די עפֿענונג־צערעמאָניע פֿון די אָלימפּישע שפּילן איז געווען טאַקע ספּעקטאַקולער. און איך מוז זאָגן, איך בין נאָך אלץ אין שאָק.
העלא, מײַנע טײַערע, איר קענט מיך, איך קען עס נישט פשוט אַזוי לאָזן, ספּעציעל די עפֿענונג־צערעמאָניע בײַ די אָלימפּישע שפּילן.
אפילו אויב עטלעכע וואָלטן בעסער געהאַלטן זייער מויל פֿאַרמאַכט און געזאָגט: "קום, לאָז עס פשוט גיין."
חבֿרה, די עפֿענונג פֿון די אָלימפּישע שפּילן גייט איצט אָן אין פּאַריז, און גיט אייראָפּע
די געלעגנהייט זיך און אירע ווערטן צו ווײַזן.
דאָס מיינט אַז ווער עס נעמט דאָס אָן, זאָגט: דאָס זענען טאַקע מײַנע ווערטן, מײַנע מעלות, דאָס
איז דער קאָנטינענט וואָס רעפּרעזענטירט מיך דאָ.
גאָר נישט, דערפֿאַר מוז איך עפּעס דערפֿון זאָגן, ווײַל אַנדערש וואָלט איך עס פשוט אָנגענומען.
יעצט מוזן מיר באַטראַכטן, וואָס האָבן די פריערדיקע שפּילן, אָדער לאָמיר עס אַזוי זאָגן, די אָלימפּישע שפּילן, געשטאַנען פֿאַר?
פֿאַר וואָס איז דאָס אַרײַנגעפֿירט געוואָרן?
זיי האָבן למעשה געשטאַנען פֿאַר שטאַרקייט, שיינקייט, געזונט און ספּאָרט.
עס איז געווען געמיינט צו זײַן אַ שאָו, כמובן, אויך פֿאַר דער פֿאַרוויילונג פֿון דער גרויסער מערהייט מענטשן.
אָבער עס האָט געהאַט די ווערטן, די ווערטן וואָס די לענדער אין אייראָפּע דעמאָלט אויך האָבן רעפּרעזענטירט און האָבן
געוואָלט דאָ רעפּרעזענטירן אין דער פֿאָרעם פֿון דער אויסשטעלונג.
אָבער דעם מאָל האָבן אַ רעקאָרד־צאָל צוקוקער — מער ווי צען מיליאָן מענטשן — געזען די
עפֿענונג פֿון די אָלימפּישע שפּילן אין פּאַריז.
206 נאַציאָנאַלע אָלימפּישע קאָמיטעטן זענען פֿאַרטרעטן בײַ די שפּילן אין פּאַריז.
די אָפּשטעלונג פֿון דער לעצטער סופּער איז באַזונדער שטאַרק קריטיקירט געוואָרן.
ווייל לויט מײַן מיינונג האָט די עפֿענונג־צערעמאָניע פֿון די אָלימפּישע שפּילן גאָרנישט, און איך מיין
טאַקע גאָרנישט, צו טאָן מיט די אָלימפּישע שפּילן און די ווערטן וואָס זיי טאַקע פֿאַרטרעטן.
ווײַל, ווי שוין דערמאָנט, דאָס גייט וועגן ספּאָרט און געזונט.
יאָ, באַשטימטע ווערטן ווערן דאָ פשוט רעפּרעזענטירט.
אָבער ניין, עס איז געווען גענוצט צו אַרײַנברענגען פּאָליטישע מיינונג.
לאָמיר איצט נעענטער קוקן אויף דעם.
איך וואָלט געוואָלט זאָגן אײַך דאָ אַ פּאָר זאַכן, אַרײַנגערעכנט די קריטיק וואָס איז דאָ אויסגעדריקט געוואָרן.
און דאַן, העכער אַלץ, און דאָס איז די מערסט שאָקירנדיקע זאַך פֿון אַלע, וואָס די מעדיע האָט וועגן דעם באריכטעט.
און איך זאָג דיר, אַז דאָס איז פשוט דער שפּיץ פֿון אַלץ.
איך מיין, מיר לעבן דאָ אין אַ מצב פֿון מלחמה. מיר לעבן דאָ אין אַ צײַט פֿון אַבסאָלוטער קריזיס.
