Opnunarhátíðin á Ólympíuleikunum var sannarlega stórkostleg. Og ég verð að segja að ég er enn í áfalli.
Halló, mínir kæru, þið þekkið mig, ég get ekki bara látið þetta sitja svona, sérstaklega opnunarhátíðina á Ólympíuleikunum.
Jafnvel þótt sumir vilji helst halda kjafti og segja: "Komdu nú, láttu það bara vera."
Fólk, þetta er opnun Ólympíuleikanna í París, sem einfaldlega gefur Evrópu tækifæri til að kynna sig og gildi sín.
Þetta þýðir að hver sem tekur þetta til sín er að segja: Þetta eru sannarlega mín gildi, mín
dyggðir, þetta er meginlandið sem stendur fyrir mig hér.
Alls ekki, þess vegna verð ég að segja eitthvað um það, því annars myndi ég bara samþykkja það.
Nú verðum við að íhuga hvað fyrri leikarnir, eða segjum Ólympíuleikarnir, stóðu fyrir?
Af hverju var þetta tekið upp?
Þær stóðu í grundvallaratriðum fyrir styrk, fegurð, heilsu og íþróttir.
Það átti auðvitað að vera sýning, einnig til skemmtunar fyrir langflesta.
En það hafði þessi gildi, þessi gildi sem löndin í Evrópu þá einnig stóðu fyrir og vildu
koma hingað fram í formi þessarar sýningar.
En að þessu sinni horfðu metfjöldi áhorfenda – yfir tíu milljónir manna – á opnun Ólympíuleikanna í París.
206 þjóðlegir Ólympíunefndir eru fulltrúaðar á leikunum í París.
Framsetning síðustu kvöldverðar var sérstaklega harðlega gagnrýnd.
Því að að mínu mati hafði opnunarhátíð Ólympíuleikanna algjörlega ekkert, og ég meina ekkert, með
Ólympíuleikana og þau gildi sem þeir raunverulega standa fyrir.
Vegna þess að, eins og áður hefur komið fram, snýst þetta um íþróttir og heilsu.
Já, ákveðnar gildi eru einfaldlega táknuð hér.
En nei, það var notað til að koma pólitískri skoðun inn í málið.
Skoðum þetta nú nánar.
Mig langar að segja þér nokkur orð hér, þar á meðal þá gagnrýni sem hér hefur verið sett fram.
Og svo, umfram allt, og þetta er það mest hneykslanlega af öllu, hvað fjölmiðlarnir greindu frá því.
Og ég segi þér að þetta toppar allt annað.
Ég meina, við erum að lifa í stríðsástandi hér. Við erum að lifa í tímum algjörrar kreppu hér.
Og það tekst að lyfta því enn eina þrepið hærra.
Svo þarftu að ímynda þér að Síðasta kvöldmáltíðin hafi verið sýnd hér sem woke LGBTQI-transgender-veisla.
Og með því var kristni í raun og veru algerlega háð.
Ekki nóg með það, heldur er ég líka að vísa til einhvers annars. En:
Gagnrýnendur töldu þetta vera að smjaðra ríkjandi tíðaranda og gera gottgæmi úr eigin menningarlegu rótum.
Hvað hefur annað með hitt að gera?
Af hverju þarftu að kynna þetta svona, nema þú viljir bara slá einhvern í andlitið og sýna þeim að
þetta er sú stefna sem við erum núna á leiðinni í.
Og ef þú samþykkir það, þá mun það einmitt gerast.
Opiðhátíð Olympíuleikanna er í raun ekkert annað en sýning á hnignun samtímans.
Geturðu kallað það eitthvað annað? Ég get ekki kallað það neitt annað.
Og þú þarft ekki að vera kristinn til að finna slíka háðung á menningu og trú ógeðfellda.
Það hefur einfaldlega engan sess þar.
Hér stendur að skandall á samfélagsmiðlum sé allsráðandi.
Alger skrípuleikur. Þetta gerir kristni bara fáránlega út.
Svo sagði bandaríski biskupinn Robert Barron: Hefðu þeir nokkurn tíma þorað að gera grín að íslam á svipaðan hátt?
