Ang pangkalahatang impormasyon tungkol sa mga legal na regulasyon at sa mga patakaran ng
AZK ay matatagpuan sa dulo ng presentasyon.
Wow, wow, ang araw na ito!
Ngayon ay nagpapatuloy tayo.
Dumarating tayo sa susunod na dakilang personalidad.
Ngayon ay tututok tayo sa alitan sa Gitnang Silangan sa susunod na yugto at magkakaroon tayo ng pagkakataong
itanong ang ating mga kontrobersyal na tanong sa isa pang higante ng pamamahayag na nakatira sa Japan.
At siya ay panayamin ng aming kamangha-manghang Kla.TV na korepondente na si Dan mula sa Estados Unidos.
Japan, ang Estados Unidos, at tayo rito sa Switzerland – kaya sa pagkakataong ito ay may 15 oras na pagkakaiba ng oras sa pagitan
ng dalawang lalaking ito at may pitong hanggang walong oras na pagkakaiba ng oras sa
pagitan nila at sa atin dito sa Switzerland.
Pinapasalamatan namin kayo sa inyong mahahalagang serbisyo at silipin ang talambuhay ng kanino?
Ni James Corbett.
James, kailangan ka namin!
Ipinanganak at lumaki si James Corbett sa Canada.
Natapos niya ang kanyang pag-aaral sa Trinity College sa Dublin, Ireland, at nagtamo ng Master of Philosophy na degree.
Matapos lumipat sa Japan, itinatag ni James Corbett ang website na "The Corbett Report" noong 2007 bilang
plataporma para sa malayang kritikal na pagsusuri ng pulitika, lipunan, kasaysayan, at ekonomiya.
Noong panahong iyon, pinapatakbo niya ang website kasabay ng kanyang trabaho bilang guro ng Ingles.
Mga apat na taon ang nakalipas, naging full-time na mamamahayag-imbestigador siya.
Mula noon, nakatanggap siya ng maraming parangal para sa kanyang gawaing pamamahayag at naging hinahangad na tagapagsalita sa
iba't ibang unibersidad, sa TEDxGorningen , at sa harap ng mga komiteng independiyenteng
imbestigasyon tulad ng National Citizens Inquiry sa Canada.
Sa paglipas ng mga taon, naglabas si James Corbett ng maraming dokumentaryong naglalahad ng katotohanan, gaya ng
"9/11: The Suspects," "A Century of Enslavement: The History of the Federal Reserve," at "Who is Bill Gates?"
Ang kanyang malalim na pananaliksik ay malayang makikita sa kanyang website at sa maraming channel sa daan-daang
episode ng mga podcast, panayam, at iba pang mga format.
May mahigit 300,000 tagasunod siya sa kanyang mga social media channel lamang.
Noong 2018, inilunsad niya ang taunang negatibong parangal na "Fake News Awards," na nagdodokumento sa
mga pinaka-baluktot na balita sa pangunahing media.
Nagsasalita ngayon si James Corbett tungkol sa paksa na "Ang alitan sa Gitnang Silangan at ang digital na pera ng
sentral na bangko: isang ganap na nakakatakot na senaryo!"
James Corbett, maraming salamat sa muling pagsali sa amin.
Walang problema.
Ngayon ay tatalakayin natin ang digmaan sa Gitnang Silangan at ang mga CBDC .
Kaya, kung handa ka na at handa na rin ang ating mga tagapakinig, direkta na tayo sa punto.
Mga manonood, handa na ba kayo?
Magsimula tayo rito: Inilarawan mo ang ika-7 ng Oktubre bilang 9/11 ng Israel .
Paano nga? Paano magkasya ang dalawang bagay na ito?
Well, malinaw na hindi ako ang nag-iisa na gumamit ng pariralang iyon.
Sa katunayan, ginamit ng pangunahing midya ang pahayag na ito kaagad pagkatapos ng mga pag-atake noong ika-7 ng Oktubre.
At siyempre, ginagamit nila ang ekspresyong ito kaugnay ng isang kamangha-mangha at malawakang pag-atakeng terorista na hindi
naman talaga kung ano ang sinabi sa atin at na nagbibigay-katwiran sa isang patuloy, marahil
walang katapusang digmaan laban sa terorismo.
Ginagamit ko ang paghahambing sa ganap na ibang paraan dahil, gaya ng alam ng mga pamilyar sa aking gawain, sinuri ko nang
detalyado ang mga pekeng bandila na pag-atakeng terorista noong ika-11 ng Setyembre mula sa iba't ibang
anggulo, kabilang ang pagsubaybay sa daloy ng pera at sa mga war games na isinasagawa noong 9/11.
At pati na rin ang pagsisiyasat sa ilan sa mga pinaghihinalaan at indibidwal na sangkot sa mga pangyayari noong ika-11 ng
Setyembre, pati na rin sa mga tauhan at ahensiya ng intelihensiya na aktibong nakipagtulungan sa Al-CIAda, na kilala rin bilang
Al-Qaeda, at sa maraming paraan ay sila mismo ang lumikha nito.
Kaya kapag sinasabi kong ang ika-7 ng Oktubre ay naging 11 Setyembre ng Israel, ibig kong sabihin ay sa kontekstong iyon,
bilang isang pinagplanuhan o pinukaw na false flag na kaganapan na ginamit upang bigyang-katwiran ang isang
militar at pampulitikang adyenda na nauna nang napagpasyahan.
Kapag sinasabi mong hindi kailanman magwawakas ang digmaan, nakikita ko ito bilang tiyak na may intensyon ang Israel sa Gaza.
Nakikita mo ba ang anumang posibilidad na matapos ang digmaang ito sa Gaza?
Paano ito magwawakas? Dapat bang magwakas ito?
Ang ibig kong sabihin, ang walang katapusan ay kung patuloy silang may mga kaaway sa paligid nila, palagi
nilang sasamantalahin ang Treasury ng Estados Unidos para ipagpatuloy ang pagpapadala ng mga sandata.
Pero dahil pinag-uusapan natin ang Gaza, nakikita mo ba ang katapusan ng sitwasyong ito?
Sa kasamaang palad, nakikita ko kung paano ito maaaring magtapos.
At sa kasamaang palad, hindi kaaya-aya ang karamihan sa mga alternatibo.
Kasama rito ang pag-alis sa mga Palestino mula sa Gaza Strip.
Maraming ministro sa parlyamento ng Israel ang nagbanggit nito, na nagsasalita tungkol sa
paglipol ng Gaza Strip o sa pag-alis ng mga Palestino.
At sa kasamaang-palad, ang mga taong ito ay siyempre itinuturing na: "Oh, sila ay mga ekstrem
na grupong nasa laylayan ng matinding kanan."
Hindi sila kumakatawan sa nakararami ng pamahalaang Israeli.
Ngunit kawili-wili ring mapansin na ang pampulitikang koalisyon ni Netanyahu ay
kasalukuyang nakasalalay sa eksaktong ganitong mga tao.
Kaya ang ideya na maaari talagang magwakas ito sa etnikong paglilinis sa Gaza Strip ay hindi
isang maliit na pangyayari sa pulitikang Israeli.
