Ivo Sasek: Gure hurrengo hizlaria Filipinetatik zuzenean bat egingo digu, guretik sei ordu aurrerago.
Eta hark ere, politikaren eta ekonomiaren benetako loturak zintzoki bilatzen ari diren
ehunka mila pertsonen begiak maiz zabaltzen ditu.
Talde teknikoari galdetzen diot: Filipinetara konexioa ondo dago?
Teknikaria: "Bai, argazki bat dugu."
Ados, beraz, mundu osoko ikusle guztien izenean, 20. AZK-ri egindako ekarpenagatik
nire eskerrik beroena adierazi nahi nizuke.
Jarri film Tilman Knechtelen bizitza laburraren biografia!
Tilman Knechtelen biografia: Tilman Knechtel, 1987an Alemaniako Filderstadt-en jaioa, idazlea eta ikerketa kazetaria da.
Tilman Knechtel-ek jada zabalki Rothschild familiari, musika okultuaren industriari, kabbalarismoari eta
komunismoaren epe luzerako estrategiari eskaini dio bere burua.
Bere argitaratutako lanen artean daude "Rothschildak: Familia batek mundua gobernatzen
du" eta "Rockefellerak: Amerikako amesgaiztoa".
Tilman Knechtel-ek "Don't Trust Any Celebrities" izeneko YouTube kanala kudeatu zuen, 130.000 harpidetutik gora zituena.
Hori ordutik YouTubetik ezabatu dute eta orain "Don't trust any celebrities 3" izenarekin aurki daiteke.
Telegramen ere eskuragarri dago "Ez fidatu ofizialki inongo izarrekin" izenpean.
Gainera, Suitzako ExpressZeitung egunkariaren editore gisa ere lan egiten du.
ExpressZeitung-ek jada gure garaiko garapen politiko, sozial eta historikoak 60 ediziotan baino gehiagotan dokumentatu ditu.
Egungo mundu-gertaeren arabera, ExpressZeitung egunkariak oinarri bat eskaintzen du gai
nagusi eta eztabaidagarrien ulermen zabalerako.
Mundu mailako politikaren ezagutza zabala eta sakona izateagatik, Tilman Knechtel ongietorri gonbidatua
da hedabide independenteetako telebista-programetan.
Tilman Knechtel gaur hitz egingo du gai honi buruz: "Errusia eta Txina – Mendebaldearen etsaiak ala aliatuak?"
Tilman Knechtel: Bai, kaixo, hemen egoteaz pozten naiz. Espero dut entzun ahal nazakezula.
Bai, dirudi entzuten naute.
Bai, oso pozik nago hemen egoteaz – AZK-n, ohituta nagoen formatik pixka bat desberdina den batean.
Hala ere, bai, bikaina da oraingoan ondo atera izana.
Nire aurkezpenerako erdi ordu eman didate, eta egia esan, nahiko ona dela uste dut, izan
ere, ez naiz luze luzeko sarreretan gustatzen.
Eta gaia ez da erdi orduko epean jorratzeko gehiegi konplexua.
Beraz, nahiko azkar puntura heltzen naiz.
Aurkeztu nahi dudana zati handi bat agian jada ezaguna zaizue Suitzako "in Deutschland verboten"
(Alemanian debekatuta) egunkaritik, lehen ExpressZeitung izena zuena, non ni editorea naizen.
Eta gaia da: "Errusia eta Txina – Mendebaldearen etsaiak ala aliatuak?" – oraingoz galdera-marka.
Uste dut gaur egun gure mendebaldeko politikarekin sakonki desilusioan daudenentzat, eta nire ustez arrazoiz, merezi
duela herrialde hauetan alternatibarik aurki daitekeen ikustea.
Hala ere, labur izan behar dudanez, hitzaldiaren gaia zein den berehala esango dizut:
Nire ustez, Txina eta Errusia ez dira aliatuak, baizik eta Mendebaldearen etsaiak.
Eta horrekin oso argi esan nahi dut, eta benetan azpimarratu behar dut: erregimenak… alegia, Putin eta Xi Jinping, ez
han dauden jende arrunta – horiek bi gauza desberdin dira.
Eta Mendebaldearen aurkako ostilitatea – uste dut hori oso erraz ondoriozta daitekeela oso ohiko datu
batzuetatik, alegia, Vladimir Putin eta Xi Jinpingek helburu komunistak jarraitzen dituztela.