און דאָס געלינגט ווידער אַ שטאַפּל העכער צו נעמען.
אַזוי, דו מוזסט זיך פאָרשטעלן אַז די לעצטע אָבענטמאָל איז דאָ געוויזן געוואָרן ווי אַ וואָוק LGBTQI טראַנסגענדער פּאַרטיי.
און מיט דעם איז דער כריסטנטום למעשה גאָר געשפּעט געוואָרן.
ניט נאָר דאָס, נאָר איך וויל אויך אָנברענגען עפּעס אַנדערש. אָבער:
קריטיקער האָבן דאָס געזען ווי אַן אָנפּאַסן זיך צום הערשנדיקן צײַט־גײַסט און אַ שפּאָט אויף די אייגענע קולטורעלע וואָרצלען.
וואָס האָט איינער צו טאָן מיטן צווייטן?
פֿאַרוואָס דאַרפֿסטו עס אַזוי פאָרשטעלן, אויב נישט נאָר ווילסטו עמעצן אַ קלאַפּ אין פּנים געבן און זיי
ווײַזן אַז דאָס איז די ריכטונג אין וועלכער מיר איצט גייען?
און אויב איר נעמט עס אָן, דאַן פּונקט דאָס וועט פּאַסירן.
די עפֿענונג־צערעמאָניע פֿון די אָלימפּישע שפּילן איז טאַקע גאָרנישט מער ווי אַ
דעמאָנסטראַציע פֿון דעם אונטערגאַנג פֿון אונדזערע צײַטן.
קענסטו עס רופן עפּעס אַנדערש? איך קען עס נישט רופן עפּעס אַנדערש.
און דו דאַרפֿסט נישט זײַן אַ קריסטן צו געפֿינען אַזאַ שפּאָט אויף קולטור און רעליגיע אָפּשטויסנדיק.
דאָס האָט דאָרט פשוט נישט קיין אָרט.
עס שטייט דאָ אַז אַ סקאַנדאַל אויף געזעלשאַפֿטלעכע מידיאַ איז איבעראַל.
אַ גאַנץ פֿריק־שאָו. עס מאַכט נאָר אַז קריסטנטום זעט אויס לעכערלעך.
אַזוי האָט אַ אמעריקאַנער בישאָפּ, ראָבערט באַראָן, געזאָגט: צי וואָלטן זיי קיינמאָל געהאַט דערמוטיקייט
צו מאַכן שפּאָט פֿון איסלאם אויף אַן ענלעכן אופֿן?
איך וועל דיר דעם ענטפֿער זאָגן. ניין, זיכער נישט.
ניט נאָר דייטשלאַנד, נאָר אויך פֿראַנקרײַך איז אין אַ גאַנצן קריזיס.
קרימינעלע אַקטן וואַקסן טאַקע אפילו שנעלער ווי אין דײַטשלאַנד.
וואָס פּאַסירט אויף די גאַסן, אפילו איצט בעת די אָלימפּישע שפּילן, ווערט אויך ברייט באריכטעט אין טערמינען
פֿון גוואַלדיקע אַטאַקעס אַזוי ערנסט, אַז מען קען זיך נאָר פֿרעגן: וואָס איז דאָ פּאַסירט?
עס איז פשוט ניט מער דער פּאַריז, ניט מער דער פֿראַנקרײַך, און ניט מער די דײַטשלאַנד וואָס מיר האָבן געוווּסט,
און דעריבער זענען אויך ניט די אָלימפּישע שפּילן און זייערע ווערטן ווי מיר האָבן זיי געוווּסט.
אָבער דאָ ווערט געזאָגט אַז נאָר קאָנסערוואַטיווע טראַכטן אַזוי, ווײַל זיי זענען געבליבן אין די אַלטע טעג
און באַמערקן נישט די מאָדערניטעט, דעם נײַעם צײַטגייסט.
יאָ, דאָס איז ריכטיק. איך פיל זיך אויך אַזוי.
איך וואָלט אויך געזאָגט, אַז איך וואָלט בעסער זיך צאָלן צווישן זיי ווי ערגעץ אַנדערש.
דער קאַטאָלישער מעדיע־וועבזײַטל פֿרעגט אויף X: "פֿאַר וואָס באַשטייט די LGBTQIA+ קהילה, וואָס פֿאַרטרעט
ליבע, שלום און טאָלעראַנץ, דערויף צו באַליידיקן קריסטן?"
