Имрӯз, 3 августи соли 2024, мо дар наздикии Эрнст-Реутер-Плац ҳастем.
Дар пасманзара шумо метавонед марши бузурги намоиширо, ки аз ҷониби «Кверденкен-711» ташкил шудааст, бинед.
Сабабҳои зиёде ҳастанд, ки барои омадан ба ин ҷо, ба Берлин, вуҷуд доранд.
Агар шумо худатон дар ин бора фикр кунед: сулҳи таҳдидшуда дар Аврупо, коҳиши низоми нақдӣ ё афзоиши назорати рақамӣ.
Ё, махсусан дар замони охир, протоколҳои ошкоршудаи RKI, ки ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки ҳеҷ асоси
далелӣ, яъне тиббӣ, барои ҳамаи чораҳое, ки дар давраи коронавирус андешида шуданд, вуҷуд надошт.
Ва ҳоло равшан аст, ки ҳамаи ин чораҳое, ки ҷорӣ шуда буданд, комилан ихтиёри сиёсӣ буданд.
Ва дар ин ҷиҳат хуб аст, ки мо дар ин ҷо ба кӯчаҳо мебароем, то ҳуқуқи худро ба озодӣ ва ҳақиқат ҳимоят кунем.
"Чӣ чиз шуморо илҳом бахшид, чӣ омиле сабаби қарори шумо барои омадан ба ин эътироз буд?"
Ман интизор надоштам, ки одамони ин қадар зиёд хоҳанд шуд, аммо ман воқеан аз тирамоҳ ва зимистон метарсам ва
паник мешавам, ки он метавонад ҳар лаҳза баргардад, ҳамон тавре ки дар соли 2020 шуд, ҳа.
Ва ман хуб тасаввур карда метавонам, ки касе боз ҷуръат кунад ин корро такрор кунад.
Мо аз Шверте дар Нойрт-Реййн-Вестфалия меоем.
Мо дирӯз расидем, беш аз 500 километр роҳ тай кардем, танҳо барои иштирок дар ин ҷо.
Ин хеле сода аст. Олмон кишвари ман аст ва ман бояд ин кишварро ҳимоят кунам.
Барои ман ин на як намоиш аст, балки танҳо дар он ҷо бо осоиштагӣ будан, ҳузури осоишта.
Чаро ман инҷо ҳастам? Зеро ман ҷонибдори сулҳ, озодӣ ва озодии баён ҳастам.
Ояндаи дурахшон.
Мо озодӣ мехоҳем, мо сулҳ мехоҳем, мо демократия мехоҳем. Демократияи ҳақиқӣ.
Дуруст. Ва аз ҳама муҳим, ки мо низ бо давраи коронавирус ошно шавем.
Оҳ, сиёсати нохуби ҳукумати ман.
Аввалан, қонуни дурӯғро барҳам диҳед.
Вақте ки мо дар ин ҷамъомад намоён мешавем, ман фикр мекунам, ки танҳо нодида гирифтани он ғайриимкон аст.
Ман мушоҳида кардам, ки вақте қарор медиҳам ба як эътироз равам, қудрате ба ман меояд, ки одатан дар худ эҳсос намекунам.
Ин хат ба таври оддӣ убур карда шуд, зеро ҳукумат, масалан, тавсияҳои RKI-ро нодида гирифт ва чораҳое мисли
ниқоби ҳатмӣ, баста шудани мактабҳо ва монанди онро ҷорӣ кард.
"Ин ҷо будан кори дуруст аст. Хусусан дар ин рӯзгор, вақте ки дар ҳама ҷо оташҳо месӯзанд, боз вақти он
расидааст, ки мо паёмеро ирсол кунем, паёми сулҳ ва озодиро."
"Ман фикр мекунам, ки имрӯз баргузории ин эътироз хеле муҳим аст, то паёме фиристода шавад ва
ин бознигариро ба даст орем, ки хеле муҳим аст."
"Масъалаи муҳимтарин саволи қудрат аст. Дар асл ин як ибора аст, саволи қудрат."
Мо ҳамчун шаҳрвандон бояд масъалаи ҳокимиятро матраҳ кунем ва бояд бигӯем, ки мо ҳокимияти олӣ дар ин давлат
ҳастем ва бояд ҳуқуқи ниҳоии қабули қарорро дошта бошем.
"Ман худро аъло ҳис мекунам. Ин чанд ҳафта хеле хастаовар буд."
Барои ин, ба ман мегӯянд, ки ман ҳайратовар ором менамоям.
Мо аллакай дастаи олиеро дидаем, ки дар пас саҳна кор мекунад.
