Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը իսկապես շքեղ էր։ Եվ պետք է ասեմ, որ դեռևս ցնցված եմ։
Բարև, սիրելիներս, դուք ինձ գիտեք, ես չեմ կարող պարզապես այս ամենը թողնել, հատկապես Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը։
Չնայած ոմանք նախընտրում են լռել ու ասել՝ «արի՛, պարզապես թող գնա»։
Ընկերներ, սա Փարիզում անցկացվող Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունն է, որը պարզապես Եվրոպային
հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու ինքն իրեն և իր արժեքները։
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր ոք, ով ընդունում է սա, ասում է՝ սրանք իսկապես իմ արժեքներն են, իմ առաքինություններն
են, սա այն մայրցամաքն է, որը այստեղ ներկայացնում է ինձ։
Անշուշտ ոչ, և հենց դրա համար պետք է դրա մասին ինչ-որ բան ասեմ, որովհետև հակառակ դեպքում պարզապես կընդունեի այն։
Հիմա պետք է հաշվի առնենք, թե նախորդ խաղերը, կամ, ասենք այսպես, օլիմպիական խաղերը ինչի էին ծառայում։
Ինչու սա ներդրվեց?
Նրանք, ըստ էության, խորհրդանշում էին ուժը, գեղեցկությունը, առողջությունն ու սպորտը։
Դա, իհարկե, նախատեսված էր որպես շոու՝ նաև մարդկանց մեծամասնության զվարճանքի համար։
Բայց այն ուներ այս արժեքները, որոնք այն ժամանակ Եվրոպայի երկրները նույնպես ներկայացնում էին և ցանկանում
էին ներկայացնել այստեղ՝ այս ցուցադրության միջոցով։
Բայց այս անգամ ռեկորդային թվով դիտողներ՝ ավելի քան 10 միլիոն մարդ, դիտեցին Փարիզում օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը։
Փարիզի խաղերում ներկայացված են 206 ազգային օլիմպիական կոմիտեներ։
Վերջին ընթրիքի պատկերումը հատկապես խիստ քննադատվեց։
Քանի որ, իմ կարծիքով, Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը ոչ մի, և ես իսկապես նկատի ունեմ ոչ մի, կապ չուներ
Օլիմպիական խաղերի և դրանց իսկապես ներկայացրած արժեքների հետ։
Քանի որ, ինչպես արդեն նշվել է, սա վերաբերում է սպորտին և առողջությանը։
Այո, այստեղ պարզապես ներկայացված են որոշ արժեքներ։
Բայց ոչ, այն օգտագործվեց քաղաքական կարծիք ներմուծելու համար։
Եկեք հիմա ավելի մանրամասն նայենք դրան։
Ես կցանկանայի այստեղ ձեզ մի քանի բան ասել, այդ թվում՝ այստեղ արտահայտված քննադատությունը։
Եվ հետո, ամենից առաջ, և սա ամենաշոկայինն է, այն, ինչ լրատվամիջոցները դրա մասին հաղորդեցին։
Եվ ես քեզ ասում եմ, որ դա գերազանցում է ամեն ինչ։
Ես նկատի ունեմ, որ մենք այստեղ պատերազմական վիճակում ենք ապրում։ Մենք այստեղ ապրում ենք ամբողջական ճգնաժամի ժամանակներում։
Եվ դա կրկին մեկ աստիճան բարձրացնում է։
Այսինքն՝ պետք է պատկերացնեք, որ «Վերջին ընթրիքը» այստեղ պատկերված է որպես արթնացած LGBTQI տրանսգենդեր երեկույթ։
Եվ դրանով քրիստոնեությունը էականորեն ամբողջությամբ ծաղրուծանակի ենթարկվեց։
Բացի այդ, ես նաև այլ բան նկատի ունեմ։ Բայց:
