Ngayon, ika-3 ng Agosto 2024, narito kami malapit sa Ernst-Reuter-Platz.
Sa likuran, makikita mo ang malaking martsa ng demonstrasyon na inorganisa ng Querdenken-711.
Marami, maraming dahilan para pumunta rito sa Berlin.
Kung iisipin mo ito nang mag-isa: ang nanganganib na kapayapaan sa Europa, ang pagbagsak ng sistemang
salapi, o ang lumalawak na digital na pagsubaybay.
O, lalo na nitong kamakailan, ang inilabas na mga RKI protocol, na malinaw na nagpapakita sa atin na walang ebidensiya-based,
ibig sabihin ay medikal na batayan, para sa lahat ng mga hakbang na isinagawa sa panahon ng coronavirus.
At ang malinaw na ngayon ay ang lahat ng mga hakbang na inutos ay purong pampulitikang kapritso.
At sa ganitong paraan, mabuti na tayo'y lumalabas sa mga lansangan dito upang ipagtanggol
ang ating karapatan sa kalayaan at katotohanan.
Ano ang nag-udyok sa iyo, ano ang naging puwersang nagtulak sa iyong desisyon na dumalo sa demonstrasyong ito?
Hindi ko inasahan na ganoon karaming tao, pero talagang natatakot at na-panic ako tungkol sa taglagas at taglamig, na maaari
itong bumalik anumang oras, tulad ng nangyari noong 2020, oo.
At madali kong maiisip na maaaring magkaroon muli ng tapang na gawin iyon.
Nagsimula kami mula sa Schwerte sa North Rhine-Westphalia.
Dumating kami kahapon, naglakbay ng mahigit 500 kilometro, para lamang makilahok dito.
Simple lang ito. Ang Alemanya ang aking bansa at kailangan kong ipagtanggol ang bansang ito.
Para sa akin, hindi ito isang demonstrasyon, kundi simpleng presensya nang payapa, isang mapayapang presensya.
Bakit ako narito? Dahil ako ay para sa kapayapaan at kalayaan at kalayaan sa pagpapahayag.
Isang maliwanag na hinaharap.
Nais namin ng kalayaan, nais namin ng kapayapaan, nais namin ng demokrasya. Isang tunay na demokrasya.
Tama. At higit sa lahat, na tayo rin ay makibagay sa panahon ng coronavirus.
Oh, ang mahihinang mga patakaran ng aking pamahalaan.
Una sa lahat, alisin ang patakaran ng mga kasinungalingan.
Kapag tayo ay naging nakikita sa gitna ng karamihan na ito, sa tingin ko ay imposible lamang itong balewalain.
Napansin ko na kapag nagpasya akong pumunta sa isang demonstrasyon, nakakakuha ako ng lakas na
hindi ko karaniwang nararamdaman sa aking sarili.
Nilampasan na ang hangganan dahil hindi pinansin ng pamahalaan ang mga rekomendasyon ng RKI, halimbawa, at
ipinatupad ang mga hakbang tulad ng sapilitang pagsusuot ng mask, pagsasara ng mga paaralan, at iba pa.
"Ito ang tamang oras para narito tayo. Lalo na sa panahon ngayon na may mga sunog sa lahat ng sulok, panahon na naman para
magpadala tayo ng mensahe, ng mensahe ng kapayapaan at kalayaan."
"Sa tingin ko ay napakahalaga ngayon na magsagawa ng demonstrasyon, magpadala ng mensahe, at
makamit ang muling pagtatasa na ito, na napakahalaga."
Ang pinakaimportanteng isyu ay ang tanong ng kapangyarihan. Sa katunayan, iyon ay isang parirasa: ang tanong ng kapangyarihan.
Tayo bilang mga mamamayan ay dapat itanong ang usapin ng kapangyarihan at sabihin na tayo ang mga soberano ng estadong ito
at dapat sa atin ang huling awtoridad sa paggawa ng desisyon.
"Mabuti ang pakiramdam ko. Napakapagod ng nakalipas na ilang linggo.
Dahil doon, sinasabihan akong nakakagulat ang aking kalmado.
May isang mahusay na koponan na nakita na nating nagtatrabaho sa likod ng mga eksena.
Higit sa lahat, kailangan ng mundo ang pagpapakilala ng demokrasya, hindi peke.