"Аввалан, ҷаҳон ба ҷорӣ кардани демократия ниёз дорад, на ба тақлид."
Ва демократия танҳо маънои раъйдиҳӣ кардан ҳар чор сол нест. Шумо инро низ карда метавонед.
Аввалан, ба мо демократияи мустақим лозим аст ва мо бояд эътироф кунем, ки бояд дар ҷиҳати демократӣ хеле фаъолтар бошем.
Ва ман бовар дорам, ки мо ҳоло дар раванде ҳастем, ки эҳтимолан одамони бештар ва бештар инро дарк мекунанд ва
ҳамчунин ба ин воқеият бедор мешаванд, ки онҳо наметавонанд ҳама чизро танҳо ба дигарон вогузор кунанд.
Ва ман хеле шодам, ки ин қадар одамон инҷо ҳастанд. Аъло.
"Дар се калима, барои шумо муҳимтарин чист?"
"Муҳимтарин чиз?"
Сулҳ. Ҳеҷ варианти дигар нест.
Сулҳ.
Субҳонам.
Сулҳ маро илҳом мебахшад.
Мо барои озодии худ меистем. Мо сулҳ мехоҳем.
Ҳозир сулҳ.
Аммо пеш аз ҳама, албатта, сулҳ.
Аммо сиёсатмадорони мо фикр мекунанд, ки метавонанд пайваста мардумро азият диҳанд ва онҳоро барангезанд.
Ва ин одамон ҳанӯз ҳам дар торикӣ нигоҳ дошта мешаванд.
Ва онҳо ҳангоми омадани навбатии эмгузаронии грипп боз бевосита ба доми он меафтанд.
Сулҳ, озодӣ, худмуайянкунӣ.
Илова бар суханрониҳои зиёди донишманд, ки имрӯз дар саҳнаи асосӣ дар ин намоиши бузург дар Берлин интизори мо
ҳастанд, як навъи махсуси конвои мошинҳои боркаш вуҷуд дорад.
Мо ҳоло дар он ҳастем, ҳамроҳ бо даҳҳо ҳазор нафар.
Пас аз он дар чанд рӯзи оянда лагер баргузор мешавад, ки дар он мардум метавонанд оромона
андешаҳои худро дар бораи оянда ва сулҳ мубодила кунанд.
"Бале, ҳақиқат духтари замон аст ва ҳамеша ошкор мешавад, новобаста аз он ки то чӣ андоза амиқ пинҳон шуда бошад
ё то чӣ андоза маҳкам дар зери дурӯғҳо дафн шуда бошад."
Шуъаҳои онҳо торикиро сӯрох карда, ҷаҳонро равшан хоҳанд кард.
"Дар мубориза барои пул, Давос имрӯз ба аксарияти башарият азхудкуниро таблиғ мекунад."
Чаро ҳамаи бориҳое, ки аз фаъолияти низомӣ сарчашма мегиранд, ҳангоми баррасии масъалаҳои иқлим ба назар гирифта намешаванд?
Ҳар касе, ки зиндагиро дӯст медорад, наметавонад бо ин розӣ шавад. Аслаҳатро замин гузор! Дар ҳама ҷо!
"Барои чанд нафар бештар аз он, ки полис пешбинӣ карда буд, омаданд."
Мо, илҳом гирифта аз сурудҳо, дар ин ҷо мемонем.
Мо мемонем, новобаста аз он ки чӣ мешавад, мо дар ҳамин ҷо мемонем, мо худи худ мемонем.
"Ва бинобар ин огоҳ бошед, ки смартфони шумо як дастгоҳи сайёри ҷосусӣ аст, ва Штази аз он хушҳол мешуд, ки
ҳар кас ҳамеша дастгоҳи ҷосусии худро бо худ дорад ва ихтиёран маълумоташро месупорад."
"Ба ҷои Грейт Ресет аз боло, ҳоло мо Грейт Ресет аз поён дорем."
"Мо нишонаем. Биравед! Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем.
Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд.
Мо ҳама метавонистем дастҳоямонро ба ҳам занем.
Мо намуна мегузорем.
Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем.
Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд.
Мо ҳама метавонистем дастҳоямонро ба ҳам занем.
Берлин имрӯз намуна мегузорад.
Ташаккур!
Ташаккур, Берлин!
Бо ин намоиш Олмон паёми возеҳи тарафдории сулҳ, озодӣ ва ҳақиқат ва мухолифат ба зулми бештар ва
назорати сиёсатмадорон ва ВАО-и асосиро ирсол мекунад.
Ин рамзи умед ва оғози нав аст.