Քննադատները սա դիտարկում էին որպես ժամանակի գերիշխող ոգուն հաճոյանալ և սեփական մշակութային արմատների ծաղրանք։
Մեկը մյուսի հետ ի՞նչ կապ ունի։
Ինչո՞ւ պետք է սա այսպես ներկայացնես, եթե ոչ միայն ուզում ես ինչ-որ մեկի դեմքին հարվածել և ցույց տալ, որ
սա այն ուղղությունն է, որով մենք ներկայումս գնում ենք։
Եվ եթե դու դա ընդունես, ապա հենց դա էլ կկատարվի։
Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը իրականում ոչ այլ ինչ է, քան մեր ժամանակների անկման ցուցադրություն։
Կարո՞ղ ես դա այլ կերպ անվանել։ Ես դա այլ կերպ չեմ կարող անվանել։
Եվ դուք պարտադիր չէ, որ քրիստոնյա լինեք, որպեսզի նման մշակույթի ու կրոնի ծաղրանքը զզվելի համարեք։
Դա այնտեղ պարզապես տեղ չունի։
Այստեղ գրված է, որ սոցիալական ցանցերում սկանդալը ամենուր է։
Ամբողջական զավեշտական շոու։ Դա ուղղակի քրիստոնեությունը ծիծաղելի է դարձնում։
Այսպիսով, ԱՄՆ եպիսկոպոս Ռոբերտ Բարոնը հարցրեց՝ արդյոք նրանք երբևէ համարձակվե՞լ են նման կերպ ծաղրել իսլամը։
Ես կասեմ քեզ պատասխանը։ Ոչ, իհարկե ոչ։
Ոչ միայն Գերմանիան, այլև Ֆրանսիան գտնվում են ամբողջական ճգնաժամի մեջ։
Հանցագործությունը իրականում աճում է նույնիսկ ավելի արագ, քան Գերմանիայում։
Ճանապարհներին տեղի ունեցողը, անգամ հիմա՝ Օլիմպիական խաղերի ընթացքում, լայնորեն լուսաբանվում է
լրատվամիջոցներում՝ այդքան բռնի հարձակումներով, որ միայն կարող ես զարմանալ՝ ինչ է այստեղ տեղի ունեցել։
Պարզապես այլևս ոչ այն Փարիզն է, ոչ այն Ֆրանսիան, ոչ էլ այն Գերմանիան, որոնք մենք նախկինում գիտեինք, և,
հետևաբար, օլիմպիական խաղերն ու դրանց արժեքները նույնպես այլևս այն չեն, ինչ նախկինում գիտեինք։
Բայց այստեղ ասվում է, որ միայն պահպանողականներն են այդպես մտածում, քանի որ նրանք մնացել են հին օրերում
և չեն նկատում արդիականությունը, նոր ժամանակի ոգին։
Այո, ճիշտն է։ Ես էլ նույնն եմ զգում։
Ես նաև կասեի, որ նախընտրում եմ ինձ նրանց մեջ հաշվել, քան որևէ այլ տեղ։
Կաթոլիկ մեդիա կայքը X-ում հարցնում է. «Ինչու՞ LGBTQIA+ համայնքը, որը քարոզում է սեր, խաղաղություն և
հանդուրժողականություն, պնդում է վիրավորել քրիստոնյաներին?»
Չէ՞ որ Օլիմպիական խաղերը ստեղծվել էին համաշխարհային միասնությունը խթանելու համար։
Ինչպե՞ս է աշխարհի ամենամեծ կրոնին վիրավորելը նպաստում այս նպատակին։
Եվ հենց դա է կետը։ Դա այնտեղ ինչ է անում?
Դա, ըստ էության, կարող է լինել միայն կրոնի, մշակութային ոգու ծաղր, որը, ըստ երևույթին, այլևս այս տարածաշրջանում տեղ չունի։
Սա նաև հարց է առաջացնում՝ ինչպիսի՞ շոու է սա օլիմպիական խաղերում։
Սա սպորտային միջոցառում է։ Ուշադրությունը պետք է կենտրոնացած լինի մարզիկների ելույթի
վրա, ոչ թե գաղափարախոսության և քաղաքականության։
Եվ հենց դա է այն, ինչ ես այստեղ պետք է քննադատեմ։
Մի կողմից, իհարկե, մարդիկ դա ընդունում են, բայց մյուս կողմից, պետք է ասեմ, որ հենց դա է։
Քաղաքական օրակարգը ինչ կապ ունի խաղերի հետ?
