Агульную інфармацыю аб прававым рэгуляванні і правілах AZK можна знайсці ў канцы прэзентацыі.
Ого, ого, які дзень!
Цяпер мы працягваем.
Мы пераходзім да наступнай знакамітасці.
У наступным раўндзе мы засяродзімся на канфлікце на Блізкім Усходзе і атрымаем магчымасць задаць нашы спрэчныя
пытанні яшчэ аднаму гіганту журналістыкі, які жыве ў Японіі.
І з ім будзе браць інтэрв'ю наш фантастычны карэспандэнт Kla.TV, Дэн з ЗША.
Японія, ЗША і мы тут, у Швейцарыі – значыць, гэтым разам мы маем справу з часавай розніцай у 15 гадзін паміж
гэтымі двума мужчынамі і часавай розніцай у сем і восем гадзін паміж імі і намі ў Швейцарыі.
Мы дзякуем вам за вашыя каштоўныя паслугі і зазіраем у біяграфію каго?
Джэймс Корбет.
Джэймс, нам патрэбны ты!
Джэймс Корбет нарадзіўся і вырас у Канадзе.
Ён скончыў навучанне ў Трыніці-каледжы ў Дубліне, Ірландыя, са ступенню магістра філасофіі.
Пасля пераезду ў Японію Джэймс Корбет у 2007 годзе заснаваў вэб-сайт «The Corbett Report» як платформу для незалежнага
крытычнага аналізу палітыкі, грамадства, гісторыі і эканомікі.
У той час ён вёў вэб-сайт паралельна са сваёй працай настаўнікам англійскай мовы.
Прыкладна праз чатыры гады ён стаў журналістам-расследавальнікам на поўную стаўку.
З таго часу ён атрымаў шматлікія ўзнагароды за сваю журналісцкую працу і быў запатрабаваным дакладчыкам у розных універсітэтах,
на TEDxGorningen і перад незалежнымі следчымі камісіямі, такімі як Нацыянальная грамадзянская следчая камісія ў Канадзе.
За гады сваёй дзейнасці Джэймс Корбет выпусціў шмат раскрываючых дакументальных фільмаў, такіх як «11 верасня:
Падозрываемыя», «Стагоддзе рабства: Гісторыя Федэральнай рэзервовай сістэмы» і «Хто такі Біл Гейтс?»
Яго паглыбленыя даследаванні даступныя шырокай публіцы на яго сайце і на шматлікіх каналах у
сотнях эпізодаў падкастаў, інтэрв'ю і іншых фарматаў.
Толькі ў яго сацыяльных сетках больш за 300 000 падпісчыкаў.
У 2018 годзе ён заснаваў штогадовую негатыўную прэмію «Fake News Awards», якая дакументуе самыя скажоныя навіны ў асноўных СМІ.
Сёння Джэймс Корбет гаворыць на тэму «Канфлікт на Блізкім Усходзе і лічбавыя грошы цэнтральнага банка: сцэнар абсалютнага жаху!»
Джэймс Корбет, вельмі дзякуй, што зноў далучыліся да нас.
Без праблем.
Сёння мы абмяркуем вайну на Блізкім Усходзе і ЦБДК .
Такім чынам, калі вы гатовыя і нашы слухачы гатовыя, мы пяройдзем непасрэдна да справы.
Дарагія гледачы, вы гатовыя?
Давайце пачнём з гэтага: вы апісалі 7 кастрычніка як ізраільскі 11 верасня .
Як так? Як гэтыя дзве рэчы сумяшчаюцца?
Ну, відавочна, я не адзіны, хто выкарыстаў гэтую фразу.
Насамрэч, асноўныя СМІ выкарысталі гэты выраз адразу пасля нападаў 7 кастрычніка.
І, вядома, яны выкарыстоўваюць гэты выраз у сувязі з эфектнай, маштабнай тэрарыстычнай атакай, якой насамрэч не было, і
якая апраўдвае бясконцую, як мяркуецца, вайну з тэрарызмам.
Я выкарыстоўваю гэтае параўнанне зусім па-іншаму, таму што, як ведаюць тыя, хто знаёмы з маёй працай, я даследаваў тэрарыстычныя
напады 11 верасня пад сцягам фальшывай сцяга з розных бакоў, у тым ліку вывучаў грашовы след і
ваенныя вучэнні, якія праводзіліся 11 верасня.
А таксама дапыт некаторых з падазраваных і асоб, якія мелі дачыненне да падзей 11 верасня, супрацоўнікаў разведкі
і ведамстваў, што актыўна супрацоўнічалі з Аль-Каідай, таксама вядомай як Аль-Каеда, і шмат у чым яе стварылі.
Таму, калі я кажу, што 7 кастрычніка было для Ізраіля 11 верасня, я маю на ўвазе гэта ў гэтым кантэксце, як сцэніраваную або
правакаваную аперацыю пад чужым сцягам, якая выкарыстоўвалася для апраўдання ўжо загадзя прынятага ваеннага і палітычнага курсу.
Калі вы кажаце, што вайна ніколі не скончыцца, я ўспрымаю гэта як тое, што Ізраіль мае выразныя намеры ў Газе.
Ці бачыце вы якую-небудзь магчымасць скончыць гэтую вайну ў Газе?
Як гэта скончыцца? Ці павінна гэта скончыцца?
Я маю на ўвазе, што іх бясконцая праблема ў тым, што, калі вакол іх па-ранейшаму будуць ворагі, яны будуць увесь час
звяртацца да Казначэйства ЗША, каб падтрымліваць пастаўкі зброі.
Але паколькі мы гаворым пра Газу, ці бачыце вы канец гэтай сітуацыі?
На жаль, я бачу, чым гэта можа скончыцца.
І, на жаль, большасць альтэрнатыў непрыемныя.
Яны прадугледжваюць вынішчэнне палесцінскага народа з сектара Газа.
Шматлікія міністры ў ізраільскім парламенце намякалі на гэта, гаворачы пра знішчэнне
Сектара Газа або ліквідацыю палесцінскага народа.
І, на жаль, гэтых людзей, вядома ж, адмаўляюцца, кажучы: «О, гэта проста крайнія маргіналаў з правых».
Яны не прадстаўляюць большасць у ізраільскім урадзе.
Але цікава адзначыць, што палітычная кааліцыя Нетаньяху на дадзены момант залежыць менавіта ад такіх людзей.
Такім чынам, ідэя таго, што гэта можа скончыцца этнічнай чысткай у сектары Газа, — не такая
ўжо і нязначная з'ява ў ізраільскай палітыцы.
