Informasi umum babagan peraturan hukum lan aturan AZK bisa ditemokake ing pungkasan presentasi.
Wah, wah, dina sing luar biasa!
Saiki kita nerusake.
Kita tekan luminari sabanjure.
Saiki kita bakal fokus marang konflik ing Timur Tengah ing babak sabanjure lan bakal duwe kesempatan kanggo
ngetokake pitakon kontroversial kita marang raksasa jurnalistik liyane sing manggon ing Jepang.
Lan dhèwèké bakal diwawancarai déning koresponden Kla.TV kita sing fantastis, Dan saka Amerika Serikat.
Jepang, Amerika Serikat, lan kita ing Swiss – dadi wektu iki kita ngadhepi bedane wektu 15 jam antarane loro
wong mau lan bedane wektu pitung nganti wolu jam antarane wong-wong mau lan kita ing Swiss.
Matur nuwun sanget kanggo layanan panjenengan sing wigati, lan mirsani biografi sapa?
Karya James Corbett.
James, kita butuh kowe!
James Corbett lair lan gedhe ing Kanada.
Dheweke ngrampungake pendhidhikané ing Trinity College ing Dublin, Irlandia, kanthi gelar Magister Filsafat.
Sawisé pindhah menyang Jepang, James Corbett ngedegaké situs web "The Corbett Report" ing taun 2007 minangka
platform kanggo analisis kritis mandhiri babagan politik, masyarakat, sajarah, lan ékonomi.
Ing wektu kuwi, dhèwèké ngelola situs web kasebut bareng karo pakaryané minangka guru basa Inggris.
Kira-kira patang taun sawisé, dhèwèké dadi wartawan investigasi kanthi wektu penuh.
Wiwit wektu kuwi, dhèwèké wis nampa pirang-pirang penghargaan kanggo karya jurnalistiké lan wis dadi panyatur sing digoleki ing
pirang-pirang universitas, ing TEDxGorningen , lan ing ngarepé komite penyelidikan
mandhiri kaya National Citizens Inquiry ing Kanada.
Sajrone pirang-pirang taun, James Corbett wis nerbitake akèh dokumenter sing mbukak kasunyatan, kaya ta "9/11:
The Suspects", "A Century of Enslavement: The History of the Federal Reserve", lan "Who Is Bill Gates?"
Panlitèn jeroé kasedhiya umum ing situs wébné lan ing pirang-pirang saluran liwat atusan
épisode podcast, wawancara, lan format liya.
Dheweke nduwé luwih saka 300.000 pengikut mung ing saluran media sosialé.
Ing taun 2018, dhèwèké ngluncuraké penghargaan negatif tahunan "Fake News Awards", sing
ndokumentasikaké kabar paling nyimpang ing media arus utama.
James Corbett dina iki ngomong babagan topik "Konflik Timur Tengah lan dhuwit bank sentral digital: skenario horor mutlak!"
James Corbett, matur nuwun sanget wis mèlu manèh.
Ora ana masalah.
Dina iki kita bakal ngrembug perang ing Timur Tengah lan CBDC .
Dadi, yen sampeyan wis siap lan para pamirsa kita wis siap, kita bakal langsung menyang intine.
Para pamirsa, wis siap?
Ayo miwiti karo iki: Sampeyan wis nyebutake 7 Oktober minangka 9/11-é Israel .
Kepiye kok? Kepiye loro iki bisa pas bebarengan?
Ya, mesthi aku ora siji-sijine sing wis nggunakake ungkapan kuwi.
Sejatine, media arus utama langsung nggunakake ungkapan iki sawisé serangan tanggal 7 Oktober.
Lan mesthi wae, padha nggunakake ungkapan iki kanggo nyebut serangan teroris spektakuler lan skala gedhe sing sejatine
ora kaya sing diomongake marang kita lan sing mbenerake perang nglawan teror sing terus lumaku, mesthine ora ana enteke.
Aku nggunakake perbandingan iki kanthi cara sing beda banget amarga, kaya sing wis padha ngerti karo karyaku, aku wis mbedah
serangan teroris bendera palsu tanggal 11 September saka pirang-pirang sudut pandang, kalebu nglacak jejak
dhuwit lan latihan perang sing lagi dilakoni ing 9/11.
Lan uga panyelidikan marang sawetara tersangka lan individu sing melu ing kedadeyan tanggal 11 September, para personel intelijen
lan agensi sing kanthi aktif kolaborasi karo Al-CIAda, sing uga dikenal minangka
Al-Qaeda, lan ing pirang-pirang cara wis nggawe mau.
Dadi nalika aku ngomong yèn 7 Oktober iku 11 September-é Israel, maksudku ing konteks iki, minangka acara bendera palsu
sing disusun utawa diprovokasi kanggo mbenerake agenda militer lan politik sing wis ditemtokake sadurungé.
Nalika sampeyan kandha yèn perang ora bakal tau rampung, aku weruh yèn Israel nduwèni niyat sing cetha ing Gaza.
Apa sampeyan weruh ana kamungkinan kanggo mungkasi perang iki ing Gaza?
Kepiye bakal pungkasané? Apa kuduné rampung?
Sing tanpa wates kuwi yaiku yen padha terus duwe mungsuh ing sakupenge, dheweke bakal terus-terusan narik dhuwit
saka Kas Negara AS supaya pangiriman senjata tetep mlaku.
Nanging amarga kita lagi ngomongake bab Gaza, apa sampeyan bisa ndeleng pungkasan saka kahanan iki?
Sayange, aku bisa weruh kepiye iki bisa rampung.
Lan sayangé, umume alternatif ora nyenengake.
Iki kalebu pembersihan etnis wong Palestina saka Jalur Gaza.
Akeh menteri ing parlemen Israel wis nyebutake iki, ngomongake babagan pangancuran Sabuk Gaza utawa pambusakan wong Palestina.
Lan sayangé, wong-wong iki biasané dianggep: "Oh, padha mung klompok pinggiran ekstrim ing sisih tengen."
Padha ora makili mayoritas pamaréntah Israèl.
Nanging menarik kanggo dicathet yèn koalisi politiké Netanyahu saiki gumantung persis marang wong-wong kaya ngono.
Dadi gagasan manawa iki pancen bisa rampung karo pembersihan etnis ing Jalur Gaza ora fenomena cilik ing politik Israel.
Lan banjur, mesthi wae, ana pitakon babagan Tepi Kulon, ing ngendi suwene pirang-pirang taun wis dadi kabijakan
sing terbuka lan terkoordinasi saka akèh kalangan politik Israel kanggo nerusake lan ngembangake pemukiman ilegal.