Բայց տեսնում ես, ամեն ինչ ցիկլ է։ Ամեն ինչ նման է մի մեծ հանելուկի փոքրիկ կտորների, որոնք իրար հետ կապված են։
Դու այլևս չես կարող ենթադրել — կամ երբևէ կարո՞ղ էիր ենթադրել — որ իրականում ինչ-որ տեղ գոյություն ունի բաժանում, ճեղք, որ մարդիկ
իսկապես ասում են. «Էյ, սպասեք մի րոպե, մենք դրա հետ չենք գնում»։
Փոխարենը մեծ պատկերը վերահսկվում է ոչ թե անհատների, այլ նրանցից վեր կանգնած ինչ-որ ուժի կողմից։
Եվ քանի դեռ յուրաքանչյուր անհատ չի ասում՝ «Էյ, սպասեք մի րոպե, ես դրա հետ չեմ համաձայն, ես դա
չեմ ընդունում», իշխանությունը ժողովրդից չի գա։
Փոխարենը իշխանությունը գալիս է նրանցից, ովքեր այս օրակարգը ձևավորում են այնպիսին, ինչպիսին այն կա։
Հաշվի առեք, թե ինչ է նոր տեղի ունեցել ԱՄՆ-ում գարեջրի ապրանքանիշի հետ, որտեղ նրանք նույնպես հարմարեցրել են իրենց գովազդը
ներկայիս ոգուն, և մարդիկ իսկապես ասել են. «Ես այլևս դա չեմ խմի»:
Ես քեզ ասում եմ, ամեն ինչ վերցրին, ամեն ինչ։
Եվ հենց դա է՝ իշխանությունը բխում է ժողովրդից։
Եթե դու դա չընդունես և պարզապես թույլ տաս, որ այն քեզ վրա հոսի, ապա այն պարզապես կվերջանա։
Եվ այս արժեքները, այս առաքինությունները պարզապես անհետացել են։
Եվ ինչպես ասացի, կարելի է ասել, որ դա ամբողջությամբ պահպանողական, հին, դասական է, և մենք դրանից ոչինչ չենք ուզում։
Ես կասեի, որ չի կարելի պարզապես ծաղրել անցյալում տեղի ունեցած ամեն ինչը և ասել՝ այո, մենք դա չենք ուզում։
Եվ ամենից առաջ այն կրկին ներկայացվում է այնպես, կարծես թե միայն փոքրաթիվ փոքրամասնությունն է, ովքեր օլիմպիական
խաղերի բացման արարողության ընթացքում տեղի ունեցածը ինչ-որ կերպ շատ, շատ տարօրինակ են համարում։
Եվ, իհարկե, այս Վերջին ընթրիքից բացի ներկայացման միջանկյալ հատվածները շատ-շատ ավելի շատ էին։
Օրինակ, Մարի Անտուանետայի գլխատումը նույնպես պատկերված էր։
Եվ այժմ պետք է հաշվի առնել, որ նա, թագուհին, սիրված էր, հետո նրա հանդեպ թշնամաբար էին վերաբերվում, և վերջապես նրան գլխատեցին։
231 տարի անց թվում է, թե Փարիզը նշում է թագուհի Մարի Անտուանետի գլխատումը։
Փարիզում Օլիմպիական խաղերի բացման ժամանակ թագուհու կտրած գանգը ներկայացվեց շքեղ ցուցադրությամբ,
որը գտնվում էր Արդարադատության պալատից ոչ հեռու։
Այսպիսով՝ Մարի Անտուանետը, կարելի է ասել, գլուխը ձեռքերում, և հետո երգերով ներկայացվող միջանկյալ հատվածներ և այլն։
Եվ հիմա լսեք։ Ամենաշոկայինը դրա մեջ այն է, թե իրականում ինչ են ասում լրատվամիջոցները, և,
իհարկե, ես ձեր համար հավաքել և ընտրել եմ դրանք։
Եվ այս հարցի շուրջ կան ամենատարբեր կարծիքներ։ Ես դա ամբողջությամբ ինտենսիվ եմ համարում։ Ուրախ կլինեմ քեզ ինչ-որ բան ցույց տալ։
Այստեղ, օրինակ, NTV-ն գրում է՝ «Կաթոլիկ եկեղեցին զայրացած է. ռուսները ծաղրում են
բացման արարողությունը», ուշադրություն դարձրեք։
Դուք կարող եք պատկերացնել, թե ինչի է սա գնում։
Այո, լավ, եկեղեցին, իհարկե, ամբողջովին պահպանողական է, հին է և այդպես շարունակ։ Օհ,
