Иво Сасек, 10 июли 1956 дар Цюрих таваллуд шудааст
Оиладор, ёздаҳ фарзанд ва бист набера
Таҳсилот: Дипломи федералии Швейтсария дар механикаи автомобилӣ ва технологияи хӯрокпазӣ
4 сол таҳсил дар мактаби Китоби Муқаддас
Муаллими байналмилалии пурвақтии Китоби Муқаддас дар тӯли 44 сол бо тақрибан 2 000 лексияи сабтшуда дар саросари ҷаҳон
9 ораторияҳои оилавӣ
Сасек аз соли 1983 чандин вазоратҳо таъсис додааст:
Обадия, барномаи масеҳии барқарорсозӣ барои нашъамандон, беморони равонӣ ва алкоҳоликҳо
OCG (Насли Масеҳи органикӣ), як ҳаракати эътиқодӣ бо тамаркуз ба «амалияи органикӣ»
АЗК (Иттиҳоди зидди сензура)
S&G Хизматрасонии дастии экспресс
Kla.TV, ҳуҷҷатномаҳои зиёде дар бораи рӯйдодҳои кунунии ҷаҳон ба забонҳои гуногун
Нашриёти «Элаион», таълимдиҳӣ барои калисоҳо, муаллифи беш аз 20 китоби теологӣ, шумораи зиёди брошюраҳо ва навиштаҳо
Панорама Филм: коргардон, нависанда ва продюсери нӯҳ филми бадеӣ, аз ҷумла се филми монументалии синамо
Сасек ТВ, шумораи зиёди намоишҳои суруду мусиқӣ, мюзиклҳо, нӯҳ ораторияи оилавӣ, яъне намоишҳои мусиқӣ бо оилаи ӯ
IVO (Таҳлили пурраи байнисатрӣ), лоиҳаи тарҷумаест, ки бар асоси матни аслии юнонии Аҳди Нав сохта шудааст.
Имрӯз Иво Сасек дар мавзӯъ сухан мегӯяд:
Роҳҳои берун шудан аз фитнаи бузург
Салом!
Салом ба ҳама.
Вау, вау, вау, вау, вау.
Ташаккур барои суханҳои муқаддимавӣ ва назари шумо.
Вақте ки шумо дар хатти пеш зиндагӣ мекунед, медонед, ки ин танҳо оғоз буд.
Шахс метавонад тамоми рӯзро танҳо бо гуфтани «ташаккур» гузаронад.
Ташаккур барои ҳама чизе, ки дар ин ҷо ба роҳ монда шудааст.
Аммо ман мехоҳам ба ҳамаи шумо дар ҳамаи ин кишварҳо хуш омадед бигӯям.
Ташаккур барои инҷо буданатон.
Ташаккур, ки ин рӯзи шавқоварро бо мо гузаронидед, ва ман ба шумо итминон медиҳам, ки он шавқовар хоҳад буд.
Сипоси махсус ба ҳамаи суханронҳо, техникҳо, ҳунармандон, мизбонон ва ҳамаи онҳое, ки дар саҳна ва паси саҳна ҳастанд.
Фақат дар бораи «муҳаррирони филм» фикр кунед. Рӯйхат метавонад беохир давом ёбад.
Ҳамчунин ба ҳамаи онҳое, ки тавассути паёмҳо, хайрияҳо ё ба ҳар роҳи дигар саҳм гузоштанд, бисёр ташаккур.
Аз ҳамаи меҳмонони мо бисёр сипосгузорем. Бори дигар хуш омадед.
Имрӯз шумо аз чанд суханрони сатҳи олӣ мешунавед.
Ҳашттои онҳо имрӯз бо шумо сӯҳбат хоҳанд кард.
Пас мо воқеан бо гуруснагӣ ва интизорӣ дар ин ҷо рӯбарӯи чолиш ҳастем.
Оё ин ту ҳастӣ?
Ин хеле шавқовар ва гуногун хоҳад буд.
Мо онҳоро дар шакли презентатсияҳои кӯтоҳ ва дарозтар мешунавем.
Аммо инчунин дар шакли мусоҳибаҳои шавқоваре, ки мо бо онҳо мегузаронем.
Ва ин дар минтақаҳои гуногуни вақтӣ.
Ҳоло ман ба он чизе мерасам, ки махсусан ба дили ман наздик аст.
Имрӯз ман ба айбдоркунии таҳқиромезе, ки такрор ба такрор нисбати Kla.TV ва ҳамчунин нисбати AZK ва бисёре аз дигарон дар соҳаи
маориф дар маҷмӯъ эълом мешавад, ки мо танҳо мушкилотро нишон медиҳем, аммо ҳеҷ ҳаллие пешниҳод намекунем, посух хоҳам гуфт.
Мебинед, то замоне ки ҳамаи васоити ахбори омма дар ҷаҳон на бештар аз се агентӣ ва CFR назорат мекунанд, назорат бар
васоити ахбор, яъне назорат бар иттилоот, мутаассифона, ҳанӯз дар дасти бадтарин душманони башарият қарор дорад.
Бале, онҳо ҳамонҳоянд, ки ба тамоми ҷаҳон ҳамла мекунанд, новобаста аз он ки мо инро дарк мекунем ё не.
Аз ин рӯ, огоҳ кардани мардум дар бораи ин «креепс» ва нобудгарони башарият яке аз
муҳимтарин вазифаҳои кори мо, яъне амалҳои мост.
Аммо тамоми ин дониш, аз ҷумла он чизеро, ки мо имрӯз боз мегирем, то замоне ки натавонем онро ба мардумони
фиребхӯрда ва гумроҳшуда расонем, пурра бефоида нест.