Eta uste dut hemen, AZK-n, ez da hainbeste komunista ikusten egongo, eta orain haiei konbentzitu
behar diet komunismoa zenbaterainoko txarra den.
Beraz, une honetan puntu hori alde batera utzi eta berehala hasi naiteke Errusian eta
Txinan ere pentsamolde honen egiaztapena frogatzen.
Hasi gaitezen Vladimir Putin-ekin.
Orain mendebaldeko hedabideetan gogorra eta kontserbadorea den gizon gisa aurkezten ari dira, eta horregatik pentsa liteke
AEBetako inperioari eta woke mugimenduko jendeari beren medikuntzaren zaporea emango
liekeela, eta ondoren dena hobea izango litzatekeela.
Beraz, egoera normalagoak berreskuratuko lituzkeela esango nuke.
Esan dezakedan bakarra da hau batere ez dela Errusian dauden ahots kritiko askok – kristauetatik
kontserbadoreetara eta eskuinekoetara – duten ikuspegia.
Baina Errusian ere badira ahots kritiko asko, eta haiek, absurdo moduan, Alemaniako hainbat ahots kritikoek egungo
gobernua ikusten duten bezala, bera ezkerrekoa, internazionalista edo, are, komunista dela uste dute.
Eta horretarako arrazoiak daude. Adibidez, 2016a hartzen baduzu.
Vladimir Putinek Errusiako Herri Aurre Alderdi Orokorraren aurrean oso argi hitzaldi bat eman zuen.
Bere alderdiaren lobi-erakunde mota bat da.
Eta begiratu dezagun hitzaldi honi. Benetan begiak zabaltzen dizkizu.
Azpimarratzen du bere jarrera komunismoaren ideien aurrean inoiz ez dela aldatu eta gaur egun
arte alderdiaren karneta etxean gordetzen duela.
Ez dakitenentzat, Putinek 1970eko hamarkadan Alderdi Komunistan eta KGB zerbitzu sekretuan sartu zen.
Seguruenik han dago oraindik bere leialtasuna.
Eta gero, 2016ko hitzaldian, etorri zen esaldi erabakigarria.
Vladimir Putin-ek dio garai hartan ez ziotela behartu Komunista Alderdian sartzera, baizik eta, eta Putin-en hitzetan:
"Benetan gustatu zitzaizkidan komunista eta sozialista ideiak, eta oraindik ere gustatzen zaizkit." Hitzaren amaiera.
Beraz, Putin-ek oraindik gustuko ditu komunismoaren ideiak – historiako masen hiltzaile handienen ideiak.
Eta 2005ean ere esan zuen Sobietar Batasunaren erorketa katastrofe bat izan zela, hitzez
hitz XX. mendeko katastrofe geopolitiko handiena.
Beraz, berarentzat estatu komunista baten erorketa zerbait tragikoa da. Horrek benetan ikuspegi sakona ematen digu!
Eta bai, hau ez da berarengan kasu isolatu bat, eta horregatik Errusian dituen kritikariek munizio ugari dute.
Hona hemen beste adibide ikusgarri bat:
Putinek 2024ko martxoan, ia komunista edo antifaxista jaialdi bat deitu zitekeen batean
hitz egin zuen eta han diskurtso bat eman zuen.
Osorik Munduko Gazte Jaialdia deitzen zen.
Hemen, Mendebaldean, horretaz ezer ere ez duzu entzuten. Jende gehienek inoiz ez dute horretaz entzun.
Beraz, aurten Errusian egin zen, eta ekitaldi erraldoia da.
Lehen begiratuan, nahiko kaltegabea dirudi – propaganda tipikoa besterik ez.
Baina parte hartzen ari direnek begiratuta, mundu osoko komunista erakundeetako milaka
gazte Errusiara pilatzen ari direla ikusiko duzu.
Eta bai, 2017an beste Gazte Mundu Jaialdi bat izan zen, orduan Gazte Demokratikoen Mundu Federazioak ofizialki antolatua.
Eta gero Putin agertu zen eta hitzaldi bat eman zuen.
Eta Gazte Demokratikoen Mundu Federazio hau gazte komunisten erakundeentzako aterki-erakunde moduko bat da.
Eta Alemaniako Gazte Demokratikoen Munduko Federazioko ordezkaria, adibidez, Alemaniako Langile
Sozialista Gazteek osatzen dute, eta hori Alemaniako Alderdi Komunistaren atxikitako erakunde bat da.