At saka, siyempre, nariyan ang usapin ng West Bank, kung saan sa loob ng maraming taon ay naging bukas at pinag-isang
patakaran ng malaking bahagi ng uring pampulitika ng Israel na ipagpatuloy at palawakin ang mga ilegal na pamayanan.
Nangyayari ito sa West Bank.
Noong nakaraang linggo lamang, naglabas ang International Court of Justice (ICJ) ng paunang hatol na ilegal ang
okupasyon ng Israel sa mga sinakop na teritoryo ng Palestina.
Ito ay muling nagpapatunay na ito ay isang ilegal na okupasyon at na dapat gawin ng Israel ang lahat ng makakaya
upang itigil ang ginagawa nito sa lalong madaling panahon.
Ngunit ano ang itsura noon?
At sa kasamaang-palad, gaya ng sinabi ko, nakikita ko ang maraming posibilidad.
Maiisip ko ang maraming paraan kung paano ito maaaring magtapos, lalo na sa Gaza Strip.
Maaaring magtapos ito, halimbawa, sa ganap na pagkalipol ng mga Palestino, o kahit papaano sa pagpapalayas ng sapat na bilang ng
mga tao upang gawing hindi na matiis ang patuloy na pag-iral ng mga Palestino sa Gaza Strip, o kahit papaano
upang magbukas ng mga bagong daan at bagong lugar para sa paninirahan ng mga Israeli sa Gaza Strip.
Ngunit anumang mukhang pananaw militar, halimbawa na ang Hamas ay tunay na nakikipagdigma laban sa pamahalaang Israeli at na
talagang may dalawang puwersa na naglalaban sa isa't isa at maaaring pumabor sa alinmang panig,
itinuturing kong isang maling salaysay na itinanim.
Ang nangyayari doon ay hindi digmaan.
Isang masaker, isang malaking masaker, ang nagaganap ngayon.
At kapag tumingin tayo lampas sa Gaza Strip patungo sa West Bank, nakikita natin ang Jerusalem,
ang Golan Heights, bawat isa sa mga lugar na ito.
Kaya maaari nating hulaan at sabihing maaaring ang layunin ay ang pag-alis ng mga Palestino mula sa buong Israel, hindi ba?
Tulad ng sinabi ko, hindi ito isang ekstrapolasyon o teorya.
Ito ay isang bagay na aktibo at lantad na pinag-uusapan, kahit na ng ilang miyembro ng Parlamento ng Israel.
At kapag ginagawa nila iyon, kapag lumalabas ang mga ministrong ito at gumagawa ng mga pahayag, karaniwang
lumalapit si Netanyahu at nagsasabi: "Ay, sobra na iyan, ay, hindi namin sinusuportahan ang ideyang iyon."
Ngunit, gaya ng sinabi ko, ang pampulitikang koalisyon na nagpapanatili sa pamahalaan ni Netanyahu ay nakasalalay
sa mga ministrong gumagawa ng ganitong uri ng pahayag.
At marami sa kanila.
Kasalukuyan kong idinedokumento ito para sa isang nalalapit na episode ng podcast.
Kaya ngayon tinitingnan ko ang datos na ito at masasabi kong may sapat na dokumentadong ebidensya ng mga pahayag ng maraming
pulitikong Israeli na nananawagan ng paglipol sa mga Palestino.
Kaya hindi ito isang marginal na ideya na ipinahayag lamang ng iilang tao. Ipinahayag ito
ng mga taong nasa posisyon ng kapangyarihan.
At iyon, gaya ng sinabi ko, ay isa man lang paraan kung paano natin maiisip na matatapos ang
tunggalian na ito, kahit pa sa pinakamalalang paraan.
Oo. Well, babawasan ni Netanyahu ang tindi ng kanyang mga pahayag depende sa kung sino ang nakikinig sa kanya.
Ibig kong sabihin, susubukan niyang baguhin ang kahalagahan ng ideya, pero sa ibang araw ay itutulad
niya ang mga tao ng Gaza sa Amalek, na dapat puksain.
Oo. At siyempre, may kinalaman din ito sa panloob na pulitika ng Israel at sa mga siklo ng politika.
At may dokumentadong pattern sa karera ni Netanyahu kung saan gumagawa siya ng pinaka-mapanghamon at tuwirang pahayag tungkol
sa pinaka-agresibong mga patakaran laban sa mga Palestino sa mga panahong pinag-iigihan ang mahihigpit na halalang pampulitika.
Sa esensya, kokourtin niya ang mga boto ng kanang pakpak, na siyang magpapanatili sa kanya sa puwesto.
Ngunit may panganib din na sisihin si Netanyahu sa lahat ng bagay.
Siya ay tiyak na isang nangingibabaw na puwersa sa pulitika ng Israel. At ganoon na ito sa loob ng mga dekada.
Ngunit hindi siya ang nag-iisang puwersa.
At nanganganib tayong isipin na kung makakakuha lang tayo ng mas kalmadong punong ministro ng Israel tulad nina Naftali
Bennett o Ehud Barak, na isang tiwalaan ni Jeffrey Epstein, o ng iba pa sa kapangyarihan, ayos na ang lahat.
Pero sa tingin ko, isang maling salaysay na itinanim sa usaping ito.
Ito ay isang pangunahing tanong na nasa puso ng pulitika ng Israel mula nang itatag ang Estado ng
Israel, lalo na ang mga pag-atakeng terorista na nagbunsod sa pagtatatag ng Estado ng Israel.
Alam namin iyan.
Muli: hindi ito mga teoryang konspirasyon. Ito ay dokumentadong kasaysayan.
Halimbawa, ang pag-atake sa King David Hotel noong 1946, na sa panahong iyon ang pinakamalaking pag-atakeng terorista sa
kasaysayan at yumanig sa konsensya ng mundo, na pumatay ng dose-dosenang, daan-daang tao
at nagdulot ng pinsala sa napakaraming iba pa.
Ito ay isang lubos na walang-hiya na pag-atake.
Ito ay isang pinuntiryang pag-atakeng terorista na isinagawa ng mga kalaunan ay magiging pangunahing
establisyemento ng pulitika ng Israel, bilang bahagi ng kanilang plano na paalisin ang mga Briton sa Palestina.
At sa kasamaang-palad, siya ay napaka-matagumpay.
Mula pa sa simula, samakatuwid, ang mga pundasyon ng estadong Israeli ay nakabatay sa
terorismo at karahasan laban sa mga Palestino.
At sa kasamaang-palad, wala nang nagbago hinggil dito sa nakalipas na 75 taon.
Kapag sinasabi mong naging bahagi ng pampulitikang establisyemento ang grupong teroristang ito, tinutukoy mo ba ang Irgun?
Oo. At sa katunayan, nakalimutan ko na ngayon ang pangalan.
Ngunit idinokumento ko ito sa aking pinakabagong episode ng podcast ("Meet Benjamin Netanyahu, War Criminal").
