Informacione të përgjithshme mbi rregulloret ligjore dhe rregullat e AZK-së mund të gjenden në fund të prezantimit.
Uau, uau, çfarë dite!
Tani vazhdojmë.
Ne arrijmë te ylli i radhës.
Tani do të përqendrohemi në konfliktin e Lindjes së Mesme në raundin e ardhshëm dhe do të kemi mundësinë të
parashtrrojmë pyetjet tona kontroverse para një gjigandi tjetër të gazetarisë që jeton në Japoni.
Dhe ai do të intervistohet nga korrespondenti ynë fantastik i Kla.TV, Dan nga SHBA.
Japonia, Shtetet e Bashkuara dhe ne këtu në Zvicër – kështu që këtë herë kemi një diferencë kohore prej 15 orësh
midis këtyre dy burrave dhe një diferencë prej shtatë e tetë orësh midis tyre dhe nesh në Zvicër.
Ne ju falënderojmë për shërbimet tuaja të vlefshme dhe hidhni një sy biografisë së kujt?
Nga James Corbett.
James, na duhet ti!
James Corbett lindi dhe u rrit në Kanada.
Ai përfundoi studimet në Trinity College në Dublin, Irlandë, me një Master të Filozofisë.
Pas zhvendosjes në Japoni, James Corbett themeloi faqen e internetit "The Corbett Report" në vitin 2007 si
një platformë për analizë kritike të pavarur të politikës, shoqërisë, historisë dhe ekonomisë.
Në atë kohë, ai menaxhonte faqen e internetit paralelisht me punën e tij si mësues i anglishtes.
Rreth katër vjet më vonë, ai u bë gazetar hetues me kohë të plotë.
Që atëherë, ai ka marrë shumë çmime për punën e tij gazetareske dhe ka qenë një folës i kërkuar në universitete të
ndryshme, në TEDxGorningen dhe para komiteteve të pavarura hetimore, si Hetimi Kombëtar i Qytetarëve në Kanada.
Gjatë viteve, James Corbett ka publikuar shumë dokumentarë zbuluese, si "9/11: The Suspects", "Një shekull skllavërie:
Historia e Rezervës Federale" dhe "Kush është Bill Gates?"
Hulumtimi i tij i thelluar është i disponueshëm publikisht në faqen e tij të internetit dhe në kanale të shumta, në
qindra episode podcastesh, intervistash dhe formate të tjera.
Ai ka më shumë se 300,000 ndjekës vetëm në kanalet e tij në rrjetet sociale.
Në vitin 2018, ai nisi çmimin negativ vjetor "Fake News Awards", i cili dokumenton lajmet më të shtrembëruara në mediat kryesore.
James Corbett flet sot mbi temën "Konflikti në Lindjen e Mesme dhe paratë digjitale të
bankës qendrore: një skenar tmerri absolut!"
James Corbett, faleminderit shumë që na bashkuat përsëri.
Pa problem.
Sot do të diskutojmë për luftën në Lindjen e Mesme dhe CBDC-të .
Pra, nëse jeni gati dhe dëgjuesit tanë janë gati, do të kalojmë direkt te pika.
Të dashur shikues, jeni gati?
Le të fillojmë me këtë: Ju e keni përshkruar 7 tetorin si 11 shtatorin e Izraelit .
Si është e mundur? Si përputhen këto dy gjëra?
Epo, padyshim që nuk jam i vetmi që ka përdorur këtë shprehje.
Në fakt, mediat kryesore përdorën këtë shprehje menjëherë pas sulmeve më 7 tetor.
Dhe, natyrisht, ata përdorin këtë shprehje në lidhje me një sulm terrorist spektakolar me përmasa të mëdha, që nuk ishte
ajo që na thanë se ishte, dhe që justifikon një luftë të vazhdueshme, me sa duket të pafund, kundër terrorizmit.
Unë e përdor këtë krahasim në një mënyrë krejtësisht të ndryshme sepse, siç e dinë ata që janë të njohur me punën time, kam
analizuar sulmet terroriste me flamur të rremë të 11 shtatorit nga shumë këndvështrime të ndryshme, duke përfshirë gjurmën e
parave dhe lojërat luftarake që po zhvilloheshin më 11 shtator.
Dhe gjithashtu hetimi i disa prej të dyshuarve dhe individëve të përfshirë në ngjarjet e 11 shtatorit, personeli dhe agjencitë
e inteligjencës që bashkëpunuan në mënyrë aktive me Al-CIAda, e njohur edhe si Al-Kaeda, dhe në shumë mënyra e krijuan atë.
Pra, kur them se 7 tetori ishte 11 shtatori i Izraelit, e them në atë kontekst, si një ngjarje me flamur të rremë të inskenuar
ose të provokuar, e cila u përdor për të justifikuar një agjendë ushtarake dhe politike që tashmë ishte vendosur më parë.
Kur thoni se lufta nuk do të përfundojë kurrë, e shoh si të thotë se Izraeli padyshim ka qëllime në Gaza.
A sheh ndonjë mundësi për të përfunduar këtë luftë në Gaza?
Si do të përfundojë? A duhet të përfundojë?
Domethënë, pafundësia qëndron në atë se, nëse vazhdojnë të kenë armiq rreth vetes, do të jenë vazhdimisht duke tërhequr fonde nga
Thesari i SHBA-së për të mbajtur dërgesat e armëve në funksion.
Por meqë po flasim për Gazën, a parashikon një fund të kësaj situate?
Fatkeqësisht, mund ta shoh se si mund të përfundojë.
Dhe fatkeqësisht, shumica e alternativave nuk janë të këndshme.
Ato përfshijnë shfarosjen e popullit palestinez nga Rripi i Gazës.
Shumë ministra në parlamentin izraelit kanë aluduar në këtë, duke folur për shkatërrimin e Rripit
të Gazës ose për eliminimin e popullit palestinez.
Dhe fatkeqësisht, këta njerëz natyrisht që përbuzen si: "Oh, ata janë thjesht grupe ekstreme
të margjinalizuara në të djathtën e skajshme."
Ata nuk përfaqësojnë shumicën e qeverisë izraelite.
Por është interesante të vërehet se koalicioni politik i Netanjahut aktualisht varet pikërisht nga njerëz të tillë.
Pra, ideja që kjo mund të përfundojë me pastrim etnik të Rripit të Gazës nuk është një
fenomen kaq i vogël në politikën izraelite.
Dhe pastaj, natyrisht, ekziston çështja e Bregut Perëndimor, ku për vite me radhë ka qenë politika e hapur dhe e
koordinuar e shumicës së klasës politike izraelite të vazhdojë dhe të zgjerojë vendbanimet e paligjshme.
Kjo po ndodh në Bregun Perëndimor.