Дар ниҳоят, ҳалли мушкили воқеӣ бояд аз худи мардум бархезад.
Ва ин моро ба муҳимтарин ҳаллие мерасонад, ки мо ҳанӯз ҳам пешниҳод мекунем.
Аммо медонӣ, ки бисёре аз мардум ҳалли қулайтарро афзал медонанд, зеро намехоҳанд барои худ саҳм гузоранд.
Ташаккур, Лоис, ту бо ин акс кори комил анҷом додӣ.
Шумо дидед, ки ба шумо ниёз аст.
Аммо шумо медонед, ки ин одамон аввал бояд донанд, ки чӣ мегузарад ва дар зери ин осмон воқеан чӣ рӯй медиҳад.
Зеро, мутаассифона, онҳо инро намедонанд. Ва ман мегӯям, ҳанӯз не.
Ва пас мардум низ бояд донанд, ки чӣ гуна бо ҳамаи ин ҷинояткорон мубориза баранд ва онҳоро мағлуб кунанд.
Зеро, ба хубӣ гӯш кунед, ин ҷинояткорон НАТО-ро ҳамчун артиши шахсии худ доранд.
Ва онҳо дар қариб ҳар кишвари ҷаҳон бартарии низомӣ доранд.
Пас, агар мо аввал натавонем мардумро аз ҳамаи ин ҳодисаҳои нафратангез бовар кунонем,
бисёре аз мардум дар паҳлуи ҳақиқат хоҳанд истод.
Ва агар мо натавонем мардумро бовар кунонем, ки дигар ба ҷанг нараванд ва дар ҷангҳои ин
девонагон наҷанганд, пас ҳеҷ ҳалли воқеӣ вуҷуд надорад.
Ва бубинед, бо ҷангҳои гибридӣ ва ҷангҳои махфии онҳо онҳо аллакай бештар одамонро нодида куштаанд, нисбат
ба он чӣ дар маҷмӯи ҳарду Ҷанги ҷаҳонӣ кушта шудаанд.
Шумо бояд ба ин бовар кунед.
Ва агар онҳо ҳоло рӯз ба рӯз бештар ба ҷангҳои гарм бармегарданд, ин танҳо аз он сабаб аст, ки нақшаҳои гибридӣ ва
пинҳонии онҳо барои нобудсозӣ ошкор шудаанд ва онҳо мехоҳанд ҳадафҳои худро ба ҳар сурат амалӣ кунанд.
Ҳама ҷуз 500 миллион бояд нопадид шаванд.
Ин ҳамон чизест, ки манифести онҳо талаб мекунад, дар сангҳо дар Гайдстоунс кандакорӣ
шудааст. Дар ҳашт забони ҷаҳонӣ, азизони ман.
Оё шумо инро фаҳмидед? Ва боз як чиз.
Ҳарчанд мо бо иттилои пок бисёре аз мардумро ба тарафамон ҷалб карда бошем, ман мегӯям, ки мо ҳанӯз ба
қудрати Худо ниёз дорем, зеро ҳамлагарони мо худро бо қувваҳо ва нерӯҳои шайтонӣ мусаллаҳ кардаанд.
Ва ҳамин аст, ки қудрати Худо ҳалли ниҳоят ҳалкунандаи ҳама чиз аст.
Аммо ин қудрат бояд тавассути мо ҷорӣ шавад, ҳамроҳ бо ҳамаи қобилиятҳо ва фазилатҳои Худо.
Чунон ки мебинед, бисёре аз мардум ҳанӯз ҳам намехоҳанд дар бораи ягон аз ин ҳаллиҳо чизе шунаванд.
Албатта, ҳар кадоми мо метавонад назари гуногун дошта бошад.
Аммо ин роҳи расидан ба ҳалли масъаларо осонтар намекунад.
Агар ҳар кадоме аз мо ба самти гуногун ҳаракат кунад, он гоҳ ин қувваҳои бад боз шод мешаванд ва коркҳоро мепарроянд.
Дар ниҳоят, онҳо моро тавассути ҳама гуна тақсимоте, ки бо ният ва пайваста дар миёни мо барангехтаанд, назорат мекунанд.
Ва дар ин 20-умин AZK мо ба шумо боз ошкоркуниҳои сатҳи олӣ меорем ва шуморо дар бораи рушдҳои тарканда дар
марказҳои назоратии ҳозираи ин фитнаи бузург огоҳ мекунем – аз ҷумла, метавонам бигӯям, ҳаллиҳои эҳтимолии оянда.
Ҳарчӣ ки имконпазир аст, ҳар кас аз нуқтаи назари худ.
Аммо паҳн кардани ин маълумот, хоҳ сиёсӣ, хоҳ илмӣ, хоҳ идеологӣ, хоҳ динӣ ва ё ҳар чи бошад, ман мегӯям, ки ҳамкории шумо ва паҳн
кардани ин маълумот дар айни замон беҳтарин ҳалли масъала аст.
Аммо арзишмандтарин ҳақиқатҳо дар рег ғарқ шуда, то даме ки мо онҳоро ба оммаҳои нобино ба тавре пешкаш кунем, ки онҳо ниҳоят
бедор шаванд ва ба амал даст зананд, бесамари хоҳанд монд.
Ин шарт аст. Мефаҳмӣ?
Ва асрҳо боз мо дидаем, ки одамони бепарво ва худхоҳ дар ин бора ҳеҷ коре накардаанд.
Бо вуҷуди ҳамаи таҳдидҳо, ҳатто таҳдидҳои дӯзах, мо натавонистем ӯро бедор кунем.
Ин чӣ маъно дорад?