Iki kedadeyan ing Tepi Kulon.
Mung minggu kepungkur, Mahkamah Internasional wis netepake ing putusan awal yèn pendudukan Israel
marang wilayah Palestina sing diduduki iku ora sah.
Iki negesake maneh yen iki minangka pendudukan ilegal lan Israel kudu ngupaya kabeh upaya
kanggo mungkasi apa sing dilakoni kanthi cepet.
Nanging kuwi katon kaya apa?
Lan sayangé, kaya sing tak kandhakake, aku weruh akèh kamungkinan.
Aku bisa mbayangake akèh cara carane iki bisa rampung, utamane ing Jalur Gaza.
Iki bisa rampung, umpama, kanthi pangancuran total marang wong Palestina, utawa paling ora kanthi ngusir cukup akèh wong supaya
kelangsungan uripé wong Palestina ing Jalur Gaza ora bisa ditahan, utawa paling ora mbukak dalan anyar lan
wilayah anyar kanggo pemukiman wong Israel ing Jalur Gaza.
Nanging apa wae sing katon kaya perspektif militer, umpama Hamas pancen lagi perang nglawan pamaréntah Israèl lan ana loro
pasukan sing padha perang siji lan sijiné lan asilé bisa waé apa waé, aku nganggep iku narasi palsu sing wis dilebokake.
Apa sing kedadeyan ing kana dudu perang.
Iki pembantaian, pembantaian gedhe, sing lagi kelakon saiki.
Lan nalika kita ndeleng ngluwihi Jalur Gaza menyang Tepi Kulon, kita weruh Yerusalem,
Dataran Tinggi Golan, saben siji panggonan iki.
Dadi kita bisa ngetrapake lan ngomong yèn tujuwané bisa uga ngusir kabèh wong Palestina saka sakabèhé Israel, ora ngono?
Kaya sing wis tak kandhakake, iki dudu ekstrapolasi utawa teori.
Iki sawijining bab sing wis sacara aktif lan terbuka dibahas, paling ora déning sawatara anggota Parlemen Israel.
Lan nalika para menteri kuwi metu lan nggawe pernyataan kaya ngono, Netanyahu biasane maju lan nggawe pernyataan kaya:
"Oh, kuwi kakehan banget, oh, kita ora ndhukung gagasan kuwi."
Nanging, kaya sing tak kandhakake, koalisi politik sing nyawiji pamaréntahan Netanyahu gumantung
marang para menteri sing nggawe pernyataan kaya ngéné.
Lan ana akèh saka wong-wong mau.
Aku saiki lagi ndokumentasikake iki kanggo episode podcast sing bakal teka.
Saiki aku lagi ndeleng data iki lan bisa ngomong yèn ana akèh bukti sing wis kacathet saka pranyatan akèh
politikus Israel sing nyuwun supaya wong Palestina dimusnahaké.
Dadi iki dudu gagasan pinggiran sing diungkapake mung sawetara wong. Iki diungkapake dening wong-wong sing nduweni kuwasa.
Lan kuwi, kaya sing wis tak kandhakake, paling ora siji cara sing bisa kita bayangake kanggo
pungkasan konflik iki, sanajan kanthi cara sing paling ala.
Ya. Nah, Netanyahu bakal ngurangi ketegasan omongane gumantung sapa sing ngrungokake dheweke.
Maksudku, dhèwèké bakal nyoba ngremehake gagasan kuwi, nanging ing dina liyané dhèwèké bakal
nyamékake wong-wong Gaza karo Amalek, sing kudu dibasmi.
Ya. Lan mesthi wae, iki uga ana gandhengane karo politik domestik Israel lan siklus politik.
Lan ana pola sing wis kacathet ing karir Netanyahu, ing ngendi dheweke wis nggawe pratelan sing paling provokatif
lan tegas babagan kabijakan sing paling agresif marang wong Palestina nalika pamilu politik sing ketat.
Dheweke sejatine bakal nggodha swara saka sayap tengen, sing bakal njaga dheweke tetep njabat.
Nanging uga ana bebaya nyalahake Netanyahu kanggo kabeh.
Dheweke pancen dadi kekuwatan dominan ing politik Israel. Lan wis dadi kaya ngono suwene puluhan taun.
Nanging dheweke ora siji-sijine kekuwatan.
Lan kita ngadhepi risiko nganggep yèn yèn kita mung bisa nduwèni perdana menteri Israel sing luwih wicaksana kaya Naftali Bennett
utawa Ehud Barak, sing tau dadi wong kapercayané Jeffrey Epstein, utawa wong liya sing mimpin, banjur kabèh bakal apik-apik waé.
Nanging aku mikir yen kuwi narasi palsu sing wis ditanamake ing obrolan iki.
Iki pitakon dhasar sing wis dadi inti politik Israel wiwit diadegake Negara Israel, yaiku
serangan teroris sing nyebabake diadegake Negara Israel.
Kita wis ngerti kuwi.
Sekali maneh: iki dudu teori konspirasi. Iki sajarah sing wis kacathet.
Contone, serangan marang Hotel King David ing taun 1946, sing wektu kuwi dadi serangan teroris paling gedhé
ing sajarah lan nggeteraké nurani donya, matèni puluhan, malah atusan wong lan nglarani akèh manèh.
Iku serangan sing pancen blak-blakan.
Iku serangan teroris sing ditujokake marang wong-wong sing mengko sejatine dadi panguwasan politik Israel, minangka
bagéan saka rencanane kanggo ngusir Inggris saka Palestina.
Lan sayangé, dhèwèké pancèn sukses banget.
Wiwit wiwitan, mula dhasar-dhasar nagara Israel adhedhasar terorisme lan kekerasan marang wong Palestina.
Lan sayangé, ora ana owah-owahan bab iki sajrone 75 taun kepungkur.
Nalika sampeyan ngomong yèn kelompok teroris iki dadi bagéan saka kalangan politik mapan, apa sampeyan nyebut Irgun?
Ya. Lan pancen, jenenge saiki wis lali saka pikiranku.
Nanging aku wis ndokumentasikake ing episode podcast paling anyarku ("Ketemu Benjamin Netanyahu, Penjahat Perang").
Utamané, pimpinan Irgun sing tanggung jawab marang operasi ing Hotel King David dipuji déning Netanyahu
minangka tuladha pambentukan Negara Israel – dhèwèké kalebu salah siji bapak pangadeg Negara Israel.