Vetëm javën e kaluar, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë vendosi në një vendim paraprak se okupimi i territoreve
palestineze të okupuara nga Izraeli është i paligjshëm.
Kjo konfirmon edhe një herë se kjo është një okupim i paligjshëm dhe se Izraeli duhet të bëjë çdo përpjekje për
të ndaluar atë që po bën sa më shpejt të jetë e mundur.
Por si duket kjo?
Dhe fatkeqësisht, siç thashë, shoh shumë mundësi.
Mund të imagjinoj shumë mënyra se si mund të përfundojë kjo, veçanërisht në Rripin e Gazës.
Mund të përfundojë, për shembull, me shkatërrimin e plotë të popullit palestinez, ose të paktën me dëbimin e mjaftueshëm të
njerëzve për ta bërë të papërballueshëm mbijetesën e mëtejshme të palestinezëve në Rripin e Gazës, ose të
paktën për të hapur rrugë të reja dhe zona të reja për vendosjen izraelite në Rripin e Gazës.
Por çdo gjë që ngjan me një perspektivë ushtarake, p.sh. se Hamas-i në të vërtetë po lufton një luftë kundër qeverisë
izraelite dhe se me të vërtetë ka dy forca që luftojnë njëra-tjetrën dhe se rezultati mund të shkojë në çdo drejtim,
e konsideroj një narrativë të rreme që është implantuar.
Ajo që po ndodh atje nuk është një luftë.
Është një masakër, një masakër e madhe, që po ndodh pikërisht tani.
Dhe kur shikojmë përtej Rripit të Gazës drejt Bregut Perëndimor, shohim Jeruzalemin, Lartësitë e Golanit, çdo vend prej këtyre.
Pra, mund të nxjerrim përfundime dhe të themi se qëllimi mund të jetë shfarosja e palestinezëve nga i gjithë Izraeli, apo jo?
Siç thashë, kjo nuk është një ekstrapolim ose teori.
Kjo është diçka që është diskutuar në mënyrë aktive dhe të hapur, të paktën nga disa anëtarë të Parlamentit Izraelit.
Dhe kur ata e bëjnë këtë, kur këta ministra dalin dhe bëjnë këto deklarata, Netanyahu zakonisht del përpara
dhe bën një lloj deklarate: "Oh, kjo shkon shumë larg, oh, ne nuk e mbështesim atë ide."
Por, siç thashë, koalicioni politik që mban bashkë qeverinë e Netanjahut varet nga ministrat që bëjnë këto lloj deklaratash.
Dhe ka shumë prej tyre.
Unë aktualisht po dokumentoj këtë për një episod të ardhshëm të podcast-it.
Pra, po shqyrtoj këto të dhëna tani dhe mund të them se ka prova të bollshme të dokumentuara të deklaratave
të bëra nga shumë politikanë izraelitë që kërkojnë shfarosjen e popullit palestinez.
Pra, kjo nuk është një ide e margjinalizuar e shprehur vetëm nga disa njerëz. Ajo shprehet nga njerëz në pozicione pushteti.
Dhe kjo, siç thashë, është të paktën një mënyrë se si mund ta imagjinojmë këtë konflikt duke marrë
fund, megjithatë në mënyrën më të keqe të mundshme.
Po. Epo, Netanyahu do të zbusë deklaratat e tij në varësi të atij që e dëgjon.
Domethënë, ai do të përpiqet ta minimizojë idenë, por një ditë tjetër do t'i barazojë banorët e
Gazës me Amalekun, të cilin duhet ta eliminojë.
Po. Dhe natyrisht, kjo ka të bëjë edhe me politikën e brendshme izraelite dhe ciklet politike.
Dhe ekziston një model i dokumentuar në karrierën e Netanjahut, sipas të cilit ai ka bërë deklaratat më provokuese dhe
më të ashpra për politikat më agresive ndaj palestinezëve gjatë periudhave të zgjedhjeve politike të ashpra.
Ai në thelb do të kërkojë votat e krahut të djathtë, të cilët do ta mbajnë në detyrë.
Por pastaj ekziston edhe rreziku që të fajësohet Netanyahu për gjithçka.
Ai padyshim është një forcë dominuese në politikën izraelite. Dhe ka qenë për dekada.
Por ai nuk është e vetmja forcë.
Dhe rrezikojmë të supozojmë se nëse vetëm do të kishim një kryeministër izraelit më të matur, si Naftali Bennett apo
Ehud Barak, i cili ishte besimtar i Jeffrey Epstein, ose dikë tjetër në pushtet, atëherë gjithçka do të ishte në rregull.
Por mendoj se kjo është një narrativë e rreme që është mbjellë në këtë bisedë.
Është një pyetje themelore që ka qenë në zemër të politikës izraelite që nga themelimi i Shtetit të Izraelit, konkretisht
sulmet terroriste që çuan në themelimin e Shtetit të Izraelit.
Ne e dimë që.
Edhe një herë: këto nuk janë teori konspirative. Kjo është histori e dokumentuar.
Për shembull, sulmi ndaj Hotel King David në vitin 1946, i cili në atë kohë ishte sulmi më i madh terrorist në histori
dhe tronditi ndërgjegjen e botës, duke vrarë dhjetëra, qindra njerëz dhe duke plagosur shumë, shumë të tjerë.
Ishte një sulm absolutisht i paskrupullt.
Ishte një sulm terrorist i synuar, i kryer nga ata që më vonë në thelb do të bëheshin elita politike izraelite, si
pjesë e planit të tyre për të dëbuar britanikët nga Palestina.
Dhe fatkeqësisht, ai ishte shumë i suksesshëm.
Që nga fillimi, pra, themelet e shtetit izraelit u bazuan në terrorizëm dhe dhunë kundër palestinezëve.
Dhe fatkeqësisht, asgjë nuk ka ndryshuar në këtë drejtim gjatë 75 viteve të fundit.
Kur thoni se ky grup terrorist u bë pjesë e elitës politike, a i referoheni Irgunit?
Po. Dhe me të vërtetë, emri tani më ka dalë nga mendja.
Por e dokumentova në episodin tim më të fundit të podcastit ("Takoni Benjamin Netanjahun, kriminel lufte").
Në veçanti, udhëheqësi i Irgunit që ishte përgjegjës për operacionin në Hotelin King David u lavdërua nga
Netanyahu si shembull i themelimit të Shtetit të Izraelit – ai ishte një nga baballarët themelues të Shtetit të Izraelit.
Në vitin 2006, në përvjetorin e 60-të të këtij bombardimi vdekjeprurës, qeveria izraelite zbuloi një pllakë përkujtimore.