Ин маънои онро дорад, ки мо бояд ҳунари ҷалб кардани онҳое, ки фиреб хӯрдаанд ва ҳамзамон аз инстинктҳои табиӣ
роҳнамоӣ мешаванд, омӯзем. Ғалаба кардан, на маҷбур кардан.
Ва агар мо муваффақ нашавем, ба зудӣ дар ин ҷо ҳама гуна нооромӣ сар мезанад.
Ман ба ту инро ваъда медиҳам.
Бале, агар мо натавонем ин одамони нодуруст иттилоъёфтаро бовар кунонем.
Агар одамон воқеан ба таври судманд бедор шаванд, ин танҳо вақте рӯй медиҳад, ки онҳо чизе
беҳтар аз он чи аллакай доранд, ба даст оранд.
Онҳо танҳо нашъаи бадномшудаашонро ба диққатпарокандагӣ бо чизе беҳтар иваз хоҳанд кард.
Масалан, вобастагии онҳо ба телефонҳои мобилӣ, маводи мухаддир, ҳабҳо, никотин, машрубот ва ҷинс ва ғайра.
Аммо ҳатто нашъаи нодурусти онҳо ба иттилоот ва фароғат танҳо бо воридшавии як ивазкунандаи қаноатбахштар қонеъ мешавад.
Аммо кӣ дар миёни мо чунин чизе дорад?
Ман мегӯям, ки худи мо.
Мо худамон бояд ҳамин таъсири мусбат бошем.
Ҳамин тавр.
Агар ҷаҳони фиребхӯрда натавонад чашида ва шинохта ҷаҳони навро дар мо, дар иттиҳоди мо, дар сифати зиндагии мо, дар қудрати
рӯҳонии мо, дар муҳаббати мо ба якдигар, дар самимият ва қудрати нури мо, пас мо онҳоро ба тарафи худ намекашем, азизони мо.
Зеро мо ҳамеша танҳо он чизеро баён мекунем, ки ҳастем.
Ва на он чи мо мегӯем. Мисол.
Масалан, агар ба касе бигӯед, ки шумо меаслис доред, вале дар асл шумо рубеола доред, пас шумо онҳоро
бо меаслис сироят намекунед, балки бо рубеола. Окей?
Ин як мисоли беақлона буд, ман ҳоло фаҳмидам.
Зеро мо ҳеҷ гоҳ бемор намешавем.
Аз ин рӯ, «будан»-и мо яке аз муҳимтарин равишҳо ба ҳалли масъала мебошад.
Аммо ман мегӯям, ки биёед ҳушёр бошем ва дар ёд дорем, ки Худо, фариштаҳо, мавҷудоти кайҳонӣ ё ҳар он чизеро, ки мо
онҳоро наҷотдиҳандагони аҷоиб мешуморем, ҳамеша кори пурқудрати худро дар робита бо мо анҷом медиҳанд.
Ва онҳо ҳама чизро тавассути ҳамаи мо ба даст меоранд, новобаста аз он ки кадом навъи қудрат дар паси мо истодааст.
Нерӯҳо ва қудратҳои рӯҳонӣ аз ҳар гуна ҳамеша ҷустуҷӯ мекунанд ва ба ҷисмияти мо ниёз доранд.
Ва бидуни мо нерӯҳои рӯҳонӣ, метавон гуфт, наметавонанд кори муфассалро анҷом диҳанд.
Ва агар онҳо маҷбур шаванд, ки ин ҷо бидуни мо тоза кунанд, зеро мо ҳеҷ кор намекунем, пас
боз дар ин ҷо «сел» хоҳад омад, азизони ман.
Ё заминларзаҳо, офатҳои табиӣ, эпидемияҳо ё ҳар чизе.
Ва ман мегӯям: на танҳо яҳудиён ва масеҳиён ҳастанд, ки ҳамеша наҷотдиҳандагон ва китобҳои муқаддаси
худро нодуруст фаҳмида ва нодуруст тафсир кардаанд.
Ҳамаи дигар мардумони динӣ, инчунин ҳамаи дигар мардумони сиёсӣ, иқтисодӣ ва дигар мардум, новобаста аз
табиати худ, ҳамеша дақиқ ба ҳамин тариқ фиреб дода шудаанд.
Аз ҷиҳати сиёсӣ, масалан, Доналд Трамп бори дигар «наҷотбахши» деринтизорест, ки бояд ба ҷои мо ба ёрии мо биёяд.
Мутаассифона, бисёре аз одамони доно низ онро ҳамин тавр мебинанд.
Мо имрӯз дар ин бора бештар хоҳем шунид.
Чӣ тавре ваъдаҳои интихоботӣ барои сиёсатмадорон ҳастанд, ҳамон тавр пешгӯиҳои Китоби Муқаддас барои масеҳиён ҳастанд.
Шумо мефаҳмед?
Ваъдаи интихоботӣ барои низоми ҷаҳонӣ, пешгӯиҳои Китоби Муқаддас барои боваркунандагон.
Ва ҳар гуна одам бор-бор тавонистааст, ки бо сабаби чунин ваъдаҳо иштирок накунад. Дуруст?
Илова бар ин, тафсири пурра аз ҳад зиёдшудаи пешгӯиҳо, аз ҷумла ваъдаҳои интихоботӣ, аксаран тасвири бардурӯғро ба вуҷуд меорад.
Ва ҳоло ман мехоҳам ба шумо як тасвир аз саҳнаи масеҳият нишон диҳам.
Вақте ки Китоби Муқаддас, масалан дар Китоби Ваҳй, дар бораи торик шудани офтоб ва аз даст додани нури моҳ дар замонҳои охир,
зеро онҳо се ҳиссаи нурашонро аз даст медиҳанд, сухан мегӯяд, мо ҳамеша ба таври худкор хулоса мекардем, ки офтоб ва моҳ бояд ба
як тарз пароканда шаванд, то се ҳиссаи нурашонро аз даст диҳанд.
