Ang seremonya ng pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko ay tunay na kamangha-mangha. At masasabi kong, naguguluhan pa rin ako.
Kamusta, mga mahal ko, kilala ninyo ako, hindi ko ito basta-basta pababayaan, lalo na ang
seremonya ng pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko.
Kahit na mas gusto ng ilan na manahimik at sabihing, sige na, hayaan mo na lang.
Mga kaibigan, nagsimula na ngayon ang pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko sa Paris, na nagbibigay sa Europa ng
pagkakataon na ipakita ang sarili at ang mga pagpapahalaga nito.
Ibig sabihin nito, sinumang tumatanggap nito ay nagsasabing, ito nga ang aking mga pagpapahalaga, ang aking mga
birtud, at ito ang kontinente na kumakatawan sa akin dito.
Hindi talaga, kaya kailangan kong magsabi tungkol dito, dahil kung hindi, tatanggapin ko na lang ito.
Ngayon kailangan nating isaalang-alang kung ano ang kinakatawan ng mga naunang laro, o sabihin nating ng mga Laro ng Olimpiko.
Bakit ito ipinakilala?
Sa esensya, kumakatawan sila sa lakas, kagandahan, kalusugan, at palakasan.
Ito ay nilayong maging palabas, siyempre, para rin sa aliw ng nakararami.
Ngunit taglay nito ang mga halagang ito, ang mga halagang kinakatawan noon ng mga bansa sa Europa at
nais ding ipakita rito sa anyo ng palabas na ito.
Ngunit sa pagkakataong ito, isang rekord na bilang ng mga manonood—mahigit sa 10 milyong tao—ang
nanood sa pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko sa Paris.
206 Pambansang Komite ng Olimpiko ang kinakatawan sa mga Laro sa Paris.
Ang paglalarawan ng Huling Hapunan ay partikular na mabigat na pinuna.
Dahil, sa aking palagay, ang seremonya ng pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko ay talagang walang kinalaman, at ibig kong
sabihin ay talagang walang kinalaman, sa Mga Laro ng Olimpiko at sa mga pagpapahalagang tunay nilang kinakatawan.
Dahil, gaya ng nabanggit na, ito ay tungkol sa palakasan at kalusugan.
Oo, ang ilang mga halaga ay simpleng kinakatawan dito.
Ngunit hindi, ginamit ito upang isangkot ang opinyong pampulitika rito.
Tingnan natin iyon nang mas malapitan ngayon.
Nais kong sabihin sa iyo ang ilang bagay dito, kasama na ang mga puna na naipahayag dito.
At saka, higit sa lahat, at ito ang pinaka-nakakagulat sa lahat, ay ang iniulat ng media tungkol dito.
At sinasabi ko sa iyo, talagang nalalampasan nito ang lahat.
Ibig kong sabihin, nabubuhay tayo sa isang kalagayang digmaan dito. Nabubuhay tayo sa panahon ng ganap na krisis dito.
At nagagawa nitong itaas pa ito ng isang antas.
Kaya, kailangan mong isipin na inilalarawan dito ang Huling Hapunan bilang isang woke na LGBTQI transgender na pagtitipon.
At dahil doon, ang Kristiyanismo ay halos tuluyang pinagtawanan.
Hindi lang iyon, may iba pa akong tinutukoy. Pero:
Tinuring ng mga kritiko ito bilang pag-aangkop sa umiiral na diwa ng panahon at bilang
pang-aalipusta sa sariling ugat ng kultura.
Ano'ng kinalaman ng isa sa isa pa?
Bakit mo kailangang ipresenta ito nang ganito, maliban kung gusto mo lang sampalin ang isang tao sa mukha at ipakita
sa kanila na ito ang direksyong patutunguhan natin ngayon.
At kung tatanggapin mo ito, iyon nga ang eksaktong mangyayari.
Ang seremonya ng pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko ay talagang hindi hihigit sa isang pagpapakita ng pagbagsak ng ating panahon.
Maaari mo ba itong tawagin ng iba pa? Hindi ko ito matatawag ng iba pa.
At hindi mo kailangang maging Kristiyano para masuklam sa ganitong pang-uuyam sa kultura at relihiyon.
Walang lugar iyon doon.
Sinasabi rito na kumakalat saan man ang isang iskandalo sa social media.
Isang ganap na palabas ng mga kakaiba. Ginagawang katawa-tawa ang Kristiyanismo.
Kaya, ayon sa isang obispo ng Estados Unidos na si Robert Barron, sinabi niya, magkakasindirin
kaya sila na hamakin ang Islam sa katulad na paraan?