Ég mun segja þér svarið. Nei, auðvitað ekki.
Ekki aðeins Þýskaland, heldur einnig Frakkland er í algjörri kreppu.
Glæpir eru í raun að aukast enn hraðar en í Þýskalandi.
Það sem er að gerast á götum úti, jafnvel nú á Ólympíuleikunum, er einnig víða til umfjöllunar í fréttum, með
svo ofbeldisfullum árásum að maður getur varla annað en velt því fyrir sér hvað hér hefur gerst.
Það er einfaldlega ekki lengur París, ekki lengur Frakkland né Þýskaland eins og við þekktum það, og því er Ólympíuleikarnir
og gildi þeirra ekki lengur eins og við þekktum þau.
En hér er sagt að aðeins íhaldsmenn hugsi svona, því þeir eru fastir í gömlum tímum og
taka ekki eftir nútímanum, nýja tímans anda.
Já, það er rétt. Ég finn fyrir sömu tilfinningu.
Ég myndi líka segja að ég myndi frekar telja mig tilheyra þeim en nokkrum öðrum.
Kátólska miðlasíðan spyr á X: "Af hverju heldur LGBTQIA+ samfélagið, sem boðar ást,
frið og umburðarlyndi, áfram að móðga kristna?"
Voru Ólympíuleikarnir ekki stofnaðir til að efla alþjóðlega einingu?
Hvernig stuðlar það að þessu markmiði að móðga stærstu trúarbrögð heimsins?
Og það er einmitt kjarni málsins. Hvað er það að gera þar?
Það getur í raun aðeins verið háðyrði um trúarbragð, um menningaranda, sem
greinilega hefur ekki lengur sæti á þessu svæði.
Þetta vekur líka spurninguna: hvað er sýning eins og þessi að gera á Ólympíuleikunum?
Þetta er íþróttaviðburður. Áherslan ætti að vera á frammistöðu íþróttamannanna, ekki á hugmyndafræði og stjórnmál.
Og það er einmitt það sem ég þarf að gagnrýna hér.
Annars vegar, auðvitað, að fólk samþykki þetta, en hins vegar verð ég að segja að þetta sé einmitt það.
Hvað eiga stjórnmáladagskráin sameiginlegt með leikjunum?
En þú sérð, allt er hringrás. Allt er eins og litlir bitar af púsli sem tengjast hver öðrum.
Þú getur ekki lengur gert ráð fyrir – né hvenær gætirðu nokkurn tíma gert ráð fyrir – að raunverulega sé einhvers staðar
skipting, klofningsstaða, þar sem fólk segir í alvöru: "Hæ, bíddu nú við, við ætlum ekki að taka þátt í þessu."
Í staðinn er stóra myndin stjórnuð, ekki af einstaklingum, heldur af einhverju sem er æðra þeim.
Og svo lengi sem hver einstaklingur segir ekki: "Hæ, bíddu nú við, ég ætla ekki að taka þátt í þessu, ég
viðurkenni þetta ekki," mun vald ekki stafa frá lýðnum.
Í staðinn sprettur mátturinn frá þeim sem móta þessa dagskrá eins og hún er.
Íhugaðu hvað hefur nýlega gerst með bjórmerkið í Bandaríkjunum, þar sem þau hafa einnig aðlagað auglýsingar sínar að nútíma anda
tímans og fólk hefur í raun sagt: "Ég drekk það ekki lengur."
Ég segi þér, allt var tekið frá mér, allt.
Og það er einmitt það sem þetta er: vald sprettur frá fólkinu.
Ef þú tekur það ekki til þín og lætur það renna yfir þig, þá er það einfaldlega horfið.
Og þessir gildir, þessir dyggðir, hafa einfaldlega horfið.
Og eins og ég sagði, mætti segja að allt sé íhaldssamt, gamalt, klassískt, og við viljum ekkert af því.
Ég myndi segja að þú getir ekki bara gert grín að öllu sem gerðist í fortíðinni og sagt: já, við viljum það ekki.
Og umfram allt er enn og aftur gefið í skyn að aðeins lítill minnihluti telji það sem gerðist á opnunarhátíð
Ólympíuleikanna einhvern veginn mjög, mjög undarlegt.