Eta egia esan, Errusian ospatutako Munduko Gazte Jaialdian parte hartu zuten askok, 2017an nahiz 2024an,
Mendebaldetik etorri baziren, Antifa jatorrikoa zuten.
Beraz, hain zuzen ere, uste dugun pertsona horiek, Putinen ustezko balio patriotikoekin
diametralki kontrajarriak direla – hala pentsa liteke.
Baina hori okerra da. Putin haiei buruz hitz egiten du eta haien aurrean ospatua izatea onartzen du.
Eta zentzuzkoa da, nire ustez, elkarrekin egon behar duten gauzak zehazki batzen dituelako.
Antifa antifaxismotik datorrelako.
Eta antifaxismoa Putinen Errusian estatuaren arrazoietako bat dela esan liteke. Eta hori ulertzea garrantzitsua da.
Honek ez du esan nahi norbaitek faxistak edo naziak soilik gorrotatzen dituenik – hori ere ez da nire ideologia – baizik
eta, esan genezakeen bezala, GDRko kode berri bat dela, edo GDRtik jada ezagutzen den kode zahar berri bat,
sozialisten klase-etsaiari erreferentzia egiten diona.
Honek esan nahi du faxista deitutako edozein pertsona ez dela sozialista edo komunista, eta borrokatu egin behar dela.
Beraz, nazioarteko ezkerrak antolatutako ekitaldi bat izan zen, non Putin agertu eta txalotua izan zen.
Hala ere, Munduko Gazte Jaialdi honetako irudiak ez dira Mendebaldean emititzen, Putin hemen kontserbadoreen eta kristauen
salbatzaile gisa irudikatzen delako, bitartean Errusian mundu osoko sozialisten, Kubako, Venezuelako
eta abarretako lagunen onespena lortzen ari delako.
Bai, zehazki, beraz, komunismoaren ideologiaren muinean beti egon da mundu-mailako
gobernu bat, noski, eta hori berez nabarmena da.
Baina hori egiaztatzeko, adibidez, Vladimir Leninek esan zuen, eta hona hemen bere hitzak:
"Internazionalistak gara. Munduko herrialde guztietako langileen eta nekazari guztien batasun sendoa eta fusio
osoa lortzeko ahalegintzen gara, mundu osoko Sobiet Errepublika bakarrean." Aipuaren amaiera.
Eta Leo Trotskik ere mundu sozialista federazio bati buruz hitz egin zuen, eta hori interesgarria da, izan
ere, denek beti globalistei buruz hitz egiten baitute.
Baina niretzat, arazo osoaren muina guztiz alde batera utzi dute, hau oraindik komunismoari buruzkoa
dela, eta komunismoa baino globalistagorik ez dagoelako.
Eta zehazki han daude Errusian ere mundu-mailako gobernu baten aldeko adierazpenak.
Adibidez, Putin eta Errusiak behin eta berriro Agenda 2030aren alde hitz egin dute.
Hau ere, oro har, Mendebaldeari egozten zaio, BlackRock, Munduko Ekonomia Foroa eta abar bezalako erakundeekin.
Baina bere jatorrira bueltatzen bazara, konturatuko zara Agenda 2030ek sustrai sozialistak dituela.
Agenda 2030 honen sortzailea, adibidez, Gro Harlem Brundtland izeneko norvegiar sozialista bat izan zen.
Eta Putinen komunismoarekiko sinpatia, diskurtsoan oraintxe entzun duguna, noski, mundu-gobernu honen
aldeko eskaera ere bada, komunismoa eta mundu-gobernua eskutik doazelako, Leninek ere esan zuenez.
Eta Errusian ere mundu-gobernu honi buruzko froga zehatzagoak aurki daitezke.
Eta, egia esan, Errusiaren estrategikari garrantzitsuenaren idazlanetan hainbat aldiz.
Hau da Alexander Dugin, Errusiako raison d'état moduko zerbait benetan formulatu duena.
Ez dago haren beste liburu bakar bat ere Errusiako eliteengan hain eragin handia izan
duena "Geopolitikaren Oinarriak" bezalakorik.
Eta 1997an argitaratutako "Geopolitikaren Oinarriak" izeneko liburuan, Alexander Dugin-ek ezarri
beharreko Errusiako inperio berri bati buruz idazten du.