Sasabihin ko sa iyo ang sagot. Hindi, siyempre hindi.
Hindi lamang ang Alemanya, kundi pati na rin ang Pransya ay nasa ganap na krisis.
Ang krimen ay talagang lumalago nang mas mabilis kaysa sa Alemanya.
Ang nangyayari sa mga kalye, kahit ngayon sa panahon ng Mga Laro Olimpiko, ay malawak ding iniulat sa balita, na
may mga mararahas na pag-atake na hindi mo maiwasang magtaka kung ano na nga ba ang nangyari rito.
Hindi na ito ang dating Paris, hindi na rin ang dating Pransya, o ang dating Alemanya na dati nating kilala, at
gayon din, hindi na rin ang Mga Laro ng Olimpiko at ang kanilang mga pagpapahalaga na dati nating kilala.
Ngunit dito sinasabi na tanging ang mga konserbatibo ang nag-iisip nang ganoon, dahil sila'y naipit sa nakaraan
at hindi napapansin ang modernidad, ang bagong zeitgeist.
Oo, tama iyon. Ganoon din ang pakiramdam ko.
Sasabihin ko rin na mas gusto kong maibilang ako sa kanila kaysa sa kahit saan pa man.
Ang Katolikong website ng media ay nagtatanong sa X, quote: 'Bakit ipinipilit ng komunidad ng LGBTQIA+ na nagtataguyod ng pag-ibig,
kapayapaan, at pagtitiis na mang-insulto sa mga Kristiyano?'
Hindi ba nilikha ang Mga Laro ng Olimpiko upang itaguyod ang pandaigdigang pagkakaisa?
Paano nakakatulong sa layuning ito ang paninirang-puri sa pinakamalaking relihiyon sa mundo?
At iyan nga ang punto. Ano'ng ginagawa nito roon?
Maaari lamang itong maging pang-aalipusta sa isang relihiyon, sa isang diwang
pangkultura na tila wala nang lugar sa lugar na ito.
Ito rin ay nagbubunsod ng tanong: ano ang ginagawa ng isang palabas na tulad nito sa Mga Laro ng Olimpiko?
Ito ay isang paligsahan sa palakasan. Dapat nakatuon ang pansin sa pagganap ng mga atleta, hindi sa ideolohiya at pulitika.
At iyan mismo ang aking kailangang punahin dito.
Sa isang banda, siyempre tinatanggap ng mga tao ito, ngunit sa kabilang banda,
kailangan kong sabihin na iyan nga mismo ang totoo.
Ano ang kinalaman ng pampulitikang adyenda sa mga laro?
Ngunit nakikita mo, ang lahat ay isang siklo. Ang lahat ay parang maliliit na piraso ng palaisipan na magkakaugnay sa isa't isa.
Hindi mo na maaaring ipagpalagay – o kailan mo nga ba ito ipagpapalagay – na talagang may pagkakabahagi sa
isang lugar, isang paghahati, na talagang may mga taong nagsasabing, 'Sandali, hindi kami sasang-ayon diyan.'
Sa halip, ang malawak na larawan ay kinokontrol hindi ng mga indibidwal, kundi ng isang bagay na mas mataas kaysa sa kanila.
At hangga't hindi sasabihin ng bawat indibidwal, 'Sandali, hindi ako sasang-ayon diyan, hindi ko iyon
tinatanggap,' hindi magmumula sa bayan ang kapangyarihan.
Sa halip, nagmumula ang kapangyarihan sa mga humuhubog sa agendang ito kung ano ito.
Isipin kung ano ang kakapaslang nangyari sa tatak ng serbesa sa Estados Unidos, kung saan inangkop din nila ang
kanilang patalastas sa kasalukuyang diwa ng panahon, at talagang may mga taong nagsabing, "Hindi ko na iinumin iyon."
Sinasabi ko sa'yo, kinuha lahat, lahat talaga.
At iyan nga mismo ang ito: ang kapangyarihan ay nagmumula sa mga tao.
Kung hindi mo ito tatanggapin at hahayaan mo lang itong dumaan sa'yo, mawawala na lang ito.
At ang mga pagpapahalagang ito, ang mga birtud na ito, ay basta na lang nawala.
At tulad ng sinabi ko, masasabi mong konserbatibo, luma, klasiko ang lahat ng iyon, at ayaw natin ng kahit alin man.
Sasabihin ko na hindi mo puwedeng basta-basta gawing biro ang lahat ng nangyari noon at sabihin, oo, ayaw natin niyan.
At higit sa lahat, muli itong ipinapakita na parang iilan lamang ang nakakakita sa nangyari sa seremonya ng
pagbubukas ng Mga Laro Olimpiko bilang napaka-kakaiba.
