מיר ווילן ענדיקן מיט אַ טאַנץ, און אין דעם ליד, אָדער לאָמיר זאָגן, דאָס איז אַ פּאָעטישער טאַנץ־פּראָיעקט. און דאָרט האָט
בעקי ווונדערלעך צוזאַמענגעפֿאַסט וואָס מיר האָבן הײַנט געהערט.
זי האָט געזאָגט אַז מיר זענען טאַנצער אויף אַ אומגעריכטן טאַנצפלאָר פֿון לעבן און
אַקטיאָרן אין די ראָלעס וואָס מיר זיך אויסקלײַבן.
און אַזוי וואָלט איך געזאָגט אַז דאָס ברענגט אונדז צוריק צום אָנהייב, פּונקט ווי איוו האָט אָנגעהויבן דעם טאָג.
מיר זענען אַקטיאָרן אין דער גורל פֿון דער וועלט. מיר זענען גענוי אין מיטן דערפון, אָבער מיר קענען אויסקלײַבן אונדזער ראָלע.
און מיט דעם אין זינען, וויל איך אייך געבן נאָך אַ ביסל מאַטעריאַל פֿאַר געדאַנקען וועגן דעם
טאַנץ, וואָס מיר קענען הײַנט ווידער הנאה האָבן.
אין דער וועלט פֿון גורל זענען מיר אַזוי דאַנקבאַר, אַז אַ שעפֿערישע מאַכט אין אונדז פֿירט אויס אַלץ.
שעפֿערישקייט.
אין די טיפֿן פֿון דער עקזיסטענץ, וווּ די צײַט ווערט פאַרלוירן אין די שאָטנס פֿון אייביקייט, וואַרט אַ אומאויספֿאַלעכע
מאַכט – אַ שושקע פֿון אינסוף וואָס וווינט אין יעדן פֿון אונדז.
אין פינצטערניש, וווּ שוואַכקייט אַרומנעמט אונדזערע געדאַנקען, קלאַפּט דאָס אומשאַקבאַרע האַרץ פֿון אַ
קעמפֿער, גרייט צו באַזיגן זײַנע אינערלעכע דעמאָנען.
די אמתע שטאַרקייט פֿון אונדזער גײַסט אַנטפֿולדט איר גאַנצע פּראַכט אין מאָמענטן פֿון שוואַכקייט.
מיר דערקענען אַז אונדזער שוואַכקייט באַשטימט נישט אונדזער גורל. אונדזער שוואַכקייט רייצט אונדז נישט; זי פֿירט אונדז.
וואָרעם דווקא אין דער שוואַכקייט בליט אַ אומבאַרוישבאַרער וויל, וואָס וואַרט צו ווערן באַפרײַט.
אונדזערע גרעניצן זענען נאָר גרעניצן – געשאַפֿן דורך אונדזער אייגענע געדאַנקען.
מיר זענען אָן גרעניצן, אָן אויפהאַלט, אָן סוף. מיר טראָגן די פרייהייט פֿון די ווינטן אין אונדזערע
געדאַנקען, די גורל פֿון די אָקעאַנען אין אונדזערע חלומות, די מאַכט פֿון גאָט אין אונדזערע הערצער.
אונדזער שעפֿערישע מאַכט איז נישט פאַרבאָרגן אין אַ אומענדיקן ים פֿון צופאַלן.
יעדער מאָמענט וואָס מיר אָטעמען איז אַ געלעגנהייט צו שטאָקן אונדזער אייגענע מעשׂה.
מיר זענען שאַפֿערס – און באַשעפֿענישן אין דער זעלבער צײַט, טאַנצערס אויף דער אומפֿאָרויסזעענער בינע פֿון לעבן;
אַקטיאָרן וואָס שפּילן די ראָלעס וואָס מיר זיך אויסקלײַבן.
איבער דער פינצטערניש פֿון צווייפֿל, איבער די שאָטנס פֿון דערפֿאַרונג, שטייען מיר אויף, ווײַל
מיר זענען נישט קרבנות פֿון אונדזערע שוואַכקייטן.
מיר זענען שאַפֿערס.
יעדער שריט, יעדער טרער, יעדער געלערנטער לעקציע, יעדער שוואַכקייט פֿון מענטשלעכער אוממעגלעכקייט, ברייטערט אונדזער
האָריזאָנטן און ברענגט אונדז נעענטער צום האַרץ פֿון גאָט.
יעדער טרער וואָס מיר גיסן, נוטרירט דעם זוימען פֿון מוט אין אונדז; יעדער צאַר וואָס מיר
טראָגן, דערציילט מעשׂיות פֿון אונדזער אויסהאַלט.
מיר קענען זיך פילן ווי אַ שיף־בראָך אין אַ שטורעם פֿון כּעס, אָבער אין אונדז בויעט זיך אַן אומאָפּהאַלטבאַרער שטראָם
פֿון באַשלאָסנקייט, וואָס קען שטיין קעגן דעם טונקלסטן שטורעם.
מיר אָננעמען די שטראַלנדיקע שיינקייט פֿון דעם איצטיקן מאָמענט ווי די שאַפֿערס פֿון
אונדזער גורל, ווי די אַרכיטעקטן פֿון אונדזער הצלחה.
יעדער מאָל ווען מיר שטייען קעגן אונדזער שוואַכקייט, גרינדן מיר אַ בונד מיט אונדזער אינערלעכער שטאַרקייט, צו
קליימען צום שפּיץ פֿון דער גאָטלעכקייט וואָס שלאָפֿט אין אונדז.