І потым, вядома, ёсць пытанне Заходняга берага, дзе на працягу многіх гадоў адкрытай і ўзгодненай палітыкай
значнай часткі ізраільскага палітычнага класа была працяг і пашырэнне незаконных паселішчаў.
Гэта адбываецца на Заходнім беразе.
Усяго на мінулым тыдні Міжнародны суд ААН у папярэднім рашэнні пастанавіў, што акупацыя Ізраілем
акупаваных палесцінскіх тэрыторый з'яўляецца незаконнай.
Гэта зноў пацвярджае, што гэта незаконная акупацыя і што Ізраіль павінен прыкласці ўсе
намаганні, каб як мага хутчэй спыніць тое, што ён робіць.
Але як гэта выглядае?
І, на жаль, як я казаў, я бачу шмат магчымасцей.
Я магу ўявіць сабе шмат спосабаў, якімі гэта можа скончыцца, асабліва ў сектары Газа.
Гэта магло б скончыцца, напрыклад, поўным знішчэннем палесцінскага народа, або прынамсі выгнаннем дастатковай
колькасці людзей, каб працяглае існаванне палесцінцаў у сектары Газа стала невыносным, або хаця б каб адкрыліся новыя шляхі
і новыя тэрыторыі для ізраільскіх паселішчаў у сектары Газа.
Але я лічу фальшывым наратывам, які быў укаранёны, усё, што нагадвае ваенны погляд, напрыклад, што ХАМАС сапраўды вядзе
вайну супраць ізраільскага ўрада, што сапраўды дзве сілы змагаюцца адна з адной і што перамога можа быць за любой са іх.
Тое, што там адбываецца, — гэта не вайна.
Гэта бойня, вялікая бойня, якая адбываецца проста цяпер.
І калі мы глядзім за Сектар Газа на Заходні бераг, мы бачым Іерусалім, Галанскія вышыні, кожнае з гэтых месцаў.
Такім чынам, мы маглі б зрабіць экстрапаляцыю і сказаць, што мэтай можа быць вынішчэнне палесцінцаў з усяго Ізраіля, ці не так?
Як я сказаў, гэта не экстрапаляцыя або тэорыя.
Гэта тое, што актыўна і адкрыта абмяркоўвалася, прынамсі, пэўнымі членамі ізраільскага парламента.
І калі яны так робяць, калі гэтыя міністры выходзяць і робяць такія заявы, Нэтаньяху звычайна выходзіць наперад і робіць нейкую
заяву: «О, гэта ўжо занадта, о, мы не падтрымліваем гэтую ідэю».
Але, як я ўжо казаў, палітычная кааліцыя, якая трымае ўраду Нетаньяху разам, залежыць ад міністраў, якія робяць такія заявы.
І іх шмат.
Я зараз дакументую гэта для будучага выпуску падкаста.
Такім чынам, я зараз гляджу на гэтыя даныя і магу сказаць, што існуе шмат дакументаваных сведчанняў заяў шматлікіх ізраільскіх
палітыкаў, якія заклікаюць да знішчэння палесцінскага народа.
Такім чынам, гэта не маргінальная ідэя, выказаная толькі некалькімі людзьмі. Яе
выказваюць людзі, якія знаходзяцца ва ўладзе.
І гэта, як я казаў, прынамсі адзін са спосабаў, якім мы можам сабе ўявіць завяршэнне гэтага
канфлікту, хай і ў найгоршым магчымым выглядзе.
Так. Ну, Нетаньяху будзе стрымліваць свае заявы ў залежнасці ад таго, хто яго слухае.
Я маю на ўвазе, ён паспрабуе прыменшыць гэтую ідэю, але ў іншы дзень ён зраўняе газаўцаў з амалeкам, якога трэба знішчыць.
Так. І, вядома, гэта таксама звязана з унутранай палітыкай Ізраіля і палітычнымі цыкламі.
У кар'еры Нетаньяху існуе дакументаванае правіла: падчас напружаных палітычных выбараў ён рабіў самыя
правакацыйныя і рэзкія заявы наконт найбольш агрэсіўнай палітыкі ў адносінах да палесцінцаў.
Па сутнасці, ён будзе заігрываць з правай крылом, якое і ўтрымае яго на пасадзе.
Але ж ёсць таксама небяспека ўскласці на Нэтаньяху ўсю віну.
Ён, безумоўна, дамінуючая сіла ў ізраільскай палітыцы. І такім з'яўляецца ўжо дзесяцігоддзі.
Але ён не адзіная сіла.
І мы рызыкуем меркаваць, што калі б нам удалося прыйсці да ўлады больш разважліваму ізраільскаму прэм'ер-міністру, напрыклад,
Нафталі Бэнету, ці Эхуду Бараку, які быў блізкім сябрам Джэфры Эпштэйна, ці яшчэ камусьці, тады ўсё было б добра.
Але я думаю, што гэта фальшывы наратыў , які быў укінуты ў гэтую размову.
Гэта фундаментальнае пытанне, якое ляжыць у аснове ізраільскай палітыкі з моманту заснавання Дзяржавы Ізраіль, а
менавіта — тэрарыстычныя напады, якія прывялі да яе стварэння.
Мы ведаем гэта.
Яшчэ раз: гэта не тэорыі змовы. Гэта дакументаваная гісторыя.
Напрыклад, напад на гатэль «Кароль Давід» у 1946 годзе, які на той час быў найбуйнейшым тэрарыстычным актам у гісторыі
і скалыхнуў сумленне свету, забраўшы жыцці дзясяткаў, сотняў людзей і параніўшы яшчэ значна большую колькасць.
Гэта быў абсалютна нахабны напад.
Гэта быў мэтанакіраваны тэрарыстычны напад, здзейснены тымі, хто пазней, па сутнасці, стаў ізраільскім палітычным
істэблішментам, у рамках іх плана выгнаць брытанцаў з Палестыны.
І, на жаль, ён быў вельмі паспяховы.
Такім чынам, з самага пачатку асновы ізраільскай дзяржавы грунтаваліся на тэрарызме і гвалце ў дачыненні да палесцінцаў.
І, на жаль, за апошнія 75 гадоў у гэтым плане нічога не змянілася.
Калі вы кажаце, што гэтая тэрарыстычная групоўка стала палітычным істэблішментам, вы маеце на ўвазе Іргун?
Так. І сапраўды, імя цяпер збеглася з галавы.
Але я дакументаваў гэта ў сваім апошнім выпуску падкаста («Сустрэча з Беньямінам Нетаньяху, ваенным злачынцам»).
У прыватнасці, лідар Іргуна, які адказваў за аперацыю ў гатэлі «Кароль Давід», быў выхвалёны Нетаньяху як
прыклад заснавальніка Дзяржавы Ізраіль — ён быў адным з бацькоў-заснавальнікаў Дзяржавы Ізраіль.