Ing taun 2006, ing ulang taun kaping 60 saka pamboman maut iki, pamaréntah Israèl mbukak plakat peringatan.
Duta Besar Inggris ngendika nalika semana yèn pancèn nggumunake tenan yèn sawijining nagara merdéka, liberal,
lan demokratis saktenané ngedegaké monumen kanggo serangan teroris sing nggegirisi lan matèni.
Nanging sapa sing ana ing kono kanggo mbukak plakat lan maneh ngeling-eling Irgun lan muji perané ing
pambentukan Israel sajrone kedadeyan sing matèni iki?
Ora ana liyane kajaba Benjamin Netanyahu.
Apa pamaréntahan Netanyahu ana gandhèngané karo Hamas ing cara apa waé?
Ya, pancen.
Lan sepisan maneh, aku wis ndokumentasikake iki ing pakaryanku.
Sawetara wulan kepungkur, aku nulis artikel sing judhule "Sajarah Rahasia Hamas," sing ngrembug babagan pambentukan
Hamas, apa iku, saka ngendi asalé, lan sesambungan sing jembar antarane pamaréntah Israèl lan Hamas.
Lan aku mikir bakal kakehan prasaja yen ngomong yèn Hamas iku mung rekayasa sakabehe, boneka total saka pamaréntah Israèl.
Nanging wis kabukten manawa iku didhukung, dipromosikake, dibiayai, lan diparingi kauntungan dening pamaréntah Israèl.
Ing rapat partai Likud taun 2019, Benjamin Netanyahu malah kanthi cetha nyatakake yèn strateginé yaiku ndhukung Hamas
supaya wong Palestina ing Jalur Gaza tetep kapisah sacara politik lan ideologis saka wong Palestina ing Tepi Kulon.
Iki kanggo njamin supaya padha ora tau nyawiji lan ora tau dadi ancaman nyata tumrap pambentukan
solusi loro nagara ing konflik Palestina-Israel.
Dadi kuwi wis cetha maneh; kita ora perlu nebak-nebak bab kuwi.
James, amarga kita lagi ngomongake babagan kabutuhan nerusake perang sacara umum:
Aku weruh video sing mbok menawa paling anyar saka kowe, lan kowe nyebutake artikel ing Majalah CovertAction.
Lan aku ndeleng Majalah CovertAction.
Aku ora yakin apa aku maca artikel sing bener, nanging artikel kuwi ditulis dening wong lanang sing kandha
manawa iki wis dadi pendekatan Amerika Serikat wiwit wiwitan: supaya perang tetep lumaku.
Apa sampeyan bakal ngomong manawa iki umume kedadeyan ing Timur Tengah, manawa iki uga kedadeyan ing Ukraina
saiki, lan manawa iki uga ditrapake ing Amerika Serikat?
Aku bakal ngomong yèn iki minangka cara kerja umum saka kompleks militer-industri sing diidentifikasi Eisenhower nalika
piyambakipun ninggalaké jabatan Présidhèn AS ing taun 1960, lan sing saiki malah luwih umum tinimbang biyèn.
Iku wis dadi modus operandi saka kompleks militer-industri iki wiwit, ya, wiwit diadegaké.
Perang iku kasehatan negara, nanging perang uga kasehatan saben industri, saben organ tambahan, saben dinas
rahasia, lan kabèh organ liya saka negara jero gedhé sing saktenané nemtokake kabijakan.
Lan mulane, dheweke ora mung nduwé kapentingan sing wis diamanake, ora mung kapentingan sing didhelikake, nanging
kapentingané padha karo kapentingan kanggo nglaksanakake perang lan terus-terusan nggawe alesan tumindak militer.
Dadi ya, kuwi pancen bagean saka strategi.
Aku mikir yen iki luwih kamungkinan bener ing wektu-wektu tartamtu lan ing
panggonan-panggonan tartamtu amarga alesan strategis tartamtu.
Kita bisa ndeleng iki saka perspektif sajarah.
Contone, ing taun 1980-an, alesan sing diungkapake kanggo nyedhiyakake dana – sakjane, iki minangka operasi CIA paling
gedhe ing sajarah, paling ora miturut apa sing diaku – yaiku kanggo mbiyayai Taliban ing Afghanistan ing taun
1980-an minangka bagéan saka perang jihad nglawan Soviet.
— kanthi khusus lan tepat amarga deep state ing pamaréntahan Carter ing pungkasan taun 1970-an mutusaké yèn cara paling
apik kanggo nguras Soviet nganti garing yaiku nglewati mesin panggiling daging, kanggo maringi dheweke Vietnam dhéwé.
Dadi kuwi sing wis padha ditindakake kanthi cetha lan tegas.
Lan padha nyoba supaya perang iki terus lumaku sak suwene bisa.
Iku strategi sing ana ing mburine.
Miturut panemuku, konflik ing Ukraina iku persis padha, amarga ing kasus iki targeté cetha Rusia, lan Amerika
Serikat seneng perang nglawan Rusia nganti Ukraina pungkasan.
Lan padha bakal terus ngirim dhuwit, pitulungan, lan senjata supaya konflik iki tahan sak
suwé-suwéné kanggo nguras Rusia nganti kering.
Ya, aku yakin Trump bubar ngomong yen dheweke kepengin mungkasi perang iki.
Yen dheweke mandhegake perang, mula mesin panggiling daging uga bakal mandheg.
Nanging aku yakin dhèwèké nduwèni alesan liya kanggo mandhegake perang.
Kita kepengin rembugan babagan panemumu babagan kahanan saiki sing ana gandhengane karo perang proksi NATO ing Ukraina.
Lan ayo padha mikir babagan wong-wong sing paling tanggung jawab kanggo miwiti lan nerusake perang nglawan Rusia.
Apa sing dikarepake wong kaya Victoria Nuland lan Antony Blinken, Sekretaris Negara AS? Apa sing dikarepake?
Apa tujuwanmu ing kana?
Sampeyan ngerti, kuwi pitakon sing apik.
Lan aku mikir iki pitakon sepira adoh mburi sing kowe pengin bali ing sajarah geopolitik.
Aku pancen yakin manawa strategi Kakaisaran Inggris ing pungkasan abad kaping 19 lan Kakaisaran Amerika ing abad kaping 20
yaiku suwene wektu dawa supaya wong Rusia lan wong Jerman tetep pisah lan sejatine tetep padha perang siji lan sijine.