Og auðvitað voru mun, mun fleiri sýningarhlé en bara þetta Síðasta kvöldmáltíð.
Til dæmis var einnig sýnt hálsrétting Marie Antoinette.
Og nú þarf að hafa í huga að hún, drottningin, var ástkær, síðar meðhöndluð með óvild og að lokum afhöfðuð.
231 árum síðar virðist París fagna afhöfuðun drottningarinnar Maríu Antoinette.
Við opnun Ólympíuleikanna í París var höfuðkúpan afhöggvin drottningarinnar sýnd í
glæsilegri sýningu ekki langt frá Dómhúsinu.
Svo Marie Antoinette með höfuðið í höndunum, svo að segja, og svo syngur hún sýningarbrot og þess háttar.
Og nú hlustið vel. Það sem er mest áfallandi við þetta er það sem fjölmiðlarnir eru í raun að segja, og
auðvitað hef ég safnað því saman og valið það fyrir ykkur.
Og það eru alls konar mismunandi skoðanir á þessu. Mér finnst þetta algjörlega æsispennandi. Ég skal gjarnan sýna þér eitthvað.
Hér skrifar NTV til dæmis, nú fylgist vel með: "Kaþólska kirkjan reið: Rússar gera grín að opnunarathöfninni".
Þú getur ímyndað þér hvert þetta er að fara.
Já, vel, kirkjan er auðvitað algjörlega íhaldssöm, gömul og svo framvegis. Ó, að þau ráði ekki við það, auðvitað.
Og Rússarnir, auðvitað. Óvinamyndin núna er, auðvitað, Rússinn.
Þetta þýðir að þú verður að líka við allt sem Rússum líkar ekki, auðvitað, annars gætirðu verið Rússavinur.
Þetta er reyndar núverandi stjórnunartaktík. Ímyndaðu þér það bara, þetta er algjörlega æsispennandi.
Annað dagblaðsgrein. Fjölmiðlar fagna Ólympíuhátíðinni. "Woke-sýning" skelfir íhaldsmenn.
Vegna þess að, auðvitað, það kemur bara íhaldsmenn á óvart og engan annan.
Að meirihlutinn sé hneykslaður á þessu? Nei, það er bara vegna þess að meirihlutinn þegir.
Og einmitt þess vegna má segja að það skeki aðeins minnihlutann.
Aðeins íhaldsmenn. Aðeins nokkrir kristnir. Aðeins nokkrir Rússar.
Já, viltu vera hluti af því? Betra er að segja ekkert eða vera ekki einu sinni á þessari síðu.
Það er að segja, samkvæmt fjölmiðlaumfjölluninni, hef ég lesið allt sem mögulegt er;
smekkur er misjafn. Aðeins íhaldsmenn líka það ekki.
Aðeins gagnrýni frá kirkjunni. Eins og ég sagði, gagnrýna Rússar það.
Það verður að segja að þessi sýning hafi þegar vakið töluverða athygli.
Opinbera kynningin á veggspjaldinu kom öllum á óvart.
Þetta þýðir að það er veggspjald sem kynnir Ólympíuleikana.
En eitthvað var saknað.
Og það passar bara. Eins og ég sagði, ímyndaðu þér það bara sem hring, eins og púsluspil.
Þar sem hvert stykki kemur einhvern veginn saman.
En vertu varkár. Eftir að hönnuðurinn Ugo Gattoni afhjúpaði í gær grafíska teikninguna,
voru Parísarbúar fljótt skilinn eftir í vafa.
Vegna þess að þeir voru ráðvilltir yfir myndinni. Vegna þess að á myndinni, sem á að endurskapa París, vantar
smáatriði sem er annaðhvort örlítið eða mjög, mjög stórt.
En París virðist ekki þola það lengur. Og nú hlustaðu vel.
Á Dôme des Invalides, þar sem Napóleon er grafinn og sem telst eitt af kennileitum borgarinnar, vantar tákn.
Því þegar þú lítur á dómkirkjuna og berð hana saman við mynd af dómkirkjunni, vantar einfaldlega kristna krossinn af kúpunni.
