ایوو ساسک: سخنران بعدی ما از فیلیپین به‌صورت زنده با شش ساعت اختلاف زمانی به ما خواهد پیوست.
و او نیز به‌طور منظم چشم‌های صدها هزار نفری را که صادقانه در جستجوی ارتباطات واقعی در سیاست و اقتصاد هستند، باز می‌کند.
من از بخش فنی می‌پرسم: آیا اتصال به فیلیپین درست است؟
تکنسین: «بله، ما یک عکس داریم.»
خب پس، از طرف همه بینندگان سراسر جهان، می‌خواهم از مشارکت شما در بیستمین مراسم AZK صمیمانه قدردانی کنم.
فیلم را برای زندگی‌نامهٔ کوتاه تیلمان کنشتل پخش کنید! ۱۲۳۴۳۲۱
زندگی‌نامه تیلمان کنشتل: تیلمان کنشتل، متولد ۱۹۸۷ در فیلدرشتات آلمان، نویسنده و روزنامه‌نگار تحقیقی است.
تیلمان کنشتل پیش از این خود را به‌طور گسترده وقف خانواده روتشیلد، صنعت موسیقی عرفانی، کابالا و استراتژی بلندمدت کمونیسم کرده است.
آثار منتشرشدهٔ او شامل «روتشیلدها: یک خانواده بر جهان حکم می‌راند» و «راکفلرها: یک کابوس آمریکایی» است.
۱۲۳۴۳۲۱ تیلمان کنشتل کانال یوتیوب «به هیچ سلبریتی‌ای اعتماد نکنید» را با بیش از ۱۳۰٬۰۰۰ مشترک اداره می‌کرد.
این ویدیو از آن زمان از یوتیوب حذف شده و اکنون با نام «به هیچ سلبریتی‌ای اعتماد نکنید ۳» قابل دسترسی است.
همچنین در تلگرام تحت عنوان «رسماً به هیچ سلبریتی‌ای اعتماد نکنید» موجود است.
او همچنین به‌عنوان ویراستار برای روزنامهٔ سوئیسی اکسپرس‌زایتوئنگ کار می‌کند.
اکسپرس‌زایتوئنگ تاکنون در بیش از ۶۰ شماره تحولات سیاسی، اجتماعی و تاریخی زمان ما را مستند کرده است.
بر اساس رویدادهای جاری جهان، روزنامه اکسپرس‌زایتوئنگ پایه‌ای برای درک جامع مسائل مهم و جنجالی فراهم می‌کند.
به لطف دانش گسترده و عمیق او از سیاست جهانی، تیلمان کنشتل مهمان خوش‌آمدی در برنامه‌های تلویزیونی رسانه‌های مستقل است.
تیلمان کنشتل امروز در مورد موضوع «روسیه و چین – دشمنان یا متحدان غرب؟» سخنرانی خواهد کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ تیلمان کنشتل: بله، سلام، خوشحالم که اینجا هستم. امیدوارم بتوانید صدایم را بشنوید.
بله، به نظر می‌رسد که آنها صدایم را می‌شنوند.
پس بله، من خیلی خوشحالم که اینجا هستم – در نمایشگاه هنر‌های زاگرب (AZK) به شکلی کمی متفاوت از آنچه به آن عادت کرده‌ام.
با این حال، بله، عالی است که این بار نتیجه داد.
به من نیم ساعت برای ارائه‌ام وقت داده‌اند که به نظرم واقعاً خوب است، چون من اصلاً اهل مقدمه‌های طولانی نیستم.
و این موضوع آن‌قدر پیچیده نیست که در نیم ساعت پوشش داده نشود.
پس من نسبتاً سریع به اصل مطلب می‌رسم.
۱۲۳۴۳۲۱ بخش زیادی از آنچه قصد دارم ارائه دهم ممکن است برای برخی از شما از روزنامه سوئیسی «in Deutschland
verboten» (ممنوع در آلمان)، که قبلاً ExpressZeitung نام داشت و من در آن سردبیر هستم، آشنا باشد.
و موضوع این است: «روسیه و چین – دشمنان یا متحدان غرب؟» – فعلاً علامت سؤال.
من فکر می‌کنم برای کسانی که در حال حاضر از سیاست‌های غرب ما بسیار ناامید شده‌اند، و به نظر من به‌حق، ارزش
دارد ببینیم آیا می‌توان در این کشورها جایگزین‌هایی یافت.
با این حال، باید مختصر بگویم، بنابراین پاسخ موضوع سخنرانی را همین حالا به شما می‌گویم:
به نظر من، چین و روسیه متحد نیستند، بلکه دشمنان غرب هستند.
و منظورم کاملاً روشن است و واقعاً باید روی این تأکید کنم: منظورم رژیم‌هاست… خب، منظورم پوتین و شی جین‌پینگ
است، نه مردم عادی آنجا – این‌ها دو چیز کاملاً متفاوت‌اند.
و خصومت با غرب – فکر می‌کنم این را می‌توان به‌سادگی از حقایق بسیار عادی استنتاج کرد، یعنی
ولادیمیر پوتین و شی جین‌پینگ در پی اهداف کمونیستی هستند.