At ang demokrasya ay hindi lang nangangahulugang pagboto tuwing apat na taon. Maaari mo rin itong gawin.
Higit sa lahat, kailangan natin ng direktang demokrasya, at dapat nating kilalanin na
dapat tayong maging mas aktibo sa demokrasya.
At naniniwala ako na tayo ay nasa isang proseso kung saan mas lalo pang maraming tao ang marahil ay nakakakilala at nagigising
sa katotohanan na hindi nila maaaring ipagkatiwala ang lahat.
At tuwang-tuwa ako na napakaraming tao ang narito. Kamangha-mangha.
"Sa tatlong salita, ano ang pinakamahalaga para sa iyo?"
"Ang pinakamahalagang bagay?"
Kapayapaan. Wala nang ibang pagpipilian.
Kapayapaan.
Ang kapayapaan ang nagbibigay sa akin ng motibasyon.
Ipinagtatanggol namin ang aming kalayaan. Nais namin ng kapayapaan.
Kapayapaan muna.
Ngunit una sa lahat, kapayapaan, siyempre.
Ngunit iniisip ng ating mga pulitiko na maaari nilang patuloy na guluhin at pasiglahin ang mga tao.
At ang mga taong ito ay patuloy pa ring pinananatiling nasa dilim.
At babalik sila nang diretso sa bitag kapag dumating na ang susunod na bakuna laban sa trangkaso.
Kapayapaan, kalayaan, sariling pagpapasya.
Bilang karagdagan sa maraming dalubhasang tagapagsalita na naghihintay sa atin ngayon sa pangunahing
entablado sa malawak na demonstrasyong ito dito sa Berlin, may isang espesyal na uri ng konbó ng trak.
Nasa ita kami ngayon, kasama ang sampu-sampung libong tao.
Pagkatapos noon, magkakaroon ng kampo sa susunod na ilang araw kung saan ang mga tao ay maaari nang payapang magpalitan
ng kanilang mga saloobin tungkol sa hinaharap at kapayapaan.
"Oo, ang katotohanan ay anak ng panahon, at palagi itong lumilitaw, gaano man ito kalalim na itinago o gaano man
ito katibay na inilibing sa ilalim ng mga kasinungalingan.
Tatagos ng kanilang mga sinag ang kadiliman at liliwanagin ang mundo.
"Sa labanan para sa pera, ipinangangaral ngayon ng Davos ang pag-aagaw sa karamihan ng sangkatauhan."
Bakit hindi isinasaalang-alang ang lahat ng pasanin na dulot ng militar pagdating sa mga isyu ng klima?
Sinumang nagmamahal sa buhay ay hindi maaaring sumang-ayon dito. Itabi ninyo ang inyong mga sandata! Sa lahat ng lugar!
"Mas maraming tao ang dumating kaysa sa inaasahan ng pulisya."
Kami, na hango sa mga kanta, ay nananatili rito.
Manatili kami, kahit ano pa man ang mangyari, mananatili kami rito, mananatili kaming kami.
"Kaya maging mulat na ang iyong smartphone ay isang mobile na aparato para sa pag-eavesdrop, at tiyak na matutuwa ang Stasi
na palagi nang dala ng lahat ang kanilang aparato para sa pag-eavesdrop at kusang-loob na ibinibigay ang kanilang datos."
"Sa halip na isang Dakilang Pag-reset mula sa itaas, ngayon ay mayroon na tayong isang Dakilang Pag-reset mula sa ibaba."
"Kami ang tanda. Lumakad! Madali lang sana nating gawing mas mabuti ang mundo."
Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng mga sandata.
Maaari tayong magkahawak-kamay.
Nagbibigay kami ng halimbawa.
Madali lang nating gawing mas maganda nang kaunti ang mundo.
Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng mga sandata.
Maaari tayong magkahawak-kamay.
Ang Berlin ay nagbibigay ng halimbawa ngayon.
Salamat!
Salamat, Berlin!
Sa pamamagitan ng demonstrasyong ito, nagpapadala ang Alemanya ng malinaw na mensahe na pabor sa kapayapaan,
kalayaan, at katotohanan at laban sa karagdagang pang-aapi at kontrol ng mga pulitiko at ng pangunahing midya.
Ito ay simbolo ng pag-asa at ng mga bagong simula.