אויף דעם אופֿן באַפֿרײַען מיר די שעפֿערישע קראַפֿט וואָס איז באַהאַלטן אין אונדזער אויסגעזעענער שוואַכקייט, און
שטייען אויף ווי שטראַלנדיקע עדות צום נצחון פֿון גאָט איבער די באַגרענעצונגען וואָס מיר האָבן זיך אַליין אויפֿגעלייגט.
מיר זענען שאַפֿערס.
אונדזער האַרץ שלאָגט אין ריטעם מיטן באַשעפֿער.
יעדער אָטעם – אַ שאַפֿונגס־אַקט; יעדער באַוועגונג – אַ לעבנס־מעלאָדיע.
בעקי, וואָס אַ ווערדיקער מסקנא; וואָס אַ ווערדיקער מסקנא!
און וואָס בעקי און אַלע זיי (זיי זענען אַלע OCG־קונסטלער וואָס איר האָט הײַנט געזען) האָבן איבערגעגעבן צו אײַך
– איך וויל דאָס נאָך אַמאָל באַטאָנען אין מסקנא – איז נישט באַשטימט פֿאַר אַ ספּעציעלע גרופּע.
וואָס זיי האָבן געזאָגט און עדות געגעבן, אַרײַנגערעכנט וואָס איך האָב דערמאָנט בײַם אָנהייב, געלט פֿאַר יעדן איינציקן מענטש וואָס
איז הײַנט דאָ – פֿון דעם טיפֿסטן, שטאַרקסטן אַטעיִסט ביז צום מערסטן רעליגיעזן מענטש, פֿון וועלכער ניט איז
קאָנפֿעסיע, ביז יעדן וויסנשאַפֿטלער אָדער פּאָליטיקער.
דאָס געלט פֿאַר אונדז אַלעמען. און מיר זעען דאָס ווי אַ גרויסע געלעגנהייט, אַ גרויסע לייזונג.
ליבע פֿרײַנד, ווען איך קוק צוריק און טראַכט ווידער וועגן דעם שטענדיקן באַשולדיקונג, "איר ברענגט אַרויף פילע פּראָבלעמען,
אָבער קיין לייזונגען," האָט איר הײַנט געהערט קיין לייזונגען?
אָ יאָ, אָ יאָ! מיר ווילן דאַנקען אַלעמען וואָס האָבן געשיקט לייזונגען. אַ גרויסן דאַנק!
וואָס פֿאַר אַ שפע. יאָ, וואָס פֿאַר אַ רײַכקייט פֿון לייזונגען.
אבער, ווי מיר האָבן געזאָגט, מיר ווילן נישט שטענדיק הערן צו אַלעמען. אָבער דאָס זענען לייזונגען, און די צײַט וועט קומען ווען
מיר וועלן פֿאַרשטיין אַלץ, יעדן לייזונג און יעדן פֿאָרשלאָג.
די צײַט וועט קומען ווען מיר וועלן פֿאַרשטיין אַלץ וואָס הײַנט איז געזאָגט געוואָרן.
לאָמיר אײַך ווידער דערמאָנען: צו וועמען האָבן מיר געהערט?
ערשט אייבו סאַסעק, דאַן סטפֿאַן מאַגנעט, דאַן דוד אייק, הייקאָ שױנינג, דאַן טילמאַן קנעכטעל, דאַן
דזשיימס קאָרבעט, מיכאַיל באַלװעג, עליאַס סאַסעק.
ווידער אַמאָל, אַ גרויסן דאַנק צו אײַך אַלעמען פֿאַר אײַער אָנוועזנהייט און פֿאַרן נעמען די צײַט צו פֿײַערן
אונדזער 20סטן AZK־יאָרטאָג. די אַטמאָספֿערע מיטן עולם און דאָ אויפֿן בינע איז געווען ווונדערלעך.
אַלץ איז געווען ווונדערלעך. איר אַלע האָט צוזאַמען געאַרבעט ווי איין.
איך וויל נאָך אַמאָל דאַנקען אַלע טעכניקער, די הונדערטער פֿון זיי, איבעראַל, אויף אַלע אויסרוסטונגען.
דו האָסט מאָל בלוט געשוויצט, און ווען מאַשינען צעברעכן, ווערט אלץ שווער. עס איז געווען אַ טעכנישער פֿעלער גלײַך
בײַם אָנהייב. דו האָסט עס איבערגעווונען מאָל נאָך מאָל.
איך האָף אַז די איבערזעצונגען אין די שפּראַכן און אין די לענדער האָבן זיך אַלעס גוט אויסגעאַרבעט.
און מיר דאַנקען אײַך, "אין אַלע פֿעלקער," פֿאַר דעם וואָס איר זענט דאָרט.
מיר האָפֿן אײַך ווידער צו זען בײַ דער קומענדיקער AZK. גאָט וויל, און אויב מיר נאָך לעבן. און בײַם סוף וועלן
מיר ווידער זאָגן: מיר האָבן דאָס אַלץ געטאָן פֿון ליבע!
נישט פֿאַר פּראָפֿיט אָדער ספּעקולאַציע, נאָר ווײַל מיר האָבן דיך ליב און ווילן דיך פֿירן צו דײַן גורל, וואָס וועט
דיר ברענגען די גרעסטע צופֿרידנקייט אין דײַן לעבן, מער ווי דו האָסט קיינמאָל געקענט פֿאַרשטעלן.
מיר ליבן אײַך און מיר דאַרפֿן אײַך, און מיר זאָגן: ביי אַלעמען, זעט זיך ביז דער קומענדיקער מאָל. ביי.