و فرض می‌کنم که اینجا در AZK، کمونیست‌های زیادی تماشا نخواهند کرد، کسانی که حالا باید آن‌ها را قانع کنم که کمونیسم چقدر بد است.
پس می‌توانم فعلاً از آن نکته بگذرم و بلافاصله به اثبات این خط فکری در روسیه و چین بپردازم.
۱۲۳۴۳۲۱ بیایید با ولادیمیر پوتین شروع کنیم.
او اکنون در رسانه‌های غربی به‌عنوان مردی سرسخت و محافظه‌کار معرفی می‌شود، طوری که آدم گمان کند او واقعاً
امپراتوری آمریکا و جماعت «ووکی» را با همان داروی خودشان درمان خواهد کرد و بعد همه چیز بهتر خواهد شد.
پس می‌توانم بگویم که او شرایط را به حالت عادی بازمی‌گرداند.
تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که این اصلاً دیدگاهی نیست که بسیاری از صداهای منتقد در روسیه – از مسیحیان
گرفته تا محافظه‌کاران و راست‌گرایان – آن را داشته باشند.
اما در داخل روسیه نیز صداهای انتقادی بسیاری هستند که او را، درست همان‌طور که به‌طور مضحک بسیاری از آلمانی‌های منتقد دولت کنونی
را، یعنی به‌عنوان چپ‌گرا، بین‌المللی‌گرا یا حتی کمونیست می‌بینند.
و برای آن دلایلی وجود دارد. برای مثال سال ۲۰۱۶ را در نظر بگیرید.
ولادیمیر پوتین سخنرانی بسیار روشنی در برابر جبهه مردمی سراسری روسیه ایراد کرد.
این نوعی سازمان لابی برای حزب اوست.
و بیایید نگاهی به این سخنرانی بیندازیم. این واقعاً چشمانتان را باز می‌کند.
او تأکید می‌کند که موضعش نسبت به ایده‌های کمونیستی هرگز متزلزل نشده و تا امروز کارت عضویت حزبش را در خانه نگه داشته است.
برای کسانی که نمی‌دانند، پوتین در دههٔ ۱۹۷۰ به حزب کمونیست و همچنین سرویس مخفی کی‌جی‌بی پیوست.
احتمالاً وفاداری او هنوز هم در همان‌جا قرار دارد.
و سپس، در سخنرانی سال ۲۰۱۶، جملهٔ سرنوشت‌ساز آمد.
ولادیمیر پوتین می‌گوید که در آن زمان هرگز مجبور به پیوستن به حزب کمونیست نشد، بلکه، و به نقل از پوتین: «من
واقعاً ایده‌های کمونیستی و سوسیالیستی را دوست داشتم و هنوز هم دوست دارم.» پایان نقل قول.
پس پوتین هنوز هم ایده‌های کمونیستی را دوست دارد – ایده‌های بزرگ‌ترین آدم‌کش‌های دسته‌جمعی در تاریخ.
و در سال ۲۰۰۵، او همچنین گفت که فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی یک فاجعه بود، به معنای واقعی
کلمه بزرگ‌ترین فاجعه ژئوپلیتیکی قرن بیستم.
پس برای او، سقوط یک دولت کمونیستی چیزی تراژیک است. این واقعاً بینش عمیقی به ما می‌دهد!
و بله، این یک اقدام جداگانه از سوی او نیست، به همین دلیل منتقدانش در روسیه مهمات زیادی در اختیار دارند.
در اینجا یک مثال چشمگیر دیگر است:
پوتین همین ماه مارس ۲۰۲۴ در رویدادی که می‌توان آن را تقریباً یک جشنواره کمونیستی یا ضد فاشیستی نامید، سخنرانی کرد.
تمام ماجرا «جشنواره جهانی جوانان» نامیده می‌شد.
اینجا در غرب هیچ‌چیز درباره‌اش نمی‌شنوی. بیشتر مردم هرگز اسمش را نشنیده‌اند.
پس امسال در روسیه برگزار شد و رویدادی عظیم است.
در نگاه اول، نسبتاً بی‌ضرر به نظر می‌رسد – به عبارت دیگر، تبلیغات معمولی.
اما اگر نگاهی بیندازید به اینکه چه کسانی شرکت می‌کنند، می‌بینید هزاران جوان از سازمان‌های
کمونیستی سراسر جهان به روسیه سرازیر می‌شوند.
و بله، در سال ۲۰۱۷ جشنواره جهانی جوانان دیگری برگزار شد که در آن زمان رسماً توسط
فدراسیون جهانی جوانان دموکرات سازمان‌دهی شده بود.
و سپس پوتین ظاهر شد و سخنرانی کرد.
و این فدراسیون جهانی جوانان دموکرات نوعی سازمان چتری برای سازمان‌های جوانان کمونیست است.
و نماینده آلمان در فدراسیون جهانی جوانان دموکرات، برای مثال، جوانان کارگر سوسیالیست آلمان است
که یک سازمان وابسته به حزب کمونیست آلمان می‌باشد.