Yen padha nyawiji, ora mung sacara politik utawa ekonomi, nanging mung kanggo nduwèni hubungan sing apik siji lan sijiné,
iki bakal dadi ancaman serius tumrap kemampuané wong Inggris utawa Amerika, umpamané, kanggo ngontrol bawana Éropa.
Lan kaya sing wis ditemtokake luwih saka satus taun kepungkur, wiwit jamané Mackinder, Halford Mackinder lan
munculé geopolitik kaya sing kita kenal saiki, wilayah iki dadi jantung saka sing diarani papan catur global.
Lan sapa waé sing nguwasani kekuwatan iku sejatine nguwasani planet iki.
Iki wis dipahami luwih saka satus taun, lan kuwi persis sebabe tansah ana kabutuhan kanggo nyelipake belah antara
wong Rusia lan wong Jerman utawa wong Éropah sacara umum.
Lan aku mikir yen kuwi isih relevan saiki.
Iku isih dadi bagéan saka strategi.
Ya, aku wis nindakake wawancara karo operator situs web Antiwar.com.
Dheweke nggawe podcast anti-perang sing apik banget.
Horton. Ya, Scott Horton.
Lan dhèwèké kandha: Bab pungkasan sing dikarepake Kulon yaiku persatuan Jerman-Rusia.
Lan dhèwèké kandha yèn sing paling awon yèn Jerman lan Rusia tau perang manèh siji lan sijiné.
Lan kita wis weruh apa sing kelakon nalika kuwi kelakon.
Ya, kita wis.
Balik menyang pernyataan Trump yèn dhèwèké bakal mungkasi perang iki.
Apa sing sampeyan ngerti babagan kancané sing apik, Larry Fink, kepala eksekutif BlackRock, sing uga nduwèni
peran penasihat ing rekonstruksi Ukraina lan tanggung jawab marang dana pangembangan Ukraina?
Ya. Iku persis kaya sing kowe gambarke.
Kebetulan, BlackRock iku perusahaan investasi paling gedhé ing donya, nyekel, yèn ora mayoritas, paling ora
pérangan gedhé saka saham meh kabèh perusahaan Fortune 500 .
Lan BlackRock, utamane Larry Fink, CEO BlackRock, uga nandur modal gedhe ing rekonstruksi Ukraina, sing
mesthi wae dilebokake ing konteks transformasi digital.
Proses iki wis diwiwiti sadurunge konflik saiki, nanging mesthi wis diperluas.
Lan Larry Fink wis ngomong kanthi terang babagan kepiye iki dadi kasempatan sing sampurna kanggo
transformasi digital lengkap saka pamaréntahan lan ékonomi.
Dadi kuwi persis apa sing padha nyoba ditindakake.
Lan mesthi wae iki sawijining bisnis sing ngalami ledakan lan korup sing regane milyaran euro, milyaran dolar
kanggo wong-wong sing bisa nyelupake irungé menyang kue tart tartamtu iki lan mangan sing paling akèh.
Lan Larry Fink pancen katon ana ing posisi vampir sing nyedhot getih ing arteri karotid manungsa.
Aku lagi nyinaoni latar mburi Larry Fink lan keterlibatane ing Ukraina lan campur tangane ing kana, lan
aku nemu sawijining konferensi sing dianakake ing New York City sawetara taun kepungkur.
Apa kowe tau krungu babagan Dealbook Summit sing disponsori déning New York Times?
Aku wis krungu babagan kuwi, ya, nanging aku durung ngetutake prosesé.
Ya, aku wis maca tulisan cilik.
Iku kandha: "Perdana Menteri sing ditunjuk Benjamin Netanyahu, Presiden Ukraina Volodymyr Zelensky, CEO META Mark
Zuckerberg, Menteri Keuangan AS Janet Yellen, lan CEO BlackRock Larry Fink uga bakal ngomong ing puncak."
Kabeh wong iki padha kumpul ing sawijining konferensi puncak ing New York.
Kowe mikir apa?
Kajaba iku, aku ora kaget babar pisan.
Aku bakal ngomong menawa iki pancen wong-wong sing kita kira bakal padha kumpul kanggo mbahas iki lan nyoba
entuk manfaat saka kéné kanthi saben cara, loro sacara finansial lan geopolitik. Lan uga sacara militer.
Lan mesthi wae, saben pemain ing meja iki duwe alesan dhewe kanggo ana ing kene.
Nanging mesthi wae padha sarujuk karo agenda nyedot getih urip saka Ukraina kanggo perang nglawan wong Rusia —
bab sing akèh wong ing meja iki kepéngin nindakake saiki.
Nah, James, kowe katon ora yakin banget marang kemungkinan asil saka krisis saiki ing Israel.
Apa sing, kanthi optimistis, bisa dianggep skenario sing cukup masuk akal kanggo asil perang ing
Ukraina, tanpa BlackRock ngrebut negara kasebut?
Ya. Ya, kaya sing wis tak kandhakake, iku pancen angel banget saiki.
Lan aku mikir kabeh wis mainake kertu-kartune nganti saiki, nganti angel mbayangake yen
saiki ana cara kanggo mundur saka jurang iki.
Amarga aku mikir wong Rusia saiki ora bisa mundur tanpa paling ora nggayuh sawetara langkah nylametake pasuryan
ing Donbass sing cocog karo tujuan geopolitik sing diduga.
Nanging ing wektu sing padha, Ukraina saiki wis kanthi teguh komitmen marang dalan kanggo
integrasi karo Kulon, kalebu dadi anggota NATO.
Lan ing konferensi NATO paling anyar, wis diwenehi jaminan manawa dalan Ukraina menyang keanggotaan NATO ora bisa dibalèkaké.
Iku ora bakal kelakon sesuk, nanging mesthi bakal kelakon.
Iku mesthi garis abang sing wis digambar déning wong Rusia suwé banget, malah sadurungé jaman Putin.
Gagasan NATO ing Ukraina iku garis abang.
Dadi angel mbayangake langkah nylametake wajah sing bisa ditindakake ing wektu iki
sing ora paling ora, kaya sing kowe kandha...
Sanajan konflik iki rampung sesuk, kita isih duwe pamaréntah ing Kyiv sing komitmen marang transformasi
digital, lan mlebué BlackRock, Palantir, lan perusahaan-perusahaan liyané ing dolanan iki.
Saiki angel mbayangake yèn padha bisa digusur saka pamaréntahan ing Kiev.
Bener. Apik. Ya, James, kita bakal pindhah menyang topik kapindho, CBDC.