У 2006 годзе, у 60-ю гадавіну гэтага смяротнага бамбардзіравання, ізраільскім урадам была адкрыта мемарыяльная дошка.
Брытанскі пасол тады сказаў, што было абсалютна дзівосна, што свабодная, ліберальная, дэмакратычная дзяржава літаральна
ўзводзіла помнік жахліваму, смяротнаму тэрарыстычнаму нападу.
Але хто там быў, каб асвяціць дошку, зноў ушанаваць Іргунь і пахваліць яе за ролю ў
заснаванні Ізраіля падчас гэтай смяротнай падзеі?
Ніхто іншы, як Беньямін Нетаньяху.
Ці звязаны ўрад Нетаньяху з ХАМАСам якім-небудзь чынам?
Так, яны ёсць.
І зноў я задакументаваў гэта ў сваёй працы.
Некалькі месяцаў таму я напісаў артыкул пад назвай «Таемная гісторыя ХАМАС», у якім разглядаюцца пытанні
заснавання ХАМАС, яго сутнасць, паходжанне і цесныя сувязі паміж ізраільскім урадам і ХАМАСам.
І я лічу, што было б занадта спрошчана казаць, што ХАМАС — гэта проста поўная выдумка,
абсалютная лялька ў руках ізраільскага ўрада.
Але было даказана, што гэта падтрымлівалася, прасоўвалася, фінансавалася і ўхвалялася ізраільскім урадам.
На пасяджэнні партыі «Лікуд» у 2019 годзе Беньямін Нетаньяху нават адкрыта заявіў, што яго стратэгія заключаецца ў
падтрымцы ХАМАС, каб палітычна і ідэалагічна аддзяляць палесцінцаў з сектара Газа ад палесцінцаў на Заходнім беразе.
Гэта робіцца для таго, каб яны ніколі не аб'ядналіся і ніколі не ўяўлялі сабой рэальнай пагрозы для стварэння
двухбаковага рашэння ў палесціна-ізраільскім канфлікце.
Такім чынам, гэта зноў відавочна; нам не трэба гадаць пра гэта.
Джэймс, паколькі мы гаворым пра неабходнасць працягу войнаў увогуле:
Я паглядзеў, верагодна, ваша апошняе відэа, і вы згадвалі артыкул у часопісе CovertAction Magazine.
І я паглядзеў на часопіс «CovertAction».
Я не ведаю, ці правільны артыкул я прачытаў, але яго напісаў чалавек, які сказаў, што гэта быў падыход
Злучаных Штатаў з самага пачатку: трымаць войны ў тонусе.
Ці можна сказаць, што гэта ўвогуле так на Блізкім Усходзе, што так сёння і ва Украіне, і
што гэта таксама датычыцца Злучаных Штатаў?
Я б сказаў, што гэта агульны рэжым працы ваенна-прамысловага комплексу, які Эйзенхаўэр вызначыў, калі пакінуў пасаду прэзідэнта
ЗША ў 1960 годзе, і які сёння яшчэ больш паўсюдны, чым тады.
Такім быў мадэрс-операндзі гэтага ваенна-прамысловага комплексу з самага, так бы мовіць, яго заснавання.
Вайна — гэта здароўе дзяржавы, але вайна таксама з'яўляецца здароўем кожнай галіны, кожнага дапаможнага
органа, кожнай спецслужбы і ўсіх іншых органаў большай глыбокай дзяржавы, якая насамрэч вызначае палітыку.
І таму ў іх ёсць не проста ўласная зацікаўленасць, не проста схаваная зацікаўленасць, а іх
зацікаўленасць — гэта сінонім жадання весці войны і пастаянна ствараць прычыны для ваенных дзеянняў.
Так, гэта, безумоўна, частка стратэгіі.
Я думаю, што гэта хутчэй за ўсё будзе праўдай у пэўныя часы і ў пэўных месцах з пэўных стратэгічных прычын.
Мы можам разгледзець гэта з гістарычнага пункту гледжання.
Напрыклад, у 1980-х гадах заяўленай прычынай фінансавання — насамрэч гэта была найбуйнейшая аперацыя ЦРУ ў гісторыі,
прынамсі, паводле прызнаных даных — было фінансаванне талібаў у Афганістане ў рамках іх джыхаду супраць савецкіх.
— менавіта і дакладна таму, што глыбокая дзяржава адміністрацыі Картэра ў канцы 1970-х вырашыла, што найлепшы
спосаб высмактаць савецкіх дасуха — прапусціць іх праз мясарубку, даць ім іх уласны В'етнам.
Вось што яны зрабілі відавочна і адназначна.
І яны спрабавалі як мага даўжэй працягваць гэтую вайну.
У гэтым і была стратэгія.
На маю думку, канфлікт ва Украіне — гэта дакладная паралель, бо ў гэтым выпадку мэтай відавочна з'яўляецца Расія, а
Злучаныя Штаты рады змагацца з Расіяй да апошняга ўкраінца.
і яны будуць працягваць слаць грошы, дапамогу і зброю, каб гэты канфлікт цягнуўся як мага даўжэй, каб выкарчаваць рускіх.
Ну, я лічу, што Трамп нядаўна сказаў, што хоча спыніць гэтую вайну.
Калі б ён спыніў вайну, то і мясарэзка спынілася б.
Але я лічу, што ў яго ёсць іншыя прычыны, каб спыніць вайну.
Мы хацелі б абмеркаваць вашыя думкі наконт цяперашняй сітуацыі, звязанай з праксі-вайной НАТА ва Украіне.
А разгледзім, хто нясе галоўную адказнасць за пачатак і працяг вайны супраць Расіі.
Чаго хочуць такія людзі, як Вікторыя Нуланд і Энтані Блінкен, дзяржсакратар ЗША? Чаго яны хочуць?
Якая ваша мэта там?
Ведаеце, гэта добрае пытанне.
І я думаю, што гэта пытанне, наколькі далёка ў геапалітычную гісторыю вы хочаце вярнуцца.
Я цалкам упэўнены, што стратэгія імперыі, Брытанскай імперыі ў канцы XIX стагоддзя і Амерыканскай імперыі ў XX стагоддзі,
заключалася ў тым, каб на працягу вельмі доўгага часу трымаць рускіх і немцаў паасобку і,
па сутнасці, падтрымліваць паміж імі вайну.
Бо калі б яны аб'ядналіся, не палітычна ці эканамічна, а проста для таго, каб мець добрыя адносіны паміж сабой, гэта
стварыла б сур'ёзную пагрозу для здольнасці брытанцаў ці амерыканцаў, напрыклад, кантраляваць еўрапейскі кантынент.