האָבן די אָלימפּישע שפּילן נישט געשאַפֿן געוואָרן צו פֿאַרשפּרייטן גלאבאלע אחדות?
ווי העלפֿט עס דערגרייכן דעם ציל, ווען מען באַליידיקט די גרעסטע רעליגיע פֿון דער וועלט?
און דאָס איז פּונקט דער פּונקט. וואָס טוט דאָס דאָרט?
עס קען למעשה נאָר זײַן אַ לעכערונג פֿון אַ רעליגיע, פֿון אַ קולטורעלן גײַסט, וואָס, ווי עס
זעט אויס, האָט אין דעם געגנט מער נישט קיין אָרט.
דאָס ברענגט אויך די פֿראַגע: וואָס טוט אַזאַ שאָו בײַ די אָלימפּישע שפּילן?
עס איז אַ ספּאָרט־געשעעניש. דער פאָקוס זאָל זײַן אויף דער פאָרשטעלונג פֿון די
אַטלעטן, נישט אויף אידעאָלאָגיע און פּאָליטיק.
און דאָס איז פּונקט וואָס איך דאַרף דאָ קריטיקירן.
אויף דער איין זײַט, פֿאַרשטייט זיך, אַז מענטשן נעמען דאָס אָן, אָבער אויף דער אַנדערער
זײַט מוז איך זאָגן, אַז דאָס איז פּונקט דאָס.
וואָס האָט די פּאָליטישע אַגענדע צו טאָן מיט די שפּילן?
אָבער דו זעסט, אַלץ איז אַ ציקל. אַלץ איז ווי קליינע שטיקלעך פֿון אַ פּאַזל וואָס זענען פֿאַרבונדן איינעם מיטן אַנדערן.
דו קענסט ניט מער אָננעמען – אָדער ווען האָסטו אי־מאָל געקענט אָננעמען – אַז טאַקע איז עפּעס אַ
אָפּטיילונג, אַ שפּאַלטונג, אַז מענטשן טאַקע זאָגן: "היי, האַלט אַ מינוט, מיר גייען נישט מיט דעם."
אַנשטאָט דעם, דער גרויסער בילד ווערט קאָנטראָלירט, נישט דורך יחידים, נאָר דורך עפּעס העכער זיי.
און אַזוי לאַנג ווי יעדער איינצעלנער זאָגט נישט: "היי, וואַרט אַ מינוט, איך בין נישט מסכים דערמיט, איך
אָננעמען דאָס נישט," קומט די מאַכט נישט פֿון די מענטשן.
אָבער מאַכט שטאַמט פֿון די וואָס פֿאָרמירן די אַגענדע אַזוי ווי זי איז.
באַטראַכט וואָס איז פּונקט פּאַסירט מיט דער ביר־מאַרקע אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן, וווּ זיי האָבן אויך
צוגעפּאַסט זייער רעקלאַמע צום הײַנטיקן צײַטגייסט, און מענטשן האָבן טאַקע געזאָגט: "איך טרינק דאָס מער נישט."
איך זאָג דיר, אַלץ איז גענומען געוואָרן, אַלץ.
און דאָס איז פּונקט וואָס עס איז: מאַכט שטאַמט פֿון די מענטשן.
אויב דו נעמסט עס נישט און לאָזט עס פשוט אַריבערגיין איבער דיר, איז עס פשוט פאַרשוווּנדן.
און די ווערטן, די מעלות, זענען פשוט פֿאַרשוווּנדן.
און ווי איך האָב געזאָגט, קען מען זאָגן אַז דאָס איז אַלעס קאָנסערוואַטיוו, אַלט, קלאַסיש, און מיר ווילן גאָרנישט פֿון דעם.
איך וואָלט געזאָגט, אַז מען קען נישט פשוט מאַכן שפּאָט פֿון אַלץ וואָס איז געשען אין דער
פֿאַרגאַנגענהייט און זאָגן, יאָ, מיר ווילן דאָס נישט.
און העכער אַלץ ווערט עס ווידער אַמאָל פאָרגעשטעלט ווי אויב עס וואָלט געווען אַ קליינע מינאָריטעט וואָס געפֿינט
וואָס איז געשען בײַ דער עפֿענונג־צערעמאָניע פֿון די אָלימפּישע שפּילן אויף אַ מין זייער, זייער מאָדנע.