Eta honela aurkezten du, hona hemen aipu: "Geopolitikaren logikaren arabera, inperio honek bere aurrekoa, Sobiet
Batasuna, estrategikoki zein espazialki gainditu behar du."
Beraz, inperio berria euroasiarra, kontinental eta, ikuspegitik, mundu-mailako inperioa izan behar da.
Errusiako herriaren mundu-menderatzeko borroka oraindik ez da amaitu. Aipuaren amaiera.
Beraz, hemen munduko botere edo munduko nagusitasunarekiko konpromiso bat dugu, eta, beraz, baita
munduko gobernuarekiko ere, Leninek ere eskatu zuena.
Eta gizon honen, Alexander Duginena, hitza benetan garrantzitsua da Errusian, nahiz eta askok oraindik ukatu nahi izan.
Eta bai, Dugin-ek nahi duen inperio honek Sobietar Batasunaren ondorengoa izatea du helburu.
Eta egia esan, Putin boterean sartu zenetik, Errusiak Sobietar Batasunaren berpizkundea ikusi du, eta ez da
harritzekoa, izan ere, Putinek komunismoaren ideiak gustuko dituela adierazi baitzuen bertan egindako hitzaldian.
Beraz, Stalinen monumentuak berriro eraikitzen ari dira.
Stalin ere berreskuratzen ari da figura historiko gisa, eta Sobietar izenak berriro erabiltzeko deiak
daude, adibidez Volgograd Stalingrad izendatzeko.
Edo hemen ere – Putin-ek 2000. urtean Sobietar Batasunaren himnoa berriro ezarri zuen, letren berriekin,
baina oraindik ere komunista egile beraren eskutik.
Eta prentsa-askatasunari eta adierazpen-askatasunari dagokienez, Errusian Sobietar
baldintzetara itzultzen ari garela ere ikusten ari gara.
Beraz, Alemanian Compact debekatu zuten une berean ia, Errusiak oposizioko hedabide nagusi bat, The Moscow Times,
debekatu zuen, eta hori Nancy Faeserrek emandako arrazoi antzekoengatik egin zuen, agian zertxobait modu zakarragoan.
Errusiako buruzagitzak barne- eta kanpo-politiketan hartu dituen erabakiak diskreditatzea. Aipuaren amaiera.
Honek esan nahi du Errusian ezin dituzula kritikatu erabaki politikoak; bestela debekatuko zaituzte, eta hori
edozein gizarte libreko oinarri nagusi bat dela uste dut.
Hori baino lehen ere, Errusian hedabide alternatibo asko jada kendu zituzten.
Baina hori Moskun atzerrian egiten duenaren adibide tipikoa besterik ez da, Putina orain
kontserbadorea gisa nola irudikatzen ari denaren antzera.
Beraz, Mendebaldeko oposizioarekin bat egiten ari zara han enpatia puntu batzuk lortzeko.
Eta Errusiako kanpo-propaganda gero Mendebaldean gertatzen ari dena kritikatzen du – egiazki faxismo gisa.
Eta barnean, zehazki gauza bera egiten ari dira, eta horren adibide ona da Compact aldizkariari berriki ezarritako debekua.
Ni ere guztiz horren aurka nago, eta Nancy Faeseri ere ez diot asko baloratzen, baina debekuaren ondoren Errusiak zer egingo du?
Beraz, debekuaren aurka dagoen eta horregatik oso haserre dagoen Atzerri Idazkaritzako norbait bidaltzen duzu.
Ni ere bertara bidalitako emakumearekin ados nago, baina debekuak...
Baina aldi berean Errusian zer gertatzen ari da? Zehatz-mehatz gauza bera!
Beraz, egiazki, txanpon bereko bi aldeekin ari gara lanean.
Edo hona hemen beste irudi eder bat. Espero dut orain irudia ikusi ahal izatea, eta horrek
batzuei hausnagarri moduko zerbait emango dizuela.
Beraz, Putin Ipar Koreara estatu-bisitan. Uste dut argazkiak berak hitz egiten duela.
Beraz, jendeak agertu behar du biak animatzera, heroien erretratu hauen aurrean.
Eta bai, irudiak komunismo hutsa islatzen duela uste dut.
Eta gero, Putinek ere Kim Jong Unengandik huts-cheque bat jaso zuen aurretik.