І, як было ўстаноўлена больш за стагоддзе таму, з часоў Макіндэра, Халфарда Макіндэра і з'яўлення
геапалітыкі ў яе сённяшнім выглядзе, гэтая вобласць з'яўляецца сэрцам так званай сусветнай шахматнай дошкі.
І любая сіла, якая ёю кіруе, па сутнасці, кіруе планетай.
Гэта разумелі больш за стагоддзе, і менавіта таму заўсёды існавала патрэба ў тым, каб убіць клін
паміж рускімі і немцамі ці еўрапейцамі ўвогуле.
І я думаю, што гэта па-ранейшаму актуальна сёння.
Гэта ўсё яшчэ частка стратэгіі.
Так, я правёў інтэрв'ю з аператарам сайта Antiwar.com.
Ён стварае выдатны антываенны падкаст.
Хортан. Так, Скот Хортан.
І ён сказаў: апошняе, чаго хоча Захад, — гэта нямецка-расійская адзінства.
І ён кажа, што горшага ўсяго было б, калі б Германія і Расія зноў пачалі вайну адна з адной.
І мы бачылі, што адбываецца, калі гэта здараецца.
Так, у нас ёсць.
Вяртаемся да заявы Трампа пра тое, што ён спыніць гэтую вайну.
Што вы ведаеце пра яго добрага сябра Лары Фінка, генеральнага дырэктара BlackRock, які, дарэчы, займае кансультацыйную пасаду ў
пытаннях рэканструкцыі Украіны і адказвае за яе фонд развіцця?
Так. Усё дакладна так, як вы апісалі.
Дарэчы, BlackRock — найбуйнейшая інвестыцыйная фірма ў свеце, якая валодае, калі не большасцю, то прынамсі значнай
часткай акцый практычна ўсіх кампаній са спіса Fortune 500 .
А BlackRock, у прыватнасці Лары Фінк, генеральны дырэктар BlackRock, таксама значна інвестуе ў рэканструкцыю Украіны, якая,
натуральна, разглядаецца ў кантэксце лічбавай трансфармацыі.
Гэты працэс ужо быў распачаты да цяперашняга канфлікту, але, безумоўна, ён быў пашыраны.
І Лары Фінк адкрыта заявіў, што гэта стварае выдатную магчымасць для поўнай лічбавай трансфармацыі ўрада і эканомікі.
Вось менавіта гэта яны і спрабуюць зрабіць.
І, вядома, гэта бум і карумпаваны бізнес, варты мільярдаў еўра, мільярдаў долараў для тых, хто можа засунуць
нос у гэтую канкрэтную пірог і з'есці з яго найбольш.
І Лары Фінк, здаецца, безумоўна знаходзіцца ў становішчы таго крывапійцы-вампіра, які ўпіўся ў сонную артэрыю чалавецтва.
Я вывучаў біяграфію Лары Фінка, яго ўдзел ва Украіне і яго ўмяшанне там, і наткнуўся на
канферэнцыю, якая адбылася ў Нью-Ёрку некалькі гадоў таму.
Вы калі-небудзь чулі пра саміт Dealbook, які праводзіцца пры падтрымцы The New York Times?
Я пра гэта чуў, так, але не сачыў за ходам справы.
Ну, я прачытаў дробны шрыфт.
Гаворыцца: «Прэм'ер-міністр-дэмінант Біньямін Нетаньяху, прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі, генеральны дырэктар META
Марк Цукерберг, міністр фінансаў ЗША Джанет Елен і генеральны дырэктар BlackRock Лэры Фінк таксама выступяць на саміце».
Усе гэтыя людзі разам на саміце ў Нью-Ёрку.
Што вы думаеце?
Толькі што гэта мяне зусім не здзіўляе.
Я б сказаў, што гэта менавіта тыя людзі, ад якіх мы і чакалі б, што яны збяруцца разам, каб абмеркаваць гэта і
паспрабаваць атрымаць з гэтага выгаду ва ўсіх адносінах: і фінансава, і геапалітычна. І ваенна таксама.
І, вядома, у кожнага гульца за гэтым сталом ёсць свае прычыны, каб быць тут.
але яны, безумоўна, могуць сысціся ў тым, што трэба высмактаць жыццёвую сілу з Украіны для барацьбы з рускімі — тое, што ў гэты
момант хацелі б зрабіць многія розныя людзі за гэтым сталом.
Ну, Джэймс, вы выглядалі не вельмі ўпэўнена наконт магчымых вынікаў цяперашняга крызісу ў Ізраілі.
Які, аптымістычна кажучы, з'яўляецца даволі праўдападобным сцэнарыем выніку вайны ва Украіне, без захопу краіны BlackRock?
Так. Ну, як я ўжо казаў, зараз гэта надзвычай складана.
І я думаю, што ўсе дагэтуль так разыгралі свае карты, што цяжка ўявіць, што цяпер ёсць спосаб адступіць ад гэтай прорвы.
Бо я лічу, што расіяне цяпер не могуць адступіць, не дасягнуўшы хаця б нейкай меры захавання твару ў
Данбасе ў дачыненні да сваіх меркаваных геапалітычных мэтаў.
Але ў той жа час Украіна цяпер цвёрда прыхільнічаецца курсу на інтэграцыю з Захадам, уключаючы членства ў НАТА.
І на апошняй канферэнцыі НАТА былі дадзены запэўненні, што шлях Украіны да членства ў НАТА з'яўляецца незваротным.
Гэта не адбудзецца заўтра, але гэта адбудзецца.
Гэта была, вядома, тая чырвоная лінія, якую рускія правялі вельмі, вельмі даўно. Яшчэ да Пуціна.
Ідэя НАТА ва Украіне была чырвонай лініяй.
Таму цяжка ўявіць сабе на гэты момант нейкую меру для захавання твару, якая б, прынамсі, як вы кажаце...
Нават калі б канфлікт скончыўся заўтра, у Кіеве ў нас ёсць урад, які імкнецца да лічбавай трансфармацыі, а
таксама да захопу з дапамогай BlackRock, Palantir і іншых кампаній, што ўваходзяць у гэтую гульню.
На дадзены момант цяжка ўявіць, што іх могуць выкінуць з урада ў Кіеве.
Так. Добра. Ну, Джэймс, пяройдзем да нашай другой тэмы — ЦДБК.
І я хацеў бы пачаць тэму з невялікіх навін з мінулых выходных, якія, насамрэч, пачаліся яшчэ два тыдні таму.
Ведаеце, у мяне ў галаве было ўсё перамешана, я быў паглынуты працай і не думаў ні пра што, не рабіў
ніякіх даследаванняў і нават не правяраў стужку ў Твітары.