նրանք, իհարկե, դրա հետ չեն կարողանում գլուխ բերել։
Եվ ռուսները, իհարկե։ Թշնամու կերպարը հիմա, իհարկե, ռուսն է։
Դա նշանակում է, որ ինչը ռուսներին չի դուր գալիս, դու, իհարկե, պետք է սիրես, հակառակ դեպքում կարող ես ռուսասեր լինել։
Դա իրականում ներկայիս մանիպուլյացիայի ռազմավարությունն է։ Պարզապես պատկերացրեք դա, դա ուղղակի անչափ ինտենսիվ է։
Մեկ այլ օրաթերթի հոդված։ Մեդիան տոնում է օլիմպիական արարողությունը։ «Վոկե շոուն» ցնցում է պահպանողականներին։
Քանի որ, իհարկե, դա ցնցում է միայն պահպանողականներին և ոչ ոքի այլ։
Որ մեծամասնությունը դրանից ցնցված է՞ Ոչ, պարզապես մեծամասնությունը լուռ է։
Եվ հենց դրա համար կարելի է ասել, որ դա ցնցում է միայն փոքրամասնությանը։
Միայն պահպանողականներ։ Միայն մի քանի քրիստոնյաներ։ Միայն մի քանի ռուսներ։
Այո՞, ուզու՞մ ես դրա մի մասը լինել։ Լավ է ոչինչ չասես կամ անգամ այս էջում չլինես։
Այսինքն՝ լրատվամիջոցները հաղորդում են, ես կարդացել եմ ամեն հնարավոր բան, ճաշակները
տարբեր են։ Միայն պահպանողականները դա չեն սիրում։
Քննադատությունը միայն եկեղեցուց է։ Ինչպես ասացի, ռուսները դա քննադատում են։
Պետք է նշել, որ այս շոուն արդեն բավական մեծ աղմուկ է բարձրացրել։
Պաստառի պաշտոնական ներկայացումը բոլորի համար բավականին անակնկալ էր։
Դա նշանակում է, որ կա պաստառ, որը ներկայացնում է Օլիմպիական խաղերը։
Բայց ինչ-որ բան պակասում էր։
Եվ այն պարզապես տեղավորվում է։ Ինչպես ասացի, պարզապես պատկերացրեք այն որպես շրջան, ինչպես գլուխկոտրուկ։
Որտեղ յուրաքանչյուր կտոր ինչ-որ կերպ միասին է գալիս։
Բայց զգույշ եղեք։ Երեկ, երբ դիզայներ Ուգո Գատոնիի ստեղծած գրաֆիկական նկարի
բացահայտումից հետո պարիզացիները արագ սկսեցին զարմանալ։
Քանի որ նրանք շփոթվել էին նկարից։ Քանի որ նկարում, որը պետք է վերարտադրեր Փարիզը, բացակայում է
մի շատ փոքր կամ շատ, շատ մեծ մանրամասնություն։
Բայց Փարիզը այլևս դրա հանդեպ հանդուրժողական չէ թվում։ Եվ հիմա ուշադիր լսեք։
Դոմ դե Ինվալիդներում, որտեղ թաղված է Նապոլեոնը և որը համարվում է քաղաքի խորհրդանիշներից մեկը, պակասում է մի խորհրդանիշ։
Քանի որ երբ նայում ես տաճարին և համեմատում այն տաճարի պատկերման հետ, գմբեթից պարզապես բացակայում է քրիստոնեական խաչը։
Դա այստեղ պարզապես արագ հեռացվեց, այո։ Դա ընդամենը ներկայացում է, իրական կյանքում պարտադիր չէ, որ այդպես լինի։
Խաչի փոխարեն դա պարզապես ուղիղ սյուն է շենքի վերևում։
Պարզապես բացակայում է։ Պարզապես անհետացել է։
Այս փոքրիկ մանրուքի համար անհանգստանալու կարիք չկա։
Միգուցե նա մոռացել է։ Ոչ, անշուշտ ոչ։ Անշուշտ ոչ։
Եվ պաշտոնական պաստառում պարզապես չկա Ֆրանսիայի որևէ խորհրդանիշ։
Օրինակ՝ և դրոշը, և տաճարը, օրինակ՝ Նոտր-Դամը, ինչպես նաև քրիստոնեական խորհրդանիշը։
Քանի որ Փարիզը այլևս կարծես չի պաշտպանում դա։ Եվրոպան այլևս չի պաշտպանում դա։
Քանի որ մենք բոլորովին կողմ ենք բազմազանությանը և այլն։
Բայց ինչ կապ ունի բազմազանությունը պարզապես հուշարձանը փոխելու հետ, որպեսզի դրա վրա քրիստոնեական խորհրդանիշ չլինի՞