Hark esan zuen, eta aipatuko dut: "Putin eta Errusiako gobernuak hartutako erabaki guztiak beti babestu
ditugu eta babesten jarraituko dugu." Aipuaren amaiera.
Horrek esan nahi du Putinek eta Kim Jongunek ez dutela desadostasunerako tarterik.
Eta ez dut azaldu beharrik zergatik Ipar Korea ez den bereziki ederra eta askea den herrialdea.
Hau da, benetan edonon, gaur egun Errusia begiratzean, benetan komunismoaren eragina antzematen dugu.
Eta benetan milaka adibide gehiago eman nezake.
Eta orain Putinetik Xi Jinpingera ere igaro gaitezke, askok ez dituzte unitate gisa ikusi nahi,
nahiz eta niretzat zalantzarik gabe hala diren.
Beraz, han ginen, 2022ko hasieran, Ukrainako gerra gertatu baino pixka bat lehenago... Putin Pekineko Neguko Olinpiaroko
parte hartu zuen eta esan zuen, eta hona hemen bere hitzak:
Xi Jinping presidentea eta biok aspalditik ezagutzen gara lagun on eta politikari gisa, munduko arazoei aurre egiteko
ikuspegi berberak nagusiki partekatzen ditugunak. Harreman estu eta maizak mantentzen ditugu. Aipuaren amaiera.
Eta Xi Jinpingek are urrunago jo zuen, 2019an Vladimir Putin bere lagunik onena deituz – ez
edozein lagun, baizik eta bere lagunik onena.
Beraz, haien artean beste inorentzat tokirik ez dago.
Beraz, munduko arazoei nola aurre eginari buruz iritzi berberak dituzu.
Edo duela bi hilabete besterik ez, egunkariak jakinarazi zuen, eta hona hemen:
Errusia eta Txinak logistika, garraioa, energia eta nekazaritza bezalako hainbat arlotan beren lankidetza
sakontzea nahi dute. Aipuaren amaiera. Eta hori da puntua.
Beraz, Txinarekin egindako lankidetza honek benetan azpimarratzen du Putinen ikuspegi komunista munduari buruzkoa,
eta hori jada bere hitzaldian modu irekian aitortu zuena.
Azken finean, Txina irekita komunista den herrialdea da; hori ukatu ezin daiteke.
Adibidez, herrialde bat non komunista masen hiltzaile Mao Tse-tungek oraindik santutasun antzeko estatus bat gozatzen duen.
Eta, adibidez, herrialde bat, bere alderdi politiko bakarrak konstituzioan dioena, eta aipatuko dut:
Alderdiaren ideal gorena eta helburu azkena komunismoaren gauzatzea da. Aipuaren amaiera.
Hori ere zalantzarik gabekoa da, eta komunismoa, lehenago entzun genuenez, noski, mundu mailan bakarrik gauzatu daiteke, Leninek
adierazi zuenez; horregatik, komunismoarekiko konpromisoak beti mundu gobernuarekiko konpromisoa
suposatzen du – berriro ere, hemen gako-hitza globalismoa da.
Eta Errusiarekin gertatu bezala, Txinak ere Agenda 2030 sustatzera konpromisoa hartu du, eta,
esan dudan bezala, komunismoaren forma leunagoa da.
Mao oraindik ere Pekineko Oroimen Aretoan kontserbatuta dago, Leninek ere Errusiako Plazan dagoen
mausoleo batean erakusgai jarraitzen duen bezala.
Beraz, alde bietako komunista hiltzaileak oso estimatuak dira.
Provokatiboki esateko, orain Alexanderplatz-en Hitleren mausoleo bat izatea bezalakoa da; Hirugarren Reichetik datorren
distantzia, nire ustez, ez litzateke oso sinesgarria izango.
Noski, koronabirusaren politika komunista bera zen, eta edozein unetan itzuli daiteke.
Txinak bere biztanleria modu bortitz batean torturatu zuen.
Hori 2023ra arte iraun zuen, hemen dena aspalditik berriro zabalik zegoenean.
Beraz, horiek izan ziren Txinan gure etxeratze-neurriak esteroideekin indartuta, non zenbait
pertsona aste luzez beren etxetik irteteko gai ez ziren.
Bizitegi-eremu osoak hesitu zituzten eta supermerkatuak itxi zituzten.
Beraz, ikusi zenuen jendea benetan beren leihoetatik eskuak astintzen, hozkailua hutsik zutenez eta
konfinamenduaren bitartean kalera atera ezin zirenez.