און פֿאַרשטייט זיך, זענען געווען פיל, פיל מער שאָו־אינטערלודן ווי נאָר די לעצטע סופּער.
למשל, די אָפּשנײַדונג פֿון מאַריע אַנטואַנעטס קאָפּ איז אויך געוויזן געוואָרן.
און איצט דאַרף מען באַטראַכטן אַז זי, די מלכה, איז געווען ליב געהאַט, שפּעטער מיט פייַנטשאַפֿט
באַהאַנדלט געוואָרן, און לעסאָף איז זי דעקאַפּיטירט געוואָרן.
231 יאָר שפּעטער, פּאַריז זעט אויס צו פֿײַערן די אָפּשנײַדונג פֿון קאָפּ פֿון מלכּה מאַריע אַנטואַנעט.
בײַם אָפֿענונג פֿון די אָלימפּישע שפּילן אין פּאַריז איז דער אָפּגעשניטענער קאַפּ־ביין פֿון דער מלכה
געוויזן געוואָרן אין אַ פּרעכטיקער אויסשטעלונג ניט ווייט פֿון דעם פּאַלאַץ פֿון גערעכטיקייט.
אַזוי, מאַריע אַנטואַנעט מיט איר קאָפּ אין אירע הענט, אַזוי צו זאָגן, און דאַן זינגט זי שאָו־אינטערלודעס און אַזוי ווייטער.
און איצט הערט אויפמערקזאַם. די מערסט שאָקירנדיקע זאַך דערפון איז וואָס די מעדיע טאַקע זאָגן, און נאַטירלעך
האָב איך דאָס פֿאַר אײַך צונויפגעשטעלט און אויסגעקליבן.
און עס זענען אַלע מינים פֿאַרשידענע מיינונגען וועגן דעם. איך געפֿין עס גאָר אינטענסיוו.
איך וועל פריילעך זײַן צו ווײַזן דיר עפּעס.
דאָ, למשל, שרײַבט NTV: "קאַטאָלישע קירכע איז אויפגעבראַכט: רוסן מאַכן שפּאָט פֿון דער עפֿענונג־צערעמאָניע".
דו קענסט דיר פאָרשטעלן, וווּ דאָס גייט.
יאָ, נו, די קירכה איז, כמובן, גאָר קאָנסערוואַטיוו, אַלט און אַזוי ווייטער. אוי, זיי קענען זיך מיט דעם נישט אָפּהאַנדלען, כמובן.
און די רוסן, כמובן. דער פייַנט־בילד איצט איז, כמובן, די רוסן.
דאָס מיינט אַז וואָס די רוסן ניט ליב האָבן, מוזסטו ליב האָבן, פֿאַרשטייט זיך, אַנדערש קענסטו זײַן אַ רוסאָפֿיל.
דאָס איז טאַקע די איצטיקע מאַניפּולאַציע־סטראַטעגיע. נאָר שטעלט אײַך דאָס פֿאָר, עס איז גאָר אינטענסיוו.
נאָך אַ צײַטונג־אַרטיקל. די מעדיע פֿײַערט די אָלימפּישע צערעמאָניע. "וואָוק־שאָו" שאָקירט די קאָנסערוואַטיוון.
ווייל, נאַטירלעך, עס שאָקירט נאָר די קאָנסערוואַטיוון און קיינער אַנדערער.
אַז די מערהייט איז דערשראָקן דערפֿון? ניין, נאָר ווײַל די מערהייט איז שטיל.
און דאָס איז פּונקט דערפֿאַר וואָס מען קען זאָגן אַז עס שאָקירט נאָר די מינאָריטעט.
נאָר קאָנסערוואַטיוון. נאָר אַ פּאָר קריסטן. נאָר אַ פּאָר רוסן.
יאָ, ווילסטו דאָרט געהערן? בעסער זאָג גאָרנישט, אָדער זײַ בכלל נישט אויף דער זײַט.
דאָס הייסט, לויט די מעדיע־באריכטן, האָב איך געלייענט אַלץ מעגלעך; געשמאַקן זענען
פֿאַרשידענע. נאָר קאָנסערוואַטיוון האָבן עס נישט ליב.
קריטיק קומט נאָר פֿון דער קירכה. ווי איך האָב געזאָגט, רוסן קריטיקירן דאָס.