At siyempre, marami pang interludyo sa palabas kaysa sa Huling Hapunan na ito lamang.
Halimbawa, inilalarawan din ang pagputol ng ulo ni Marie Antoinette.
At ngayon ay kailangang isaalang-alang na siya, ang reyna, ay minahal, kalaunan ay tinrato nang may
pagkamuhi, at sa huli ay pinutol ang kanyang ulo.
231 taon ang nakalipas, tila ipinagdiriwang ng Paris ang pagputol ng ulo ni Reyna Marie Antoinette.
Sa pagbubukas ng Mga Laro ng Olimpiko sa Paris, ipinakita ang pinutol na bungo ng reyna sa isang marangyang
eksibisyon na hindi kalayuan sa Palasyo ng Katarungan.
Kaya, si Marie Antoinette na may ulo sa kanyang mga kamay, gaya ng sinasabi, at pagkatapos ay
kumakanta sa mga interludong pang-show at kung ano-ano pa.
At ngayon, makinig kayo. Ang pinaka-nakakagulat dito ay kung ano talaga ang sinasabi ng media,
at siyempre inipon at pinili ko ito para sa inyo.
At may iba't ibang opinyon tungkol dito. Sobrang tindi nito para sa akin. Masaya akong ipakita sa iyo ang isang bagay.
Narito, halimbawa, isinulat ng NTV, pansinin ito: 'Nagalit ang Simbahang Katoliko:
Pinagtawanan ng mga Ruso ang seremonya ng pagbubukas'.
Maaari mong mahulaan kung saan patungo ito.
Oo, aba, ang Simbahan, siyempre, lubos na konserbatibo, matanda at iba pa. Ay, siyempre hindi nila iyon kayang harapin.
At siyempre, ang mga Ruso. Ang imahen ng kaaway ngayon ay, siyempre, ang Ruso.
Kaya nangangahulugan iyon na kung ano man ang hindi gusto ng mga Ruso, kailangan mong magustuhan iyon,
siyempre, kung hindi baka ikaw ay isang Russophile.
Iyon nga ang kasalukuyang estratehiya sa manipulasyon. Isipin mo lang iyon, sobrang tindi.
Isa pang artikulo sa pahayagan. Ipinagdiriwang ng media ang seremonya ng Olimpiko.
Nagulat ang mga konserbatibo sa "Woke show".
Dahil siyempre, nakakagulat lang ito sa mga konserbatibo at wala nang iba pa.
Na nagugulat ang nakararami rito? Hindi, dahil lang tahimik ang nakararami.
At iyan nga ang dahilan kung bakit masasabi na nakakagulat lamang ito sa minorya.
Mga konserbatibo lamang. Ilang Kristiyano lamang. Ilang Ruso lamang.
Oo, gusto mo bang maging bahagi niyan? Mas mabuting huwag kang magsalita o huwag ka nang nasa pahinang ito.
Ibig sabihin, ayon sa mga ulat ng media, nabasa ko na ang lahat ng posibleng mabasa; magkakaiba ang panlasa.
Tanging ang mga konserbatibo lang ang hindi ito gusto.
Puna lamang mula sa Simbahan. Tulad ng sinabi ko, pinupuna iyon ng mga Ruso.
Dapat sabihin na ang palabas na ito ay nagdulot na ng malaking kaguluhan.
Ang opisyal na presentasyon ng poster ay nakakagulat para sa lahat.
Kaya nangangahulugan iyon na may poster na nagpapakita ng Mga Laro ng Olimpiko.
Ngunit may kulang.
At talagang akma lang. Tulad ng sinabi ko, isipin mo lang itong isang bilog, parang jigsaw puzzle.
Kung saan sa isang paraan ay nagsasama-sama ang bawat piraso.
Ngunit mag-ingat ka. Matapos kahapon ilantad ang grapikong guhit na nilikha ng taga-disenyo na si
Ugo Gattoni, agad na naguluhan ang mga Parisiyano.
Dahil naguluhan sila sa larawan. Dahil sa larawan, na dapat ay muling likhain ang Paris, may
kulang na isang napakaliit o napakalaking detalye.
Ngunit mukhang hindi na tinatanggap ng Paris iyon. At ngayon, makinig nang mabuti.
Sa Dôme des Invalides, kung saan inilibing si Napoleon at itinuturing na isa sa mga
palatandaan ng lungsod, may nawawalang simbolo.
Dahil kapag tiningnan mo ang katedral at inihambing mo ito sa paglalarawan ng katedral,
nawawala lang ang krus na Kristiyano sa kupula.