Lan aku kepengin mbukak topik iki kanthi kabar cilik saka akhir minggu kepungkur, sing sejatine diwiwiti rong minggu kepungkur.
Kowe ngerti, pikiranku kebak, aku keseret karo tugase dina iki lan ora mikir bab apa-apa, ora
nindakake riset tenanan, utawa mriksa feed Twitterku.
Dadi aku ora ngerti akèh babagan kahanan CrowdStrike iki.
Aku malah ora ngerti apa iku CrowdStrike nganti ana wong sing ngandhani aku dina iki yèn iku perusahaan keamanan piranti lunak.
Nanging ana kedadeyan ing dina Jumat, lan amarga sawetara sebab aku ora bisa ngakses cathetan digital ing bankku.
Aku duwe aplikasi ing ponselku sing ngidini aku ndeleng akun bank lan transaksi. Lan
kuwi kandha, "ora kasedhiya ing akhir minggu".
Lan banjur kancaku kandha, ya, kuwi bisa uga amarga masalah CrowdStrike.
Dheweke nyebutake yèn atusan penerbangan wis dibatalake.
Dheweke nyebutake manawa YouTube mati telung jam esuk iki, bank-bank ditutup, lan sapiturute.
Lan pikiranku yaiku, yen kita ngomongake babagan CBDC, iki kudune dadi aib kanggo gagasan ngowahi kabeh dadi digital.
Apa kowe ora mikir yen wong-wong padha kuwatir ora bisa ngakses dhuwit tunai lan ora bisa belanja tanpa
gumantung 100% marang dhuwit digital sing arep diparingake?
Aku seneng kowe nyelehake diskusi iki ing konteks iki.
Amarga ing wektu iki ana puluhan ewu, malah bisa luwih akeh, wong-wong sing lelampahané wis mandheg, rekening banké wis kosong,
lan sapituruté, amarga kedadeyan sing mung sepisan saben satus taun iki wis kelakon, gangguan nggegirisi sing bubar nyebar.
Nanging paling ora, saiki wong-wong kudu luwih ngutamakake mikir apa pancen ide sing apik kanggo ngandelake sakabehe urip lan
eksistensi ekonomi kita marang teknologi digital iki, sing paling ora rentan marang gangguan acak lan pembaruan sing salah, durung
nyebut serangan nyata sing ditindakake déning kambing ireng saka njaba utawa serangan bendera palsu sing digawe kanthi
cara tartamtu utawa malah mung déning kuwasa sing luwih dhuwur.
Kita wis ngerti kuwi.
EMF , radiasi srengenge, kedadeyan Carrington .
Kita ngerti jinis-jinis perkara sing bisa ngrusak utawa ngganggu urip elektronik kita
kaya sing kita kenal mung ing kedhip mripat.
Ing sawijining teges, meh nyemangati ndeleng apa sing kelakon karo masalah CrowdStrike, carane boarding
pass penumpang diterbitake kanthi manual ing kertas amarga ora bisa dicetak sacara elektronik.
Kode QR ora bisa digunakake.
Padha tenan-tenan ngisi nganggo tangan.
Lan mesthi wae iki nggawe sampeyan mikir sepira jero kita kapendem ing matriks digital iki, nganti kaget ndeleng
boarding pass sing ditulis nganggo tangan ing jaman saiki.
Nanging ya, ing jaman biyen, kabeh mau direkam nganggo pena lan kertas.
Kenapa kita nyerahake kuwi?
Apa masalah darurat sing nylametake nyawa sing wis kita selesaikake kanthi nyemplungake
sakabehe urip kita menyang matriks digital iki?
Aku mikir kowe bisa nerapake iki marang akèh bab sing ana solusi anyar, lan pitakon pisanan sing kudu takon marang awaké
dhéwé yaiku: Ya, apa sing salah karo apa sing kita duwé kéné?
Contone, aku nduwé sinyal sing cukup apik, paling ora nalika aku ana ing Jepang nganggo jaringan 3G lawas.
Kenapa kita butuh 4G utawa 5G?
Lan padha terus ngembangake, ngandhani marang kita manawa iki pancen perlu banget kanggo kelangsungan urip kita.
Nanging aku ora perlu ngundhuh film ing 19 detik tinimbang 53 detik.
Monggo aku nyelipake referensi ing kene marang Neil Postman, panganggit buku-buku kaya Amusing Ourselves to Death.
Dheweke iku panulis sing banget menarik lan nduwé pamikiran maju, produktif banget lan aktif ing taun 1980-an lan 1990-an.
Dheweke nulis babagan internet nalika isih anyar muncul.
Lan dhèwèké maringi sawatara pidato babagan masalah sing ana gandhèngané karo teknologi.
Aku ora éling maneh jeneng pidato iki. Nanging yèn kowe nggoleki "pitakonan babagan
teknologi" saka Neil Postman, kowe bakal nemokaké.
Aku yakin dhèwèké wis nyusun papat pitakon sing kudu kita takon marang awak dhéwé saben ana teknologi anyar sing diajokaké.
Salah sijine yaiku: Apa masalah sing arep dipecahake dening teknologi sing diusulake?
Lan apa pancen iku masalah?
Lan apa pancen iki solusi?
Lan dhèwèké nerangaké iki kanthi cara sing apik banget, sing miturut panemuku malah luwih relevan saiki tinimbang
nalika dhèwèké maringi pidato iki telung dasawarsa kepungkur.
Kuwi muni menarik.
James, aku ngerti kita wis mbahas topik iki ing wawancara pungkasan, nanging saiki kita nduwé
akèh panonton sing nonton iki ing konferènsi AZK.
Lan aku mikir ana sawetara wong sing isih pengin ngerti apa bedane CBDC karo, contone,
Apple Pay utawa sistem pambayaran digital liyane.
Lan kenapa 93% saka kabèh bank sentral dumadakan aktif melu pangembangan CBDC iki?
Infrastruktur pambayaran digital kaya saiki ana, lan sing saiki sampeyan gunakake,
adhedhasar wangun dhuwit sing wis dadi kebiasaan kita.
Yaiku dhuwit saka pelanggan pribadi ing siklus perbankan komersial.
Ana akèh sing kudu dipahami babagan dolanan moneter lan omong kosong sing diputerake déning para calon penyihir
Wall Street, lan tabir sing wis digantungaké ing mripaté masyarakat umum suwéné pirang-pirang abad.
Nanging gagasané yaiku saiki, umume negara nduwèni sistem moneter ganda.