מען מוז זאָגן אַז די פֿאָרשטעלונג האָט שוין אַ גאַנץ גרויסן טומל אַרויסגערופֿן.
די אָפֿיציעלע פּרעזענטאַציע פֿון דעם פּאָסטער איז געווען גאַנץ איבערראַשנדיק פֿאַר אַלעמען.
דאָס מיינט אַז עס איז אַ פּאָסטער וואָס פּרעזענטירט די אָלימפּישע שפּילן.
אָבער עפּעס האָט געפֿעלט.
און עס פּאַסט פשוט. ווי איך האָב געזאָגט, שטעלט אײַך נאָר פאָר אַ קרײַז, ווי אַ פּאַזל.
וווּ יעדער שטיקל עפּעס צוזאַמען קומט.
אָבער זאָג אָפּ. נאָך דער נעכטיקער אַנטפּלעקונג פֿון דער גראַפֿישער צייכענונג, געשאַפֿן דורך דעם דיזיינער
אוגאָ גאַטאָני, האָבן די פּאַריזער שנעל זיך געפֿרעגט.
ווײַל זיי זענען געווען פֿאַרוואונדערט פֿון דער בילד. ווײַל אין דער בילד, וואָס זאָל ווידערשאַפֿן פּאַריז,
פעלט אַ קליינער אָדער אַ זייער, זייער גרויסער דעטאַל.
אָבער פּאַריז זעט נישט אויס ווי זי שטייט דערפֿאַר מער. און איצט הערט אויף.
אויפֿן דאָם דעז אינװאַלידס, וווּ נאַפּאָלעאָן ליגט באַגראָבן און וואָס ווערט באַטראַכט ווי
איינער פֿון די שטאָטישע סימבאָלן, פעלט אַ סימבאָל.
ווײַל ווען מען קוקט אויף דער קאַטעדראַלע און פֿאַרגלײַכט זי מיט דער אָפּשטעלונג פֿון דער קאַטעדראַלע,
פֿעלט דער קריסטלעכער קרויץ פּשוט פֿון דער קופּאָלע.
דאָס איז דאָ נאָר שנעל אָפּגענומען געוואָרן, יאָ. עס איז נאָר אַ רעפּרעזענטאַציע, עס דאַרף נישט זײַן אַזוי אין דער אמתער וועלט.
אַנשטאָט אַ קרויץ איז עס פשוט אַ גלײַכער שטאַנג אויף דער שפּיץ פֿון דעם בנין.
עס פעלט נאָר. עס איז פשוט אַוועק.
עס איז נישט נייטיק זיך אויפצוברענגען וועגן דעם קליינעם דעטאַל.
אולי האָט ער פֿאַרגעסן. ניין, זיכער נישט. זיכער נישט!
און דער אָפיציעלער פּלאַקאַט פֿעלט פשוט קיין סימבאָל פֿון פֿראַנקרײַך.
אַזוי ביידע דער פֿלאַג און די קאַטעדראַל, למשל נאָטרע־דאַם, ווי אויך דער קריסטלעכער סימבאָל.
ווייל פּאַריז שיינט ניט מער צו שטיין דערפֿאַר. אייראָפּע שטייט ניט מער דערפֿאַר.
ווײַל מיר שטיצן גאַנץ פֿאַר פֿאַרשיידנקייט און אַזוי ווײַטער.
אָבער וואָס האָט פֿאַרשיידנקייט צו טאָן מיט פּשוט טוישן אַ לאַנדמאַרק, אַזוי אַז עס
איז נישט קיין קריסטלעכער סימבאָל אויף אים?
אָבער זאָג אָפּ, בײַ דער עפֿענונג־צערעמאָניע וועלן זײַן נאָך מער קריסטלעכע סימבאָלן, וואָס וועלן ווידער ווערן געשפּאָט.
וואָס דאָס טוט דאָרט.
דאָס מיינט אַז די פֿײַערונג, די עפֿענונג־צערעמאָניע און די גאַנצע פּרעזענטאַציע פֿון די אָלימפּישע שפּילן שפּיגלט איצט
דעם לעצטן צײַטגייסט וואָס יעדער איז דערוואַרט צו אָננעמען, די ריכטונג אין וועלכער, לכל־הפּחות, אייראָפּע גייט.