Так што я не вельмі шмат ведаў пра гэтую ўсю справу з CrowdStrike.
Я нават не ведаў, што такое CrowdStrike, пакуль сёння не сказалі, што гэта кампанія па праграмнай бяспецы.
Але ў пятніцу нешта здарылася, і з нейкай прычыны я не мог атрымаць доступ да ніякіх лічбавых запісаў у сваім банку.
У мяне на мабільным тэлефоне ёсць дадатак, які дазваляе мне праглядаць свой банкаўскі рахунак і транзакцыі.
І там было напісана: «Даступнасці няма на выходных».
І тады мой прыяцель сказаў: так, гэта цалкам можа быць з-за той справы з CrowdStrike.
Ён згадаў, што былі адменены сотні рэйсаў.
Ён згадаў, што сёння раніцай YouTube не працаваў тры гадзіны, што банкі былі зачыненыя і гэтак далей.
І я падумаў, што калі мы гаворым пра ЦДБК, то гэта павінна стаць поўным провалам для ідэі пераводу ўсяго ў лічбавы фармат.
Хіба вы не лічыце, што людзі непакояцца, што страцяць доступ да наяўных грошай і не змогуць рабіць пакупкі, будучы на
100% залежнымі ад гэтых лічбавых грошай, якія яны хочуць увесці?
Я рады, што вы разглядаеце гэтую дыскусію ў гэтым кантэксце.
Бо на гэты момант дзясяткі тысяч, а магчыма, і больш людзей засталіся з перарваным падарожжам, спустошанымі банкаўскімі
рахункамі і гэтак далей, таму што адбылася гэтая падзея, што здараецца раз на стагоддзе, —
гэтае жахлівае збой, які толькі што распаўсюдзіўся.
Але прынамсі цяпер людзі павінны ў першую чаргу падумаць, ці добрая гэта ідэя — рабіць залежнымі ўсё наша жыццё і эканамічнае
існаванне ад гэтай лічбавай тэхналогіі, якая, прынамсі, схільная да выпадковых збояў і няправільных абнаўленняў, не кажучы ўжо пра
рэальныя атакі, здзейсненыя сапраўднымі знешнімі «казламі адпушчэння», або як атакі пад чужым сцягам, створаныя
нейкім чынам, ці, магчыма, нават проста вышэйшай сілай.
Мы ведаем гэта.
ЭМГ , сонечнае выпраменьванне, падзея Кэрынгтана .
Мы ведаем, што можа знішчыць або парушыць наш электронны лад жыцця за лічаныя імгненні.
У пэўным сэнсе было нават абнадзейліва назіраць, што адбылося з праблемай CrowdStrike, як пасажырам выдавалі
папяровыя бартавыя пасведчанні ўручную, бо іх нельга было раздрукаваць у электронным выглядзе.
Выкарыстаць QR-коды не ўдалося.
Яны літаральна запоўнілі яго ўручную.
І гэта, безумоўна, прымушае задумацца, наколькі глыбока мы пагружаны ў гэтую лічбавую матрицу, калі ў наш
час убачыць рукапісны бартавы пропуск — гэта шакіруе.
Але так, у мінулым людзі запісвалі ўсё алоўкам і паперай.
Чаму мы ад гэтага адмовіліся?
Якія тэрміновыя і жыццёва важныя праблемы мы вырашылі, убудаваўшы ўсё сваё жыццё ў гэтую лічбавую матрыцу?
Я думаю, гэта можна прымяніць да многіх рэчаў, дзе ёсць новае рашэнне, і першае пытанне, якое мы павінны
задаць сабе, такое: ну, што не так з тым, што мы маем тут?
Напрыклад, у мяне быў даволі добры сігнал, прынамсі, калі я быў у Японіі, у старой сетцы 3G.
Навошта нам 4G або 5G?
І яны працягваюць яго пашыраць, кажучы нам, што гэта абсалютна неабходна для нашага далейшага існавання.
Але мне не трэба спампоўваць фільм за 19 секунд замест 53 секунд.
Дазвольце мне тут згадаць Ніла Постмана, аўтара кніг, такіх як «Забаўляючыся да смерці».
Ён быў вельмі цікавым і вельмі прагрэсіўным аўтарам, які быў плённым і актыўным у 1980-х і 1990-х гадах.
Ён пісаў пра інтэрнэт, калі той толькі з'яўляўся.
І ён выступіў з серыяй прамоў па пытаннях, звязаных з тэхналогіямі.
Я ўжо не памятаю назвы гэтай прамовы. Але калі вы пашукаеце «пытанні пра тэхналогіі» Ніла Постмана, вы яе знойдзеце.
Я лічу, што ён сфармуляваў чатыры пытанні, якія мы павінны задаваць сабе кожны раз, калі прапануецца новая тэхналогія.
Адна з іх: Якую праблему павінна вырашыць прапанаваная тэхналогія?
І ці сапраўды гэта праблема?
І ці сапраўды гэта рашэнне?
І ён разбірае гэта выдатным чынам, што, на маю думку, сёння яшчэ больш актуальна, чым было, калі ён
тры дзесяцігоддзі таму выступаў з гэтай прамовай.
Гэта гучыць цікава.
Джэймс, я ведаю, што мы закраналі гэтую тэму ў нашым апошнім інтэрв'ю, але ў нас значна больш
гледачоў, якія сочаць за гэтым на канферэнцыі AZK.
І я думаю, што некаторыя людзі ўсё яшчэ хочуць ведаць, у чым розніца паміж ЦДБК і, напрыклад,
Apple Pay або іншымі лічбавымі плацежнымі сістэмамі.
І чаму 93% усіх цэнтральных банкаў раптам актыўна займаюцца распрацоўкай гэтых ЦБДК?
Лічбавая плацежная інфраструктура ў яе цяперашнім выглядзе, да якой вы цяпер падключаецеся, заснавана
на тым выглядзе грошай, да якога мы прызвычаіліся.
Гэта значыць, грошы прыватных кліентаў у камерцыйным банкаўскім цыкле.
Шмат чаго трэба зразумець у манетарных гульнях і лухце, якімі займаліся будучыя чараўнікі Уол-стрыт, у
заслону, што яны нацягнулі на вочы шырокай публіцы на працягу многіх-многіх стагоддзяў.
Але сутнасць у тым, што сёння большасць краін маюць двайную грашова-крэдытную сістэму.