Siji yaiku sistem dhuwit grosir, sing kanggo bank-bank kasebut dhéwé, yaiku bank komersial sing nduwèni akun cadangan ing bank
sentral, apa kuwi ECB, Bank of Japan, utawa Federal Reserve ing Amerika Serikat. Bank-bank komersial iki nyimpen cadangan lan
nindakake transaksi antarané dhéwé-dhéwé ing siklus grosir iki.
Kita, kowe lan aku lan sapa waé sing ngrungokaké iki, nduwé dhuwit ing bank-bank
komersial iki, lan kuwi siklus pelanggan pribadi.
Iki loro bab sing pancen beda banget. Dhuwit sing digunakake bank ing pasar grosir sacara teknis
beda karo dhuwit sing kita gunakake saben dina.
Dadi nalika kita mbayar nganggo Apple Pay utawa layanan sing padha, kita nggunakake dhuwit saka bisnis perbankan ritel.
Iki dhuwit sing digawe dening bank ritel.
Sistem perbankan komersial sacara umum.
Umume dhuwit digawe saka utang marang bank komersial.
Liwat sihir kontrak perbankan, padha nduwé hak kanggo nggawe dhuwit iki kanthi ngutangaké marang kita.
Padha ora mlebu brankas bank lan njupuk tumpukan dhuwit saben padha ngutangake kowe dhuwit; nanging padha nggawe
dhuwit sing banjur kowe utang marang dheweke – kalebu bunga! – gagasan sing apik tenan yen kowe dadi bankir.
CBDC iku gagasan manawa kaping pisan kita bakal nduwé akses langsung marang dhuwit bank sentral.
Mesthi wae, dhuwit sing diterbitake dening bank sentral wis ana saiki.
Yen kowe njupuk salah siji dhuwit kertas, ora preduli kowe manggon ing negara apa, yen kowe isih duwe salah siji dhuwit
kertas ing dompetmu, amarga akèh wong saiki mbayar tanpa awis, ing kono bakal ana tulisan kaya: ing Jepang, "Bank of
Japan", ing Amerika Serikat, dhuwit kertas "Federal Reserve", amarga iku minangka wujud tanggung jawab bank sentral.
Uang kertas iki saktenane diterbitake dening bank sentral dhewe.
Dadi kuwi siji-sijine cara bank sentral nyuntikake dhuwit langsung menyang ekonomi, lan kuwi mung pérangan cilik saka ekonomi.
Nanging ing jagad CBDC, dheweke bakal bisa nggawa ekspresi kewajiban bank sentral langsung menyang dompet digital sampeyan
amarga saiki sampeyan bakal duwe akun, gumantung carane dheweke nyetel, nanging kanthi cara apa wae
sampeyan bakal duwe akun karo bank sentral langsung.
Lan padha ora mung bisa mriksa lan ngontrol transaksi sampeyan, nanging uga bisa nyelidiki transaksi sampeyan, lan bisa uga, kaya
sing wis ditekankan dening akèh wong, kalebu para politikus ing Inggris lan panggon liya sing banget antusias
karo kamungkinan iki, padha bisa ngprogram apa sing bisa lan ora bisa kelakon karo dhuwit kuwi.
Dadi, umpama, yen kowe netepake watesan manawa kowe mung bisa tuku daging sak jumlah tartamtu wulan iki, amarga
kita ngerti yen konsumsi daging bisa nesuaké dewa-dewa cuaca.
Yen padha netepake watesan, padha bisa ngetrapake watesan kuwi kanthi nyegah kowe tuku daging luwih saka jumlah sing
wis ditemtokake nganggo mata uang bank sentral digitalmu.
Lan kuwi bakal dadi bab otomatis sing ora bisa kowe elakake yen kowe mutusake ngetrapake kaya ngono.
Utawa pirang-pirang watesan liyane sing bisa dibayangake bisa ditrapake kanthi wektu nyata mung kanthi nggeser
saklar digital, sing makili tingkat kontrol sing nggegirisi banget marang ekonomi langsung dening bankir sentral.
Ya, lan sampeyan wis mangsuli pitakonanku sabanjure, yaiku: Miturut sampeyan, apa sing
bakal paling narik kawigaten kanggo negara?
Lan aku bakal ngomong yèn iku kemampuan kanggo ngawasi kanthi cermat aset-aset kita lan panggunaan dhuwit
kita, lan yèn perlu, ngontrol carané kita migunakaké.
Mesthi, lan aku kudu mbedakake amarga, kaya sing wis tak gambarke, cara sistem perbankan saiki ana, bank
komersial nyelip ing antarane bank sentral lan kita.
Mulane bank komersial iku pérangan penting saka iki, lan saiki padha nduwèni panguwasa gedhé banget marang ékonomi.
Padha ora bakal ngeculake kendali iki kanthi gampang.
Mula saka iku, kita bisa mbayangake akèh kemungkinan babagan carane sistem CBDC bakal disusun.
Salah sijiné bisa dadi bank sentral mendelegasikaké kamampuane kanggo njaga lan mriksa akun marang bank komersial
utawa paling ora marang lembaga keuangan sing wis diverifikasi.
Dadi kowe uga bakal dadi perantara ing kene.
Iki bakal ndadekake katon yèn bank sentral mung ana ing jarak siji lengen saka proses iki: "Oh, kita ora ngontrol
apa-apa saka iki. Kabeh mau ditindakake déning bank komersial."
Ndeleng kahanan politik lan ekonomi babagan cara sistem perbankan disusun, pitakonane mesthi muncul: sapa
sing ngatur bank-bank komersial iki lan ngandhani apa sing bisa lan ora bisa ditindakake.
Padha dadi panguwasa regulator saka bank-bank sentral lan pamaréntah.
Lan kita wis weruh kepiye kakuwatan iki wis disalahgunakake ing jaman kepungkur.
Ing sangisoré pamaréntahan Obama, Departemen Kaadilan ngajak bank-bank komersial ing Amérika Sarékat kanggo mbekuk akun
individu-individu sing nyedhiyakake layanan sing sakabèhé sah, sanajan ora terpuji, kaya bintang porno, pedagang
amunisi, pemberi pinjaman gaji, lan liya-liyané ing industri-industri sing ora disetujoni déning pamaréntah.
Dheweke nuntut supaya bank-bank mbusak para pelanggan iki saka peredaran.
Iku bank-banké dhéwé sing netepi iki.