و در واقع، بسیاری از شرکت‌کنندگان در جشنواره جهانی جوانان در روسیه، چه در سال ۲۰۱۷ و چه در سال
۲۰۲۴، اگر از غرب آمده بودند، پیشینهٔ آنتیفا داشتند.
پس دقیقاً همان افرادی هستند که ما در واقع تصور می‌کنیم کاملاً در تضاد با ارزش‌های ظاهراً
میهن‌پرستانه پوتین قرار دارند – آدم چنین فرض می‌کند.
اما این اشتباه است. پوتین دربارهٔ آنها صحبت می‌کند و اجازه می‌دهد در حضورشان او را ستایش کنند.
و این منطقی است، زیرا به نظر من دقیقاً آنچه را که باید کنار هم باشند، کنار هم می‌آورد.
زیرا آنتیفا از ضد فاشیسم نشأت می‌گیرد.
و ضدفاشیسم در روسیه پوتین چیزی شبیه یک دلیلِ دولتی است، می‌توان گفت. و درک این موضوع مهم است.
این به این معنا نیست که صرفاً فاشیست‌ها یا نازی‌ها را دوست نداشته باشید – این ایدئولوژی من هم نیست – بلکه به این معناست که این
صرفاً یک کد جدید جمهوری دموکراتیک آلمان، به اصطلاح، یا یک کد قدیمی جدید است که از جمهوری دموکراتیک
آلمان آشناست و به دشمن طبقاتی سوسیالیست‌ها اشاره دارد.
این بدان معناست که هر کسی که فاشیست خوانده شود، سوسیالیست یا کمونیست نیست و باید با او مبارزه کرد.
پس رویدادی بود که توسط چپ بین‌المللی برگزار شد، جایی که پوتین حاضر شد و مورد تشویق قرار گرفت.
با این حال، تصاویر این جشنواره جهانی جوانان در غرب پخش نمی‌شوند، زیرا در آنجا پوتین به‌عنوان ناجی محافظه‌کاران و
مسیحیان معرفی می‌شود، در حالی که در روسیه در حال جلب نظر سوسیالیست‌های سراسر جهان، از کوبا و ونزوئلا و غیره است.
بله، دقیقاً، بنابراین در هسته ایدئولوژی کمونیستی همیشه حکومت جهانی وجود داشت، البته که این موضوع خودبه‌خود بدیهی است.
اما برای اثبات این موضوع، ولادیمیر لنین را داریم، برای مثال، که گفت و من نقل قول می‌کنم:
ما بین‌المللی‌گرا هستیم. ما برای اتحاد محکم و ادغام کامل کارگران و دهقانان تمام ملت‌های جهان در یک
جمهوری شوروی جهانی واحد می‌کوشیم. پایان نقل قول.
و لئو تروتسکی نیز از فدراسیون جهانی سوسیالیستی سخن گفت که جالب است چون همه همیشه دربارهٔ جهانی‌گرایان صحبت می‌کنند.
اما برای من، هستهٔ اصلی کل ماجرا این است که کاملاً نادیده گرفته شده، یعنی هنوز هم موضوع بر سر
کمونیسم است و هیچ چیز جهانی‌تر از کمونیسم نیست.
و دقیقاً در همین‌جاست که در روسیه نیز اظهارات موافق حکومت جهانی مطرح می‌شود.
برای مثال، پوتین و روسیه بارها از دستورکار ۲۰۳۰ حمایت کرده‌اند.
این موضوع نیز عموماً به غرب نسبت داده می‌شود، مانند بلک‌راک، مجمع جهانی اقتصاد و غیره.
اما اگر ریشه‌های آن را پیگیری کنید، متوجه می‌شوید که دستورکار ۲۰۳۰ ریشه‌های سوسیالیستی دارد.
برای مثال، مبتکر این دستورکار ۲۰۳۰، یک سوسیالیست نروژی به نام گرو هارلم برونشتلاند بود.
و همدلی پوتین با کمونیسم، که در سخنرانی شنیدیم، البته درخواست او برای این حکومت جهانی نیز هست، زیرا کمونیسم و حکومت
جهانی دست در دست هم دارند، همان‌طور که لنین نیز گفته است.
و در روسیه نیز می‌توان شواهد ملموس‌تری در مورد این دولت جهانی یافت.
و در واقع چندین بار در نوشته‌های مهم‌ترین استراتژیست روسیه.
پس این الکساندر دوگین است که عملاً چیزی شبیه به ایدئولوژی دولتی روسیه را تدوین کرده است.
هیچ کتاب دیگری از او تأثیری به این اندازه بر نخبگان روسیه نداشته است که «بنیان‌های ژئوپلیتیک» داشته است.
و در این کتاب، «بنیان‌های ژئوپلیتیک»، منتشرشده در سال ۱۹۹۷، الکساندر دوگین دربارهٔ
امپراتوری جدید روسیه می‌نویسد که قرار است تأسیس شود.