Аммо медонӣ чӣ?
Ҳамаи аэрозолҳо, геоинженерӣ – хемтрейлҳо ва коктейлҳои заҳрнок – ки сиёсатмадорони девонаи ҷаҳон болои сарҳои мо
пошидаанд, ҳамроҳ бо садҳо миллион тонна «материяи нанозарраӣ», барои пинҳон кардани офтоб ва моҳ кофӣанд. Ин кофист.
Иловаҳо дар зарфҳои ҳавопаймоҳои шаҳрвандии мо, ки ҳамеша аз ҷониби НАТО таъмин мешаванд, барои кам
кардани рӯшноии рӯзона ва шабона то як севум кофӣанд.
Ин сӯзишвории НАТО қариб ҳар рӯз дар ҳар кишвар осмони кабуди офтобиро торик мекунад, медонӣ.
Пас мо набояд бечора ва бо умеди ноумедӣ интизори офтоби харобшуда ё моҳи шикаста бошем, балки бояд фаъолона
онҳое, ки ҷуръат мекунанд ҳама чизро дар паси пуштамон бо коктейлҳои заҳрдорашон соя зананд, аз гулӯяшон бигирем.
Шумо мефаҳмед?
Бале, ва агар навишта шуда бошад, ки мардум аз гармии офтоб Худоро лаънат хоҳанд кард, чунон ки 2000 сол пеш
навишта шуда буд, пас мо ба таври худкор хулоса мекунем, ки офтоб бояд хеле равшантар аз одати худ тобад.
Аммо мо ҳеҷ гоҳ воқеан фикр намекардем, ки чӣ гуна инро бо офтобе, ки се ҳиссаи
радиатсияашро аз даст додааст, мувофиқ кардан мумкин аст.
Шумо мефаҳмед?
Аммо дар амал он хеле сода аст.
Одамон аз гармии офтоб ба Худо лаънат мефиристанд, асосан аз он сабаб, ки васоити ахбори омма, ки аз ҳисоби андозҳои ҳатмӣ
маблағгузорӣ мешаванд, онҳоро доимо бо он бомбаборон мекунанд.
Шумо мефаҳмед?
Онҳо ба мо мегӯянд, ки мо хоҳем сӯхт, аммо дар асл дар ин ҷо то устухон ях мезанем.
Оё ин дуруст аст?
Бале! Ва ниҳоят аввалин рӯзи гарм дар аввали июли соли 2024 фаро расид.
Дар Руминия боз ҳамагӣ 38,39 дараҷа буд, ки дар он ҷо ин ҳеҷ чизи нав набуд.
Ва расонаҳое, ки аз ҳисоби саҳмҳои ҳатмӣ маблағгузорӣ мешаванд, бо садои баланд чӣ мегӯянд?
Роҳи оҳан об мешавад.
Муҳтарам мардум, шумо метавонед дар рӯзнома бихонед, ки рельсҳои роҳи оҳан об мешаванд.
Ту медонӣ, оҳ, як лексияи пурраи физика.
Не, воқеан ба шумо лозим нест.
Ҳама медонанд, ки оҳан дар ҳароратҳои болои 39 дараҷа гудохта намешавад.
Ва сипас ҳамаи он одамони комилан беақл шурӯъ мекунанд Худоро лаънат кардан, ки моро дар ин ҷо месӯзонад.
Худо, чӣ гуна метавонӣ инро иҷозат диҳӣ? – ки вай рельсҳои роҳи оҳанро об мекунад.
Ва мебинед, вақте ки мо ба амалҳои бади одамони бад тамаркуз мекунем ва на ба бегонагон ва чизҳои ғайриоддӣ ва
мистикӣ, пас ногаҳон ҳисоббарорӣ хеле содда ва осон мешавад.
Шумо онро мебинед?
Ва агар шумо ҳайрон бошед, ки чӣ гуна метавонед ба ин ба тарзи дигар муносибат кунед, на тавассути паҳн кардани
лексияҳои ҳозираи AZK ва ғайра, пас ман ба шумо мегӯям:
Шояд танҳо ба одамон наздик шавед.
Масалан, ба ҷадвалҳои таҳаввули ҳарорат барои он чи «гармшавии глобалӣ» ё «гармшавии иқлим» номида мешавад, диққат диҳед.
Ба онҳо хотиррасон кунед, ки то ҳадди ақал миёнаи июл ҳароратҳои миёна дар Аврупои Марказӣ ҳамагӣ 17 дараҷа буданд.
Ин хеле сода аст. Ин барои онҳое аст, ки ҳанӯз намедонанд.
Худ ҳисоб кунед.
Ба онҳо ҳамаи офатҳои шадиди обу ҳаворо хотиррасон кунед, борони доимии зардро, ки ахиран меборад, ва
патентҳои силоҳҳои обу ҳавоеро, ки мо пайваста ба онҳо нишон медиҳем, ба онҳо нишон диҳед.
Ба онҳо тасвирҳоро нишон диҳед, аз ҷумла маълумот дар бораи он ки чанд даҳҳо миллион тонна зарраҳои ғубори нано ва
коктейлҳои хеле заҳрнок мунтазам ба ҳаво партофта мешаванд.
Ба онҳо бигӯед, ки бе эътироз ва иродаи онҳо ин кор то пурра хароб шудани ин кишвар қатъ намешавад.
Аз растаниҳо ва ҳайвоноти гаронарзиши мо то паррандаҳо ва ҳашаротҳои бебаҳоямон, ба онҳо бигӯед.