Barruti osoak erabat itxi egiten ziren PCR proba bakar bat positibo ematen bazuen.
Eta, noski, orduan jendea itxita egon zen ospetsu bihurtu ziren karrantza-kanpaleku hauetan, non
edukiontziek benetan espetxe-zelda itxura zuten.
Eta han ere, aste luzez bertan giltzapeturik egon ziren pertsonak.
Beraz, Xi Jinpingek egindako koronabirusaren terrorismoak, hain zuzen ere, gure gobernuak ere, batere
lotsatia ez zirenak, konparazioan nahiko leunak diruditen.
Jakina, orain zabaldu da Txinako erregimenak bere aurkariak ahuldu ditzakeela QR kodea gorriz jartze hutsean, izan ere, horrek esan
nahi du ezin izango dutela Txinako barnean askatasunez mugitu.
Ez dakit oraindik existitzen den, baina zalantzarik gabe etorkizunean berriro ekar daitekeen zerbait da.
Eta bai, Errusiak koronabirusari aurre egiteko apur bat mendebaldekoago jarrera hartu du, Txina bezain
zorrotza izan gabe, baina ez da modu positiboan nabarmendu ere, beraz, orain aukera ona dela esan daiteke.
Zehatz-mehatz, eta orain komunismoari buruz asko hitz egin dut, eta nire ustez, helburu baterako bitarteko
bat besterik ez den ideologia batekin bakarrik ari gara.
Orain arreta jarri nahi dizkiedan goi-kargudunei dagokienez, lehenik eta behin begiratu dezagun nor izan zen, egiaz, komunismo
izeneko ideologia-munstro hau hain handia bihurtu zuena.
Eta hori izan zen 1917ko Errusian abiapuntu gisa hartu zen Urriaren Iraultza – Wall
Streeteko bankari estatubatuarrek finantzatua.
Amerikako historialari Antony C. Suttonek egindako oinarrizko lan multzo oso bat dago.
Eta bi izen aipatu beharko lirateke komunisten finantzatzaile gisa: Paul Warburg eta Jakob Schiff.
Paul Warburg ofizialki AEBetako Erreserba Federalaren buru nagusia izan zen.
1913an, FED sortu zenean, ahots asko zeuden, tartean kargu altuko hainbat, Paul Warburg benetan
Rothschildsen alde ari zela lanean esaten zutenak.
Eta, adibidez, badakigu Rothschild-ek eta Warburg-ek 1920ko hamarkadan elkarrekin lan egin zutela Pan-Europako
Mugimendua sortzeko, eta bertan, esan genezake, Warburg batek benetan zuzenean aginduak jaso zituela Rothschild batetik.
Beraz, Paul Warburg-ek esku hartu zuen Iraultza Sobietarrean, ia ziur Rothschild-en alde
eta, azkenik, aliantzaren bigarren kidearen alde.
Jakob Schiff-en kasuan, Rothschild-ekin duen lotura oso garbia da, izan ere Schiff familiak XVIII. mendean
Frankfurten Rothschild-ekin etxe bera partekatu baitzuen.
Eta bi bankari hauek, Paul Warburg eta Jakob Schiff, beren banku-etxeekin, Kuhn, Loeb & Co. eta Federal Reserve,
munduko iraultzaren finantzariak izanik, dirua erabili zuten Leninek eta Trotskek 1917an Errusian boterea eskuratzeko.
Eta garrantzitsua da lehenik eta behin ulertzea zeinek ezarri zuen benetan komunismoa.
Eta berriro ere, 1913an Rockefeller bat izan zen Federal Reserve sortzean parte hartu zuena.
Eta Rockefeller hauek, gaur egun ere Rothschild-ekin estu lan egiten dutenak, azkar itzultzen gaituzte arreta-gune
nagusi diren aktoreetara, hau da, Txinara eta Errusiara.
Azken finean, Rockefeller-ek izan ziren, beren gizona zen Henry Kissinger bitartez, 1970eko hamarkadan Txina
irekitzeko prozesua abiarazi zutenak, eta horrek gaur egun ezagutzen dugun munduko potentzia bihurtzea ekarri zuen.
Eta garai hartan, 1970eko hamarkadan, David Rockefeller Txinara bidaiatu zuen eta Mao Tse-tung-en ondoren
bigarren gizon boteretsuena zen Mao bisitatu zuen, gaur egun ere Txinan omendua den Mao bera.