و او آن را این‌گونه ارائه می‌دهد: «بر اساس منطق ژئوپلیتیک، این امپراتوری باید هم از نظر استراتژیک و هم از
نظر فضایی از پیشینه‌اش، اتحاد جماهیر شوروی، فراتر رود.»
بنابراین، امپراتوری جدید باید اوراسیایی، قاره‌ای و در چشم‌انداز، یک امپراتوری جهانی باشد. مبارزه مردم روسیه
برای تسلط بر جهان هنوز به پایان نرسیده است. پایان نقل قول.
پس در اینجا ما با تعهدی به قدرت جهانی یا تسلط بر جهان مواجهیم و بنابراین نیز به حکومت جهانی، که لنین نیز آن را مطالبه می‌کرد.
و سخن این مرد، الکساندر دوگین، واقعاً در روسیه اهمیت دارد، حتی اگر بسیاری هنوز بخواهند آن را انکار کنند.
و بله، این امپراتوری مورد نظر دوگین قرار است جانشین اتحاد جماهیر شوروی باشد.
۱۲۳۴۳۲۱ و در واقع، از زمانی که پوتین به قدرت رسید، روسیه شاهد تولد دوباره‌ی اتحاد جماهیر شوروی بوده است، که با توجه
به اینکه پوتین به ایده‌های کمونیستی علاقه‌مند است، طبق اظهارات خودش در سخنرانی‌اش در آنجا، تعجب‌آور نیست.
پس مجسمه‌های استالین دوباره در حال برپایی هستند.
استالین نیز به‌عنوان یک شخصیت تاریخی در حال بازسازی است و درخواست‌هایی برای بازگرداندن نام‌های شوروی، برای
مثال تغییر نام ولگوگراد به استالینگراد، مطرح شده است.
یا اینجا هم – پوتین در سال ۲۰۰۰ سرود اتحاد جماهیر شوروی را با اشعار جدید اما همچنان از همان نویسنده کمونیست دوباره معرفی کرد.
و از نظر آزادی مطبوعات و آزادی بیان، ما همچنین شاهد بازگشت به شرایط شوروی در روسیه هستیم.
بنابراین، تقریباً هم‌زمان با ممنوعیت کومپکت در آلمان، روسیه یک رسانهٔ مهم اپوزیسیون به نام «مسکو تایمز» را ممنوع کرد
و این کار را به دلایلی مشابه دلایلی که نانسی فایزر ارائه داده بود انجام داد، شاید حتی با بی‌دقتی بیشتری.
نقل قول: «تخریب اعتبار تصمیم‌های اتخاذشده توسط رهبری روسیه در سیاست‌های داخلی و خارجی.» پایان نقل قول.
این بدان معناست که شما اجازه ندارید از تصمیمات سیاسی در روسیه انتقاد کنید، در غیر این صورت ممنوع
خواهید شد، که من آن را سنگ‌بنای هر جامعه آزاد می‌دانم.
حتی پیش از آن، بسیاری از رسانه‌های جایگزین در روسیه حذف شده بودند.
۱۲۳۴۳۲۱ اما این فقط یک نمونهٔ معمولی از کاری است که مسکو در خارج انجام می‌دهد، مشابه نحوهٔ
تصویرسازی کنونی پوتین به‌عنوان یک محافظه‌کار.
پس شما خود را با مخالفان در غرب هم‌سو می‌کنید تا در آنجا امتیاز همدردی کسب کنید.
و سپس تبلیغات خارجی روسیه آنچه در غرب می‌گذرد را – البته به عنوان فاشیسم – مورد انتقاد قرار می‌دهد.
و در داخل کشور نیز دقیقاً همین کار را انجام می‌دهند و یک نمونهٔ خوب از این موضوع، ممنوعیت اخیر مجلهٔ کامپکت است.
من هم کاملاً با آن مخالفم و از نانسی فزر هم چندان خوشم نمی‌آید، اما روسیه پس از این ممنوعیت چه خواهد کرد؟
پس شما کسی را از وزارت امور خارجه می‌فرستید که با این ممنوعیت مخالف است و از آن به‌شدت خشمگین است.
من هم با زنی که آنها آنجا فرستادند موافقم، اما ممنوعیت‌ها...
اما در همان زمان در روسیه چه اتفاقی می‌افتد؟ دقیقاً همان اتفاق!
پس در واقع ما با دو روی یک سکه سروکار داریم.
یا این هم یک تصویر زیبای دیگر. امیدوارم حالا بتوانید تصویر را ببینید که برای برخی از شما خوراک فکری فراهم می‌کند.
پس پوتین در یک سفر رسمی به کره شمالی است. فکر می‌کنم خودِ تصویر گویای همه چیز باشد.
پس مردم باید بیایند تا در برابر این پرتره‌های قهرمانان، برای آن دو تشویق کنند.
و بله، فکر می‌کنم این تصویر کمونیسم خالص را تداعی می‌کند.
و سپس پوتین نیز پیش از آن از کیم جونگ اون یک چک سفید دریافت کرد.