Ambasadori britanik tha në atë kohë se ishte absolutisht e jashtëzakonshme që një shtet i lirë, liberal dhe
demokratik po ngrinte fjalë për fjalë një monument për një sulm terrorist të tmerrshëm dhe vdekjeprurës.
Por kush ishte aty për të zbuluar pllakën dhe përsëri për të përkujtuar Irgunin dhe për t'i lavdëruar ata për rolin e tyre
në themelimin e Izraelit gjatë këtij ngjarjeje vdekjeprurëse?
Askush tjetër përveç Benjamin Netanjahut.
A është qeveria e Netanjahut e lidhur me Hamasin në ndonjë mënyrë?
Po, janë.
Dhe edhe një herë, e kam dokumentuar këtë në punën time.
Para disa muajsh shkrova një artikull me titullin "Historia Sekrete e Hamasit", i cili trajton themelimin e
Hamasit, çfarë është ai, nga vjen dhe lidhjet e thella midis qeverisë izraelite dhe Hamasit.
Dhe mendoj se do të ishte tepër e thjeshtë të thuhej se Hamas është thjesht një trillim i
plotë, një kukull e plotë e qeverisë izraelite.
Por është provuar se ai u mbështet, u promovua, u financua dhe u favorizua nga qeveria izraelite.
Në një mbledhje të partisë Likud në vitin 2019, Benjamin Netanyahu madje deklaroi shprehimisht se strategjia e tij ishte
të mbështeste Hamasin për të mbajtur palestinezët në Rripin e Gazës politikisht dhe
ideologjikisht të ndarë nga palestinezët në Bregun Perëndimor.
Kjo bëhet për t'u siguruar që ata kurrë të mos bashkohen dhe kurrë të mos paraqesin një kërcënim të vërtetë për krijimin e
një zgjidhjeje me dy shtete në konfliktin palestinezo-izraelit.
Pra, kjo është sërish e qartë; nuk kemi nevojë të spekulojmë për të.
James, duke qenë se po flasim për nevojën e vazhdimit të luftërave në përgjithësi:
Pashë atë që me shumë gjasa është videoja jote më e re, dhe ti përmende një artikull në revistën CovertAction.
Dhe unë e shikova revistën CovertAction.
Nuk e di nëse kam lexuar artikullin e duhur, por ai ishte shkruar nga një burrë që tha se ky kishte qenë qasja e Shteteve
të Bashkuara që nga fillimi: të mbajnë luftërat në vazhdim.
A do të thoshit se kjo është përgjithësisht e vërtetë në Lindjen e Mesme, se kjo është e vërtetë në
Ukrainë sot, dhe se kjo vlen edhe për Shtetet e Bashkuara?
Do të thoja se ky është mënyra e përgjithshme e funksionimit të kompleksit ushtaro-industrial që Eisenhower identifikoi
kur la detyrën si President i SHBA-së në vitin 1960, dhe që sot është edhe më i përhapur sesa ishte atëherë.
Ky ka qenë modus operandi i këtij kompleksi ushtaro-industrial që, mirë, që nga themelimi i tij.
Lufta është shëndeti i shtetit, por lufta është gjithashtu shëndeti i çdo industrie, çdo organi ndihmës, çdo shërbimi
sekret dhe të gjithë atyre organeve të tjera të shtetit të thellë më të madh që në të vërtetë përcaktojnë politikën.
Dhe për këtë arsye ata jo vetëm që kanë një interes të përfituar, jo vetëm një interes të fshehtë, por interesi i tyre
është sinonim i interesit për të nisur luftë dhe për të krijuar vazhdimisht arsye për veprime ushtarake.
Pra po, kjo padyshim është pjesë e strategjisë.
Mendoj se kjo ka më shumë gjasa të jetë e vërtetë në kohë të caktuara dhe në vende të
caktuara për arsye strategjike të caktuara.
Ne mund ta shikojmë këtë nga një perspektivë historike.
Për shembull, në vitet 1980, arsyeja e deklaruar për financimin – në fakt, ishte operacioni më i madh i CIA-s në histori, të paktën
sipas asaj që u pranua – ishte të financohej Talibani në Afganistan në vitet 1980 si pjesë e
luftës së tyre xhihadiste kundër sovjetikëve.
— pikërisht dhe saktësisht sepse shteti i thellë i administratës së Carter në fund të viteve 1970 vendosi se mënyra më e
mirë për t'i shterur sovjetikët ishte t'i kalonte përmes mullirit të mishit, t'u jepte atyre Vietnam-in e tyre.
Pra, kjo ishte ajo që ata bënë në mënyrë të qartë dhe shprehimisht.
Dhe ata u përpoqën ta mbanin këtë luftë sa më gjatë të ishte e mundur.
Kjo ishte strategjia pas saj.
Sipas mendimit tim, konflikti në Ukrainë është një paralel i saktë, sepse në këtë rast objektivi është qartë
Rusia, dhe Shtetet e Bashkuara janë të lumtura të luftojnë Rusinë deri te ukrainasi i fundit.
dhe ata do të vazhdojnë të dërgojnë para, ndihma dhe armë në mënyrë që ky konflikt të zgjasë sa
më gjatë të jetë e mundur për t'i shterur rusët.
Epo, besoj se Trump së fundmi tha se dëshiron ta përfundojë këtë luftë.
Nëse ai ndalonte luftën, atëherë edhe makina e bluarjes së mishit do të ndalte.
Por besoj se ai ka arsye të tjera për të ndaluar luftën.
Ne do të dëshironim të diskutonim mendimet tuaja mbi situatën aktuale lidhur me luftën e përfaqësueshme të NATO-s në Ukrainë.
Dhe le të konsiderojmë kush mban përgjegjësinë kryesore për fillimin dhe vazhdimin e luftës kundër Rusisë.
Çfarë duan njerëz si Victoria Nuland dhe Antony Blinken, Sekretari i Shtetit i SHBA-së? Çfarë duan ata?
Cili është qëllimi yt atje?
E di, është një pyetje e mirë.
Dhe mendoj se është çështje se sa larg në histori gjeopolitike dëshiron të kthehesh.
Jam mjaft i sigurt se strategjia e perandorive, Perandorisë Britanike në fund të shekullit të 19-të dhe Perandorisë Amerikane
në shekullin e 20-të, ishte për një kohë shumë të gjatë t'i mbante rusët dhe gjermanët të ndarë
dhe, në thelb, t'i mbante në luftë me njëri-tjetrin.
Sepse nëse ata do të bashkoheshin, jo politikisht apo ekonomikisht, por thjesht për të pasur marrëdhënie të mira me
njëri-tjetrin, kjo do të përbënte një kërcënim serioz për aftësinë e britanikëve apo amerikanëve, për
shembull, për të kontrolluar kontinentin evropian.