Partikular na pinuri ni Netanyahu ang pinuno ng Irgun na responsable sa operasyon sa King David Hotel bilang
isang halimbawa ng pagkakatatag ng Estado ng Israel – isa siya sa mga nagtatag na ama ng Estado ng Israel.
Noong 2006, sa ika-60 anibersaryo ng nakamamatay na pambobomba na ito, inilantad ng
pamahalaang Israeli ang isang plaka ng pag-alala.
Sinabi ng British ambassador noon na talagang kahanga-hanga na ang isang malaya, liberal, at demokratikong estado ay
literal na nagtatayo ng isang monumento para sa isang kakila-kilabot at nakamamatay na pag-atakeng terorista.
Ngunit sino ang naroroon upang ilantad ang plake at muling gunitain ang Irgun at purihin sila sa
kanilang papel sa pagkakatatag ng Israel sa kaganapang ito na nagdulot ng kamatayan?
Walang iba kundi si Benjamin Netanyahu.
May kaugnayan ba ang pamahalaang Netanyahu sa Hamas sa anumang paraan?
Oo, sila nga.
At muli, naidokumento ko ito sa aking trabaho.
Ilang buwan na ang nakalipas, sumulat ako ng isang artikulo na pinamagatang "Ang Lihim na Kasaysayan ng Hamas," na tumatalakay
sa pagkakatatag ng Hamas, kung ano ito, kung saan ito nagmula, at ang malawakang ugnayan
sa pagitan ng pamahalaang Israeli at ng Hamas.
At sa tingin ko ay masyadong payak na sabihing ang Hamas ay isang ganap na imbentong-imbento,
isang lubos na marioneta ng pamahalaang Israeli.
Ngunit napatunayan na ito ay sinuportahan, itinaguyod, pinondohan, at paboran ng pamahalaang Israeli.
Sa isang pagpupulong ng partidong Likud noong 2019, tahasang sinabi ni Benjamin Netanyahu na ang kanyang estratehiya ay
suportahan ang Hamas upang panatilihing hiwalay ang mga Palestino sa Gaza Strip sa pulitika at
ideolohiya mula sa mga Palestino sa West Bank.
Ito ay upang matiyak na hindi sila kailanman magkakaisa at hindi kailanman magiging tunay na banta sa paglikha ng
solusyong dalawang estado sa tunggalian ng Palestino at Israeli.
Kaya't malinaw na naman iyon; hindi na natin kailangang maghinuha tungkol dito.
James, dahil pinag-uusapan natin ang pangangailangan ng pagpapatuloy ng mga digmaan sa pangkalahatan:
Nakita ko ang malamang na pinakabagong video mo, at nabanggit mo ang isang artikulo sa CovertAction Magazine.
At tiningnan ko ang CovertAction Magazine.
Hindi ko alam kung nabasa ko ba ang tamang artikulo, pero isinulat ito ng isang lalaki na nagsabing ito
na raw ang naging pamamaraan ng Estados Unidos mula pa sa simula: panatilihin ang mga digmaan.
Masasabi mo ba na karaniwan itong nangyayari sa Gitnang Silangan, na ito rin ang nangyayari sa Ukraine
ngayon, at na naaangkop din ito sa Estados Unidos?
Masasabi kong ito ang pangkalahatang paraan ng pagpapatakbo ng kompleks ng militar at industriya na tinukoy ni
Eisenhower nang lisanin niya ang puwesto bilang Pangulo ng Estados Unidos noong 1960, at na mas laganap ngayon kaysa noon.
Iyon ang naging modus operandi ng kompleksong militar-industriyal na ito mula pa noong, aba, mula pa sa pagsisimula nito.
Ang digmaan ay kalusugan ng estado, ngunit ang digmaan ay kalusugan din ng bawat industriya, bawat pantulong na organo,
bawat lihim na serbisyo at lahat ng iba pang mga organo ng mas malawak at malalim na estado na tunay na nagtatakda ng patakaran.
At iyon ang dahilan kung bakit hindi lamang sila may tiyak na interes, hindi lamang may nakatagong interes, kundi ang kanilang
interes ay katumbas ng interes sa pagsasagawa ng digmaan at patuloy na paglikha ng mga dahilan para sa aksyong militar.
Kaya oo, tiyak na bahagi iyon ng estratehiya.
Sa tingin ko, mas malamang na totoo ito sa ilang oras at sa ilang lugar para sa ilang estratehikong dahilan.
Maaari nating tingnan ito mula sa isang makasaysayang pananaw.
Halimbawa, noong dekada 1980, ang inihayag na dahilan ng pagpopondo – sa katunayan, ito ang pinakamalaking operasyong CIA
sa kasaysayan, kung tutuusin sa mga inamin – ay upang pondohan ang Taliban sa Afghanistan bilang
bahagi ng kanilang jihad na digmaan laban sa mga Sobyet.
— partikular at eksakto dahil nagpasya ang malalim na estado ng administrasyong Carter noong huling bahagi ng dekada 1970 na ang
pinakamabisang paraan para pahiramin nang husto ang mga Sobyet ay ipasa sila sa gilingan ng
karne, bigyan sila ng sarili nilang Vietnam.
Kaya iyon ang kanilang tahasan at hayagang ginawa.
At sinubukan nilang ipagpatuloy ang digmaang ito nang kasingtagal ng maaari.
Iyon ang estratehiya sa likod nito.
Sa aking palagay, ang alitan sa Ukraine ay isang eksaktong kapantay, dahil sa kasong ito ang target ay malinaw
na ang Russia, at ikinagagalak ng Estados Unidos na labanan ang Russia hanggang sa huling Ukrainiano.
at patuloy silang magpapadala ng pera, tulong, at mga sandata upang ang tunggalian na ito ay tumagal nang
kasingtagal ng maaari, upang lubusang pahirapan ang mga Ruso.
Sa tingin ko, kamakailan lang sinabi ni Trump na gusto niyang wakasan ang digmaang ito.
Kung ititigil niya ang digmaan, titigil din ang gilingan ng karne.
Ngunit naniniwala ako na may iba siyang mga dahilan para itigil ang digmaan.
Nais naming talakayin ang iyong mga saloobin tungkol sa kasalukuyang sitwasyon
kaugnay ng digmaang proxy ng NATO sa Ukraine.
At isaalang-alang natin kung sino ang may pangunahing pananagutan sa pagsisimula at pagpapatuloy ng digmaan laban sa Russia.
Ano ang gusto ng mga taong tulad nina Victoria Nuland at Antony Blinken, ang Kalihim ng
Estado ng Estados Unidos? Ano ang gusto nila?
Ano ang iyong layunin doon?
Alam mo, magandang tanong iyan.
At sa tingin ko, tanong lang ito kung gaano kalayo sa nakaraan sa kasaysayan ng geopolitika ang gusto mong balikan.
Tiyak na alam ko na ang estratehiya ng imperyo, ng Imperyong Britaniko sa katapusan ng ika-19 na siglo at ng Imperyong
Amerikano sa ika-20 siglo, ay sa loob ng napakatagal na panahon ay nakatuon sa pagpapanatiling hiwalay ang
mga Ruso at Aleman at, sa esensya, sa pagpapanatili sa kanila sa digmaan laban sa isa't isa.