דער רעשט פֿון דער וועלט לאַכט דערפֿון.
און עס לאַכן נישט נאָר אַ פּאָר קירכגאַנגערס דערפֿון, נאָר די גאַנצע וועלט. נישט נאָר די רוסן.
אָבער אַזוי ווערט עס געוויזן, ווײַל מען דארף נישט אַרויסגיין פֿון דער שורה. און איך וועל דיר איין זאַך זאָגן.
ווי לאַנג מענטשן האָבן מורא אַרויסצוטרעטן פֿון דער שורה, בין איך איבערראַשט אַז געוויסע רעפּאָרטערס דאָ אויף יוטוב
באַריכטן נישט פיל מער וועגן דעם, ווײַל קיינער וויל נישט אַרויסטרעטן פֿון דער שורה אָדער זיך פֿאַרפּאַטשקען.
אָבער איך וועל דיר זאָגן, עס איז מיר גאָר גלייך, אויב איך מאַך אַ טעות.
ווייל איך גלייב אַז די שאָו האָט גאָרנישט צו טאָן מיט די יסודותדיקע ווערטן פֿון אייראָפּע
און די אָלימפּישע שפּילן וואָס זאָלן טאַקע זײַן.
אָבער עס איז אַ אַבסאָלוט פּאָליטישע רעפּרעזענטאַציע פֿון וואָס זאָל איצט זײַן דער לעצטער טרענד, אַזוי צו זאָגן.
עס האָט גאָרנישט צו טאָן דערמיט און ווייזט נאָר אַז דו אָננעמסט עס, דו קוקסט עס און דו נעמסט טייל.
נו, דעמאָלט האָסטו עס טאַקע אָנגענומען, און דאָס איז די ריכטונג, אין וועלכער די זאַכן גייען.
און דאַן איז עס דווקא די דאָזיקע רעפּרעזענטאַציע וואָס דאָס לאַנד, דאָס גאַנצע אייראָפּע, האָט. און אַזוי זעט עס אויס.
ווי איך האָב געזאָגט, איך בין נאָך שטענדיק געשאָקירט, ווײַל איך וואָלט דערוואַרט אַ פיל גרעסערע אויפֿרעגונג נאָך
דעם וואָס איך האָב דאָס געזען. אָבער עס איז ווי עס איז.
און אַ פּאָר רעדן קעגן דעם, אַ פּאָר בלײַבן שטיל, אַ פּאָר טוען גאָרנישט און האָפֿן פּשוט אויף בעסערע צײַטן.
ווייל עמעצער וועט עס אויסגעפֿינען.
אולי טראמפ, יאָ, אולי וועט ער עפּעס אויסמאַכן.
דאָס איז די הײַנטיקע האַלטונג.
און איך זאָג דיר, אויב די מערהייט פֿון מענטשן, אָדער לכל־הפּחות עטלעכע פֿון זיי, וועלן נישט אויפֿשטיין און
עפּעס טאָן וועגן דעם, וועט זיך גאָרנישט קיינמאָל טוישן.
און אַזוי אַרבעט דער סיסטעם. דו קענסט עס איצט אָננעמען, אָבער נישט אָננעמען עס פֿאַר דיין לעבן.
אַנשטאָט, פאָרעם דיין לעבן ווי דו ווילסט עס זאָל זײַן.
און ווער עס זאָגט, יאָ, עס איז נישט מעגלעך, ווײַל איך בין אָפּהענגיק און נישט בייגעוודיק, און איך האָב אַרבעט,
קינדער, משפּחה, מחויבות און אַזוי ווייטער, און איך קען נישט – דאָס איז נאָר אַ וואַנט פֿון תּירוצים וואָס אַרומגייט זיי.
די מענטשן אַרום זיי זענען דער קערן פֿון דער פּראָבלעם.
פארוואס דער קערן פונעם פּראָבלעם וועט קיינמאָל נישט טוישן, אויב מען שטענדיק באדעקט עס מיט אַ ריזיקן פלוט פון אויסריידן.
ביטע פֿילט זיך פֿרײַ צו שרײַבן אײַערע געדאַנקען אין דער קאָמענטאַרן־אָפּטיילונג אונטן.
און מיר וועלן אײַך זען אין דעם קומענדיקן ווידעא, פֿאַרשטייט זיך.
זײַ געזונט