مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک واقعاً تماشایی بود. و باید بگویم که هنوز در شوک هستم.
سلام عزیزانم، شما که مرا می‌شناسید، می‌دانید که نمی‌توانم این موضوع را رها کنم، به‌ویژه مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک.
حتی اگر بعضی ترجیح می‌دهند دهان‌شان را ببندند و بگویند: «بیا دیگه، ولش کن.»
دوستان، مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک اکنون در پاریس در جریان است و به اروپا این فرصت را
می‌دهد تا خود و ارزش‌هایش را به نمایش بگذارد.
این بدان معناست که هر کسی این را بپذیرد، در واقع می‌گوید: این‌ها واقعاً ارزش‌ها و فضایل من هستند و
این قاره‌ای است که مرا در اینجا نمایندگی می‌کند.
قطعاً نه، به همین دلیل باید درباره‌اش چیزی بگویم، وگرنه فقط آن را می‌پذیرفتم.
اکنون باید در نظر بگیریم که بازی‌های پیشین، یا بهتر است بگوییم بازی‌های المپیک، نماد چه چیزی بودند؟
چرا این معرفی شد؟
آنها اساساً نماد قدرت، زیبایی، سلامتی و ورزش بودند.
البته قرار بود نمایشی باشد، همچنین برای سرگرمی اکثریت قریب به اتفاق مردم.
اما این ارزش‌ها را داشت، ارزش‌هایی که کشورهای اروپایی نیز آن زمان نمایندگی می‌کردند و
می‌خواستند در قالب این نمایش در اینجا به نمایش بگذارند.
اما این بار، تعداد بی‌سابقه‌ای از تماشاگران—بیش از ده میلیون نفر—مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک در پاریس را تماشا کردند.
۲۰۶ کمیته ملی المپیک در بازی‌های پاریس نمایندگی می‌شوند.
نمایش شام آخر به‌ویژه مورد انتقاد شدید قرار گرفت.
زیرا به نظر من مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک مطلقاً هیچ ارتباطی، و منظورم واقعاً هیچ، با خود بازی‌های
المپیک و ارزش‌هایی که آن‌ها در واقع نمایندگی می‌کنند نداشت.
زیرا، همان‌طور که قبلاً ذکر شد، این دربارهٔ ورزش و سلامتی است.
بله، برخی مقادیر صرفاً در اینجا نمایش داده شده‌اند.
اما نه، از آن برای وارد کردن نظر سیاسی استفاده شد.
بیایید اکنون نگاهی دقیق‌تر به آن بیندازیم.
می‌خواهم چند نکته را به شما بگویم، از جمله انتقادی که در اینجا مطرح شده است.
و سپس، بالاتر از همه، و این از همه تکان‌دهنده‌تر است، آنچه رسانه‌ها دربارهٔ آن گزارش دادند.
و به تو می‌گویم، این از همه بدتر است.
منظورم این است که ما اینجا در وضعیت جنگ زندگی می‌کنیم. ما اینجا در دوران بحران مطلق زندگی می‌کنیم.
و این بار دیگر توانسته آن را یک درجه بالاتر ببرد.
پس باید تصور کنید که شام آخر اینجا به‌عنوان یک مهمانی بیدارگرایانه‌ی
ال‌جی‌بی‌تی‌کیوآی+ ترنسجندر به تصویر کشیده شده است.
و با این کار، مسیحیت عملاً به‌طور کامل مسخره شد.
نه تنها این، بلکه من به موضوع دیگری هم اشاره می‌کنم. اما:
منتقدان این را چاپلوسی در برابر روح حاکم زمانه و تمسخر ریشه‌های فرهنگی خود می‌دانستند.
یکی چه ربطی به دیگری دارد؟
چرا باید این‌طور مطرحش کنی، مگر اینکه فقط بخوای یه سیلی به صورت کسی بزنی و بهش نشون بدی که
این مسیری است که در حال حاضر در آن حرکت می‌کنیم.
و اگر آن را بپذیرید، دقیقاً همین اتفاق خواهد افتاد.
مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک در واقع چیزی جز نمایش زوال دوران ما نیست.
می‌تونی اسمش رو چیزی دیگه بذاری؟ من نمی‌تونم اسمش رو چیزی دیگه بذارم.
لازم نیست مسیحی باشید تا چنین استهزا نسبت به فرهنگ و دین را منزجرکننده بدانید.
این اصلاً آنجا جایی ندارد.
اینجا نوشته شده که یک رسوایی در شبکه‌های اجتماعی همه‌جا پخش شده است.
یک نمایش مسخرهٔ تمام‌عیار. این فقط باعث می‌شود مسیحیت مضحک به نظر برسد.