Բայց զգույշ եղեք, բացման արարողության ժամանակ կլինեն ավելի շատ քրիստոնեական
խորհրդանիշներ, որոնք էլ իրենց հերթին ծաղրի առարկա կդառնան։
Այնտեղ ինչ-որ բան է անում։
Այսինքն՝ այս տոնակատարությունը, այս բացման արարողությունը, Օլիմպիական խաղերի ամբողջական ներկայացումը ներկայում
արտացոլում է վերջին ժամանակների ոգին, որը բոլորից ակնկալվում է ընդունել, այն ուղղությունը, որով, առնվազն, շարժվում է Եվրոպան։
Աշխարհի մնացած մասը դրա վրա ծիծաղում է։
Եվ ոչ միայն մի քանի եկեղեցու այցելուներ են դրանից ծիծաղում, ամբողջ աշխարհը դրանից ծիծաղում է։ Ոչ միայն ռուսները։
Բայց այդպես են ներկայացնում, որովհետև քեզ չի թույլատրվում գծից դուրս գալ։ Եվ ես քեզ մի բան կասեմ։
Մինչ մարդիկ վախենում են սահմանը անցնել, զարմանում եմ, որ այստեղ՝ YouTube-ում որոշ լրագրողներ այս մասին ավելի շատ չեն հաղորդում,
քանի որ ոչ ոք չի ուզում սահմանը անցնել կամ ոտքը խճճել։
Բայց ասեմ քեզ՝ ինձ համար բոլորովին միևնույն է, եթե ոտքս սխալ տեղ դնեմ։
Քանի որ, իմ կարծիքով, այս շոուն որևէ առնչություն չունի այն արժեքների հետ, որոնք իրականում պետք է
լինեն Եվրոպայի և Օլիմպիական խաղերի հիմնարար արժեքները։
Փոխարենը, դա քաղաքական ամբողջական արտահայտություն է այն բանի, ինչը, կարելի է ասել, այժմ պետք է լինի վերջին միտումը։
Դա դրա հետ որևէ առնչություն չունի և պարզապես ցույց է տալիս, որ դու դա ընդունում ես, դիտում ես և մասնակցում ես։
Լավ, ուրեմն դու իսկապես ընդունել ես դա, և հենց այդ ուղղությամբ են զարգանում իրադարձությունները։
Եվ հենց այս պատկերացումն է, որ այս երկիրը, այս ամբողջ Եվրոպան ունի։ Եվ ահա այսպես է դա երևում։
Ինչպես ասացի, ես դեռ ցնցված եմ, որովհետև դա տեսնելուց հետո սպասում էի շատ ավելի մեծ բուռն արձագանքի։ Բայց ինչ կա, դա էլ կա։
Ոմանք դրա դեմ բարձրաձայնում են, ոմանք լռում են, ոմանք ընդհանրապես ոչինչ չեն անում և պարզապես հույս ունեն ավելի լավ ժամանակների։
Քանի որ ինչ-որ մեկը դա կկարգավորի։
Միգուցե Թրամփը, այո, միգուցե նա ինչ-որ բան կկարգավորի։
Դա ներկայիս վերաբերմունքն է։
Ես քեզ ասում եմ, եթե մարդկանց մեծամասնությունը, կամ գոնե նրանց մի մասը, չխոսեն և դրա
համար որևէ բան չանեն, ապա երբեք ոչինչ չի փոխվի։
Այսպիսին է համակարգի աշխատանքը։ Դու կարող ես հիմա ընդունել դա, բայց մի ընդունիր դա քո ողջ կյանքի համար։
Փոխարենը ձևավորիր քո կյանքը այնպես, ինչպես ուզում ես։
Եվ ով ասում է՝ «այո, դա անհնար է, որովհետև ես կախյալ եմ և անշարժ, ունեմ աշխատանք, երեխաներ, ընտանիք,
պարտավորություններ և այլն, և չեմ կարող», — դա ընդամենը արդարացումների պատ է, որը շրջապատում է նրանց։
Նրանց շուրջը գտնվող մարդիկ խնդրի հիմնական պատճառն են։
Ինչու խնդրի էությունը երբեք չի փոխվի, եթե դուք այն անընդհատ ծածկեք արդարացումների հսկայական հեղեղով։
Խնդրում ենք ազատորեն գրել ձեր մտքերը ստորև մեկնաբանությունների բաժնում։
Եվ, իհարկե, հաջորդ տեսանյութում կտեսնվենք։
Հաջողություն։