Dhe, siç u vendos më shumë se një shekull më parë, që nga koha e Mackinder-it, Halford Mackinder dhe shfaqjes së
gjeopolitikës ashtu si e njohim sot, ky rajon është zemra e ashtuquajturës tabelë shahu globale.
Dhe çdo fuqi që e kontrollon atë, në thelb kontrollon planetin.
Kjo është kuptuar për më shumë se një shekull, dhe pikërisht për këtë arsye gjithmonë ka pasur nevojë të hidhet një çarje
midis rusëve dhe gjermanëve ose evropianëve në përgjithësi.
Dhe mendoj se kjo është ende e rëndësishme sot.
Kjo është ende pjesë e strategjisë.
Po, kam zhvilluar një intervistë me operatorin e faqes Antiwar.com.
Ai bën podcastin e madh kundër luftës.
Horton. Po, Scott Horton.
Dhe ai tha: Gjëja e fundit që dëshiron Perëndimi është uniteti gjermanogjermano-rus.
Dhe ai thotë se gjëja më e keqe do të ishte sikur Gjermania dhe Rusia të shkonin përsëri në luftë me njëra-tjetrën.
Dhe kemi parë se çfarë ndodh kur kjo ndodh.
Po, e kemi.
Kthehemi te deklarata e Trumpit se ai do ta përfundojë këtë luftë.
Çfarë di ti për mikun e tij të mirë Larry Fink, shefin ekzekutiv të BlackRock, i cili mban një rol
këshillues në rindërtimin e Ukrainës dhe është përgjegjës për fondin e zhvillimit të Ukrainës?
Po. Është pikërisht ashtu siç e përshkruat.
Rastësisht, BlackRock është firma më e madhe investimore në botë, që zotëron, nëse jo shumicën, të paktën një pjesë të madhe
të aksioneve të pothuajse të gjitha kompanive Fortune 500 .
Dhe BlackRock, veçanërisht Larry Fink, shefi ekzekutiv i BlackRock, është gjithashtu shumë i investuar në
rindërtimin e Ukrainës, i cili natyrisht është vendosur në kontekstin e transformimit dixhital.
Ky proces ishte nisur tashmë para konfliktit aktual, por padyshim është zgjeruar.
Dhe Larry Fink ka folur hapur për mënyrën se si kjo paraqet një mundësi të përsosur për
transformimin e plotë digjital të një qeverie dhe ekonomie.
Pra, pikërisht këtë po përpiqen të bëjnë.
Dhe, natyrisht, kjo është një biznes i lulëzuar dhe i korruptuar që vlen miliarda euro, miliarda dollarë për
ata që mund të fusin hundët në këtë tortë të veçantë dhe të hanë pjesën më të madhe të saj.
Dhe Larry Fink padyshim duket se ndodhet në pozicionin e atij vampiri që thith gjak nga arteria karotide e njerëzimit.
Po shqyrtoja sfondin e Larry Fink, përfshirjen e tij në Ukrainë dhe ndërhyrjen e tij atje, dhe hasa në një
konferencë që u mbajt në Nju Jork disa vjet më parë.
A keni dëgjuar ndonjëherë për Samitin Dealbook të sponsorizuar nga New York Times?
Kam dëgjuar për të, po, por nuk i kam ndjekur zhvillimet.
Epo, kam lexuar shkronjat e vogla.
Thuhet: "Kryeministri i emëruar Benjamin Netanyahu, Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky, CEO-ja e META-s Mark
Zuckerberg, Sekretarja e Thesarit të SHBA-së Janet Yellen dhe CEO-ja e BlackRock Larry Fink do të flasin gjithashtu në samit."
Të gjithë këta njerëz së bashku në një samit në Nju Jork.
Çfarë mendon?
Përveç që nuk më habit aspak.
Do të thoja se këta janë pikërisht njerëzit që do të prisnim të mblidheshin së bashku për të diskutuar këtë dhe për të
përfituar prej tij në çdo mënyrë, si financiarisht, ashtu edhe gjeopolitikisht. Dhe ushtarakisht, gjithashtu.
Dhe, natyrisht, çdo lojtar në këtë tavolinë ka arsyet e veta për të qenë këtu.
por ata padyshim mund të bien dakord për axhendën e thithjes së gjakut jetësor të Ukrainës për luftën kundër
rusëve – diçka që shumë njerëz të ndryshëm në këtë tryezë do të donin ta bënin në këtë moment.
Epo, James, nuk dukeshe shumë i sigurt për rezultatet e mundshme të krizës aktuale në Izrael.
Çfarë është, duke folur optimistisht, një skenar mjaft i besueshëm për rezultatin e luftës
në Ukrainë, pa marrjen e vendit nga BlackRock?
Po. Epo, siç thashë, kjo është jashtëzakonisht e vështirë në këtë moment.
Dhe mendoj se të gjithë kanë luajtur kartat e tyre deri tani, sa që është e vështirë të imagjinosh se tani
ekziston ndonjë mënyrë për t'u tërhequr nga kjo humnerë.
Sepse mendoj se rusët nuk mund të tërhiqen tani pa arritur të paktën ndonjë masë për të shpëtuar fytyrën në Donbass
në lidhje me qëllimet e tyre të pretenduara gjeopolitike.
Por në të njëjtën kohë, Ukraina tani është përkushtuar me vendosmëri në një rrugë drejt integrimit
perëndimor, duke përfshirë anëtarësimin në NATO.
Dhe në konferencën më të fundit të NATO-s u dhanë garanci se rruga e Ukrainës drejt anëtarësimit në NATO është e pakthyeshme.
Nuk do të ndodhë nesër, por do të ndodhë.
Kjo ishte, natyrisht, vija e kuqe që rusët e kishin tërhequr shumë, shumë kohë më parë. Edhe para Putinit.
Ideja e NATO-s në Ukrainë ishte kjo vijë e kuqe.
Prandaj është e vështirë të imagjinosh një masë për shpëtimin e fytyrës që do të ishte e mundur në
këtë pikë kohore dhe që të paktën, siç thua ti...
Edhe nëse konflikti do të përfundonte nesër, ne kemi një qeveri në Kiev që është e përkushtuar ndaj transformimit
dixhital, marrjes së kontrollit nga BlackRock, Palantir dhe kompani të tjera që hyjnë në këtë lojë.
Në këtë moment, është e vështirë të imagjinosh që ata të mund të përjashtohen nga qeveria në Kiev.
Është e drejtë. Mirë. Epo, James, do të kalojmë te tema jonë e dytë, CBDC-të.
Dhe do të doja të hapja temën me një lajm të vogël nga fundjava e kaluar, i cili në fakt filloi dy javë më parë.