Wong-wong mau sing mbekuk akun para pelanggan iki, nanging padha nindakake kuwi amarga FDIC , salah siji
panguwasa pengawas sistem perbankan ing Amerika Serikat, ngendika, "Kita ora bakal njamin simpananmu."
Kita bisa mbusak kowe saka dhaptar yen kowe ora netepi panjalukan kita kanggo ngusir wong-wong iki.
Conto iki nuduhake carane jinis sistem iki bisa diatur.
Iki banjur ora bakal katon persis kaya skenario ngeri saka kontrol langsung dompetmu déning
bankir sentral, nanging sejatine bakal padha waé.
Ya, aku bisa mbayangake kepiye dheweke bakal nyoba supaya iki enak kanggo kita.
Lan iki salah siji saka kahanan "nalika padha teka njupuk para komunis..."
Kaping pisan, padha teka amarga para rentenir ing Skid Row .
Ya, kita ora seneng karo wong-wong iki.
Kita uga ora seneng bintang porno.
Padha bakal nggawe iku narik kawigaten.
Dadi sepira cedhak kita marang sistem CBDC?
Lan apa iki ateges pungkasané dhuwit tunai?
Padha mesthi bisa urip bebarengan lan kamungkinan bakal kaya ngono sawatara wektu.
Iki ora mesthi ateges dhuwit tunai bakal mandheg ana.
Nanging, kita wis weruh kepiye masyarakat tanpa awis wis berkembang lan sepira cepet kedadéyané.
Saiki kita ana ing titik ing ngendi ekonomi Jepang isih akèh adhedhasar awis, sanajan kahanane iki lagi owah.
Nanging aku kelingan rawuh ing konferensi ing Inggris taun kepungkur, lan kuwi pancen ngagetake banget, sanajan aku
wis ngerti bab iki lan wis neliti lan ngomongake babagan iki.
Tenan kaget nalika ngunjungi akèh kafe, restoran, lan toko ritel sing pancèn ora nampa dhuwit tunai.
Iku pancen mung tanpa awis.
Lan kuwi uga dadi kejutan kanggo sistemku, nanging kuwi wis dadi kasunyatan.
Mula saka iku, bisa dibayangake manawa bakal ana periode koeksistensi nalika CBDC dikenalké.
Nanging pancen bisa dibayangake yen dhuwit tunai bisa dibubarake amarga ana sawijining kedadeyan finansial
panji palsu utawa alesan liya kanggo kahanan darurat.
Lan umume wong saiki mesthine ora bakal kedip mripat.
Bener. Saiki, nalika sampeyan menyang supermarket lokal, pinten wong sing sampeyan deleng nggunakake
iPhone, kertu, utawa kertu Easy Pay tinimbang awis?
Maksudku, apa kuwi ora lumrah?
Sayangé, ya.
Lan aku ngomong "sayange" amarga aku banget seneng karo kasunyatan manawa Jepang isih akèh dadi ekonomi adhedhasar awis,
nganti kowe bisa tuku mobil nganggo awis lan ora dianggep aneh.
Nanging kuwi pancen lagi owah, lan cepet banget, amarga sistem pambayaran tanpa awis ora mung
diwenehake ing kene, nanging uga saya aktif dipromosikake.
Lan sayangé, saiki luwih umum wong mbayar nganggo ponsel utawa kertu tinimbang biyèn.
Sanajan ing Jepang kéné, sing dadi salah siji saka sithik negara industri sing isih nganggo
ekonomi adhedhasar awis, kahanan iki saiki lagi owah.
Lan aku bisa mbayangake yen sawetara taun maneh, kita bakal tekan titik ing ngendi pambayaran tanpa awis
bakal luwih umum tinimbang pambayaran nganggo awis.
Apa sing bisa kita lakoni babagan iki, saliyane mbayar nganggo awis sak kerep-kerepe?
Apa maneh sing didhelikake ing lengen kita?
Ya, aku bakal ngomong yen iku titik wiwitan sing apik banget.
Lan aku mikir iki salah siji masalah sing cetha dadi masalah sosial sing ora ana siji wae sing bisa
ngrampungake dhewekan, nanging kita kabeh kudu nindakake perané.
Lan peran kita dumadi saka boikot lan keputusan tuku kanthi sadar.
Lan ora mung kanthi nyingkiri toko-toko sing ora nganggo awis,
Nanging mesthi wae, iki uga babagan ndhukung usaha-usaha, perusahaan-perusahaan, pengecer utawa wong-wong sing sampeyan
kenal sing gelem nawakake layanan ora mung nganggo awis, nanging uga nganggo logam mulia, cryptocurrency, ing lingkaran
barter utawa versi liya saka mata uang komunitas, apa wae kuwi.
Aku ora ana ing kene kanggo ngadili apa sing kudu digunakake.
Aku mikir kowe kudu nggunakake kabeh kajaba CBDC.
Lan kuwi salah siji bab:
Sak suwéné kita nglatih otot-otot iki lan terus mbangun komunitas sing didhukung, paling ora ing transisi iki, supaya nalika
pambukaan sistem tanpa awis dilakoni lan saya akèh wong sing milih dalan iki, isih ana wong sing gelem nganti nyimpang saka
dalan, nampa kesulitan yen perlu, mbayar nganggo awis utawa logam mulia utawa apa waé,
mula ekonomi iki paling ora bisa terus mlaku.
Mesthi, akèh wong bakal melu pembayaran tanpa awis supaya bisa maju, nanging kesempatan kanggo ndhukung komunitas iki bakal ana.
Nanging yen kita ora nglatih otot-otot iki lan mung ngomong, "Oh, iki rada ora praktis, aku mung
pengin menyang supermarket lan tuku barang kuwi."
Wektu iki aku kudu mbayar nganggo kertu.
Luwih kerep kita nindakake iki, luwih kita keseret mlebu ing donya tanpa awis.
Pungkasané, iki babagan sistem kabiasaan kita, lan kita kudu biasa nahan barang-barang sing ora nyenengake
supaya bisa ndhukung donya sing kita karepake lan nyingkiri donya sing ora kita karepake.
Amin karo kuwi, James.
Kita meh tekan pungkasan wektu kita.
Aku seneng nambahaké bab pribadi sing ana ing pikiranku lan rada nyimpang saka naskah.
Aku pengin nerangake kahanan hipotetis marang kowe, James, lan ngerti kepiye kowe bakal nanggapi ing kahanan iki.
Aku ngerti ana akèh guyonan bab topik iki, lan spekulasiné saya ora terkendali nganti bisa ngganggu kowe yen kita nyasar saka
jalur lan mlebu bolongan kelinci ing pirang-pirang tingkatan.
