Салом ба ҳама.
Барои ман шарафи бузург аст, ки имрӯз бо бародарону хоҳарони худ ва ҳамаи онҳое, ки бо
бародарону хоҳарони мо издивоҷ кардаанд, суруд хонам.
Суруд «Eins bis zum Schluss» (Яке то охир) ном дорад. Ва он бори дигар аз таҷрибаи мустақими ҳаёти ҳаррӯзаи мо сарчашма мегирад.
Ман фикр мекунам, ки «Як то ба охир» ҳама чизро мегӯяд:
Мо ҳамеша лаҳзаҳое доштем – ва ман мутмаинам, ки шумо низ доштед – вақте ки шумо воқеан... воқеан барои расидан ба ҳадафи якхела
талош мекунед. Дар дилатон ҳадафи якхела ҳаст. Вале лаҳзаҳое низ ҳастанд, ки чизе мехоҳад моро аз ҳам ҷудо
кунад. Ва шумо ҳис мекунед, ки дигар наметавонед як бошед.
Кӣ ҳамаи инро медонад?
Ман мутмаинам, ки ҳар кас ҳадди ақал як бор ин ҳолати ҷудоиро эҳсос кардааст; дар асл шумо дар дилатон ҳадафи якхела доред.
Ва ин дар чанд моҳи охир маро хеле ба ташвиш овардааст, то ҳадде ки ман дар бораи он як суруд навиштам. Асосан
аз он сабаб, ки ман фаҳмидам, ки ин пурра муқаррарӣ нест.
Зеро вақте ки дар дили шумо ҳадафи якхела ҳаст ва он ба назар намерасад, ки амалӣ шавад, пас қувваи дигаре дар кор аст.
Ман муддати тӯлонӣ, ҳатто дар ҳаёти худи мо, мушоҳида кардам, ки маҳз дар он ҷо, ки ҳадафҳои умумӣ баландтаринанд – ва ман дар
бораи касб гап намезанам, балки дар бораи тағйир додани ҷаҳон – вазъият бештар ноором мешавад. Ва ин маро ҳайрон намекунад, зеро
Китоби Муқаддас низ мегӯяд, ки вақте ду ё се нафар муттаҳид мешаванд, барои онҳо ҳеҷ чиз ғайриимкон нест! Ва бинобар ин ман
хуб тасаввур мекунам, ки маҳз аз он сабаб, ки ду ё се нафар метавонанд тамоми ҷаҳонро баръакс
кунанд, ин иттиҳод низ мавриди шубҳа қарор мегирад.
Ва ин маро ҳайрон намекунад, зеро дар Китоби Муқаддас низ гуфта шудааст, ки вақте ду ё се нафар
муттаҳид мешаванд, барои онҳо ҳеҷ чиз ғайриимкон нест!
Ва бинобар ин ман хуб тасаввур карда метавонам, ки маҳз аз он сабаб, ки ду ё се нафар метавонанд тамоми ҷаҳонро
баръакс кунанд, ин иттиҳод низ мавриди шубҳа қарор мегирад.
Вай дар зери ҳамла қарор дорад ва ман бовар дорам, ки нерӯҳои ноаён дар ин кор дахолат
доранд. Ва дар суруд ман онҳоро «руҳҳои бад» меномам.
Ва ин суруд махсус аст, зеро мо мустақиман ба ин рӯҳҳо, ба ин қувваҳое, ки мехоҳанд моро монеъ шаванд, муроҷиат мекунем.
Онҳо мехоҳанд моро аз як шудан боздоранд, новобаста аз тамоми самтҳои гуногун, хислатҳои шахсият ва ҳаракатҳоямон.
Онҳо намехоҳанд, ки мо як шавем ва ҷаҳонро баръакс кунем.
Ва бинобар ин ман фикр кардам, ки ба онҳо мустақиман як суруд нависам. Мо онҳоро, ин қувваҳоеро, ки мехоҳанд моро ҷудо
кунанд, ба амиқтарин амиқҳо мефиристем. Вақти онҳо тамом шуд.
Онҳо дигар наметавонанд ин андешаҳои тақсимкунандаро ба сари мо ҷой диҳанд, ки мо ҳамеша
дар ҷое чизеро меёбем, то якдигарро хаста кунем.
Хусусан дар ин замон, ки ҳаракатҳои зиёде пайдо мешаванд ва персонажҳои гуногун бо ҳам бархӯрд мекунанд.
Ҳамеша сабабе пайдо мешавад, ки дар ҷое банд монед.
Аммо имрӯз мо ин қудратро партофта, ҷаҳонҳоро ба ҳаракат меорем ва то охир як хоҳем буд.
Ин паёми ман аст.
Ин мисли буридани гӯшти худи ман аст. Оё ту ва ман дер ё зуд ҷудо мешавем?
Мо барои расидан ба ҳадафи якхела талош мекунем. Аммо чизе мехоҳад моро бо ҳар арзише ҷудо кунад.
Онро ҳар чи хоҳед ном баред. Ман онро рӯҳи бад меномам.
Вақте ки ӯ мегӯяд: «Таслим шав, ту ҳеҷ чизро ҳаракат намедиҳӣ.»
Бархезед ва рӯ ба рӯ ба ӯ бигӯед:
Бирав! Аз ин ҷо берун шав!
Аз назди мо дур шав! Бирав ва дар амиқтарин чуқурӣ бимон!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед. Вақти шумо ҳоло тамом шуд.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам. Зеро дар он ҷо мо то охир як ҳастем.
Тарси мо ба ӯ қудрат мебахшад. Аммо ӯ танҳо сояест дар девор.
Наҳаросед, зеро ӯ ҳеҷ чиз надорад. Магар шумо ба он аҳамият диҳед.
Ҳар чи мехоҳӣ, кун, аммо таслим нашав!
Вақте ки ӯ мегӯяд: «Таслим шав! Ту инро паси сар карда наметавонӣ.»
Истад ва рӯ ба рӯяш бигӯ: «Бирав! Аз ин ҷо берун шав! Аз назди мо дур шав!»
Бирав ва бимонад, дар амиқтарин чуқурӣ бимонад!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед. Вақти шумо ҳоло тамом шуд.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам. Зеро дар он ҷо мо то охир як ҳастем.
Дӯстони азиз, оё шумо ба мо кӯмак мекунед, ки қадам ба қадам бар ҳамаи рӯҳҳои бад ғолиб оем? Биёед дарҳоро маҳкам кунем.
Набояд қудрате, ки дар иттиҳоди мост, кам арзёбӣ кунем!
Агар танҳо ду ё се нафар муттаҳид шаванд, қудрати бад пора-пора мешавад.
Аз ин ҷо баро!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, дар амиқтарин чуқурӣ бимонад!
Шумо кӯшиш кардед, ки моро ҷудо кунед. Вақти шумо ҳоло тамом шуд.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам. Зеро дар он ҷо мо то охир як ҳастем.
Мо то охир якҷояем. Оҳ.
Ман моро зери ҳимояи Худо мегузорам. Мо то охир як ҳастем.
Аз ин ҷо дур шав, аз мо дур шав!
Мо то охир як ҳастем.
Бирав! Аз ин ҷо берун шав!
Аз мо дур шав!
Бирав ва бимонад, дар амиқтарин чуқурӣ бимонад!