Мо мехоҳем бо як рақс анҷом диҳем, ва дар ин суруд, ё бигзор бигӯям, ки ин як лоиҳаи рақсии шеърӣ аст. Ва дар он ҷо Бекки
он чизеро, ки мо имрӯз шунидем, ба таври аҷоиб хулоса кард.
Ӯ гуфт, ки мо раққосон дар саҳни рақси ногаҳонии ҳаёт ва ҳунармандон дар нақшҳое
ҳастем, ки худамон барои худ интихоб мекунем.
Ва бинобар ин ман мегӯям, ки ин моро ба нуқтаи ибтидоӣ бармегардонад, ҳамон тавре ки Иво ин рӯзро оғоз кард.
Мо дар тақдири ҷаҳон нақш мебозем. Мо дар худи маркази он ҳастем, аммо метавонем нақши худро интихоб кунем.
Ва бо дарназардошти ин, мехоҳам боз як кам маводи иловагӣ барои андеша дар бораи ин рақс пешкаш кунам,
ки мо имрӯз боз як бор метавонем аз он лаззат барем.
Дар ин ҷаҳони тақдир, мо хеле шукргузорем, ки як қудрати эҷодӣ дар даруни мо ҳама чизро ба анҷом мерасонад.
Қудрати эҷодӣ.
Дар умқи ҳастӣ, дар он ҷо ки вақт дар сояҳои абадият гум мешавад, қудрате беохир интизор аст
– шепириши беохир, ки дар ҳар яки мо ҷой дорад.
Дар миёни торикӣ, ки заъф андешаҳои моро фаро мегирад, дили устувори як ҷангҷӯ мезанад, ки
омода аст шайтонҳои даруниашро мағлуб кунад.
Қувваи ҳақиқии рӯҳи мо дар лаҳзаҳои заъф тамоми шукӯҳу шаҳомати худро ошкор мекунад.
Мо мефаҳмем, ки осебпазирии мо тақдири моро муайян намекунад. Заъфи мо моро асабонӣ намекунад; он моро роҳнамоӣ мекунад.
Зеро маҳз дар ҳамин нозукӣ иродаи устувор рушд мекунад, ки озод шуданашро интизор аст.
Марзҳои мо танҳо марзҳоянд – онҳоро зеҳни худи мо офаридааст.
Мо бепоён, боздоштанашаванда ва беандозаем. Мо дар андешаҳоямон озодии бодҳоро, дар орзуҳоямон тақдири
уқёнусҳоро ва дар дилҳоямон қудрати Худоро мебарем.
Қудрати эҷодии мо дар баҳри бепоёни тасодуфҳо пинҳон нест.
Ҳар лаҳзае, ки нафас мекашем, имкониятест барои бофтани ҳикояи худ.
Мо ҳам офарандагон ва ҳам махлуқот ҳастем, раққосон дар саҳнаи нопешбинии ҳаёт; актёроне, ки нақшҳоеро,
ки худамон барои худ интихоб мекунем, иҷро мекунем.
Фосила аз торикии шубҳа, фосила аз сояҳои таҷриба, мо боло меистем, зеро мо қурбониҳои заъфҳои худ нестем.
Мо эҷодкорон ҳастем.
Ҳар қадам, ҳар ашк, ҳар дарси омӯхташуда, ҳар нотавонии инсонӣ доираи назари моро васеъ
мекунад ва моро ба қалби Худо наздиктар месозад.
Ҳар ашке, ки мерезонем, тухми ҷасоратро дар даруни мо парвариш мекунад; ҳар доғе, ки дорем, ҳикояҳои матонати моро нақл мекунад.
Мо метавонем худро мисли киштии нобудшуда дар тӯфони ваҳшӣ эҳсос кунем, аммо дар даруни мо як мавҷи қатъии иродаи устувор шакл
мегирад, ки метавонад дар ториктарин тӯфон ҳам муқовимат кунад.
Мо зебоии дурахшони лаҳзаи ҳозираро ҳамчун эҷодгарони тақдири худ ва меъморони комёбии худ пазируфта мегирем.
Ҳар боре ки мо бо осебпазирии худ рӯбарӯ мешавем, мо бо қувваи ботинии худ иттиҳод месозем, то ба қуллаи
илоҳие, ки дар даруни мо хобидааст, баромада расем.
Ба ин васила мо қудрати эҷодиро, ки дар заъфи зоҳирии мо пинҳон аст, озод мекунем ва ҳамчун шоҳидони дурахшон ба пирӯзии Худо
бар маҳдудиятҳое, ки мо бар худамон таҳмил кардаем, бармехезем.