Kung magkakaisa sila, hindi man sa pulitika o ekonomiya, kundi simpleng magkaroon ng mabuting ugnayan sa isa't isa,
magdudulot ito ng seryosong banta sa kakayahan ng mga Briton o Amerikano, halimbawa, na kontrolin ang kontinente ng Europa.
At tulad ng naitatag mahigit isang siglo na ang nakalipas, mula pa noong panahon ni Halford Mackinder at ng pag-usbong
ng geopolitika gaya ng kilala natin ngayon, ang lugar na ito ang puso ng tinatawag na pandaigdigang chessboard.
At ang anumang kapangyarihang kumokontrol dito ay sa esensya kumokontrol sa planeta.
Matagal nang nauunawaan ito nang mahigit isang siglo, at iyan mismo ang dahilan kung bakit palagi nang
kinakailangang maghasik ng paghahati sa pagitan ng mga Ruso at Aleman o ng mga Europeo sa pangkalahatan.
At sa tingin ko ay may kaugnayan pa rin iyon ngayon.
Bahagi pa rin iyon ng estratehiya.
Oo, nagsagawa ako ng panayam sa operator ng website na Antiwar.com.
Gumagawa siya ng mahusay na podcast na laban sa digmaan.
Horton. Oo, si Scott Horton.
At sinabi niya: Ang huling bagay na nais ng Kanluran ay ang pagkakaisa ng Alemanya at Rusya.
At sabi niya, ang pinakamalalang mangyayari ay kung muling mag-aaway sa digmaan ang Alemanya at Rusya.
At nakita na natin kung ano ang nangyayari kapag nangyari iyon.
Oo, mayroon kami.
Balik sa pahayag ni Trump na tatapusin niya ang digmaang ito.
Ano ang alam mo tungkol sa matalik niyang kaibigan na si Larry Fink, ang punong ehekutibo ng BlackRock, na may
tungkuling tagapayo sa muling pagtatayo ng Ukraine at responsable sa pondo para sa pag-unlad ng Ukraine?
Oo. Eksakto ito sa inilarawan mo.
Sa totoo lang, ang BlackRock ang pinakamalaking kumpanya ng pamumuhunan sa mundo, na humahawak, kung hindi man ng
karamihan, ay ng hindi bababa sa malaking bahagi ng mga bahagi ng halos lahat ng mga kumpanyang kasama sa Fortune 500 .
At ang BlackRock, lalo na si Larry Fink, ang CEO ng BlackRock, ay malaki rin ang puhunan sa muling pagtatayo ng Ukraine, na likas
na inilagay sa konteksto ng isang digital na transformasyon.
Ang prosesong ito ay sinimulan na bago pa man ang kasalukuyang tunggalian, ngunit tiyak na pinalawak ito.
At lantaran nang nagsalita si Larry Fink tungkol sa kung paano ito nagbibigay ng perpektong pagkakataon para sa
ganap na digital na transformasyon ng pamahalaan at ekonomiya.
Kaya iyon mismo ang kanilang sinusubukang gawin.
At siyempre, ito ay isang umuunlad at tiwaling negosyo na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong euro, bilyun-bilyong
dolyar para sa mga nakakapagsiksik ng kanilang mga ilong sa partikular na pie na ito at nakakakain ng pinakamarami rito.
At tila tiyak na nasa posisyon si Larry Fink bilang bampira na sumisipsip ng dugo sa karotid na arterya ng sangkatauhan.
Sinusuri ko ang pinagmulan ni Larry Fink at ang kanyang pakikilahok sa Ukraine at ang kanyang pakikialam
doon, at natagpuan ko ang isang kumperensya na ginanap sa Lungsod ng New York ilang taon na ang nakalipas.
Narinig mo na ba ang tungkol sa Dealbook Summit na inisponsor ng New York Times?
Narinig ko na ito, oo, pero hindi ko sinundan ang mga pangyayari.
Aba, nabasa ko na ang maliliit na letra.
Sinabi nito: "Si Punong Ministro na hinirang na si Benjamin Netanyahu, ang Pangulo ng Ukraine na si Volodymyr Zelensky, ang
CEO ng META na si Mark Zuckerberg, ang Kalihim ng Tesorerya ng Estados Unidos na si Janet Yellen, at ang CEO ng
BlackRock na si Larry Fink ay magsasalita rin sa summit."
Lahat ng mga taong ito ay magkakasama sa isang summit sa New York.
Ano sa tingin mo?
Maliban na hindi ako nagulat kahit man lang kaunti.
Masasabi kong sila mismo ang inaasahan nating magtitipon upang pag-usapan ito at subukang makinabang dito sa lahat ng
paraan, kapwa pinansyal at geopolitikal. At pati na rin militar.
At siyempre, bawat manlalaro sa mesa na ito ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit narito sila.
Ngunit tiyak na nagkakasundo sila sa adyenda na pagsipsip sa buhay ng Ukraine para sa laban kontra sa mga Ruso – isang bagay na
nais gawin sa ngayon ng maraming iba't ibang tao sa lamesang ito.
Well, James, hindi ka naman mukhang masyadong kumpiyansa tungkol sa mga posibleng kinalabasan ng kasalukuyang krisis sa Israel.
Ano, kung titingnan nang may pag-asa, ang isang makatwirang posibleng senaryo para sa kinalabasan ng digmaan sa
Ukraine, nang hindi kinokontrol ng BlackRock ang bansa?
Oo. Tulad ng sinabi ko, napakahirap iyon sa ngayon.
At sa tingin ko, naglaro na nang husto ang lahat ng kanilang mga baraha hanggang ngayon, kaya mahirap nang
isipin na may paraan pa para umatras mula sa bangin na ito.
Dahil sa tingin ko ay hindi na maaaring umatras ang mga Ruso ngayon nang hindi nakamit kahit anong paraan para
mailigtas ang kanilang mukha sa Donbass kaugnay ng kanilang diumano'y mga layuning heopolitikal.
Ngunit kasabay nito, matatag nang nakatuon ang Ukraine sa landas patungo sa integrasyon sa
Kanluran, kabilang ang pagiging kasapi sa NATO.
At sa pinakahuling kumperensya ng NATO, ipinangako na hindi na mababaliktad ang landas ng
Ukraine patungo sa pagiging kasapi sa NATO.
Hindi ito mangyayari bukas, pero mangyayari ito.
Iyon ang, siyempre, ang pulang linya na iginuhit ng mga Ruso nang napakatagal nang panahon. Kahit bago pa man si Putin.
Ang ideya ng NATO sa Ukraine ang pulang linya.
Kaya mahirap isipin ang isang hakbang na magliligtas ng mukha na posible sa puntong ito ng
panahon na hindi bababa, gaya ng sinasabi mo...
Kahit matapos bukas ang alitan, mayroon tayong pamahalaan sa Kyiv na nakatuon sa digital na transformasyon, pati
na rin ang pagsakop ng BlackRock, Palantir at iba pang mga kumpanyang pumapasok sa larong ito.