E di, kisha kokën plot, isha zhytur në ditën time të punës dhe nuk mendova për gjëra, as nuk bëra
ndonjë kërkim, as nuk kontrollova feed-in tim në Twitter.
Pra, nuk dija shumë për këtë tërë çështjen e CrowdStrike.
As nuk e dija se çfarë ishte CrowdStrike, derisa dikush më tha sot se është një kompani sigurie softuerike.
Por diçka ndodhi të premten, dhe për ndonjë arsye nuk mund të qasja asnjë rekord digjital në bankën time.
Kam një aplikacion në telefonin tim celular që më lejon të shikoj llogarinë time bankare dhe transaksionet.
Dhe thoshte: "nuk është i disponueshëm gjatë fundjavës".
Dhe pastaj shoku im tha, po, kjo mund të jetë shumë mirë për shkak të asaj çështjes së CrowdStrike.
Ai përmendi se qindra fluturime ishin anuluar.
Ai përmendi se YouTube-i ishte jashtë funksionit për tre orë këtë mëngjes, se bankat ishin të mbyllura, e kështu me radhë.
Dhe mendimi im ishte se, nëse po flasim për CBDC-të, kjo duhet të jetë një njollë e zezë për
idenë e konvertimit të gjithçkaje në formë digjitale.
A nuk mendon se njerëzit janë të shqetësuar se do të humbasin aksesin në para të gatshme dhe nuk do të jenë në
gjendje të bëjnë blerje pa qenë 100% të varur nga këto para digjitale që duan t'i prezantojnë?
Më vjen mirë që po vendos këtë diskutim në këtë kontekst.
Sepse në këtë moment ka dhjetëra mijëra, ndoshta edhe më shumë, njerëz që udhëtimet e të cilëve janë ndërprerë, llogaritë bankare
të të cilëve janë zbrazur, etj., sepse ka ndodhur ky ngjarje që ndodh një herë në shekull, kjo
ndërprerje e tmerrshme që sapo është përhapur.
Por të paktën, njerëzit tani duhet të bëjnë prioritet të mendojnë nëse është një ide e mirë të bëjnë tërë jetën dhe ekzistencën
tonë ekonomike të varur nga kjo teknologji digjitale, e cila është të paktën e ndjeshme ndaj defekteve të rastësishme dhe
përditësimeve të pasakta, pa përmendur sulmet e vërteta të kryera nga fajtore të jashtme reale ose si sulme me
flamur të rremë të gjeneruara në ndonjë mënyrë, ose ndoshta edhe thjesht nga një fuqi më e lartë.
Ne e dimë që.
EMF , rrezatimi diellor, ngjarja Carrington .
Ne e dimë llojet e gjërave që mund të shkatërrojnë ose prishin jetën tonë elektronike ashtu siç e njohim ne, në një çast.
Në njëfarë kuptimi, ishte pothuajse inkurajuese të vëzhgoje çfarë ndodhi me problemin e CrowdStrike, si u lëshuan
me dorë në letër kartat e hipjes për pasagjerët, sepse nuk mund të shtypeshin elektronikisht.
Kodet QR nuk mund të përdoren.
Ata e plotësuan me të vërtetë me dorë.
Dhe padyshim të bën të mendosh se sa thellë jemi zhytur në këtë matricë digjitale, që është tronditëse të
shohësh një kartë hipjeje të shkruar me dorë në këtë kohë.
Por po, në të kaluarën, njerëzit regjistronin gjëra me penë dhe letër.
Pse e lamë atë?
Çfarë problemesh urgjente, kritike për mbijetesë, kemi zgjidhur duke futur tërë jetën tonë në këtë matricë digjitale?
Mendoj se mund ta zbatosh këtë në kaq shumë gjëra ku ka një zgjidhje të re, dhe pyetja e parë që duhet t'i bëjmë
vetes është: E pra, çfarë nuk shkon me atë që kemi këtu?
Për shembull, kam mjaftueshëm sinjal, të paktën kur isha në Japoni, me rrjetin e vjetër 3G.
Pse na duhet 4G ose 5G?
Dhe ata vazhdojnë ta zgjerojnë, duke na thënë se kjo është absolutisht e nevojshme për ekzistencën tonë të vazhdueshme.
Por nuk kam nevojë të shkarkoj një film në 19 sekonda në vend të 53 sekondave.
Më lejoni të fus këtu një referencë për Neil Postman, autor i librave të tillë si Amusing Ourselves to Death.
Ai ishte një autor shumë interesant dhe me mendje shumë të përparuar, i cili ishte
produktiv dhe aktiv në vitet 1980 dhe 1990.
Ai shkroi për internetin kur ai sapo po shfaqej.
Dhe ai mbajti një seri fjalimesh mbi çështje që lidhen me teknologjinë.
Nuk më kujtohet më emri i kësaj fjalimi. Por nëse kërkoni "pyetjet rreth teknologjisë" të Neil Postman, do ta gjeni.
Besoj se ai formuloi katër pyetje që duhet t'i bëjmë vetes sa herë propozohet një teknologji e re.
Një prej tyre është: Cili është problemi që teknologjia e propozuar duhet të zgjidhë?
Dhe a është vërtet një problem?
Dhe a është vërtet një zgjidhje?
Dhe ai e shpjegon këtë në një mënyrë të shkëlqyer, e cila, sipas mendimit tim, është edhe më e rëndësishme sot
sesa ishte kur ai mbajti këtë fjalim tre dekada më parë.
Kjo tingëllon interesante.
James, e di që e kemi trajtuar këtë temë në intervistën tonë të fundit, por kemi shumë më
shumë shikues që e ndjekin këtë në konferencën AZK.
Dhe mendoj se disa njerëz ende duan të dinë se cili është dallimi midis CBDC-ve dhe, për shembull,
Apple Pay ose sistemeve të tjera të pagesave digjitale.
Dhe pse 93% e të gjitha bankave qendrore janë papritmas aktivisht të përfshira në zhvillimin e këtyre CBDC-ve?
Infrastruktura digjitale e pagesave, ashtu si ekziston aktualisht dhe në të cilën po lidheni tani,
bazohet në formën e parave me të cilën jemi mësuar.
Kjo do të thotë paratë e klientëve privatë në ciklin e bankimit komercial.
Ka shumë për të kuptuar rreth lojërave monetare dhe budallallëqeve që magjistarët e pretenduar të Wall
Street kanë luajtur, velin që ata kanë hedhur mbi sytë e publikut të gjerë për shumë, shumë shekuj.
Por ideja është se sot, shumica e vendeve kanë një sistem monetar të dyfishtë.
Njëri është sistemi i parave me shumicë, i cili është për vetë bankat, bankat komerciale, që kanë llogari rezervë në bankën
qendrore, qoftë Banka Qendrore Evropiane, Banka e Japonisë apo Rezerva Federale në Shtetet e Bashkuara. Këto
banka komerciale ruajnë rezervat dhe kryejnë transaksione mes tyre brenda këtij cikli me shumicë.
