këtë akuzë të përsëritur, "ju ngrini shumë probleme,
por asnjë zgjidhje," a keni dëgjuar ndonjë zgjidhje sot?
Oh po, oh po! Ne dëshirojmë t'i falënderojmë të gjithë ata që dërguan zgjidhje. Faleminderit shumë!
Çfarë bollëku. Po, çfarë pasurie zgjidhjesh.
Por, siç thamë, ne nuk duam gjithmonë t'i dëgjojmë të gjithë. Megjithatë, këto janë zgjidhje, dhe do të vijë koha
kur do të kuptojmë gjithçka, çdo zgjidhje dhe çdo sugjerim.
Do të vijë koha kur do të kuptojmë gjithçka që është thënë sot.
Le të të kujtoj përsëri: Kujt i dëgjuam?
Së pari Ivo Sasek, pastaj Stefan Magnet, pastaj David Icke, Heiko Schöning, pastaj Tilman Knechtel,
pastaj James Corbett, Michael Ballweg, Elias Sasek.
Edhe një herë, do të doja të shprehja mirënjohjen time të sinqertë për të gjithë folësit që ishin këtu dhe gjetën kohë
për të marrë pjesë në festimin e 20-vjetorit të AZK-së sonë. Atmosfera me audiencën këtu në skenë ishte e mrekullueshme.
Gjithçka ishte e mrekullueshme. Ju të gjithë punuat së bashku si një.
Do të doja t'i falënderoja edhe një herë të gjithë teknikët, qindra prej tyre, kudo, në të gjitha pajisjet.
Herë pas here ke djersitur gjak, dhe gjithmonë bëhet e vështirë kur makineritë prishen. Ishte një dështim
teknik që në fillim. E ke kapërcyer atë herë pas here.
Shpresoj që përkthimet në gjuhë dhe në vende të kenë shkuar mirë.
Dhe ju falënderojmë, "në të gjitha kombet," që jeni aty.
Shpresojmë t'ju shohim përsëri në AZK-në e ardhshme. Nëse Zoti do, dhe nëse jemi ende gjallë. Dhe në fund do
të themi përsëri: Ne bëmë të gjitha këto nga dashuria!
Jo për fitim apo spekulim, por sepse të duam dhe duam të të udhëzojmë drejt fatit tënd, i cili do të të
sjellë realizimin më të madh në jetën tënde, përtej gjithçkaje që ke mundur të imagjinosh.
Ne të duam dhe kemi nevojë për ty, dhe themi: Mirupafshim të gjithëve, shihemi herën tjetër. Mirupafshim.