Sa kasalukuyan, mahirap isipin na maaari silang matanggal sa pamahalaan sa Kiev.
Tama. Mabuti. O sige, James, lilipat na tayo sa ating ikalawang paksa, ang mga CBDC.
At nais kong buksan ang paksa sa pamamagitan ng kaunting balita mula noong nakaraang katapusan ng linggo, na sa
katunayan ay nagsimula noong dalawang linggo na ang nakalipas.
Alam mo, puno ang isip ko, nabibigatan ako sa trabaho ko at hindi ako nakaisip ng mga bagay, o
talagang nagsaliksik, o tiningnan ang Twitter feed ko.
Kaya hindi ko gaanong alam ang tungkol sa buong usapin ng CrowdStrike.
Hindi ko nga alam kung ano ang CrowdStrike hanggang sa sinabi sa akin ngayon na ito ay isang kumpanya ng seguridad sa software.
Ngunit may nangyari noong Biyernes, at sa hindi ko alam na dahilan, hindi ko
ma-access ang anumang digital na tala sa bangko ko.
Mayroon akong app sa aking mobile phone na nagpapahintulot sa akin na tingnan ang aking bank account at mga transaksyon.
At sinabi nito, "hindi magagamit sa katapusan ng linggo".
At saka sinabi ng kaibigan ko, oo, malamang dahil iyon sa CrowdStrike.
Binanggit niya na daan-daang mga flight ang na-kansela.
Binanggit niya na hindi gumana ang YouTube nang tatlong oras ngayong umaga, na sarado ang mga bangko, at iba pa.
At ang iniisip ko ay, kung pinag-uusapan natin ang mga CBDC, dapat itong maging isang
mantsa para sa ideya ng pag-digitalize ng lahat.
Hindi mo ba sa tingin na nag-aalala ang mga tao na mawawalan sila ng access sa pera at hindi makakabili nang hindi
lubos na nakadepende sa digital na perang nais nilang ipakilala?
Natutuwa ako na inilalagay mo ang talakayang ito sa kontekstong ito.
Dahil sa sandaling ito, may sampu-sampung libo, marahil higit pa, na ang kanilang mga paglalakbay ay naantala, na nauubos ang
kanilang mga bank account, atbp., dahil naganap ang isang beses-sa-daang-taong kaganapang ito, ang
kakila-kilabot na kaguluhang ito na kakalaganap lamang.
Ngunit sa pinakapayak, dapat nang unahin ng mga tao ang pag-iisip kung mabuting ideya na gawing nakadepende ang buong buhay at
kabuhayang pang-ekonomiya natin sa teknolohiyang digital na ito, na madaling maapektuhan ng mga biglaang pagkasira at maling
pag-update, hindi pa nababanggit ang mga aktwal na pag-atake na isinasagawa ng totoong panlabas na sinisisi o bilang
mga pag-atakeng false flag na nilikha sa anumang paraan o marahil kahit ng isang mas mataas na kapangyarihan.
Alam namin iyan.
EMF , radyasyon ng araw, ang pangyayaring Carrington .
Alam natin ang mga bagay na maaaring sumira o guluhin ang ating elektronikong buhay sa isang kisap-mata.
Sa isang banda, halos nakapagpapalakas ng loob na makita ang nangyari sa isyu ng CrowdStrike, kung paano manwal na
inilabas sa papel ang mga boarding pass para sa mga pasahero dahil hindi na ito naiprint nang elektroniko.
Hindi magamit ang mga QR code.
Talagang pinuno nila ito nang mano-mano.
At talagang napapaisip ka kung gaano tayo kalalim na nalubog sa digital na matrix na ito, na nakakagulat
makakita ng sinulat-kamay na boarding pass sa panahon ngayon.
Ngunit oo, noong nakaraan, karaniwan nang iniirekord ng mga tao ang mga bagay gamit ang panulat at papel.
Bakit natin iyon isinuko?
Anong mga agarang suliraning nakaliligtas ng buhay ang nalutas natin sa pamamagitan ng paglalagay
ng buong buhay natin sa digital na matrix na ito?
Sa tingin ko, maaari mong i-apply iyon sa napakaraming bagay kung saan may bagong solusyon, at ang unang tanong na dapat nating
itanong sa ating sarili ay: Ano ba ang mali sa ating meron dito?
Halimbawa, medyo maganda ang reception ko, kahit noong nasa Japan pa ako, gamit ang lumang 3G network.
Bakit kailangan natin ng 4G o 5G?
At patuloy nila itong pinalalawak, sinasabi sa amin na ito ay lubos na kinakailangan para sa aming patuloy na pag-iral.
Pero hindi ko kailangan mag-download ng pelikula sa 19 na segundo sa halip na 53 na segundo.
Hayaan ninyo akong maglagay dito ng sanggunian kay Neil Postman, may-akda ng mga aklat tulad ng Amusing Ourselves to Death.
Siya ay isang napaka-interesante at napaka-maunlad mag-isip na may-akda na napakaproduktibo at aktibo noong dekada 1980 at 1990.
Nagsulat siya tungkol sa internet nang ito ay kakasimula pa lamang.
At nagbigay siya ng sunud-sunod na mga talumpati tungkol sa mga isyung may kinalaman sa teknolohiya.
Hindi ko na maalala ang pangalan ng talumpating ito. Ngunit kung hahanapin mo ang "mga tanong tungkol
sa teknolohiya" ni Neil Postman, makikita mo ito.
Naniniwala ako na bumuo siya ng apat na tanong na dapat nating itanong sa ating sarili
tuwing may iminungkahing bagong teknolohiya.
Isa sa mga ito ay: Ano ang problemang dapat lutasin ng iminungkahing teknolohiya?
At talagang problema ba ito?
At talagang solusyon ba ito?
At ipinaliwanag niya ito sa napakahusay na paraan, na sa palagay ko ay mas naaangkop ngayon kaysa noong ibinigay
niya ang talumpating ito tatlumpung taon na ang nakalipas.
Mukhang kawili-wili iyon.
James, alam kong tinalakay na natin ang paksang ito sa huling panayam natin, pero mas
marami tayong manonood nito sa AZK conference.
At sa tingin ko, gusto pa ring malaman ng ilang tao kung ano ang pagkakaiba ng mga CBDC at, halimbawa, ng Apple
Pay o ng iba pang mga digital na sistema ng pagbabayad.
At bakit biglang aktibong nakikilahok ang 93% ng lahat ng mga bangko sentral sa pagbuo ng mga CBDC na ito?
Ang kasalukuyang digital na imprastruktura ng pagbabayad, na ngayon ay ginagamit mo, ay
nakabatay sa anyo ng pera na nakasanayan na natin.
Ibig sabihin, ang pera ng mga pribadong kustomer sa siklo ng komersyal na pagbabangko.
Marami ang kailangang maunawaan tungkol sa mga larong pinansyal at kalokohan na nilalaro ng mga nagnanais maging salamangkero
ng Wall Street, pati na ang tabing na kanilang itinakip sa mata ng karaniwang publiko sa loob ng maraming, maraming siglo.