او گفت: «ما همیشه از تمام تصمیم‌های اتخاذشده توسط پوتین و دولت روسیه حمایت کرده‌ایم و به
حمایت از آن‌ها ادامه خواهیم داد.» پایان نقل قول.
پس این یعنی بین پوتین و کیم جونگ اون هیچ جایگاهی وجود ندارد.
و نیازی نیست توضیح بدهم که چرا کره شمالی کشور چندان زیبا و آزاد نیست.
یعنی در واقع در همه‌جا، وقتی امروز به روسیه نگاه می‌کنیم، این نفوذ کمونیستی را می‌بینیم.
و واقعاً می‌توانم هزاران مثال دیگر هم بزنم.
۱۲۳۴۳۲۱ و حالا می‌توانیم از پوتین به شی جین‌پینگ منتقل شویم، کسی که بسیاری نمی‌خواهند او را به‌عنوان
یک واحد ببینند، هرچند برای من قطعاً همین‌طور است.
خب، ما اینجا هستیم، کمی پیش از جنگ اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲... پوتین در المپیک زمستانی
پکن شرکت کرد و گفت، و من نقل به مضمون می‌کنم:
«من و رئیس‌جمهور شی جین‌پینگ سال‌هاست که به‌عنوان دوستان خوب و سیاستمدارانی که عمدتاً دیدگاه‌های مشابهی در زمینه
مقابله با مشکلات جهان دارند، یکدیگر را می‌شناسیم. ما تماس‌های نزدیک و مکرر داریم.» پایان نقل قول.
و شی جین پینگ حتی فراتر رفت و در سال ۲۰۱۹ ولادیمیر پوتین را بهترین دوست خود خواند – نه هر دوستی، بلکه بهترین دوستش.
پس بین آن‌ها جایی برای هیچ‌کس دیگر نیست.
پس شما در مورد نحوه مقابله با مشکلات جهان دیدگاه‌های مشابهی دارید.
یا فقط دو ماه پیش، روزنامه دیلی نیوز گزارش داد و من نقل می‌کنم:
روسیه و چین می‌خواهند همکاری‌های خود را در زمینه‌های مختلف مانند لجستیک، حمل‌ونقل، انرژی و کشاورزی
تعمیق بخشند. پایان نقل‌قول. ۱۲۳۴۳۲۱ و این همان نکته است.
بنابراین این همکاری با چین بار دیگر دیدگاه جهانی کمونیستی پوتین را به‌شدت تأکید می‌کند، دیدگاهی که او
پیش‌تر در سخنرانی خود آشکارا به آن اعتراف کرده بود.
به هر حال، چین یک کشور کمونیستی علنی است؛ انکار این موضوع ممکن نیست.
مثلاً کشوری که در آن قاتل دسته‌جمعی کمونیست، مائو تسه‌تونگ، هنوز از جایگاهی شبیه به مقام قدیسی برخوردار است.
و برای مثال، کشوری که تنها حزب سیاسی آن در قانون اساسی‌اش چنین بیان می‌کند، و من نقل قول می‌کنم:
«بالاترین آرمان و هدف نهایی حزب تحقق کمونیسم است.» پایان نقل قول.
پس آن نیز بی‌ابهام است و کمونیسم، همان‌طور که قبلاً شنیدیم، البته تنها در مقیاس جهانی قابل تحقق است، همان‌طور که لنین اشاره
کرد، و به همین دلیل تعهد به کمونیسم همیشه تعهد به حکومت جهانی است – باز هم، واژهٔ کلیدی در اینجا جهانی‌گرایی است.
و درست مانند روسیه، چین نیز متعهد شده است که دستور کار ۲۰۳۰ را ترویج کند که همان‌طور که گفتم، شکلی ملایم‌تر از کمونیسم است.
مائو هنوز در تالار یادبود در پکن مومیایی شده است، درست همان‌طور که لنین هنوز در مقبره‌ای در میدان سرخ به نمایش گذاشته شده است.
پس قاتلان کمونیست در هر دو طرف مورد احترام فراوان قرار دارند.
اگر بخواهیم به‌طور تحریک‌آمیز بیان کنیم، مثل این است که اکنون در الکساندرپلاست یک آرامگاه هیتلر داشته باشیم؛
فاصله تا رایش سوم، به نظرم، چندان قابل‌باور نخواهد بود.
۱۲۳۴۳۲۱ البته، سیاست ویروس کرونا هم به همان اندازه کمونیستی بود و ممکن است هر زمان که بخواهد بازگردد.
چین به طور وحشیانه به مردمش شکنجه کرد.
این وضعیت تا سال ۲۰۲۳ ادامه داشت، زمانی که اینجا مدت‌ها پیش همه‌چیز دوباره بازگشایی شده بود.
پس این‌ها همان قرنطینه‌های فوق‌العاده شدید ما در چین بودند، جایی که مردم هفته‌ها نمی‌توانستند خانه‌هایشان را ترک کنند.
تمام مناطق مسکونی محصور شدند و سوپرمارکت‌ها تعطیل شدند.
پس شما دیدید که مردم واقعاً از پنجره‌هایشان دست تکان می‌دادند، چون یخچال‌هایشان خالی بود
و در دوران قرنطینه نمی‌توانستند بیرون بروند.