Ба онҳо хотиррасон кунед, ки онҳо ҳар рӯз ин заҳрро нафас мекашанд ва ба ҳадафҳои флуоресцентии намоён
табдил меёбанд, ки барои ҷангҷӯёни ноаён, ки мехоҳанд ба онҳо ҳамла кунанд, ҳадафҳои осон мешаванд.
Шумо метавонед дар бораи он ҳама чизро дар Kla.TV пайдо кунед.
Аммо ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки мо, ҳамчун халқҳои синергетикӣ, халқҳои муттаҳид, метавонем
дар ин ҷо як қувваи муқобилро намояндагӣ кунем.
Мо бояд панҷуми ҳокимиятро таъсис диҳем, дӯстони азиз. Ҳеҷ камтар нест!
Аммо аввал ин бояд иродаи мардум шавад. Мефаҳмӣ?
Аз ин рӯ мо ба шумо ниёз дорем.
На Исо, на фариштаҳо ва на мавҷудоти кайҳонӣ аз осмон поён намеоянд, то ин мушкили душворро танҳо барои мо ҳал кунанд.
Аммо албатта бо мо ва тавассути мо, албатта!
Ҳар гоҳе вазъияти ноумедкунанда дар ҷаҳон ногаҳон ба таври пурқувват тағйир ёфтааст, ин ҳамеша
тавассути одамони бедор рух додааст, ки тавонистанд тамоми оммаҳои мардумро ба пайи худ кашанд.
Аммо тавассути одамони самимӣ ва баракатёфта, тавассути одамони рӯҳан боистеъдод, тавассути одамони
рӯҳан пурқувват, тавассути одамони ҳақиқӣ ва аслӣ.
Аз ин рӯ, мо бояд худамон кумитаҳои тадқиқотиро ва ғайра, ки, масалан, ин санҷишҳои ҳаво ва обро мегузаронанд, қувват бахшем.
Мо бояд худи Иттиҳоди Аврупо, Форуми иқтисодӣ ва иҷтимоии ҷаҳон, НАТО ва онҳое, ки масъули соҳаи илм ҳастанд, барои
ҳар қадам ва ҳар амале, ки анҷом медиҳанд, ҷавобгар донем.
Ва сипас онро оммавӣ мекунед.
Ҳамаи миллатҳо бояд дақиқ донанд, ки ин ҷинояткорон ва бадхоҳон кӣ ҳастанд, ва иҷрокунандагон дақиқ кӣ ҳастанд, ҳа.
Аз фармондеҳи олии қувваҳои соя то поёнтарин зердастон дар идораҳояшон.
Аммо агар мо ин корро накунем, мо боз ҳам бо филтрҳои гарони зарраҳои хурд ва ҳазорҳо қоидаҳои
коркард ва талаботи саломатӣ сарбор хоҳем шуд.
Ва ҳамаи он ҳама ҳамонобозони гумроҳ пас ба таври фанатикӣ, мисли афсарони амнияти давлатӣ, таъмин хоҳанд кард, ки
мо ҳамаи ин дастурҳои ғуломсозиро то ҳарф ба иҷро расонем.
Ҳамин тавр, мисли вабои Ковид.
Ман қариб гуфтам «аҳмақии COVID», ки дар асл дақиқтар мебуд.
Мо ҳамонҳоем, ки бояд ин ҷиноятҳо ва ҷинояткоронро ошкор карда, мағлуб созем.
Худи шумо қисми ҳамин «Наҷотбахши» муқаддасшудаед, ки ҳамеша интизораш ҳастед.
Шумо бадани ин наҷотдиҳанда ҳастед, новобаста аз он ки кадом наҷотдиҳандаеро, ки ба ӯ умед доред, кист.
Новобаста аз он ки мо умеди худро ба Трамп, Маҳдӣ, Исо ё мавҷудоти кайҳонӣ мебандем.
Ман мегӯям, ки онҳо ҳама ба қувваи муттаҳидаи мо ниёз доранд.
Ва мо аллакай дар рӯзҳои сенарияҳои апокалиптикӣ ва бартараф кардани онҳо зиндагӣ мекунем.
Ва ман мегӯям: тавассути мо, тавассути ту ва ман, тавассути мо якҷоя!
Ман мехоҳам дар ин бора як сухан гӯям.
Агар шумо, масалан, китобҳои ҳазорсолаҳо қадим ва тасвиру рамзҳои Китоби Ваҳйро омӯзед, хоҳед дид, ки онҳо дар бораи
мавҷудоти фазоӣ ё қувваҳои фавқулоддаи фазоӣ пешгӯӣ намекунанд, ҳарчанд бисёриҳо дар тӯли 2000 сол чунин бовар доштанд.
Манзараҳо ва тасвирҳое, ки ин паёмбарони қадимӣ дидаанд ва, метавонам бигӯям, тахминан бозсозӣ кардаанд, танҳо танкҳои
муосирро бо антеннаҳояшон, қубурҳояшон, занҷирҳои ларзон ва садои ҳавопаймоҳои ҷангии муосир ва ғайра тасвир мекунанд.
Ояти 17-ро дар боби 9-и Китоби Ваҳй бихонед, ки дар он гуфта шудааст: «Ва аз даҳонҳояшон оташ ва дуд ва сулфур мебарояд.»
Чӣ тавр онҳо метавонанд донанд, ки он чист?
Ё ояти 19: «Зеро қудрати аспҳо дар даҳон ва думҳояшон аст; зеро думҳояшон мисли морҳоянд ва сар доранд ва бо онҳо бадӣ мекунанд.»