Ngunit ang ideya ay na sa kasalukuyan, karamihan sa mga bansa ay may dalawang sistemang salapi.
Ang isa ay ang sistema ng pondo sa pakyawan, na para sa mga bangko mismo, ang mga bangkong komersyal na may mga reserbang
account sa bangko sentral, maging ito man ay ang ECB, ang Bangko ng Hapon, o ang Federal Reserve sa Estados Unidos. Itinatago ng
mga bangkong komersyal na ito ang kanilang mga reserba at nagsasagawa ng mga transaksyon sa
isa't isa sa loob ng siklong pakyawan na ito.
Tayo, ikaw at ako at lahat ng nakikinig dito, ay may pera sa mga bangkong komersyal na
ito, at iyon ang siklo ng pribadong kustomer.
Dalawang ganap na magkaibang bagay ito. Ang perang ginagamit ng mga bangko sa pamilihang pakyawan ay teknikal na iba
sa perang ginagamit natin sa ating pang-araw-araw na buhay.
Kaya kapag nagbabayad tayo gamit ang Apple Pay o katulad na mga serbisyo, ginagamit natin ang pera mula sa retail banking.
Ito ay perang nilikha ng bangko sa tingi.
Ang pangkalahatang sistema ng komersyal na pagbabangko.
Karamihan sa pera ay nalilikha mula sa mga utang na utang sa mga komersyal na bangko.
Sa pamamagitan ng mahika ng kanilang kontrata sa bangko, may karapatan silang lumikha ng perang
ito sa pamamagitan ng pagpapautang nito sa atin.
Hindi sila pumapasok sa vault ng bangko at kumukuha ng bunton ng pera sa tuwing hihiram ka; sa halip, nililikha nila
ang perang utang mo sa kanila – kasama pa ang interes! – isang napakagandang ideya kung ikaw ay bangkero.
Ang CBDC ay ang ideya na sa unang pagkakataon ay magkakaroon tayo ng direktang access sa pera ng bangko sentral.
Siyempre, mayroon nang perang inilabas ang bangko sentral ngayon.
Kapag inalis mo ang isa sa mga perang papel, kahit saang bansa ka man nakatira, kung mayroon ka pa man nito sa iyong pitaka dahil
karamihan sa mga tao ay nagbabayad nang walang cash, makikita mo ang nakasulat na: dito sa Japan, "Bank of Japan"; sa
Estados Unidos, "Federal Reserve" note; dahil ito ay pagpapahayag ng pananagutan ng sentral na bangko.
Ang perang papel na ito ay talagang inilabas mismo ng sentral na bangko.
Kaya iyon lamang ang paraan ng sentral na bangko para direktang magdagdag ng pera sa
ekonomiya, at iyon ay bahagi lamang ng ekonomiya.
Sa uniberso ng CBDC, gayunpaman, maaari nilang dalhin nang direkta sa iyong digital na pitaka ang kanilang representasyon ng
pananagutan ng bangko sentral dahil magkakaroon ka na ngayon ng isang account, depende sa kung paano nila ito
isasaayos, ngunit sa anumang paraan magkakaroon ka ng account sa mismong bangko sentral.
At hindi lamang nila maa-verify at makokontrol ang iyong mga transaksyon, kundi masusuri rin nila ang mga ito, at posibleng,
gaya ng binigyang-diin ng marami, kabilang ang mga politiko sa UK at iba pa na labis na nasasabik sa posibilidad na
ito, maaari nilang i-programa kung ano ang maaaring gawin at hindi maaaring gawin gamit ang perang ito.
Kaya, halimbawa, kung maglalagay ka ng limitasyon na maaari ka lamang bumili ng tiyak na dami ng karne
ngayong buwan, dahil alam natin na ang pagkonsumo ng karne ay nagpapagalit sa mga diyos ng panahon.
Kung magtatakda sila ng limitasyon, maaari nilang ipatupad ito sa pamamagitan ng pagbabawal sa iyo na bumili
ng higit sa nakalaang halaga ng karne gamit ang iyong digital na salaping bangko sentral.
At magiging awtomatikong bagay iyon na hindi mo malalampasan kung ipatutupad mo ito sa ganoong paraan.
O anumang iba pang bilang ng mga paghihigpit na maiisip ay maaaring ipatupad nang real time sa pamamagitan ng pag-flip ng
isang digital na switch, na kumakatawan sa isang tunay na bangungot na antas ng kontrol sa
ekonomiya nang direkta ng mga sentral na bangkero.
Oo, at kakasagot mo lang sa susunod kong tanong, na: Ano sa tingin mo ang pinaka-kaakit-akit para sa estado?
At masasabi kong ito ay ang kakayahang masusing subaybayan ang ating mga ari-arian at ang ating paggasta at, kung
kinakailangan, kontrolin kung paano natin ito ginagamit.
Siyempre, at dapat kong linawin dahil, tulad ng aking inilatag, sa kasalukuyang sistema ng pagbabangko, ang mga komersyal na bangko
ang nakapagitna sa pagitan ng sentral na bangko at sa atin.
Kaya't ang mga komersyal na bangko ay mahalagang bahagi nito, at sa kasalukuyan ay
mayroon silang napakalakas na kontrol sa ekonomiya.
Hindi nila basta-basta isusuko ang kontrol na ito.
Kaya naman maaari nating isipin ang maraming posibilidad kung paano istruktura ang sistema ng CBDC.
Isa sa mga ito ay maaaring ang pagtalaga ng sentral na bangko ng kakayahan nito na panatilihin at beripikahin ang
mga account sa mga bangko komersyal o kahit man lang sa mga na-beripikang institusyong pinansyal.
Kaya magsisilbi ka rin bilang tagapamagitan dito.
Magmumukha itong parang isang braso na lang ang layo ng mga bangko sentral sa proseso: "Ay, hindi namin ito
kinokontrol. Lahat ng ito ay ginagawa ng mga bangko komersyal."
Dahil sa mga pampulitika at pang-ekonomiyang realidad ng estruktura ng sistema ng pagbabangko, likas na lumilitaw ang
tanong kung sino ang nagreregula sa mga bangkong komersyal na ito at nagsasabi sa kanila
kung ano ang maaari at hindi nila maaaring gawin.
Sila ang mga awtoridad na namamahala sa mga bangko sentral at pamahalaan.
At nakita na natin kung paano naging maling magamit ang kapangyarihang ito noon.
Sa ilalim ng administrasyong Obama, hinikayat ng Kagawaran ng Katarungan ang mga komersyal na bangko sa Estados Unidos na
i-freeze ang mga account ng mga indibidwal na nagbigay ng ganap na legal, bagaman hindi kanais-nais, na mga serbisyo, tulad ng
mga porn star, mga nagtitinda ng bala, mga payday lender, at iba pa sa mga industriyang hindi sinang-ayunan ng pamahalaan.
Ipinag-utos niya sa mga bangko na alisin ang mga kostumer na ito sa sirkulasyon.
Ang mga bangko mismo ang sumunod dito.