Ne, ti dhe unë dhe të gjithë të tjerët që po e dëgjojnë këtë, kemi paratë tona në këto banka
tregtare, dhe ky është cikli i klientit privat.
Këto janë dy gjëra krejtësisht të ndryshme. Paratë që bankat përdorin në tregun me shumicë janë teknikisht të
ndryshme nga paratë që ne përdorim në jetën tonë të përditshme.
Pra, kur paguajmë me Apple Pay ose shërbime të ngjashme, ne po përdorim para nga biznesi privat i klientit.
Këto janë para të krijuara nga banka me pakicë.
Sistemi bankar tregtar në përgjithësi.
Shumica e parave krijohet nga borxhet ndaj bankave tregtare.
Përmes magjisë së kontratës së tyre me bankën, ata kanë të drejtë të krijojnë këtë para duke na i huazuar.
Ata nuk hyjnë në kasafortën e bankës dhe nuk nxjerrin një grumbull parash sa herë që të japin hua; në vend të kësaj,
krijojnë paratë që ti më pas u detyrohesh – përfshirë edhe interesin! Një ide e mrekullueshme, sidoqoftë, nëse je bankier.
CBDC është ideja që për herë të parë do të kemi akses të drejtpërdrejtë në paratë e bankës qendrore.
Sigurisht, paratë e lëshuara nga banka qendrore tashmë ekzistojnë sot.
Nëse nxjerrësh një nga kartëmonedhat, pavarësisht se në cilin vend jeton, nëse nxjerrësh një nga kartëmonedhat e letrës, nëse
fare ke ende një në portofolin tënd, sepse shumica e njerëzve paguajnë pa para fizike, aty do të shkruhet diçka si: këtu në
Japoni, "Bank of Japan", në Shtetet e Bashkuara, kartëmonedha e "Federal Reserve", sepse kjo është
një shprehje e përgjegjësisë së bankës qendrore.
Kjo kartëmonedhë në të vërtetë lëshohet nga vetë banka qendrore.
Kështu që kjo është e vetmja mënyrë që banka qendrore ka për të injektuar para drejtpërdrejt në
ekonomi, dhe kjo është vetëm një pjesë e ekonomisë.
Në universin e CBDC-ve, megjithatë, ata do të jenë në gjendje të sjellin shprehjen e tyre të detyrimit të bankës qendrore
drejtpërdrejt në portofolin tuaj dixhital, sepse tani do të keni një llogari, në varësi të mënyrës se si e
organizojnë ata, por në një mënyrë apo tjetër do të keni një llogari me vetë bankën qendrore.
Dhe ata do të jenë në gjendje jo vetëm të verifikojnë dhe kontrollojnë transaksionet tuaja, por edhe t'i shqyrtojnë ato,
dhe, siç është theksuar nga shumë, përfshirë politikanë në Mbretërinë e Bashkuar dhe gjetkë që janë shumë
entuziastë për këtë mundësi, ata mund të programojnë se çfarë mund të bëhet dhe çfarë nuk mund të bëhet me këto para.
Pra, për shembull, nëse vendosni një kufizim që mund të blini vetëm një sasi të caktuar mishi këtë muaj, sepse
dimë që konsumimi i mishit i zemëron perënditë e motit.
Nëse vendosin një kufizim, ata mund ta zbatojnë atë kufizim duke të penguar të blesh më shumë se sasia e caktuar
e mishit me monedhën tënde digjitale të bankës qendrore.
Dhe kjo do të jetë një gjë automatike që nuk mund ta anashkalosh nëse vendos ta zbatosh në atë mënyrë.
Ose çdo numër tjetër kufizimesh të mundshme mund të zbatoheshin në kohë reale me një klik të një çelësi dixhital,
duke përfaqësuar një nivel absolutisht makthi kontrolli mbi ekonominë drejtpërdrejt nga bankierët qendrorë.
Po, dhe sapo keni përgjigjur pyetjes sime të ardhshme, e cila ishte: Çfarë mendoni se do të ishte më tërheqëse për shtetin?
Dhe do të thoja se është aftësia për të monitoruar nga afër pasuritë tona dhe shpenzimet tona dhe, nëse është
e nevojshme, për të kontrolluar se si i përdorim ato.
Patjetër, dhe duhet të bëj një dallim sepse, siç kam përshkruar, mënyra se si ekziston aktualisht sistemi bankar,
bankat komerciale janë ndërmjet bankës qendrore dhe nesh.
Prandaj bankat komerciale janë një pjesë e rëndësishme e kësaj, dhe aktualisht ushtrojnë
një kontroll të jashtëzakonshëm mbi ekonominë.
Ata nuk do ta lëshojnë këtë kontroll kaq lehtë.
Prandaj, mund të imagjinojmë shumë mundësi për mënyrën se si do të strukturohet sistemi i CBDC-së.
Një nga këto mund të jetë që banka qendrore t'i delegojë aftësinë e saj për të mbajtur dhe verifikuar llogaritë bankave komerciale
ose të paktën institucioneve financiare të verifikuara.
Pra, ti gjithashtu do të veprosh si ndërmjetës këtu.
Kjo do ta bënte të dukej sikur bankat qendrore janë vetëm një hap larg procesit: "Oh, ne nuk kontrollojmë
asgjë nga kjo. Të gjitha bëhen nga bankat komerciale."
Duke marrë parasysh realitetet politike dhe ekonomike të mënyrës se si është strukturuar sistemi bankar, lind
natyrshëm pyetja se kush i rregullon këto banka tregtare dhe u thotë atyre çfarë mund dhe çfarë nuk mund të bëjnë.
Ata janë autoritetet rregullatore të bankave qendrore dhe të qeverive.
Dhe kemi parë se si kjo fuqi është keqpërdorur në të kaluarën.
Gjatë administratës së Obamës, Departamenti i Drejtësisë i bëri thirrje bankave tregtare në Shtetet e Bashkuara të ngrijnë
llogaritë e individëve që ofronin shërbime krejtësisht ligjore, megjithatë të papëlqyeshme, si yjet e pornos,
tregtarët e municionit, huadhënësit me pagesë ditore dhe të tjerë në industri me të cilat qeveria nuk pajtohej.
Ajo kërkoi që bankat t'i heqin këta klientë nga qarkullimi.
Ishin vetë bankat që iu përmbajtën kësaj.
Ishin ata që ngrinë llogaritë e këtyre klientëve, por e bënë këtë sepse FDIC , një nga autoritetet rregullatore
të sistemit bankar në Shtetet e Bashkuara, tha: "Ne nuk do t'i sigurojmë depozitat tuaja."