Шумо онро мебинед?
Ин на гуруҳҳои ғайриоддии каламушҳоянд, ки меоянд, балки чархболҳо, ҳавопаймоҳо,
мушакҳои парвозӣ ва ҳама ин гуна чизҳоянд.
Оташ ва сурб аз даҳонҳои мавҷудоти шайтонӣ ва ҷонварони даҳшатовар намеоянд, балки аз
дулаҳои силоҳҳо ва бомбаҳое, ки партофта мешаванд.
Онҳо сангҳои калон нестанд, ки аз осмон аз ҷониби Худои хашмгин партофта шудаанд.
Танҳо пешгӯёни қадим ва тарҷумонҳо онро ба ин шакл ноумедона тафсир карданд.
Ин сарбозони итоаткори НАТО ҳастанд, ки ин корро мекунанд, зеро онҳо фармонҳои CFR-и шайтонсозишударо иҷро мекунанд.
Шумо мефаҳмед?
Ин мардумони Аврупо ҳастанд, ки аз ҷониби ҳукумати Амрико ва фримасонҳои баландпоя фиреб дода мешаванд ва нақшаҳои
лусифериро ва амали оташин, яъне амали сулфурӣ, иҷро мекунанд.
Олмон ва Русия ҳеҷ гоҳ набояд муттаҳид шаванд; ин нақша 100 сол пеш қабул шуда буд.
Мо ҳамаи инро ошкор кардем, дӯстони азиз.
Аммо ман мегӯям: дар ниҳоят мо ба оташ ва сурб аз осмон дучор хоҳем шуд, ки онҳо ният доранд онро бар мо
биёранд, агар мо ин бозии торикро якҷоя дарк накунем ва ҳамчун як халқ ба он хотима надиҳем.
Мо ҳамчун мардум! Аммо мо бояд бидонем.
Барои ин мо бояд ВАО-ро назорат кунем. Мефаҳмӣ?
Мо ба озодии иттилоот ниёз дорем.
Ин ҳалли муваққатӣ аст, ҳозир, дар ҳамин лаҳза – аввалин ва муҳимтарин.
Бе онҳо мардум дар торикӣ мемонанд.
Ва ҳамин аст, ки мо аз он гуна одамон нестем, ки танҳо мушкилотро нишон медиҳанд, бе он ки ҳалли онҳоро пешниҳод кунанд.
Бале, мо ҳаллиҳоро пешниҳод мекунем.
Аммо муҳимтарин ва заруртарин аз ҳама ҳалли амалӣ шумо ҳастед, ки онҷоед.
Шумо бо мо.
Бо OCG ман метавонам ба шумо нишон диҳам, ки чӣ гуна худи шумо метавонед ҳомиёни қудрати
илоҳӣ, қобилияти илоҳӣ ва миссияи илоҳӣ шавед.
Чӣ гуна шумо метавонед неъматҳои илоҳии мушаххасеро, ки дар шумо мавҷуданд, кашф кунед ва
бо ин ниёзҳои зарурии тамомиро қонеъ созед.
Мо, AZK ва Kla.TV, пайваста ба шумо соҳаҳои нави таъсирро нишон медиҳем, ки дар онҳо шумо
метавонед нақши фаъол ва ҳаллимададро бозӣ кунед.
Аммо ин ба шумо вобаста аст, азизони ман.
Шумо ҳамчун бадани ҳақиқат.
Шумо ҳамчун бадани қувваи онтикӣ.
Шумо ҳамчун бадани Худо.
Ва ман мегӯям: ҳар боваре доред, ҳар ҳикояеро, ки ба он бовар доред.
Новобаста аз он ки ту бедин ё атеист ҳастӣ, Худо дар даруни ту зиндагӣ мекунад, азизам.
Қудрати ӯ ва камолиятҳои ӯ дар даруни ту ҳастанд.
Биёмӯзед, ки онҳоро бе тақво истифода баред.
Ва ман мегӯям: Ҳар касе, ки имрӯз моро мешунавад ва мебинад, бояд ҳама чизеро, ки имрӯз аз мо мешунавад
ва мебинад, ба ҷаҳон барад. То дуртарин гӯшаҳои замин.
Аммо ман мегӯям, лутфан паник накунед ва он қадар фанатик нашавед, ки мардум шуморо танҳо ба хотири он ки
боэътимод намерасед, ба далели истерия ва ғайра тарк кунанд.
Пас қувват ва ҳикматро пайдо кунед. Қуввати ботинии худро пайдо кунед.
Қудрати Худоро ёбед, ҳикмати Худоро ёбед.
Ва бигзор қудрати аҷоибона ҷаззоб ва дурахшони Худо тавассути ту ҷило ёбад, то ҷилои ту
ва аураи беназири ту ҷаҳонро мағлуб созад.
Ва ин тавр онҳо тавассути шумо ба ҳақиқат мерасанд.
Аммо шумо танҳо он чизеро интиқол медиҳед, ки воқеан ҳастед.
Пас нурборон бошед, нури ҳақиқатро бо қудрати илоҳӣ ифода карда, онро паҳн ва фаро гиред, ба халқҳо пешкаш намоед – то онҳо бедор
шаванд ва худашон хоҳиши ба ҷаҳони нав шомил шудан пайдо кунанд.
Аммо ҳалли воқеан муваффақонаи ҳамаи мушкилот танҳо он вақт ба даст меояд, ки одамон, масалан,
тавонанд худро аз нашъамании телефони мобилӣ озод кунанд.
Ё агар мо ҳамчун ҳокимияти нав, ҳамчун панҷуми ҳокимият, тавонем ҳамаи манораҳои телефони
мобилиро, ин технологияи асосии ҷанги асосиро, бардорем.