Eta David Rockefeller-ek orduan New York Times-en idatzi zuen, Mao-k milioika txinatar hil ondoren, Txina, eta aipatuko dut,
"giza historian inoiz egindako esperimentu garrantzitsuenetako eta arrakastatsuenetako bat" zela, aipuaren amaiera.
Bai, hura hurbilago aztertzen duen edonork konturatuko da Txinak benetako Rockefeller proiektu bat zela.
Eta ondoren 1970eko hamarkadatik beste 50 urte aurrera azkar aurreratuta, zuzenean Klaus Schwab
eta David Rockefeller arteko loturara iristen zara.
Klaus Schwabek oso argi esan du Henry Kissinger bere mentore modukoa izan zela.
Eta Henry Kissinger-ek zalantzarik gabe Rockefellerentzat lan egin zuen; beraien gizonik onena zen.
Eta Klaus Schwabek aipatzen duen beste mentorea Maurice Strong izeneko norbait da, Henry Kissinger
bezalaxe, Rockefeller familiarekin ere lan egin zuena.
Honek adierazten du Schwab ere Rockefeller-en laguna dela.
Eta gaur, Klaus Schwab, Great Reset-aren buru nagusia, orduko David Rockefeller-en tonu oso antzekoan dio
Txinak, eta aipatuko dut, "herrialde askorentzako eredu erakargarria" dela, aipuaren amaiera.
Klaus Schwabek dio Txinak munduarentzako edo Mendebaldearentzako eredu bat dela.
Eta Txinako komunista, non ikusi dugun Rockefeller-ek, FEDeko sortzaileetako gisa, komunismoaren mundu
mailako nagusitzeari hasierako seinalea eman ziotela...
Beraz, dena ondo lotzen da.
Eta gero Rothschild familiak daude, publikoan ia inoiz aitortu ez badute ere, Txinako komunistarako euforiak beteta daudenak.
2011n, Evelyn de Rothschild izenekoa, Erreginaren aholkulari finantzarioa bera, Bloomberg telebistan
agertu zen eta Txina goraipatu besterik ez zuen egin.
Adibidez, renminbiari, Txinako moneta denari, moneta global gisa aipamen egin zion.
Eta gaur egun ere, Rothschildsek Txinarekin negozio-harreman onak mantentzen dituzte, beraiek
beren webgune publikoetan onartzen duten bezala.
Eta arrazoi nahikoa dago Rothschild familiak Urriaren Iraultza atzean dauden buru nagusiak direla identifikatzeko.
Eta, bestalde, Rockefeller-en bazkide irekia gisa, haiek Txinan are irekitasun handiagoz aktibo daudenak.
Ondoren alderantzizko bidea dugu, eta hori, noski, garrantzitsua ere bada:
Rothschild-etxetik Errusiara doazen negozio-harremanak.
Adibidez, esaten da Nathaniel Rothschild-ek 2008an oligarkaren aluminio enpresa batean 500 milioi dolar inbertitu zituela.
Hark, bere aldetik, Putinekin oso hurbil dago eta Oleg Deripaska deitzen da.
Eta, noski, Putinen lagun oso gertuko den Gerhard Schröderrek kargu-uztearen ondoren Rothschild
Bank-en aholkulari gisa lanpostu bat hartu zuen.
Baina are hobea da, Rockefelleren lotura Putinekin erabat argia delako: Rockefelleren gizona eta Schwaben mentorea den Henry
Kissinger Putinen oso lagun hurbila izan zen Kissinger hil arte.
Beraz, dagoeneko oso argi dago lankidetza benetan goi-mailetan gertatzen dela.
Baina, noski, Errusia eta Txinaren arteko lotura funtsezkoa, baita nazioarteko finantza-elite horien artekoa ere, da Txinak
eta Errusiak komunismoa oso estimuan dutela, eta hori Rothschild eta Rockefeller bezalako
mundu-mailako botere-bitartekariek ere zabaldu zutela.
Amaieran puntu garrantzitsu hau gehitu nahi nuke, noski, inork ez dezan pentsa hemen sintomei bakarrik begiratzen ari naizela.
Konturatzen naiz atzean beste indar batzuk ari direla lanean, eta haiek direla gertakarien bilakaera zehazten dutenak.