Sila ang nag-freeze sa mga account ng mga customer na ito, ngunit ginawa nila iyon dahil sinabi ng FDIC , isa sa mga
ahensiyang regulatori ng sistemang bangko sa Estados Unidos, "Hindi namin i-iinsure ang inyong mga deposito."
Maaari naming alisin ka sa listahan kung hindi ka susunod sa aming mga kahilingan na alisin ang mga taong ito.
Ipinapakita ng halimbawang ito kung paano maaaring itayo ang ganitong uri ng sistema.
Ito naman ay hindi magmumukhang eksaktong bangungot na senaryo ng direktang kontrol ng mga sentral na bangkero sa
iyong pitaka, ngunit halos kapareho rin ang kahulugan nito.
Oo, naiisip ko kung paano nila susubukang gawing kaaya-aya ito para sa atin.
At ito ay isa sa mga sitwasyong "nang dumating sila para sa mga komunista…".
Una, dumating sila dahil sa mga nagpapautang sa Skid Row .
Hindi namin gusto ang mga taong ito.
Hindi rin namin gusto ang mga porn star.
Gagawin nila itong kaakit-akit.
Kaya gaano na tayo kalapit sa isang sistema ng CBDC?
At ibig bang sabihin nito ang katapusan ng pera?
Tiyak na maaari silang magkasamang mabuhay at malamang na magpapatuloy ito nang ilang sandali.
Hindi nito kinakailangang mangahulugan na mawawala ang pera.
Gayunpaman, nakita na natin kung paano umunlad ang lipunang walang salapi at kung gaano kabilis itong nangyari.
Nasa puntong ang ekonomiya ng Japan ay karamihang nakabatay pa rin sa pera, kahit na nagbabago na ito.
Ngunit naaalala kong dumalo ako sa isang kumperensya sa Inglatera noong nakaraang taon, at talagang nakakagulat ito, kahit na
alam ko na ito at nagsaliksik at nagsalita na ako tungkol dito.
Talagang nakakagulat na bumisita sa maraming café, restawran, at tindahan na literal na hindi tumatanggap ng pera.
Talagang cashless lang talaga.
At iyon din ay isang pagkabigla sa aking sistema, ngunit ito ay katotohanan na.
Maaaring isipin na magkakaroon ng panahon ng sabayang pag-iral kapag ipinakilala ang mga CBDC.
Ngunit lubos na posible na mawala ang pera dahil sa isang uri ng panlilinlang sa pananalapi na may pekeng
bandila o iba pang dahilan para sa isang emerhensiya.
At malamang ay hindi na kikurap ang karamihan ng mga tao ngayon.
Tama iyon. Ngayon, kapag bumibisita ka sa lokal mong supermarket, ilang tao ang nakikita mong gumagamit
ng iPhone, card, o easy pay card sa halip na pera?
Ibig kong sabihin, hindi ba karaniwan iyon?
Sa kasamaang palad, oo.
At sinasabi kong "sa kasamaang palad" dahil labis akong natuwa sa katotohanang ang Japan ay malaking bahagi pa rin ng
ekonomiyang nakabatay sa pera, hanggang sa maaari kang bumili ng kotse nang cash at hindi ito itinuturing na hindi karaniwan.
Ngunit talagang nagbabago na iyon, at napakabilis pa, dahil hindi lamang ipinapakilala rito ang mga cashless na sistema
ng pagbabayad, kundi mas lalo pa itong aktibong itinataguyod.
At sa kasamaang-palad, mas karaniwan na ngayon kaysa dati na nagbabayad ang mga tao
gamit ang kanilang mga mobile phone o mga card.
Kahit dito sa Japan, na isa sa iilang eksepsiyon sa mga industriyalisadong bansa bilang isang
ekonomiyang nakabatay sa salapi, nagbabago na ito.
At maiisip ko na sa loob ng ilang taon ay mararating natin ang punto kung saan mas karaniwan ang
mga cashless na bayad kaysa sa mga bayad na salapi.
Ano ang magagawa natin tungkol dito, bukod sa pagbabayad nang salapi hangga't maaari?
Ano pa ang mayroon tayo sa ating manggas?
Sasabihin ko na iyon ay isang napakabuting panimulang punto.
At sa tingin ko, isa ito sa mga problemang malinaw na panlipunan na hindi kayang lutasin ng sinuman nang mag-isa,
ngunit kailangan nating lahat gampanan ang ating bahagi.
At ang aming papel ay binubuo ng mga boikot at mga sadyang desisyon sa pagbili.
At hindi lang sa pag-iwas sa mga tindahang cashless,
Ngunit siyempre, tungkol din ito sa pagsuporta sa mga negosyo, kumpanya, tindahan, o mga taong kilala mo na handang mag-alok ng
serbisyo hindi lamang kapalit ng pera, kundi pati na rin ng mahahalagang metal, mga cryptocurrency, sa mga barter
ring o iba pang anyo ng komunidad na pera, ano man ito.
Hindi ako nandito para husgahan kung ano ang dapat gamitin.
Sa tingin ko dapat mong gamitin ang lahat maliban sa mga CBDC.
At isa iyon sa mga bagay:
Hangga't pinapalakas natin ang mga kalamnan na ito at patuloy na bumubuo ng isang komunidad na sinusuportahan, kahit sa
pagkakataong ito ng paglipat, upang kapag naipakilala na ang sistemang cashless at dumarami ang mga taong susunod sa landas na
ito, mayroon pa ring mga taong handang lumihis sa karaniwang paraan, magtiis ng abala kung kinakailangan,
magbayad nang salapi, mamahaling metal, o iba pa, saka magpapatuloy ang ekonomiyang ito.
Siyempre, karamihan sa mga tao ay lalahok sa mga transaksyong walang cash upang makahabol, ngunit magkakaroon pa rin ng
pagkakataon para sa mga tao na suportahan ang komunidad na ito.
Ngunit kung hindi natin sanayin ang mga kalamnan na ito at sasabihin na lang, "Ay, medyo hindi maginhawa iyon,
gusto ko lang pumunta sa supermarket at bilhin ang bagay."
Sa pagkakataong ito, kailangang magbayad ako gamit ang card.
Habang mas madalas nating ginagawa ito, mas lalo tayong nalulubog sa mundong walang salapi.
Sa huli, tungkol ito sa ating sistema ng mga gawi, at kailangan nating masanay na tiisin ang mga hindi
kaaya-ayang bagay upang suportahan ang mundong gusto natin at iwasan ang mundong ayaw natin.
Amen diyan, James.
Papalapit na tayo sa katapusan ng ating oras.
Masaya akong magbahagi ng isang personal na bagay na nasa isip ko at bahagyang lumilihis sa script.
Nais kong ilarawan sa iyo, James, ang isang hipotetikong sitwasyon at alamin kung paano ka tutugon dito.
Alam kong napakaraming biruan tungkol sa paksang ito, at tila hindi na makontrol ang mga haka-haka sa paraang
maaaring makasagabal sa iyo kung maligaw tayo sa tamang landas at malubog sa butas ng kuneho sa iba't ibang antas.