اگر حتی تنها یک آزمایش PCR مثبت برگشت، کل مناطق به طور کامل تعطیل می‌شدند.
و البته، مردم سپس در این اردوگاه‌های قرنطینه بدنام زندانی می‌شدند، جایی که کانتینرها واقعاً شبیه سلول‌های زندان بودند.
و آنجا نیز، مردم برای هفته‌ها در آن‌ها زندانی بودند.
پس، وحشت ویروس کرونا که توسط شی جین پینگ گسترش یافت، وحشتی که حتی باعث می‌شود دولت‌های ما که به هیچ وجه اهل
نازک‌دلی نبودند، در مقایسه با آن مهربان به نظر برسند.
البته اکنون خبر منتشر شده است که رژیم چین می‌تواند با تغییر رنگ کد QR مخالفان خود به قرمز، آن‌ها را فلج کند، زیرا
این بدان معناست که دیگر نمی‌توانند آزادانه در چین تردد کنند.
نمی‌دانم هنوز وجود دارد یا نه، اما قطعاً چیزی است که می‌توان آن را در آینده دوباره احیا کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ و بله، روسیه اکنون در زمینه ویروس کرونا کمی بیشتر با غرب هم‌راستا شده است؛ این کشور به اندازه چین
سخت‌گیر نبود، اما به گونه‌ای مثبت هم برجسته نشد که اکنون بتوان آن را یک جایگزین خوب در نظر گرفت.
دقیقاً، و حالا من زیاد دربارهٔ کمونیسم صحبت کرده‌ام و به نظر من ما فقط با ایدئولوژی‌ای
سروکار داریم که وسیله‌ای برای رسیدن به یک هدف است.
برای مقامات عالی‌رتبه‌ای که اکنون می‌خواهم خطابشان کنم، بیایید ابتدا بررسی کنیم که واقعاً چه کسی این
هیولای ایدئولوژیک به نام کمونیسم را این‌قدر قدرتمند ساخت.
۱۲۳۴۳۲۱ و این انقلاب اکتبر بود که در سال ۱۹۱۷ در روسیه به‌عنوان نقطهٔ آغازین رخ داد – که توسط
بانکداران آمریکایی در وال‌استریت تأمین مالی شد.
یک مجموعهٔ کامل از آثار بنیادی توسط مورخ آمریکایی آنتونی سی. ساتن وجود دارد.
و دو نام باید قطعاً به‌عنوان تأمین‌کنندگان مالی کمونیست‌ها ذکر شوند: پل واربورگ و یاکوب شیف.
پل واربورگ رسماً مغز متفکر پشت فدرال رزرو ایالات متحده بود.
در سال ۱۹۱۳، زمانی که فدرال رزرو تأسیس شد، صداهای زیادی، از جمله بسیاری از مقامات عالی‌رتبه، ادعا می‌کردند که
پل واربورگ در واقع به نمایندگی از روتشیلدها کار می‌کرد.
و ما همچنین می‌دانیم، برای مثال، که روتشیلدها و واربورگ‌ها در دههٔ ۱۹۲۰ با هم کار کردند تا جنبش پان‌اروپایی را
بنیان‌گذاری کنند، جایی که یک واربورگ واقعاً، می‌توان گفت، مستقیماً از یک روتشیلد دستور می‌گرفت.
پس پاول واربورگ در انقلاب اکتبر دست داشت، تقریباً به‌طور قطع به نمایندگی از روتشیلدها و در نهایت به نمایندگی از نفر دوم فرماندهی.
در مورد یاکوب شیف، این ارتباط با روتشیلدها بسیار روشن است، زیرا خانوادهٔ شیف حتی در قرن هجدهم در
فرانکفورت با روتشیلدها در یک خانه زندگی می‌کردند.
و این دو بانکدار، پل واربورگ و یاکوب شیف، که همراه با مؤسسات بانکی خود، کوهن، لوب و شرکت و فدرال رزرو، تأمین‌کنندگان مالی
انقلاب جهانی بودند، از پول خود استفاده کردند تا مطمئن شوند لنین و تروتسکی بتوانند در سال ۱۹۱۷ قدرت را در روسیه به دست بگیرند.
و مهم است که ابتدا بفهمیم چه کسی واقعاً کمونیسم را اجرا کرد.
و بار دیگر، یک راکفلر در تأسیس فدرال رزرو در سال ۱۹۱۳ نقش داشت.
و از طریق همین راکفلرها که تا امروز همچنان با روتشیلدها همکاری نزدیکی دارند، به سرعت به بازیگرانی
بازمی‌گردیم که در واقع محور توجه هستند، یعنی چین و روسیه.
در نهایت، راکفلرها بودند که از طریق مرد خود، هنری کیسینجر، در دههٔ ۱۹۷۰ روند گشایش چین را آغاز کردند، که
منجر به تبدیل چین به قدرت جهانی‌ای شد که امروز می‌شناسیم.