پس یک اسقف آمریکایی به نام رابرت بارون گفت: آیا آنها هرگز جرأت می‌کردند به شکلی مشابه به اسلام توهین کنند؟
جواب را به تو می‌گویم. نه، البته که نه.
نه تنها آلمان، بلکه فرانسه نیز در وضعیت بحران مطلق قرار دارد.
جرم در واقع حتی سریع‌تر از آلمان در حال رشد است.
آنچه در خیابان‌ها رخ می‌دهد، حتی اکنون در جریان بازی‌های المپیک، به‌طور گسترده در اخبار گزارش می‌شود؛ با چنین
حملات خشونت‌آمیزی که انسان را تنها به این فکر وا می‌دارد که اینجا چه اتفاقی افتاده است.
این دیگر پاریس، فرانسه و آلمانی که می‌شناختیم نیست و در نتیجه، دیگر بازی‌های المپیک و
ارزش‌های آن نیز آن‌گونه که می‌شناختیم نیستند.
اما اینجا گفته شده که فقط محافظه‌کاران این‌طور فکر می‌کنند، چون در روزهای قدیم گیر
کرده‌اند و متوجه مدرنیته، روح جدید زمانه، نمی‌شوند.
بله، درست است. من هم همین احساس را دارم.
همچنین می‌گویم که ترجیح می‌دهم خودم را در میان آن‌ها بشمارم تا در هیچ جای دیگری.
وب‌سایت رسانه‌ای کاتولیک در ایکس می‌پرسد: «چرا جامعهٔ LGBTQIA+ که از عشق، صلح و مدارا
حمایت می‌کند، اصرار دارد به مسیحیان توهین کند؟»
آیا بازی‌های المپیک برای ترویج اتحاد جهانی ایجاد نشدند؟
توهین به بزرگ‌ترین دین جهان چگونه به این هدف کمک می‌کند؟
و دقیقاً همین نکته است. آن آنجا چه می‌کند؟
در اصل، این فقط می‌تواند تمسخر یک دین و یک روح فرهنگی باشد که ظاهراً دیگر در این منطقه جایی ندارد.
این موضوع همچنین این سؤال را مطرح می‌کند: چنین نمایشی در بازی‌های المپیک چه می‌کند؟
این یک رویداد ورزشی است. تمرکز باید بر عملکرد ورزشکاران باشد، نه ایدئولوژی و سیاست.
و دقیقاً همین چیزی است که من باید در اینجا آن را نقد کنم.
از یک سو، البته مردم این را می‌پذیرند، اما از سوی دیگر باید بگویم که دقیقاً همین است.
برنامه سیاسی چه ربطی به بازی‌ها دارد؟
اما می‌بینی، همه‌چیز یک چرخه است. همه‌چیز مثل تکه‌های کوچکی از یک پازل است که به هم متصل‌اند.
شما دیگر نمی‌توانید فرض کنید – یا اصلاً چه زمانی می‌توانستید فرض کنید – که واقعاً جایی شکافی وجود دارد، یک جدایی، که مردم
واقعاً می‌گویند: «هی، صبر کنید، ما با این قضیه همراه نیستیم».
در عوض، تصویر کلی نه توسط افراد، بلکه توسط چیزی فراتر از آن‌ها کنترل می‌شود.
تا زمانی که هر فرد نگوید: «هی، یک لحظه صبر کن، من با این کار موافق نیستم، این را قبول ندارم»، قدرت از مردم برنمی‌خیزد.
بلکه قدرت از کسانی ساطع می‌شود که این دستورکار را همان‌گونه که هست شکل می‌دهند.
در نظر بگیرید که همین حالا با برند آبجو در ایالات متحده چه اتفاقی افتاده است؛ جایی که آن‌ها نیز تبلیغات خود را با روح زمانهٔ کنونی
تطبیق داده‌اند و مردم واقعاً گفته‌اند: «دیگر آن را نمی‌نوشم.»
بهت می‌گم، همه‌چیز گرفته شد، همه‌چیز.
و دقیقاً همین است: قدرت از مردم سرچشمه می‌گیرد.
اگر آن را نپذیری و اجازه ندهی که بر تو بگذرد، آن وقت به سادگی از بین می‌رود.
و این ارزش‌ها، این فضایل، به سادگی ناپدید شده‌اند.
و همان‌طور که گفتم، می‌توان گفت که همه‌اش محافظه‌کارانه، قدیمی و کلاسیک است و ما هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌خواهیم.
من می‌گویم که نمی‌توانید صرفاً هر آنچه در گذشته رخ داده را مسخره کنید و بگویید بله، ما آن را نمی‌خواهیم.
و بالاتر از همه، بار دیگر این‌گونه تصویر می‌شود که گویی اقلیتی کوچک هستند که آنچه در مراسم افتتاحیه
بازی‌های المپیک رخ داد را به شکلی بسیار، بسیار عجیب می‌دانند.