Адна з іх — гэта аптовая грашовая сістэма, якая прызначана для саміх банкаў, для камерцыйных банкаў, што маюць рэзервовыя
рахункі ў цэнтральным банку, і незалежна ад таго, ці гэта ЕЦБ, Банк Японіі або Федэральная рэзервовая сістэма Злучаных
Штатаў, гэтыя камерцыйныя банкі захоўваюць рэзервы і праводзяць узаемныя аперацыі ў межах гэтага аптовага цыкла.
Мы, вы, я і ўсе астатнія, хто слухае гэта, мы трымаем нашы грошы ў гэтых камерцыйных банках, і гэта цыкл прыватных кліентаў.
Гэта дзве цалкам розныя рэчы. Грошы, якія банкі выкарыстоўваюць на аптовым рынку, тэхнічна адрозніваюцца ад
грошай, якія мы выкарыстоўваем у паўсядзённым жыцці.
Такім чынам, калі мы плацім з дапамогай Apple Pay або падобных сэрвісаў, мы
выкарыстоўваем грошы з прыватнага кліенцкага бізнесу.
Гэта грошы, створаныя рознічным банкам.
Камерцыйная банкаўская сістэма ў цэлым.
Большая частка грошай ствараецца з даўгоў перад камерцыйнымі банкамі.
Дзякуючы магіі свайго банкаўскага кантракта, яны маюць права ствараць гэтыя грошы, пазычаючы іх нам.
Кожны раз, калі яны даюць вам у доўг грошы, яны не бяруць з банкавага сейфа стос наяўных; замест гэтага яны
ствараюць грошы, якія вы ім потым павінны – разам з працэнтамі! – у любым выпадку, гэта цудоўная ідэя, калі вы банкір.
CBDC — гэта ідэя таго, што ўпершыню мы атрымаем прамы доступ да грошай цэнтральнага банка.
Вядома, грошы, выпушчаныя цэнтральным банкам, ужо існуюць сёння.
Калі вы дастанеце адзін з банкнотаў, незалежна ад таго, у якой краіне вы жывяце, калі вы дастанеце адну з папяровых купюр, калі
яна ўвогуле яшчэ ёсць у вашым кашальку, бо большасць людзей плацяць безналічковай формай, там будзе напісана нешта накшталт:
тут, у Японіі, «Банк Японіі», у Злучаных Штатах — банкнота «Федэральнай рэзервовай сістэмы», таму
што гэта выраз абавязацельства цэнтральнага банка.
Гэтая банкнота насамрэч выпускаецца самім цэнтральным банкам.
Такім чынам, гэта адзіны спосаб, якім цэнтральны банк можа непасрэдна ўводзіць грошы ў
эканоміку, і гэта толькі частка эканомікі.
Аднак ва ўніверсум CBDC яны змогуць непасрэдна дадаць сваё выказванне абавязацельстваў цэнтральнага банка ў ваш лічбавы
кашалёк, таму што ў вас цяпер будзе рахунак, у залежнасці ад таго, як яго наладзяць, але тым ці іншым
чынам у вас будзе рахунак непасрэдна ў цэнтральным банку.
І яны змогуць не толькі правяраць і кантраляваць вашыя транзакцыі, але і вывучаць іх, і, магчыма, — як ужо падкрэслівалі
многія, у тым ліку палітыкі ў Вялікабрытаніі і іншых краінах, якія вельмі энтузіязмавана ставяцца да гэтай магчымасці,
— праграмаваць, што з гэтымі грашыма можна рабіць, а што не.
Так, напрыклад, калі вы ўводзіце абмежаванне, што ў гэтым месяцы можна набыць толькі пэўную колькасць мяса, бо
мы ведаем, што спажыванне мяса раззлуе багоў надвор'я.
Калі яны ўсталююць абмежаванне, яны могуць прымусіць яго выконваць, не дазваляючы вам набыць больш за выдзеленую колькасць
мяса з дапамогай вашай лічбавай валюты цэнтральнага банка.
І гэта будзе аўтаматычная рэч, якую вы не зможаце абысці, калі вырашыце яе так рэалізаваць.
Або любая іншая колькасць уяўных абмежаванняў магла б быць уведзена ў рэжыме рэальнага часу адным націскам
лічбавай кнопкі, што азначае абсалютна кашмараны ўзровень кантролю над эканомікай з боку цэнтральных банкіраў.
Так, і вы толькі што адказалі на маё наступнае пытанне, якое было: Што, на вашу думку, было б найбольш прывабным для дзяржавы?
І я б сказаў, што гэта здольнасць уважліва сачыць за нашымі актывамі і нашымі выдаткамі і, пры
неабходнасці, кантраляваць, як мы іх выкарыстоўваем.
Безумоўна, і я павінен зрабіць адрозненне, таму што, як я ўжо казаў, пры цяперашняй структуры банкаўскай сістэмы
камерцыйныя банкі знаходзяцца паміж цэнтральным банкам і намі.
Таму камерцыйныя банкі з'яўляюцца важнай часткай гэтага, і ў цяперашні час яны
ажыццяўляюць неверагодны кантроль над эканомікай.
Яны не так лёгка адмовяцца ад гэтага кантролю.
Такім чынам, мы можам уявіць сабе шматлікія варыянты структуры сістэмы ЦБДК.
Адным з варыянтаў можа быць тое, што цэнтральны банк дэлегатуе свае паўнамоцтвы па вядзенні і праверцы рахункаў камерцыйным
банкам або, прынамсі, правераным фінансавым установам.
Такім чынам, вы таксама будзеце выступаць у якасці пасярэдніка.
З гэтага можна зрабіць выснову, што цэнтральныя банкі знаходзяцца ўсяго за крок ад гэтага працэсу: «О, мы
нічога з гэтага не кантралюем. Усё робяць камерцыйныя банкі».
Улічваючы палітычныя і эканамічныя рэаліі структуры банкаўскай сістэмы, натуральна ўзнікае пытанне, хто рэгулюе гэтыя камерцыйныя
банкі і кажа ім, што яны могуць, а што не могуць рабіць.
Яны з'яўляюцца нарматыўнымі органамі цэнтральных банкаў і ўрадаў.
І мы бачылі, як у мінулым гэтай уладай злоўжывалі.
Падчас адміністрацыі Абамы Міністэрства юстыцыі заклікала камерцыйныя банкі ў Злучаных Штатах замарозіць рахункі асоб, якія
аказвалі цалкам законныя, хоць і непрэстыжныя, паслугі, такіх як порназоркі, дылеры боепрыпасаў, крэдыторы да
зарплаты і іншыя ў галінах, з якімі не пагаджаўся ўрад.
Яна запатрабавала, каб банкі знялі гэтых кліентаў з абароту.
Менавіта самі банкі гэтаму падпарадкаваліся.