Það var bara fljótt fjarlægt hér, já. Þetta er bara framsetning, það þarf ekki að vera svona í raunveruleikanum.
Í stað kross er þetta einfaldlega bein stöng ofan á byggingunni.
Það er bara horfið. Það er einfaldlega horfið.
Það er ekki þörf á að verða reiður út af þessu smáatriði.
Kannski gleymdi hann. Nei, alls ekki. Alls ekki!
Og opinberi veggspjaldið skortir einfaldlega öll tákn um Frakkland.
Svo bæði fáninn og dómkirkjan, til dæmis Notre Dame, sem og kristinn tákn.
Vegna þess að París virðist ekki lengur standa fyrir það. Evrópa stendur ekki lengur fyrir það.
Vegna þess að við styðjum fjölbreytni og svo framvegis.
En hvað hefur fjölbreytni með það að gera að einfaldlega breyta kennileiti svo að ekki sé kristinn tákn á því?
En varastu, þar verða enn fleiri kristnir tákn á opnunarhátíðinni, sem aftur verða háð.
Hvað sem það er sem er þar.
Þetta þýðir að þessi hátíð, þessi opnunarathöfn, þessi heila framsetning Ólympíuleikanna endurspeglar núna
nýjustu tímans anda sem allir eiga að samþykkja, þá stefnu sem Evrópa, að minnsta kosti, er á leiðinni í.
Restin af heiminum hlær að því.
Og það eru ekki bara nokkrir kirkjugöngumenn sem hlægja að þessu, heldur hlær allur heimurinn að þessu. Ekki bara Rússarnir.
En þannig er þetta sýnt, því þú átt ekki að fara út fyrir röðina. Og ég segi þér eitt.
Svo lengi sem fólk óttast að stíga út fyrir röðina, er ég hissa á því að sumir blaðamenn hér á YouTube séu
ekki að fjalla mun meira um þetta, því enginn vill stíga út fyrir röðina eða stíga í klúður.
En ég segi þér þetta: mér er alveg sama þó ég stígi í klúrið.
Vegna þess að mér finnst þessi sýning ekkert tengjast því sem ætti í raun að vera grundvallargildi Evrópu og Ólympíuleikanna.
Frekar er þetta algjör pólitísk framsetning á því sem ætti nú að vera nýjasta tískan, svo að segja.
Það hefur ekkert með það að gera og sýnir einfaldlega að þú samþykkir það, horfir á það og tekur þátt í því.
Jæja, þá hefurðu virkilega samþykkt það, og þetta er sú stefna sem hlutirnir eru að þróast í.
Og þá er það einmitt þessi framsetning sem þetta land, allt Evrópa, hefur. Og svona lítur það út.
Eins og ég sagði, er ég ennþá hissa því ég hefði búist við mun meiri mótmælum eftir að hafa séð það. En svona er þetta.
Og fáir tala gegn því, fáir halda þegjandi, fáir gera ekkert og vona einfaldlega eftir betri tímum.
Vegna þess að einhver mun redda þessu.
Kannski Trump, já, kannski mun hann leysa eitthvað.
Þetta er núverandi viðhorf.
Og ég segi þér, ef meirihluti fólks, eða að minnsta kosti sumir þeirra, rís ekki upp og
gerir eitthvað í því, þá mun ekkert breytast.
Og þannig virkar kerfið. Þú getur samþykkt það núna, en ekki samþykkt það fyrir líf þitt. Í
staðinn mótaðu líf þitt eins og þú vilt að það sé.
Og hver sem segir: "Já, þetta er ekki mögulegt því ég er háður og stífur, ég á vinnu, börn, fjölskyldu,
skuldbindingar og allt mögulegt og ég get það ekki," er bara veggur af afsökunum sem umlykur hann.
Fólkið í kringum þá er kjarni vandamálsins.
Af hverju kjarni vandamálsins mun aldrei breytast ef þú hylur hann stöðugt með gríðarlegu flóði af afsökunum.
Endilega skrifið hugleiðingar ykkar í athugasemdadálkinum hér að neðan.
Og við sjáum þig í næsta myndbandi, auðvitað.
Bæ.