و البته میان‌پرده‌های نمایشی بسیار بسیار بیشتری از صرفاً این شام آخر وجود داشت.
برای مثال، قطع سر ماری آنتوانت نیز به تصویر کشیده شد.
و اکنون باید در نظر گرفت که او، ملکه، محبوب بود، سپس با خصومت مواجه شد و در نهایت گردن زده شد.
۲۳۱ سال بعد، پاریس گویی در حال جشن گرفتن گردن‌زنی ملکه ماری آنتوانت است.
در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک در پاریس، جمجمهٔ بریده‌شدهٔ ملکه در نمایشی باشکوه، نه
چندان دور از کاخ عدالت، به نمایش گذاشته شد.
پس ماری آنتوانت با سر در دستانش، به اصطلاح، و سپس قطعه‌های نمایشی آوازخوانی و امثال آن.
و حالا خوب گوش کنید. شگفت‌آورترین نکته درباره‌اش همان چیزی است که رسانه‌ها واقعاً می‌گویند، و
البته من آن را برای شما گردآوری و انتخاب کرده‌ام.
و در این مورد انواع و اقسام نظرات مختلف وجود دارد. من این را کاملاً شدید می‌دانم. خوشحال می‌شوم چیزی را به شما نشان دهم.
در اینجا، برای مثال، NTV می‌نویسد: «کلیسای کاتولیک خشمگین: روس‌ها به مراسم افتتاحیه تمسخر می‌کنند». حالا توجه کنید.
می‌توانید حدس بزنید این ماجرا به کجا ختم می‌شود.
بله، خب، کلیسا که البته کاملاً محافظه‌کار، کهنه‌پرست و این چیزهاست. اوه، معلوم است که آن‌ها نمی‌توانند با آن کنار بیایند.
و روس‌ها، البته. تصویر دشمن در حال حاضر، البته، روس است.
پس این یعنی هر چیزی که روس‌ها دوست ندارند، تو باید دوستش داشته باشی، البته، وگرنه ممکن است روس‌دوست باشی.
در واقع این استراتژی فعلی دستکاری است. فقط تصور کن، کاملاً شدید است.
یک مقالهٔ روزنامهٔ دیگر. رسانه‌ها مراسم المپیک را جشن می‌گیرند. «نمایش وُک» محافظه‌کاران را شوکه می‌کند.
چون، البته، این فقط محافظه‌کاران را شوکه می‌کند و هیچ‌کس دیگری را نه.
اینکه اکثریت از این موضوع شوکه شده‌اند؟ نه، فقط به این دلیل که اکثریت ساکت هستند.
و دقیقاً به همین دلیل است که می‌توان گفت این موضوع تنها اقلیت را شوکه می‌کند.
فقط محافظه‌کاران. فقط چند مسیحی. فقط چند روس.
بله، آیا می‌خواهی بخشی از آن باشی؟ بهتر است چیزی نگو یا حتی در این صفحه نباشی.
یعنی رسانه‌ها گزارش می‌دهند، من هرچه ممکن بود را خوانده‌ام، سلیقه‌ها متفاوت است. فقط محافظه‌کاران آن را دوست ندارند.
تنها از سوی کلیسا انتقاد می‌شود. همان‌طور که گفتم، روس‌ها از آن انتقاد می‌کنند.
باید گفت که این نمایش پیش از این جنجال زیادی به پا کرده است.
ارائه رسمی پوستر برای همه بسیار شگفت‌آور بود.
پس این یعنی یک پوستر هست که بازی‌های المپیک را معرفی می‌کند.
اما چیزی کم بود.
و دقیقاً جا می‌خورد. همان‌طور که گفتم، فقط آن را مثل یک دایره تصور کن، مثل یک پازل.
جایی که هر قطعه به نحوی کنار هم قرار می‌گیرد.
اما مراقب باشید. پس از رونمایی دیروز از طرح گرافیکی خلق‌شده توسط طراح اوگو گاتونی، پاریسی‌ها به‌سرعت در تعجب فرو رفتند.
چون از آن تصویر گیج شده بودند. چون در تصویری که قرار بود پاریس را بازسازی کند، یک جزئیات بسیار کوچک یا بسیار بزرگ مفقود بود.
اما پاریس دیگر ظاهراً این را تحمل نمی‌کند. و حالا با دقت گوش کنید.
روی گنبد انوالید، جایی که ناپلئون در آن دفن است و به‌عنوان یکی از نمادهای شهر شناخته می‌شود، یک نماد مفقود است.
زیرا وقتی به کلیسای جامع نگاه می‌کنید و آن را با تصویر کلیسای جامع مقایسه می‌کنید، صلیب مسیحی به‌سادگی از گنبد حذف شده است.
آن همین الان اینجا سریع حذف شد، بله. این فقط یک نمایش است، لازم نیست در دنیای واقعی این‌طور باشد.