Менавіта яны заблакіравалі рахункі гэтых кліентаў, але зрабілі гэта таму, што FDIC , адзін з нарматыўных
органаў банкаўскай сістэмы Злучаных Штатаў, заявіла: «Мы не будзем страхаваць вашыя дэпазіты».
Мы можам выключыць вас са спіса, калі вы не выканаеце нашы патрабаванні пазбавіцца ад гэтых людзей.
Гэты прыклад паказвае, як можна наладзіць такую сістэму.
Гэта, у сваю чаргу, не будзе выглядаць дакладна як сцэнар кашмару прамога кантролю цэнтральнымі банкірамі над
вашым кашальком, але па сутнасці гэта будзе тое ж самае.
Так, я магу ўявіць, як яны паспрабуюць зрабіць гэта нам прымальным.
І гэта адна з тых сітуацый, «калі яны прыйшлі па камуністаў...».
Спачатку яны прыйшлі з-за ростовшчыкаў на Скід-Роў .
Ну, нам не падабаюцца гэтыя людзі.
Нам таксама не падабаюцца порназоркі.
Яны зробяць гэта прывабным.
Дык наколькі блізкія мы да сістэмы ЦБДК?
І ці азначае гэта канец наяўных?
Яны, безумоўна, могуць суіснаваць і, верагодна, будуць рабіць гэта яшчэ некаторы час.
Гэта не абавязкова азначае, што наяўныя грошы перастануць існаваць.
Аднак мы ўжо бачылі, як развілося грашовае грамадства і як хутка гэта адбылося.
Мы знаходзімся на тым этапе, калі эканоміка Японіі ўсё яшчэ ў значнай ступені
заснавана на наяўных грошах, хоць гэта і змяняецца.
Але я памятаю, як летась прысутнічаў на канферэнцыі ў Англіі, і гэта было сапраўды шакавальна, хоць я
і ведаю пра гэта, даследаваў і казаў на гэтую тэму.
Было сапраўды шакавальна наведваць шматлікія кавярні, рэстараны і рознічныя крамы, якія літаральна не прымалі наяўныя грошы.
Гэта было літаральна толькі безнаяўна.
І гэта таксама было шокам для маёй сістэмы, але гэта ўжо рэальнасць.
Такім чынам, можна ўявіць, што з увядзеннем ЦДБК наступіць перыяд суіснавання.
Але цалкам магчыма, што наяўныя грошы могуць быць скасаваныя з-за нейкай фінансавай акцыі пад чужым сцягам
або іншага абгрунтавання для надзвычайнага становішча.
І большасць людзей сёння, напэўна, нават брывом не звялі.
Так. Цяпер, калі вы наведваеце свой мясцовы супермаркет, колькі людзей вы бачыце, якія карыстаюцца iPhone,
карткай ці карткай «Easy Pay» замест наяўных грошай?
Я маю на ўвазе, хіба гэта не даволі распаўсюджана?
На жаль, так.
І я кажу «на жаль», таму што мне вельмі падабаўся той факт, што Японія ўсё яшчэ ў значнай ступені застаецца эканомікай,
заснаванай на наяўных грошах, да таго ж, што там можна набыць аўтамабіль за наяўныя, і гэта нават не лічыцца нечым незвычайным.
Але гэта сапраўды мяняецца, і вельмі хутка, таму што бескантактавыя плацежныя сістэмы не толькі
ўводзяцца тут, але і ўсё больш актыўна прасоўваюцца.
І, на жаль, сёння людзі значна часцей плацяць мабільнымі тэлефонамі або карткамі, чым у мінулым.
Нават тут, у Японіі, якая была адным з нямногіх выключэнняў сярод прамыслова развітых
краін як грашовая эканоміка, гэта змяняецца.
І я магу ўявіць, што праз некалькі гадоў мы дасягнем моманту, калі безнаяўныя плацяжы
стануць больш распаўсюджанымі, чым плацяжы гатоўкай.
Што мы можам зрабіць у сувязі з гэтым, акрамя таго, каб як мага часцей плаціць гатоўкай?
Што яшчэ ў нас у рукаве?
Ну, я б сказаў, што гэта вельмі, вельмі добрая адпраўная кропка.
І я думаю, што гэта адна з праблем, якія відавочна з'яўляюцца грамадскімі і якія ніхто не можа вырашыць у
адзіночку, але кожны з нас павінен зрабіць свой унёсак.
А наша роля заключаецца ў байкотах і свядомых рашэннях аб пакупках.
І не толькі пазбягаючы крам, якія працуюць без гатоўкі,
Але, вядома, гаворка ідзе і пра падтрымку бізнесаў, кампаній, рознічных гандляроў ці людзей, якіх вы ведаеце, і якія гатовыя
прапаноўваць паслугі не толькі за наяўныя, але і за каштоўныя металы, крыптавалюты, у абменных кольцах ці
іншых версіях грамадскіх валют, чым бы яны ні былі.
Я не тут, каб асуджаць, што трэба выкарыстоўваць.
Я думаю, што вам варта выкарыстоўваць усё, акрамя ЦДБК.
І гэта адна з рэчаў:
Пакуль мы праяўляем гэтую рашучасць і працягваем будаваць падтрыманую супольнасць, прынамсі ў гэты пераходны перыяд, каб,
калі адбудзецца пераход да бескантактавых разлікаў і ўсё больш людзей пойдзе гэтым шляхам, усё ж заставаліся людзі, гатовыя
нават пайсці на пэўныя нязручнасці, каб заплаціць гатоўкай, каштоўнымі металамі ці чымсьці яшчэ, —
тады гэтая эканоміка зможа прынамсі працягвацца.
Безумоўна, большасць людзей будуць удзельнічаць у безнаяўных трансакцыях, каб быць наперадзе, але ў
людзей будзе магчымасць падтрымаць гэтую супольнасць.
Але калі мы не трэніруем гэтыя мышцы і проста кажам: «О, гэта трохі нязручна, я проста
хачу пайсці ў супермаркет і купіць тую рэч».
Гэтым разам мне давядзецца заплаціць карткай.
Чым больш мы гэта робім, тым больш нас паглынае безнаяўны свет.
У рэшце рэшт, справа ў нашай сістэме звычак, і нам даводзіцца прывыкаць мірыцца з непрыемнымі рэчамі, каб падтрымліваць той
свет, які мы хочам, і пазбегнуць таго свету, якога мы не хочам.
Амін, Джэймс.
Мы набліжаемся да канца нашага часу.
Я рады дадаць нешта асабістае, што ў мяне на душы, і крыху адхіліцца ад сцэнарыя.
Я хацеў бы апісаць табе, Джэймс, гіпатэтычную сітуацыю і даведацца, як бы ты адрэагаваў у гэтай сітуацыі.