Мо офаридагонем.
Дили мо бо Офаридгор дар як ритм мезанад.
Ҳар нафас – як амали эҷод; ҳар ҳаракат – як мелодияи ҳаёт.
Бекки, чӣ хулосаи сазовор; чӣ хулосаи сазовор!
Ва он чи Беки ва ҳамаи онҳо (онҳо ҳама ҳунармандони OCG буданд, ки шумо имрӯз дидед) ба шумо интиқол доданд
– ман мехоҳам боз як бор дар анҷом таъкид кунам – барои гурӯҳи махсус пешбинӣ нашудааст.
Он чизе, ки онҳо гуфтанд ва шаҳодат доданд, аз ҷумла он чизе, ки ман дар оғоз зикр кардам, ба ҳар як шахсе, ки имрӯз инҷо
ҳузур дошт, дахл мекунад – аз атеисти сарсахт то диндортарин шахс, новобаста аз мазҳаб, ва ба ҳар як олим ё сиёсатмадор.
Ин ба ҳамаи мо дахл дорад. Ва мо инро ҳамчун як имконияти бузург ва як ҳалли олиҷаноб мебинем.
Дӯстони азиз, вақте ки ман ба гузашта назар меандозам ва боз дар бораи ин айбдоркунии такрорӣ «шумо мушкилоти зиёдеро
матраҳ мекунед, аммо ҳеҷ ҳалли пешниҳод намекунед» фикр мекунам, оё шумо имрӯз ягон ҳалли пешниҳодшударо шунидед?
Оҳ ҳа, оҳ ҳа! Мо мехоҳем ба ҳамаи онҳое, ки ҳаллиҳо пешниҳод карданд, ташаккур гӯем. Ташаккури зиёд!
Чӣ фаровонӣ. Бале, чӣ сарвати ҳаллиҳо.
Аммо, чунон ки гуфтем, мо намехоҳем ҳамеша ба ҳама гӯш диҳем. Бо вуҷуди ин, инҳо ҳаллиҳо ҳастанд ва вақт мерасад, ки мо
ҳама чизро, ҳар ҳаллиро ва ҳар пешниҳодро дарк хоҳем кард.
Вақт мерасад, ки мо ҳама чизеро, ки имрӯз гуфта шуд, мефаҳмем.
Бигзор боз як бор хотиррасон кунам: мо ба кӣ гӯш кардем?
Аввал Иво Сасек, сипас Стефан Магнет, сипас Дэвид Айк, Ҳайко Шёнинг, сипас Тилман Кнехтель,
сипас Ҷеймс Корбетт, Майкл Баллвег, Элиас Сасек.
Бори дигар, ба ҳамаи шумо бисёр ташаккур, ки инҷо будед ва вақт ҷудо кардед, то 20-солагии AZK-ро ҷашн
гирем. Муҳит бо тамошобинон ва дар ин саҳна аҷоиб буд.
Ҳама чиз аъло буд. Шумо ҳама ҳамчун як даста якҷоя кор кардед.
Ман боз як бор мехоҳам ба ҳамаи техникҳо, садҳо нафари онҳо, дар ҳама ҷо ва дар тамоми таҷҳизот ташаккур гӯям.
Шумо баъзан хун рехтаед ва вақте мошинҳо вайрон мешаванд, ҳамеша вазъият танг мешавад. Дар ибтидо нокомии
техникӣ рух дод. Шумо онро борҳо ва борҳо паси сар кардаед.
Умедворам, ки тарҷумаҳо ба забонҳо ва ба кишварҳо ҳамааш хуб баромад.
Ва мо ба шумо, «дар ҳамаи миллатҳо», барои он ки дар он ҷо будед, ташаккур мегӯем.
Мо умедворем, ки шуморо дар AZK-и оянда боз хоҳем дид. Агар Худо хоҳад ва агар мо ҳанӯз зинда бошем. Ва дар
охир боз хоҳем гуфт: Мо ҳамаи инро аз рӯи муҳаббат кардем!
На барои фоида ё спекулясия, балки аз он сабаб, ки мо туро дӯст медорем ва мехоҳем туро ба сӯи тақдират роҳнамоӣ
кунем, ки ба ту дар ҳаётаат бузургтарин қонеъиятро меорад, бештар аз он чи ту ҳеҷ гоҳ тасаввур карда метавонистӣ.
Мо туро дӯст медорем ва ба ту ниёз дорем, ва мегӯем: Хайр, ҳама, дар бори оянда мебинем. Хайр.