Ne mund t'ju heqim nga lista nëse nuk i përmbushni kërkesat tona për t'u çliruar nga këta njerëz.
Ky shembull na tregon se si mund të vendoset ky lloj sistemi.
Kjo, nga ana tjetër, nuk do të duket saktësisht si skenari makth i kontrollit të drejtpërdrejtë të portofolit tuaj nga
bankierët qendrorë, por do të përbëjë pothuajse të njëjtën gjë.
Po, mund ta imagjinoj se si do të përpiqen ta bëjnë të pranueshëm për ne.
Dhe kjo është një nga ato situata "kur erdhën për komunistët..."
Së pari, ata erdhën për shkak të huadhënësve në Skid Row .
Epo, ne nuk i pëlqejmë këta njerëz.
As ne nuk i duam yjet e pornos.
Ata do ta bëjnë tërheqëse.
Pra, sa afër jemi një sistemi CBDC?
Dhe a do të thotë kjo fundin e parave të gatshme?
Ato padyshim mund të bashkëjetojnë dhe ndoshta do ta bëjnë këtë për një kohë.
Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht që paratë fizike do të pushojnë së ekzistuari.
Megjithatë, ne tashmë kemi parë se si është zhvilluar shoqëria pa para fizike dhe sa shpejt ka ndodhur kjo.
Jemi në një pikë ku ekonomia e Japonisë është ende kryesisht e bazuar në para të gatshme, megjithëse kjo po ndryshon.
Por më kujtohet që vitin e kaluar mora pjesë në një konferencë në Angli, dhe ishte vërtet tronditëse, edhe pse jam i
vetëdijshëm për këtë dhe kam bërë kërkime dhe kam folur për të.
Ishte vërtet tronditëse të vizitoje shumë kafene, restorante dhe dyqane që fjalë për fjalë nuk pranonin para të gatshme.
Ishte me të vërtetë vetëm pa para fizike.
Dhe kjo gjithashtu ishte një tronditje për sistemin tim, por tashmë është realitet.
Prandaj mund të imagjinohet që do të ketë një periudhë bashkëjetese kur të prezantohen CBDC-të.
Por është krejt e mundshme që paratë fizike të eliminohen për shkak të ndonjë ngjarjeje financiare me flamur të
rremë ose ndonjë justifikimi tjetër për një emergjencë.
Dhe shumica e njerëzve sot ndoshta as nuk do të tundnin qerpikët.
Është e saktë. Tani, kur vizitoni supermarketin tuaj lokal, sa njerëz shihni që përdorin iPhone-in e
tyre, një kartë ose një kartë EasyPay në vend të parave?
Domethënë, a nuk është kjo mjaft e zakonshme?
Fatkeqësisht, po.
Dhe them "fatkeqësisht" sepse isha shumë i kënaqur me faktin që Japonia ende është kryesisht një ekonomi me para në
dorë, deri në atë shkallë që mund të blesh një makinë me para në dorë dhe kjo madje nuk konsiderohet e pazakontë.
Por kjo po ndryshon vërtet, dhe shumë shpejt, sepse sistemet pa para për pagesë jo vetëm që po prezantohen këtu,
por gjithashtu po promovohen aktivisht gjithnjë e më shumë.
Dhe fatkeqësisht, sot është shumë më e zakonshme që njerëzit të paguajnë me telefonat e
tyre celularë ose me karta sesa në të kaluarën.
Edhe këtu në Japoni, e cila ishte një nga pak përjashtimet ndër vendet e industrializuara si
një ekonomi me pagesa në para, kjo po ndryshon.
Dhe mund ta imagjinoj që pas disa vitesh do të arrijmë në një pikë ku pagesat pa para fizike do
të jenë më të zakonshme se pagesat me para fizike.
Çfarë mund të bëjmë për këtë, përveç se të paguajmë me para në dorë sa më shpesh të jetë e mundur?
Çfarë tjetër kemi në mëngë?
Epo, do të thoja se kjo është një pikënisje shumë, shumë e mirë.
Dhe mendoj se ky është një nga problemet që qartë është një problem shoqëror që askush nuk mund ta
zgjidhë vetëm, por të gjithë duhet të bëjmë pjesën tonë.
Dhe roli ynë përbëhet nga bojkotet dhe vendimet e vetëdijshme të blerjes.
Dhe jo vetëm duke shmangur dyqanet që funksionojnë pa para në dorë,
Por natyrisht, bëhet fjalë edhe për mbështetjen e bizneseve, kompanive, shitësve me pakicë ose njerëzve që njihni, të cilët
janë të gatshëm të ofrojnë shërbime jo vetëm për para, por edhe për metale të çmuara, kriptomonedha, në rrjete shkëmbimi
ose në versione të tjera të monedhave komunitare, cilado qoftë.
Nuk jam këtu për të gjykuar se çfarë duhet të përdorë dikush.
Mendoj se duhet të përdorësh gjithçka përveç CBDC-ve.
Dhe kjo është një nga gjërat:
Për sa kohë që ne forcojmë këto muskuj dhe vazhdojmë të ndërtojmë një komunitet të mbështetur, të paktën në këtë tranzicion, në
mënyrë që kur të vendoset sistemi pa para dhe gjithnjë e më shumë njerëz të ndjekin këtë rrugë, të ketë ende njerëz që janë të
gatshëm madje të bëjnë përpjekje shtesë, të durojnë pakënaqësi nëse është e nevojshme, për të paguar me
para, me metale të çmuara apo me diçka tjetër, atëherë kjo ekonomi të paktën mund të vazhdojë.
Sigurisht, shumica e njerëzve do të marrin pjesë në transaksione pa para për të përparuar, por mundësia që
njerëzit të mbështesin këtë komunitet do të jetë aty.
Por nëse nuk stërvitim këto muskuj dhe thjesht themi, "Oh, kjo është pak e parehatshme, unë
thjesht dua të shkoj në supermarket dhe të blej gjënë."
Këtë herë do të duhet të paguaj me kartë.
Sa më shumë që e bëjmë këtë, aq më shumë përfshihemi në botën pa para.
Në fund të fundit, bëhet fjalë për sistemin tonë të zakoneve, dhe duhet të mësohemi të durojmë gjëra të pakëndshme për të
mbështetur botën që duam dhe për të shmangur botën që nuk duam.
Amin për këtë, James.
Po afrohemi drejt fundit të kohës sonë.
Jam i lumtur të shtoj diçka personale që më vjen në mendje dhe që devijon pak nga skenari.
Do të doja të të përshkruaja një situatë hipotetike, James, dhe të zbuloja se si do të reagoje në këtë situatë.