Я ведаю, што наконт гэтай тэмы шмат жартаў, і здагадкі ўжо зусім выйшлі з-пад кантролю, што можа вам надакучыць, калі
мы збочым з курсу і паглыбімся ў гэтую тэму на ўсіх узроўнях.
Але мне трэба спытаць у вас нешта наконт меркаванай спробы забойства 13 ліпеня , ці не супраць вы?
Так, вядома.
Такім чынам, дапусцім, вы старшыня канферэнцыі, і ўзнікае пытанне аб меркаванай спробе забойства 13 ліпеня .
Людзі засмучаюцца, ходзяць разнастайныя чуткі пра тое, што насамрэч адбылося, і вы нейкім чынам збіваецеся з курсу.
Ты бярэш свой молат і аднаўляеш мір.
Што б вы параілі, як дапамагчы людзям не збіцца з правільнага шляху ў такой сітуацыі?
Я думаю, што калі людзі ўжо выказалі свой інтарэс, то ўжо занадта позна проста ўпірацца.
Я ніколі не стаў бы ўказваць людзям, пра што яны павінны думаць ці куды ім варта накіроўваць свой час і ўвагу,
і нават не стаў бы казаць ім, што яны не павінны траціць свой час і ўвагу на тое ці іншае.
І нават калі б я так зрабіў, хто мяне слухаў і чаму?
Аднак я, безумоўна, магу адзначыць, што такое падзея мае вялікае значэнне для мяне, як для чалавека, які не верыць у палітычную
сістэму і працэс, што дае нам чатырохгадовую «скрынку парад для рабаў» кожныя чатыры гады, не мае значэння без агульных
пытанняў лічбавых цэнтральных банкаўскіх валют, канфлікту ў Ізраілі і Украіне і іншых рэчаў, якія мы сёння абмяркоўвалі.
Сапраўднае значэнне гэтага не мае нічога агульнага ні з тым, ні з іншым палітычным кандыдатам.
Гэта пра тое, у што хочуць, каб мы паверылі людзі, якія кантралююць гэту сістэму, і чаму яны гэтага хочуць.
Таму, калі б я мог нешта сказаць у такой выдуманай сітуацыі, я б проста сказаў, што, магчыма, было б карысна паглядзець,
што гэтая падзея азначае, чаму нас накіроўваюць думаць і гаварыць пра яе пэўным чынам і чые гэта служаць інтарэсам.
Калі мы прымем гэты наратыў, навязаны нам, куды ён нас прывядзе і якім будзе вынік?
І калі не знаходзіцца ніякай іншай прычыны, то, магчыма, гэта робіцца проста для таго, каб вярнуць нас у палітычную дыскусію
і зноў скіраваць увагу ўсіх на тое, які бок гэтага кіраванага лева-правога драпежніка яны хочуць палітычна падтрымаць.
І нават калі гэта толькі для таго, каб вярнуць людзей у гэты цыркавы шоу, — у гэтым
можа заключацца сапраўдны сэнс такой падзеі.
Вось чаму я б хаця б вынес гэта на абмеркаванне.
Вельмі добра, вельмі добра.
Добра, апошняе, апошняе пытанне, Джэймс, апошняе пытанне:
Ці былі вы здзіўлены, калі Джуліян Асанж быў вызвалены?
Я так думаю, нават калі толькі з-за доўгатэрміновага наратыву, як у выпадку ўкраінскага
канфлікту, афганскага канфлікту ці чаго-небудзь яшчэ.
Здаецца, што ў пэўны момант сапраўднай мэтай становіцца пакінуць усё ў гэтым бясконцым працэсе, у такім стане.
Я не кажу, што было б цікава паглядзець, як гэта разглядалася б у судзе, але я не ўпэўнены, што
хацеў бы бачыць, чым гэта скончылася б у судзе.
У любым выпадку, гэта мяне здзівіла.
Я такога не чакаў.
Я не лічу гэта цудоўнай перамогай для свабоды слова, хаця б таму, што насамрэч было вырашана толькі:
«Так, вінаваты, я вінаваты, цяпер адпусціце мяне».
І гэта не вельмі дапамагае вырашыць фундаментальную праблему, што ўсталяваны прэцэдэнт, паводле якога
звычайная журналісцкая практыка з'яўляецца незаконнай.
І па сутнасці, менавіта гэта і было тут устаноўлена.
На шчасце, бо магло б быць горш.
Таксама магло б быць і рэальнае судовае рашэнне, што яго дзеянні былі незаконнымі, што стварыла б яшчэ горшы прэцэдэнт.
Але магло б быць і лепш.
бо было б нашмат лепш абвясціць невінаватым таго, хто толькі выконваў сваю працу як журналіст.
Абсалютна, абсалютна.
Можна было б сказаць, што нам, магчыма, варта адсвяткаваць яго вызваленне, але нашы святкаванні павінны
быць даволі стрыманымі, бо яны адбыліся ў выніку здзелкі.
Як заўсёды, нам варта працягваць засяроджвацца на фактах і пытаннях, звязаных з гэтай справай, а не на асобах удзельнікаў.
Згодзен, абсалютна правільна.
Ну што ж, паважаныя ўдзельнікі канферэнцыі AZK, а давайце паапляскаем Джэймсу Корбету?
Цудоўна, дзякуй. Вы прыўнеслі глыбокія сувязі.
Мы цэнім цябе, мы любім цябе.
Дзякуй, Дэн, за фантастычную экскурсію.
AZK не пераследуе ніякіх фінансавых інтарэсаў. Ні ініратары, ні дакладчыкі, ні Kla.TV не атрымалі ніякай аплаты за гэтыя запісы.
Мы хацелі б асабліва адзначыць, што гэтае відэа можа быць узнаўлена ў нязменным выглядзе
неабмежаваную колькасць разоў і распаўсюджвацца бясплатна.]
Унёскі прызначаны выключна для інфармацыйных мэт і не адлюстроўваюць меркаванне AZK. AZK з'яўляецца нейтральным
інфармацыйным цэнтрам ва ўсіх адносінах. Кожны спікер нясе адказнасць выключна за свой унёсак, а не за іншыя
ўнёскі або за AZK, паколькі паміж імі няма ўзаемасувязяў.]
[Важная заўвага: Прадстаўленая тут інфармацыя праверана наколькі гэта было магчыма паводле нашых ведаў і перакананняў. Тым не
менш, спікеры і прадзюсары не нясуць адказнасці за наступствы, якія ўзнікаюць у выніку дзеянняў або бездзейнасці,
звязаных з зместам гэтага відэа. Кожны чалавек нясе адзіную адказнасць за тое, як ён успрымае тое, што чуе.]