و در این دوره، در دههٔ ۱۹۷۰، دیوید راکفلر به چین سفر کرد و از دومین فرد قدرتمند پس از مائو تسه‌تونگ
دیدار کرد؛ مائویی که هنوز هم در چین مورد احترام است.
و سپس دیوید راکفلر در نیویورک تایمز نوشت، پس از آنکه میلیون‌ها چینی توسط مائو کشته شده بودند، که چین نمایانگر
«یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین آزمایش‌ها در تاریخ بشر» بود.
بله، هر کسی که با دقت بیشتری به این نگاه کند متوجه خواهد شد که چین یک پروژهٔ واقعی راکفلر بوده است.
و سپس می‌توانید ۵۰ سال دیگر را از دههٔ ۱۹۷۰ جلو ببرید و مستقیماً به ارتباط بین کلاوس شواب و دیوید راکفلر برسید.
زیرا کلاوس شواب کاملاً صریح می‌گوید که هنری کیسینجر تا حدی برای او یک راهنما بوده است.
و هنری کیسینجر قطعاً برای راکفلرها کار می‌کرد؛ او بهترین مرد آن‌ها بود.
و مربی دیگری که کلاوس شواب به آن اشاره می‌کند، کسی به نام موریس استرانگ است که مانند
هنری کیسینجر، او نیز با راکفلرها کار کرده است.
این بدان معناست که شواب نیز یکی از همکاران راکفلر است.
و امروز، کلاوس شواب، مغز متفکر پشت «بازنشانی بزرگ»، با لحنی بسیار مشابه دیوید راکفلر در آن زمان می‌گوید که چین، و به نقل
قول، «مدلی جذاب برای تعداد زیادی از کشورها» است، پایان نقل قول.
کلوس شواب می‌گوید که چین الگویی برای جهان یا برای غرب است.
و چین کمونیست، جایی که دیده‌ایم راکفلرها، به‌عنوان بنیان‌گذاران مشترک فدرال رزرو، کسانی بودند
که سیگنال آغازین تسلط جهانی کمونیسم را دادند...
پس همه‌چیز کنار هم جور درمی‌آید.
و سپس روتشیلدها هستند که اگرچه به ندرت این را علناً اعتراف می‌کنند، اما سرشار از شور و شعف برای چین کمونیست هستند.
در سال ۲۰۱۱، فردی به نام اِولین دو روتشیلد، که کسی جز مشاور مالی ملکه نبود، در تلویزیون
بلومبرگ حاضر شد و جز ستایش برای چین چیزی نداشت.
برای مثال، او به رنمینبی، واحد پول چین، به‌عنوان یک ارز جهانی اشاره کرد.
و حتی امروز، روتشیلدها همچنان روابط تجاری خوبی با چین حفظ می‌کنند، همان‌طور که خودشان در پرتال‌های عمومی‌شان اعتراف می‌کنند.
و دلیل کافی وجود دارد تا روتشیلدها را به‌عنوان مغز متفکر پشت انقلاب اکتبر شناسایی کنیم.
و به هر حال، به‌عنوان شریک آشکار راکفلرها، که در چین حتی آشکارا فعال‌تر هستند.
سپس به سراغ مسیر معکوس می‌رویم که البته آن هم مهم است: روابط تجاری از روتشیلدها به روسیه.
برای مثال، گفته می‌شود ناتانیل روتشیلد در سال ۲۰۰۸، ۵۰۰ میلیون دلار در شرکت آلومینیومی یک الیگارک سرمایه‌گذاری کرده است.
او به نوبهٔ خود بسیار به پوتین نزدیک است و اولگ دریپاسکا نام دارد.
و البته، گرهارد شرودر که دوست بسیار نزدیک پوتین است، پس از دوره صدراعظمی‌اش در بانک روتشیلد به عنوان مشاور مشغول به کار شد.
اما اوضاع حتی بهتر هم می‌شود، زیرا ارتباط راکفلر با پوتین کاملاً روشن است، زیرا هنری کیسینجر، مرد راکفلر و
استاد شواب، پیش از مرگش دوست بسیار نزدیکی برای پوتین بود.
بنابراین، تصویر بسیار روشنی وجود دارد که همکاری در سطوح بالاتر واقعاً صورت می‌گیرد.
اما البته، پیوند حیاتی میان روسیه و چین و نیز این نخبگان مالی بین‌المللی این است که هر دو کشور، چین و روسیه،
کمونیسم را ارج می‌نهند؛ ایدئولوژی‌ای که توسط قدرت‌طلبان جهانی مانند روتشیلد و راکفلر نیز گسترش یافت.
فقط می‌خواهم این نکتهٔ مهم را در پایان اضافه کنم، البته، تا هیچ‌کس فکر نکند که من فقط به علائم توجه دارم.
می‌دانم که نیروهای دیگری در پس‌صحنه در کارند که مسیر رویدادها را تعیین می‌کنند.
اما آنچه می‌خواهم روشن کنم این است که این گروه از مردم با نظام کمونیستی هیچ مشکلی ندارند؛
برعکس، آن‌ها در گهوارهٔ کمونیسم قرار دارند.