E di që ka kaq shumë shaka rreth kësaj teme, dhe spekulimet po dalin krejt jashtë kontrollit në një mënyrë që
mund të të shqetësojë nëse devijojmë nga kursi dhe futemi në vrimën e lepurit në të gjitha nivelet.
Por kam nevojë t'ju pyes diçka për tentativën e dyshuar të atentatit më 13 korrik , a do të ishte në rregull?
Sigurisht, po.
Pra, le të themi që po kryeni një konferencë dhe lind pyetja për tentativën e dyshuar të vrasjes më 13 korrik .
Njerëzit zemërohen, ka të gjitha llojet e spekulimeve për atë që ndodhi vërtet, dhe ti në njëfarë mënyre humb fokusin.
Ti merr çekanin tënd dhe rivendos paqen.
Çfarë bën për t'i mbajtur njerëzit në rrugën e duhur në një situatë të tillë? Çfarë do të thoje?
Mendoj se në momentin kur njerëzit kanë shprehur interesin e tyre, është tepër vonë që ta godasësh thjesht me çekan.
Nuk do të guxoja kurrë t'u thoja njerëzve se për çfarë duhet të mendojnë ose ku duhet të kalojnë kohën dhe
vëmendjen e tyre, as edhe t'u thoja se nuk duhet ta kalojnë kohën dhe vëmendjen e tyre në këtë apo atë gjë.
Dhe edhe sikur ta bëja, kush do të më dëgjonte dhe pse?
Megjithatë, mund ta vërej me siguri se rëndësia e një ngjarjeje të tillë për mua, si dikush që nuk beson në sistemin politik dhe
procesin që na jep kutinë katërvjeçare të sugjerimeve të skllevërve çdo katër vjet, është e parëndësishme pa çështjet më të
gjera të monedhave digjitale të bankave qendrore dhe konfliktin në Izrael dhe Ukrainë dhe gjëra të tjera që kemi diskutuar sot.
Domethënia e vërtetë e kësaj nuk ka asgjë të bëjë me këtë apo atë kandidat politik.
Bëhet fjalë për atë që duan të na bëjnë të besojmë se ka ndodhur me këtë sistem dhe pse duan që ta besojmë.
Pra, nëse do të mund të thoja diçka në një situatë kaq imagjinare, thjesht do të thoja se mund të ishte më e dobishme të
shikonim se çfarë do të thotë ky ngjarje, pse po na drejtojnë që të mendojmë dhe të flasim për këtë
ngjarje në një mënyrë të caktuar, dhe kujt i shërben kjo.
Nëse e pranojmë këtë narrativë ashtu siç na imponohet, ku do të na çojë dhe cili do të jetë rezultati?
Dhe nëse nuk gjendet asnjë arsye tjetër, atëherë ndoshta është thjesht për të na tërhequr përsëri në debatin politik dhe për të
rikthyer vëmendjen e të gjithëve se në cilën anë të këtij shpendi grabitqar të kontrolluar
majtas-djathtas duan të mbështesin politikisht.
Dhe edhe nëse është vetëm për t'i tërhequr njerëzit përsëri në këtë cirk anësor, kjo mund të
jetë vërtetë domethënia e një ngjarjeje të tillë.
Prandaj të paktën do ta çoja këtë për diskutim.
Shumë mirë, shumë mirë.
Mirë, pyetja e fundit, James, pyetja e fundit:
A u befasuat kur Julian Assange u lirua?
Mendoj se po, edhe vetëm për shkak të narrativës afatgjatë, si në konfliktin e Ukrainës apo atë të Afganistanit apo çfarëdo.
Duket sikur, në një moment të caktuar, ta lësh atë në këtë proces të pafund, në këtë gjendje, bëhet qëllimi i vërtetë.
Nuk po them se do të kishte qenë interesante të shihja se si do të zhvillohej në gjykatë, por nuk jam i sigurt nëse
do të kisha dashur të shihja se si do të përfundonte atje.
Në çdo rast, më befasoi.
Nuk e prisja.
Nuk e shoh si një fitore të mrekullueshme për lirinë e shprehjes, të paktën sepse gjithçka që në të vërtetë u
vendos ishte: "Po, fajtor, jam fajtor, tani më lironi."
Dhe kjo nuk ndihmon vërtet me problemin themelor që është vendosur një precedent se
praktikat normale gazetareske janë të paligjshme.
Dhe kjo është thelbësisht ajo që është vendosur këtu.
Fatmirësisht, sepse mund të kishte qenë më keq.
Mund të kishte qenë gjithashtu një vendim i vërtetë gjyqësor që veprimi i tij ishte i paligjshëm, gjë
që do të kishte krijuar një precedent edhe më të keq.
Por mund të kishte qenë më mirë.
sepse do të kishte qenë shumë më mirë të shpallje të pafajshëm dikë që po bënte vetëm punën e tij si gazetar.
Patjetër, patjetër.
Mund të themi se ndoshta duhet të festojmë lirimin e tij, por festimet tona duhet të jenë disi të zbehta,
pasi ato u arritën si rezultat i një marrëveshjeje.
Si gjithmonë, duhet të vazhdojmë të përqendrohemi te faktet dhe çështjet që lidhen me këtë rast, në vend që të
përqendrohemi te personalitetet e individëve të përfshirë.
Dakord, krejtësisht i saktë.
E pra, të nderuar pjesëmarrës të konferencës AZK, si do të ishte një duartrokitje për James Corbett?
E mrekullueshme, faleminderit. Ju keni sjellë lidhje të thella në tryezë.
Ne të vlerësojmë, të duam.
Faleminderit, Dan, për vizitën fantastike.
AZK nuk ndjek asnjë interes financiar. As iniciatorët, as folësit, as Kla.TV nuk morën asnjë shpërblim për këto
regjistrime. Ne dëshirojmë të theksojmë shprehimisht se ky video mund të riprodhohet në formën e tij të
paprekur sa herë që dëshirohet dhe të shpërndahet pa pagesë.]
Kontributet janë vetëm për qëllime informuese dhe nuk pasqyrojnë opinionin e AZK. AZK është një qendër informacioni neutrale në
çdo aspekt. Çdo folës është përgjegjës vetëm për kontributin e tij dhe jo për kontributet e të tjerëve
ose për AZK-në, pasi nuk ka ndërvarësi midis tyre.]
[Shënim i rëndësishëm: Informacioni i paraqitur këtu është kontrolluar sipas njohurive dhe besimit tonë më të mirë.
Megjithatë, folësit dhe prodhuesit nuk pranojnë asnjë përgjegjësi për pasojat që rrjedhin nga veprimet ose mosveprimet që lidhen
me përmbajtjen e këtij videoje. Çdo individ mban përgjegjësinë e vetme për mënyrën se si i trajton ato që dëgjon.]