Ё оё мо, ҳамчун мақомоти нави судӣ, метавонем самаранок ба сӯистифода аз ҳокимият, ки ба чор
шохаи ҳокимияти мо ворид шудааст, хотима диҳем.
Яъне, дар судҳои мо, дар ВАО-и мо, дар мақомоти қонунгузорӣ ва иҷроияи сиёсии мо.
Танҳо вақте ки мо воқеан дар шабакаи ҷаҳонии ҷамъиятҳои махфӣ бо ҳамаи шохаҳояш бартариро ба даст оварда бошем, метавонем
дар бораи аввалин ҳалли воқеӣ ё аввалин муваффақият ҳарф занем.
Аммо ҷаҳон ҳанӯз пурра шифо наёфтааст.
Аммо муҳокимаи ин бешубҳа аз доираи ин 20-умин AZK берун меравад.
Аз ин рӯ, ман ба зудӣ поён меоям.
Хулоса, ин масонгарии лусифериании сатҳи олӣ аст, ки ҳамаи ин чизҳои абсурд, душманона
ба Худо ва ниҳилистиро ба ҷаҳон овардааст.
Онҳо пайваста инсониятро бо ҳама роҳ маҷбур мекунанд, ки бо ваксинаҳои камсанҷидашуда ҳарчӣ бештар таҷриба кунад, моро бо
доруҳои аксаран бефоидаашон заҳролуд мекунанд, ҷустуҷӯгарони лаззатро бо маводи
мухаддир, машрубот, никотин ва ғайра пур мекунанд.
Ва ба хотири онҳо одамон аз дер боз беақлона ба Офаридгори аҷоибашон лаънат мефиристанд, медонӣ?
Аммо дар ин ҷо ҳама чиз сохтаи дасти инсон аст.
Аммо инҳо одамоне буданд, ки аз тарафи бадтарин рӯҳҳо идора мешуданд, баъзеи онҳо комилан малул шуда буданд.
Бовар кун, ки ҳамин тавр аст.
Аз ин рӯ, мо, одамони оддӣ, низ бояд ба Худо ва қудрати Ӯ эътимод кунем.
Бо тамоми камолияташ болои мо, дар мо ва тавассути мо.
Ҳамаи шумо дар он ҷо, ҳамаи шумо, ки имрӯз ба ман гӯш медиҳед.
Ин нақшаи офариниш аст, роҳи рушди мо, инсонҳо.
Ҳама чиз аз ҷониби Худо офарида шудааст, дар Худо ва барои Худо.
Ҳамин аст ҳолати умур.
Ман дар бораи Худое, ки дар ҳама ҷо ба таври хеле аҷиб тасвир мешавад, гап намезанам.
Ҳоло биёед интизор шавем, ки қудрати Худо, ҳикмат ва камолияташ имрӯз тавассути ҳамаи суханронҳо ба мо бирасад.
Биёед интизор шавем, ки ҳама чизе, ки имрӯз ба роҳи мо меояд, дар даруни мо ба як амали пайваста табдил хоҳад ёфт.
Оё мо интизориҳои баланд дорем, ки ҳамаи ин қобилиятҳои илоҳӣ дар мо ба камол расанд, то мо тавонем ҳамаи ин бадхоҳонро, ки ин
ҳама беасосиҳои шайтонӣеро ба ҷаҳон меоранд, ба ҷавобгарӣ кашем?
Мо дар лексияҳои оянда дар ин бора хеле бештар хоҳем шунид.
Ман қисмати худро анҷом додам.
Ташаккур барои он ки шумо инҷо ҳастед, барои гӯш кардан ва барои гуруснагӣ ва ташнагии шумо ба воқеият.
Шумо эҳтимол медонед, ки ман ва ҳамсарам Анни якҷоя ёздаҳ фарзандро парвариш кардем.
Имрӯз онҳо синнашон аз 20 то 40 сол аст.
Ва духтари панҷуми мо, Рут-Элпида, ҳоло ба мо нишон медиҳад, ки чӣ гуна он чизеро, ки мо тоза
шунидем, дар ҳаёти ҳаррӯза татбиқ карда метавонем.
Ин ҳамон чизест, ки ӯ дар суруди охирини худ баён мекунад.
Аммо пеш аз он ки ӯ онро бо фарзандони мо ва онҳое, ки ба оилаи мо арӯсӣ кардаанд, суруд
гӯяд, шумо чанд андешаи шахсии ӯро хоҳед шунид.
Ман мехоҳам аз шумо, Рут-Элпида, хоҳиш кунам, ки чанд калима бигӯед.
Салом ба ҳама.
Барои ман шарафи бузург аст, ки имрӯз бо бародарону хоҳарони худ ва ҳамаи онҳое, ки бо
издивоҷ ба оилаи мо шомил шудаанд, суруд хонам.
Суруд «Eins bis zum Schluss» (Яке то охир) ном дорад.
Ва он боз аз таҷрибаи мустақими ҳаёти ҳаррӯзаи мо сарчашма мегирад.
Ман фикр мекунам, ки «Як то ба охир» ҳама чизро мегӯяд:
Мо ҳамеша лаҳзаҳои монанди ин доштем – ё ман мутмаинам, ки шумо низ онҳоро доштед – вақте ки
шумо воқеан... воқеан як ҳадафро пайгирӣ мекунед.
Шумо дар дилҳои худ ҳамин чизро доред.
Вале боз лаҳзаҳое ҳастанд, ки чизе мехоҳад моро аз ҳам ҷудо кунад.
Ва ту эҳсос мекунӣ, ки дигар наметавонӣ яке бошӣ.