Kakatanggal lang iyon dito, oo. Puro representasyon lang iyon, hindi kailangang ganoon sa totoong buhay.
Sa halip na krus, ito ay simpleng tuwid na poste sa tuktok ng gusali.
Nawala lang talaga. Wala na talaga.
Walang dahilan para magalit tungkol sa maliit na detalye na ito.
Marahil nakalimutan niya. Hindi, tiyak na hindi. Tiyak na hindi!
At ang opisyal na poster ay walang kahit anong simbolo ng Pransya.
Kaya't parehong ang watawat at ang katedral, halimbawa ang Notre Dame, pati na rin ang simbolong Kristiyano.
Dahil tila hindi na tinatayo ng Paris iyon. Hindi na rin tinatayo ng Europa iyon.
Dahil kami ay lubos na pabor sa pagkakaiba-iba at iba pa.
Ngunit ano ang kaugnayan ng pagkakaiba-iba sa simpleng pagpapalit ng isang palatandaan upang
hindi na ito magkaroon ng simbolong Kristiyano?
Ngunit mag-ingat, magkakaroon pa ng mas maraming Kristiyanong simbolo sa seremonya ng pagbubukas, na muling pagtutukso.
Anuman ang ginagawa nito doon.
Ibig sabihin nito, ang pagdiriwang na ito, ang seremonyang pambungad na ito, ang buong presentasyon ng Mga Laro ng Olimpiko
ay kasalukuyang sumasalamin sa pinakabagong diwa ng panahon na inaasahang tatanggapin ng lahat,
ang direksyong tinatahak ng Europa, kahit papaano.
Tumatawa ang buong mundo tungkol dito.
At hindi lang iilang mananampalataya ang tumatawa rito, kundi ang buong mundo. Hindi lang mga Ruso.
Pero ganoon ang pagpapakita nito, dahil hindi ka dapat lumampas sa hangganan. At sasabihin ko sa'yo ang isang bagay.
Hangga't natatakot ang mga tao na lumabag sa patakaran, nagugulat ako na hindi masyadong nag-uulat ang ilang
mamamahayag dito sa YouTube tungkol dito, dahil ayaw ng sinuman na lumabag o magkamali.
Pero sasabihin ko sa'yo ito: wala akong pakialam kung magkamali ako.
Dahil sa tingin ko, walang kinalaman ang palabas na ito sa mga dapat na pangunahing
pagpapahalaga ng Europa at ng Mga Laro ng Olimpiko.
Sa halip, ito ay isang ganap na pampulitikang representasyon ng kung ano ang dapat
ngayong maging pinakabagong uso, gaya ng sinasabi.
Wala itong kinalaman dito at ipinapakita lang nito na tinatanggap mo ito, pinapanood mo ito, at nakikilahok ka.
Kung gayon, talagang tinanggap mo na ito, at iyan ang direksyon kung saan patungo ang mga bagay.
At saka ito mismo ang representasyong mayroon ang bansang ito, ang buong Europa. At ganito ang itsura nito.
Tulad ng sinabi ko, nagugulat pa rin ako dahil inaasahan kong mas malakas ang pagtutol nang makita iyon. Pero ganoon talaga.
At iilan ang nagsasalita laban dito, iilan ang nanahimik, iilan ang walang ginagawa at umaasa na lamang sa mas magandang panahon.
Dahil may mag-aayos nito.
Marahil si Trump, oo, marahil ayusin niya ang isang bagay.
Iyan ang kasalukuyang saloobin.
At sinasabi ko sa iyo, kung ang nakararami sa mga tao, o kahit ilan sa kanila, ay hindi magsalita
at kumilos tungkol dito, wala talagang magbabago.
At ganoon gumagana ang sistema. Maaari mo itong tanggapin ngayon, ngunit huwag mo itong tanggapin para sa buong buhay mo.
Sa halip, hubugin mo ang iyong buhay ayon sa gusto mong maging.
At sinumang magsasabing, "Oo, hindi ito posible dahil umaasa ako at hindi ako nababago, at may trabaho ako, mga anak,
pamilya, mga obligasyon at kung ano-ano pa, kaya hindi ko kaya," ay puro pader ng mga dahilan na nakapaligid sa kanila.
Ang mga tao sa paligid nila ang sentro ng problema.
Bakit hindi kailanman magbabago ang pinakapuso ng problema kung palagi mo itong
tinatakpan ng napakalaking pagbaha ng mga dahilan.
Mangyaring malayang isulat ang inyong mga saloobin sa seksyon ng mga komento.
At makikita ka namin sa susunod na video, siyempre.
Paalam.