Nanging aku perlu takon marang sampeyan babagan upaya pembunuhan sing diduga tanggal 13 Juli , apa iku ora apa-apa?
Ya, mesthi.
Dadi, ayo dianggep sampeyan dadi ketua konferensi lan muncul pitakon babagan tuduhan upaya pembunuhan tanggal 13 Juli .
Wong-wong padha nesu, ana macem-macem spekulasi babagan apa sing sejatine kelakon, lan kowe kok malah kesasar.
Kowe njupuk palu lan mulihake katentreman.
Apa sing sampeyan lakoni supaya wong tetep ana ing dalan sing bener ing kahanan kaya ngono, apa sing bakal sampeyan kandhakake?
Aku mikir nalika wong-wong wis nyatakake minaté, wis kasep mung kanggo terus meksa.
Aku ora bakal nganggep bisa ngandhani wong apa sing kudu dipikirake utawa ing endi kudu ngentekake wektu lan
perhatiané, malah ora bakal ngandhani yèn ora kudu ngentekake wektu utawa perhatiané ing bab iki utawa kuwi.
Lan sanajan aku nindakake, sapa sing bakal ngrungokake aku lan kenapa?
Nanging, aku bisa kanthi yakin ngomong yèn wigatiné acara kaya ngono kanggo aku, minangka wong sing ora pracaya marang sistem
politik lan proses sing maringi kita 'kothak saran budhak' saben patang taun saben patang taun, ora ana gunané tanpa isu-isu utama
babagan mata uang bank sentral digital, konflik ing Israel lan Ukraina, lan
prakara-prakara liyane sing wis kita rembug dina iki.
Makna sejati saka iki ora ana gandhengane karo calon politik iki utawa iku.
Iki babagan apa sing dikarepake wong-wong sing ngontrol sistem iki supaya kita pracaya manawa kuwi
wis kelakon lan kenapa padha kepengin kita pracaya.
Dadi yen aku bisa ngomong ing kahanan imajiner kaya ngono, aku mung bakal ngomong manawa bisa luwih migunani kanggo ndeleng apa
tegese acara iki, kenapa kita dipandu supaya mikir lan ngomong babagan acara iki kanthi cara
tartamtu, lan kapentingan sapa sing dilayani.
Yen kita nampa narasi iki kaya sing dipaksakake marang kita, menyang ngendi bakal nggawa kita lan apa asilé?
Lan yen ora ana alesan liya sing bisa ditemokake, mbok menawa iki mung kanggo narik kita bali menyang debat politik lan ngarahake
maneh perhatian kabeh wong marang sisih endi saka manuk pemangsa kiwa-tengen sing
dikontrol iki sing arep didhukung sacara politik.
Lan sanajan mung kanggo narik maneh wong-wong menyang sirkus pinggiran iki, kuwi bisa dadi makna sejati saka acara kaya ngono.
Mulane aku paling ora bakal ngajokake iki kanggo didiskusikake.
Apik banget, apik banget.
Oke, pitakon pungkasan, James, pitakon pungkasan:
Apa kowe kaget nalika Julian Assange dibebasake?
Aku mikir mangkono, sanajan mung amarga narasi jangka panjang, kaya ing konflik Ukraina utawa konflik Afghanistan utawa apa wae.
Kayane, ing sawijining titik, ninggalake ing proses tanpa enteke iki, ing kahanan iki, dadi tujuan sejatine.
Aku ora ngomong yèn bakal menarik kanggo ndeleng kepiye jalane ing pangadilan, nanging aku ora yakin
yèn aku kepengin ndeleng kepiye asilé ing pangadilan.
Ing kahanan apa waé, aku kaget.
Aku ora nyana kuwi.
Aku ora nganggep iki minangka kamenangan sing endah kanggo kabebasan ngomong, mung amarga sing saktenane
diputusake ya mung, "Ya, salah, aku salah, saiki bebasake aku."
Lan kuwi ora tenan mbantu ngatasi masalah dhasar yèn wis ana preseden sing nyatakake
yèn praktik jurnalistik normal iku ilegal.
Lan kuwi sejatine sing wis ditemtokake ing kene.
Untunge, amarga bisa wae luwih parah.
Uga bisa waé ana putusan pengadilan sing nyata yèn apa sing ditindakké iku ilegal, sing
mesthiné bakal nyetel preseden sing luwih ala.
Nanging mesthine bisa luwih apik.
Amarga mesthine luwih becik ngumumake wong sing ora salah, sing mung nindakake tugase minangka wartawan.
Mesthi, mesthi.
Kita bisa ngomong menawa mbok menawa kita kudu ngrayakake bebasé, nanging perayaané kudu rada
sederhana, amarga kuwi dumadi saka persetujuan.
Kaya biyasa, kita kudu terus fokus marang fakta lan masalah sing ana gandhengane karo kasus iki,
tinimbang marang pribadine wong-wong sing melu.
Sarujuk, pancen bener.
Nah, para peserta konferensi AZK sing kinurmatan, kepiye yen kita maringi tepuk tangan kanggo James Corbett?
Apik tenan, matur nuwun. Sampeyan wis nggawa sambungan sing jero menyang meja.
Kita ngurmati kowe, kita tresna marang kowe.
Matur nuwun, Dan, kanggo tur sing fantastis.
AZK ora nguber kapentingan finansial apa wae. Ora para inisiator, ora para pembicara, uga Kla.TV ora nampa upah apa wae kanggo
rekaman iki. Kita kanthi tegas nyatakake manawa video iki bisa diprodhuksi maneh ing wangun asli sak
kerep sing dikarepake lan disebarake kanthi gratis.
Sumbangan kasebut mung kanggo tujuan informasi lan ora nggambarake panemu AZK. AZK iku pusat informasi netral ing saben
bab. Saben panyatur mung tanggung jawab kanggo sumbangané dhéwé lan ora kanggo sumbangan liyané utawa
kanggo AZK, amarga ora ana ketergantungan antarané.
[Cathetan penting: Informasi sing disajikake ing kene wis dipriksa miturut kawruh lan kapercayan kita sing paling apik.
Nanging, para panyatur lan produser ora nampa tanggung jawab apa wae kanggo akibat sing muncul saka tumindak utawa kelalaian sing
ana gandhengane karo isi video iki. Saben individu nduwèni tanggung jawab tunggal
babagan carané ngadhepi apa sing dirungokaké.]