Baina argitu nahi dudana da pertsona-talde honek ez duela komunismoaren sistemarekin
arazorik; aitzitik, komunismoaren sorlekukoak direla.
Hura nahi du!
Eta bai, etorkizunerako helburua dirudi bi aldeek benetan elkarlanean aritzea munduko
txoko guztietan komunismo global hau ezartzeko.
Hau orain hemen gertatzen ari da Great Reset edo Agenda 2030 bidez. Nahiko isilean eta nahiko poliki gertatzen ari da.
Errusian eta Txinan gogorragoa da, militaristagoa da, baina azken finean espiritu bera da.
Eta bai, komunismoa Rothschilds bezalako eliteen azken helburua den ala ez, guztiz beste galdera bat da.
Laburki aipatu beharko genituzke, halaber, mesianiko azken-denborako sektak, zeinek
helburu jakin batzuk ere bilatzen dituzten.
Beraz, nik ere horretan ari naiz lanean.
Baina hori eztabaida honen esparrutik haratago joango litzateke, beraz, etorkizunerako ikuspegi lauso gisa utziko dut:
denok itsu-itsuan komunismora goaz, Ekialdeak eta Mendebaldeak bultzaturik, eta errua elkarri pasatzen diotela.
Zehazki, bai, Txinako espetxe digitalera, Klaus Schwab-en arabera eredu erakargarria dena – jada Alemanian
debekatutako egunkariaren bi ale argitaratu ditugu, lehen ExpressZeitung izenekoa, gai hauetan sakonago murgiltzeko.
Askoz ebidentzia gehiago bildu ari dira, eta horrek irudi argiagoa emango du.
Eta bai, berriro ere, laburbilduz: Txina eta Errusia zalantzarik gabe ez dira gure aliatuak, eta komunismoa ez da han benetan
desagertu, ezta ustearazi nahi diguten moduan hilda dagoenik ere.
Beraz, herrialde hauek oraindik finantza goi-mailako ohiko buru nagusiekin bat egiten dute, eta
horri buruz oso eszeptikoak izan beharko genuke.
Esan dudan bezala, gobernuei zuzenduta, noski gure gobernu propioa barne, zeina berez honetan
inplikatuta dagoen, eta ez han dauden pertsonei.
Eta bai, Mendebaldea gauza askotaz akusa daiteke, gaiztoak diren gauza askotaz, eta hori egia izan daiteke, baina
horren erantzuna eta horretatik ateratzeko salbazioa, zalantzarik gabe, ez dira Putin eta Txina.
Hori da benetan aurkezpen honekin adierazi nahi nuena, eta oso pozik nago. Orain bukatu
dut, eta denoi ekitaldi zoragarria opa diet!
Ivo: Hori zirraragarria izan zen, gauza guztiari hurbildu zinen modua.
Sentitzen dut ezin izan genizuela denbora gehiago eman.
Agian noizbait jarraipen bat egongo da, baina niretzat pertsonalki, halakoa izan zen... eski jauzi bat bezalakoa.
Lehenik pentsatzen dut: wow, wow, wow, non doa gizon hau?
Orain eskuin-ezker borrokara sartzen ari da – eta orduan xux! Baina gero hegan egiten du,
abiatzen da eta gaiaren muinera heltzen da.
Lan bikaina egin duzu!
Jaiotze-ohearekin irudi hau ere oso egokia zen, atzean zeuden botereek jaiotze-ohearen ondoan zutik zeudelako.
Bai, berriro ere ikus dezakegu nola pertsonak ustiatzen ari diren. Bai, hori guztia jada aipatu duzu.
Lenin, Trotsky, Stalin, denak masonak. Putin, masona. Azken finean, beste klub bat besterik ez da.
Baina herri batzuen jabego-gabetzea, non ikus dezakezu ederren?
Komunismoa baino helduago den formatan? Non dena estatu den, estatu... Eta han berriro Rothschild-ak ditugu.
Beraz, ikusiko dugu nori eskuetara eramaten gaituzten. Ekarpena baliotsua izan zen.
Eskerrik asko eta etorkizunerako onena opa dizugu. Zorte on zure Express egunkariarekin.
Gure agurrik beroenak eman guztioi, tripulazio osoari, ezta?
Tilman Knechtel – eskerrik asko! Zaitugu!
Tilman Knechtel: Zaindu zaitez, agur.
Ivo: Agur, agur!