او آن را می‌خواهد!
و بله، به نظر می‌رسد هدف آینده این باشد که هر دو طرف واقعاً دست به دست هم دهند تا این
کمونیسم جهانی را در هر گوشه جهان معرفی کنند.
این حالا اینجا از طریق «بازنشانی بزرگ» یا «اجندای ۲۰۳۰» در حال وقوع است. این نسبتاً بی‌سروصدا و نسبتاً آهسته در حال وقوع است.
و در روسیه و چین اوضاع سخت‌تر و نظامی‌تر است، اما در نهایت همهٔ آن‌ها یک روح واحد دارند.
و بله، اینکه آیا کمونیسم واقعاً هدف نهایی نخبگانی مانند روتشیلدها است، پرسشی کاملاً جداست.
ما همچنین باید به‌طور مختصر به فرقه‌های مسیحایی آخرالزمانی اشاره کنیم که آن‌ها نیز اهداف خاصی را دنبال می‌کنند.
پس من هم در آن دخیل هستم.
اما این بحث از حیطهٔ این گفتگو فراتر می‌رود، بنابراین فقط آن را به‌عنوان یک چشم‌انداز کلی برای آینده باقی می‌گذارم: اینکه همهٔ ما
کورکورانه به سوی کمونیسم در حرکتیم، کمونیسمی که هر دو طرف، شرق و غرب، آن را پیش می‌برند و مسئولیت را مدام به یکدیگر پاس می‌دهند.
دقیقاً، بله، به زندان دیجیتال در چین، که به گفته کلاوس شواب مدلی جذاب است – در «روزنامه‌ای که در آلمان ممنوع است»، که
قبلاً ExpressZeitung نام داشت، ما قبلاً یک شماره دوگانه منتشر کرده‌ایم، تا بتوانید عمیق‌تر به این موضوعات بپردازید.
شواهد بسیار بیشتری در حال جمع‌آوری است که تصویری حتی واضح‌تر ارائه خواهد داد.
و بله، بار دیگر، برای خلاصه کردن: چین و روسیه قطعاً متحد ما نیستند و کمونیسم در آنجا واقعاً از
بین نرفته و آن‌طور که به ما القا می‌کنند مرده نیست.
پس این کشورها هنوز با مغزهای متفکر معمول در امور مالی بزرگ هم‌دست هستند و ما باید نسبت به این موضوع بسیار بدبین باشیم.
همان‌طور که گفتم، خطاب به دولت‌ها، از جمله البته دولت خودمان که خود در این موضوع دخیل است، و نه خطاب به مردم آنجا.
و بله، می‌توان غرب را به بسیاری از کارهای شوم متهم کرد و این ممکن است حقیقت داشته باشد، اما
پاسخ به آن و نجات از آن قطعاً پوتین و چین نیستند.
همین چیزی بود که واقعاً می‌خواستم با این ارائه منتقل کنم و از آن بسیار خرسندم. حالا کارم تمام
است و برای همه یک رویداد فوق‌العاده آرزو می‌کنم!
ایوو: این خیلی هیجان‌انگیز بود، نحوهٔ برخوردت با کل ماجرا.
متأسفم که نتوانستیم زمان بیشتری به شما بدهیم.
شاید روزی دنباله‌ای ساخته شود، اما برای من شخصاً مثل... مثل یک پرش اسکی بود.
در ابتدا فکر می‌کنم: وای، وای، وای، این مرد کجا می‌رود؟
حالا او وارد نبرد راست-چپ می‌شود – و بعد وُش! اما بعد او پرواز می‌کند، اوج می‌گیرد و به اصل مطلب می‌رسد.
شما کار فوق‌العاده‌ای انجام دادید!
این تصویر با تخت زایمان نیز بسیار مناسب بود، با قدرت‌های پشت‌صحنه که کنار تخت زایمان ایستاده بودند.
بله، می‌توانیم ببینیم که مردم بار دیگر چگونه استثمار می‌شوند. بله، شما قبلاً همه‌چیز را گفته‌اید.
لنین، تروتسکی، استالین، همه‌شان فراماسون بودند. پوتین، فراماسون. در نهایت، فقط یک باشگاه دیگر است.
اما مصادره سرزمین‌های مردم، کجا می‌توانید آن را زیباتر ببینید؟
در شکلی بالغ‌تر از کمونیسم؟ جایی که همه‌چیز دولت است، دولت... و دوباره روتشیلدها.
پس خواهیم دید که به دست چه کسی هدایت می‌شویم. این یک مشارکت ارزشمند بود.
از شما سپاسگزاریم و برایتان بهترین‌ها را در آینده آرزو می‌کنیم. برای روزنامه اکسپرس آرزوی موفقیت داریم.
لطفاً به همه، کل گروه، سلام ما را برسانید؟
تیلمان کنتل – متشکریم! ما دوستت داریم!
۱۲۳۴۳۲۱ تیلمان کنشتل: مراقب خود باش، خداحافظ.
۱۲۳۴۳۲۱ ایوو: بای بای! ۱۲۳۴۳۲۱