به جای صلیب، این صرفاً یک تیر عمودی ساده در بالای ساختمان است.
فقط گم شده است. به سادگی ناپدید شده است.
لازم نیست به‌خاطر این جزئیات جزئی ناراحت شوی.
شاید فراموش کرده باشد. نه، قطعاً نه. قطعاً نه!
و پوستر رسمی به سادگی هیچ نمادی از فرانسه ندارد.
پس هم پرچم و هم کلیسای جامع، برای مثال نوتردام، و همچنین نماد مسیحیت.
چون پاریس دیگر به نظر نمی‌رسد که نمایندهٔ آن باشد. اروپا دیگر نمایندهٔ آن نیست.
چون ما کاملاً طرفدار تنوع و امثال آن هستیم.
اما چه ربطی به تنوع دارد که صرفاً یک نماد تاریخی را تغییر دهیم تا روی آن هیچ نماد مسیحی نباشد؟
اما مراقب باشید، در مراسم افتتاحیه نمادهای مسیحی بیشتری خواهد بود که به نوبه خود مورد تمسخر قرار خواهند گرفت.
هرچه که آنجا دارد انجام می‌دهد.
این بدان معناست که این جشن، این مراسم افتتاحیه، این کل نمایش بازی‌های المپیک، در حال حاضر بازتاب‌دهندهٔ
تازه‌ترین روح زمانه است که از همه انتظار می‌رود آن را بپذیرند؛ مسیری که دست‌کم اروپا در آن گام برمی‌دارد.
بقیهٔ دنیا به آن می‌خندند.
و این فقط چند تن از کلیسا‌روها نیستند که به آن می‌خندند، بلکه تمام دنیا به آن می‌خندند. نه فقط روس‌ها.
اما این‌طور نشان داده می‌شود، چون نباید از خط خارج شوی. و یک چیز به تو می‌گویم.
تا وقتی مردم از خط خارج شدن می‌ترسند، تعجب می‌کنم که برخی گزارشگران اینجا در یوتیوب چرا بیشتر در این باره گزارش نمی‌دهند،
چون هیچ‌کس نمی‌خواهد از خط خارج شود یا پا را در آن بگذارد.
اما این را بهت می‌گویم، اصلاً برایم مهم نیست اگر پا را در دستم بگذارم.
چون فکر می‌کنم این نمایش هیچ ربطی به آنچه که در واقع باید ارزش‌های بنیادین اروپا و بازی‌های المپیک باشد، ندارد.
بلکه این یک نمایش سیاسی مطلق از چیزی است که، به اصطلاح، اکنون باید جدیدترین روند باشد.
این هیچ ربطی به آن ندارد و صرفاً نشان می‌دهد که شما آن را می‌پذیرید، تماشا می‌کنید و در آن شرکت می‌کنید.
خب، پس شما واقعاً آن را پذیرفته‌اید و این همان جهتی است که اوضاع به آن سمت می‌رود.
و دقیقاً همین بازنمایی است که این کشور، این کل اروپا دارد. و این‌گونه به نظر می‌رسد.
همان‌طور که گفتم، هنوز شوکه هستم چون انتظار داشتم بعد از دیدن آن واکنش بسیار بزرگ‌تری رخ دهد. اما خب، همین است.
و عده‌ای اندک علیه آن سخن می‌گویند، عده‌ای اندک ساکت می‌مانند، عده‌ای اندک هیچ کاری نمی‌کنند و صرفاً به امید روزهای بهتر هستند.
چون کسی این موضوع را حل خواهد کرد.
شاید ترامپ، بله، شاید او بتواند چیزی را حل کند.
این نگرش کنونی است.
و به تو می‌گویم، اگر اکثریت مردم، یا دست‌کم برخی از آن‌ها، حرفی نزنند و اقدامی نکنند، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.
و این‌گونه است که سیستم کار می‌کند. می‌توانی همین حالا آن را بپذیری، اما برای تمام عمرت آن را
نپذیر. در عوض، زندگی‌ات را آن‌طور که می‌خواهی شکل بده.
و هر کسی که بگوید «بله، این امکان‌پذیر نیست چون من وابسته و انعطاف‌ناپذیرم و کار و بچه‌ها و خانواده و
تعهدات و این چیزها را دارم و نمی‌توانم»، این فقط دیواری از بهانه‌هاست که او را احاطه کرده است.
مردم اطراف آن‌ها هسته‌ی اصلی مشکل هستند.
چرا هستهٔ مشکل هرگز تغییر نخواهد کرد اگر شما مدام آن را با سیل عظیمی از بهانه‌ها بپوشانید.
لطفاً نظرات خود را در بخش نظرات زیر بنویسید.
و البته در ویدیوی بعدی شما را خواهیم دید.
خداحافظ