Pero kailangan kitang tanungin tungkol sa diumano'y pagtatangka ng pag-atake noong ika-13 ng Hulyo , ayos ba iyon?
Siyempre, oo.
Kaya, sabihin nating ikaw ang tagapangulo ng isang kumperensya at lumitaw ang tanong tungkol sa
diumano'y pagtatangka ng pag-atake noong ika-13 ng Hulyo .
Nagagalit ang mga tao, may iba't ibang haka-haka tungkol sa kung ano talaga ang nangyari, at sa
hindi mo namamalayan ay nalilihis ka sa paksa.
Kinuha mo ang iyong martilyo at ibinalik mo ang kapayapaan.
Ano ang gagawin mo para mapanatili ang mga tao sa tamang landas sa ganitong sitwasyon? Ano ang sasabihin mo?
Sa puntong naipahayag na ng mga tao ang kanilang interes, huli na para pilitin na lang ito.
Hindi ko kailanman ipagpapalagay na sabihin sa mga tao kung ano ang dapat nilang isipin o kung saan nila dapat ilaan ang kanilang
oras o pansin, ni kahit sabihin sa kanila na hindi nila dapat ilaan ang kanilang oras o
pansin sa bagay na ito o sa bagay na iyon.
At kahit ganoon pa man, sino ang makikinig sa akin at bakit?
Gayunpaman, tiyak kong mapapansin ko ang kahalagahan ng ganitong pangyayari para sa akin, bilang isang taong hindi naniniwala sa
sistemang pampulitika at sa prosesong nagbibigay sa atin ng apat na taong 'kahon ng mungkahing alipin' tuwing apat na taon, ay
hindi mahalaga nang hindi isinasaalang-alang ang mas malawak na isyu ng mga digital na salaping sentral ng
bangko, ang tunggalian sa Israel at Ukraine, at iba pang mga bagay na ating tinalakay ngayong araw.
Ang tunay na kahalagahan nito ay walang kinalaman sa kung sinong kandidatong pampulitika.
Ito ay tungkol sa kung ano ang nais ng mga taong kumokontrol sa sistemang ito na paniwalaan
nating nangyari at kung bakit nila ito nais.
Kaya kung maaari akong magsabi ng isang bagay sa ganoong kathang-isip na sitwasyon, sasabihin ko na marahil mas
kapaki-pakinabang na tingnan kung ano ang ibig sabihin ng pangyayaring ito, bakit tayo itinutulak na
isipin at pag-usapan ito sa isang tiyak na paraan, at kaninong interes ang pinaglilingkuran nito.
Kung tatanggapin natin ang salaysay na ito na ipinapataw sa atin, saan tayo nito dadalhin at ano ang magiging kinalabasan?
At kung walang ibang dahilan na matagpuan, marahil ay para lamang tayo'y ibalik sa pampulitikang debate at muling ituon ang pansin
ng lahat kung aling panig ng kontroladong ibong mandaragit na kaliwa-kanan ang nais nilang suportahan sa politika.
At kahit na ito'y para lamang maakit muli ang mga tao sa sirko sa gilid, maaaring iyon ang
tunay na kahalagahan ng ganitong pangyayari.
Kaya kahit papaano, ilalagay ko ito sa talakayan.
Napakabuti, napakabuti.
Sige, huling, huling tanong, James, huling tanong:
Nagulat ka ba nang palayain si Julian Assange?
Sa tingin ko, oo, kahit dahil lang sa pangmatagalang kuwento, gaya ng sa alitan sa Ukraine o sa Afghanistan o kung ano pa man.
Parang sa isang punto, ang pag-iwan nito sa walang katapusang prosesong ito, sa
ganitong kalagayan, ang nagiging tunay na layunin.
Hindi ko sinasabi na magiging kawili-wili sana kung paano ito magaganap sa hukuman, pero hindi ako sigurado kung
gusto ko talagang makita kung paano ito magtatapos doon.
Sa anumang kaso, nagulat ako.
Hindi ko inaasahan iyon.
Hindi ko ito nakikita bilang isang kahanga-hangang tagumpay para sa malayang pagsasalita, kung hindi man dahil
ang talagang napagpasyahan lang ay, "Oo, nagkasala ako, nagkasala ako, palabasin ninyo ako ngayon."
At hindi talaga nakakatulong iyon sa pangunahing problema na naitatag na ang karaniwang pamamaraan ng pamamahayag ay ilegal.
At iyan ang esensyal na naitatag dito.
Sa kabutihang-palad, dahil maaari pa itong naging mas masahol.
Maaaring mayroon ding aktwal na hatol ng korte na ilegal ang ginawa niya, na magiging mas masamang naunang pasiya.
Ngunit maaari itong naging mas mabuti.
dahil mas mabuti sana na ideklara bilang inosente ang isang taong gumagawa lamang ng kanyang tungkulin bilang mamamahayag.
Siyempre, siyempre.
Maaari nating sabihing marahil dapat nating ipagdiwang ang kanyang pagpapalaya, ngunit dapat medyo tahimik ang
ating pagdiriwang dahil ito ay bunga ng isang kasunduan.
Tulad ng dati, dapat nating ipagpatuloy ang pagtutok sa mga katotohanan at isyu na nakapalibot sa kasong ito, sa
halip na sa mga personalidad ng mga indibidwal na sangkot.
Sang-ayon, tama ka talaga.
O, mga kagalang-galang na kalahok sa AZK conference, paano ninyo kung magbigay tayo ng palakpakan para kay James Corbett?
Kamangha-mangha, salamat. Nagdala ka ng malalim na koneksyon sa talahanayan.
Pinahahalagahan ka namin, mahal ka namin.
Salamat, Dan, sa kahanga-hangang paglilibot.
Hindi naghahangad ng anumang pinansyal na interes ang AZK. Hindi tumanggap ng anumang kabayaran ang mga nagpasimula, ang mga
tagapagsalita, o ang Kla.TV para sa mga pagrekord na ito. Nais naming ipahayag nang tahasan na ang video na ito ay
maaaring kopyahin sa hindi binagong anyo nang paulit-ulit ayon sa nais at ipamahagi nang walang bayad.]
Ang mga kontribusyon ay para lamang sa layuning impormasyon at hindi sumasalamin sa opinyon ng AZK. Ang AZK ay isang neutral na
sentro ng impormasyon sa lahat ng aspeto. Ang bawat tagapagsalita ay nag-iisa ang pananagutan sa kanilang sariling
kontribusyon at hindi sa iba pang kontribusyon o sa AZK, dahil walang ugnayang nakadepende sa pagitan nila.]
[Mahalagang paalala: Ang impormasyong inilahad dito ay sinuri ayon sa aming pinakamabuting kaalaman at paniniwala. Gayunpaman,
ang mga tagapagsalita at prodyuser ay hindi mananagot sa anumang kahihinatnan na magmumula sa mga aksyon o pagkukulang na may
kaugnayan sa nilalaman ng video na ito. Ang bawat indibidwal ang may tanging pananagutan sa
kung paano nila hinaharap ang kanilang naririnig.]