Кӣ ҳамаи инро медонад?
Ман мутмаинам, ки ҳар кас ҳадди ақал як бор ин ҳолати ҷудоиро эҳсос кардааст; дар асл шумо дар дилатон ҳамон як ҳадафро доред.
Ва ин дар чанд моҳи охир маро хеле саргарм кардааст, то ҳадде ки ман дар бораи он як суруд навиштам.
Асосан аз он сабаб, ки ман фаҳмидам, ки ин пурра муқаррарӣ нест.
Зеро вақте ки дар дилат ҳадафи якхела дорӣ ва он ба назар намерасад, ки амалӣ шавад, пас нерӯи дигаре дар кор аст.
Ман муддати тӯлонӣ, ҳатто дар ҳаёти худи мо, мушоҳида кардаам, ки маҳз дар он ҷо, ки ҳадафҳои умумӣ баландтаринанд –
ва ман дар бораи ягон касб гап намезанам, балки дар бораи тағйир додани ҷаҳон – вазъият бештар ноором аст.
Ва ин маро ҳайрон намекунад, зеро дар Китоби Муқаддас низ гуфта шудааст, ки вақте ду ё се нафар
муттаҳид мешаванд, барои онҳо ҳеҷ чиз ғайриимкон нест!
Ва бинобар ин ман хуб тасаввур карда метавонам, ки маҳз аз он сабаб, ки ду ё се нафар метавонанд тамоми ҷаҳонро
баръакс кунанд, ин иттиҳод низ мавриди шубҳа қарор мегирад.
Вай дар зери ҳамла қарор дорад ва ман мутмаинам, ки нерӯҳои ноаён дар ин кор дахолат доранд.
Ва ман онҳоро дар суруд «руҳҳои бад» меномам.
Ва ин суруд махсус аст, зеро мо мустақиман ба ин рӯҳҳо, ба ин қувваҳое, ки мехоҳанд моро монеъ шаванд, муроҷиат мекунем.
Онҳо мехоҳанд моро аз як будан боздоранд, новобаста аз тамоми самтҳои гуногун, хусусиятҳои шахсият ва ҳаракатҳоямон.
Онҳо намехоҳанд, ки мо як шавем ва ҷаҳонро баръакс кунем.
Ва бинобар ин ман фикр кардам, ки бевосита ба ӯ суруд нависам.
Мо онҳоро, ин қувваҳоеро, ки мехоҳанд моро ҷудо кунанд, ба амиқтарин чуқурӣ мефиристем. Вақти онҳо тамом шуд.
Онҳо дигар наметавонанд ин андешаҳои тақсимгариро дар сарҳои мо ҷой диҳанд, ки мо ҳамеша
дар ҷое чизеро меёбем, то якдигарро хаста кунем.
Хусусан дар ин замон, ки ҳаракатҳои зиёде пайдо мешаванд ва персонажҳои гуногун бо ҳам бархӯрд мекунанд.
Ҳамеша сабабе мешавад, ки дар ҷое монда шавед.
Аммо имрӯз мо ин қудратро партофта, ҷаҳонҳоро ба ҳаракат меорем ва то охир як хоҳем буд.
Ин паёми ман аст.
Ин мисли буридани гӯшти худ аст.
Оё ту ва ман дер ё зуд ҷудо хоҳем шуд?
Мо ба ҳадафи якхела меравем.
Аммо чизе ҳаст, ки мехоҳад моро ба ҳар арзише ҷудо кунад.
Онро ҳар чи хоҳед, ном баред.
Ман онро рӯҳи бад меномам.
Вақте ки ӯ мегӯяд: «Таслим шав, ту ҳеҷ чизро ҳаракат намедиҳӣ.»
Бархезед ва рӯ ба рӯ ба ӯ бигӯед:
Бирав! Аз ин ҷо баро!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, бимонад дар амиқтарин амиқҳо!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед.
Вақти шумо тамом шуд.
Ман моро зери ҳифзи Худо мегузорам.
Зеро мо то охир муттаҳид ҳастем.
Тарси мо ба ӯ қудрат мебахшад.
Аммо ӯ танҳо сояест дар девор.
Наҳаросед, зеро ӯ ҳеҷ чиз надорад.
Магар он ки шумо ба он аҳамият диҳед.
Ҳар чи мехоҳӣ, кун, аммо таслим нашав!
Вақте ки ӯ мегӯяд: Таслим шав!
Ту аз ин зинда намемонӣ.
Бархезед ва рӯ ба рӯ ба ӯ бигӯед:
Бирав! Аз ин ҷо баро!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, дар амиқтарин чуқурӣ бимонад!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед.
Вақти шумо тамом шуд.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам.
Зеро мо то охир муттаҳид ҳастем.
Дӯстони азиз, оё шумо ба мо кӯмак мекунед?
ки мо қадам ба қадам ғолиб меоем
дар бораи ҳамаи рӯҳҳои бад
Биёед дарҳоро маҳкам кунем.
Биёед қудратро кам арзёбӣ накунем.
ки дар дохили ваҳдати мост!
Агар танҳо ду ё се муттаҳид шаванд, қудрати бад пора-пора мешавад.
Аз ин ҷо баро!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, бимонад дар амиқтарин чуқурӣ!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед.
Вақти шумо тамом шуд.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам.
Зеро мо то охир муттаҳид ҳастем.
Мо то охир бо ҳам ҳастем. Оҳ.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам.
Мо дар ин то охир муттаҳид ҳастем.
Аз ин ҷо дур шав, аз мо дур шав!
Мо то охир як ҳастем.
Бирав! Аз ин ҷо берун шав!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, бимонад дар амиқтарин чуқурӣ!