Իվո Սասեկ. Մեր հաջորդ բանախոսը կմիանա մեզ ուղիղ եթերով Ֆիլիպիններից, որը գտնվում է մեզանից վեց ժամ առաջ։
Եվ նա նույնպես պարբերաբար բացում է հարյուր հազարավոր մարդկանց աչքերը, ովքեր անկեղծորեն փնտրում են
քաղաքականության և տնտեսության մեջ իսկական կապերը։
Ես հարցնում եմ տեխնիկական թիմին՝ Ֆիլիպինների հետ կապը կարգին է՞
Տեխնիկը՝ «Այո, մենք ունենք նկարը»։
Լավ, ուրեմն, ամբողջ աշխարհի հեռուստադիտողների անունից ցանկանում եմ արտահայտել իմ անկեղծ
երախտագիտությունը 20-րդ AZK-ին ձեր ներդրման համար։
Ցուցադրեք ֆիլմը Տիլման Քնեխթելի կարճ կենսագրության համար։
Տիլման Քնեխթելի կենսագրություն: Տիլման Քնեխթելը, 1987 թվականին Գերմանիայի Ֆիլդերշտադտ
քաղաքում ծնված, հեղինակ և հետաքննական լրագրող է։
Թիլման Քնեխտելը արդեն ինքն իրեն լայնամասշտաբ կերպով նվիրել է Ռոթշիլդների ընտանիքին, օկուլտային երաժշտական արդյունաբերությանը,
քաբբալայությանը և կոմունիզմի երկարաժամկետ ռազմավարությանը։
Նրա հրատարակված աշխատությունների թվում են «Ռոթշիլդները. մեկ ընտանիք տիրում է աշխարհին» և «Ռոքֆելերները. ամերիկյան մղձավանջ»։
Թիլման Քնեխտելը վարել է YouTube-ալիքը «Trau keinem Promi» («Մի վստահեք որևէ
հայտնիներին»), որը ունեցել է ավելի քան 130 000 բաժանորդ։
Սա այն ժամանակից ի վեր հեռացվել է YouTube-ից և այժմ կարելի է գտնել «Don't trust any celebrities 3» անվամբ։
Նաև հասանելի է Telegram-ում՝ «Օֆիցիալորեն մի վստահեք որևէ հայտնին» անվամբ։
Նա նաև աշխատում է Շվեյցարիայի ExpressZeitung թերթի խմբագիր։
ԷքսպրեսԶայթունգը արդեն ավելի քան 60 թողարկումներում փաստագրել է մեր ժամանակի քաղաքական, սոցիալական և պատմական զարգացումները։
Ըստ ներկայիս համաշխարհային իրադարձությունների՝ ExpressZeitung-ը հանդիսանում է հիմք՝ խոշոր և
վիճահարույց հարցերի համապարփակ ըմբռնման համար։
Գլոբալ քաղաքականության լայն և խոր գիտելիքների շնորհիվ Թիլման Քնեխթելը անկախ մեդիայի
հեռուստատեսային ծրագրերում ողջունելի հյուր է։
Թիլման Քնեխթելը այսօր կխոսի հետևյալ թեմայով՝ «Ռուսաստանն ու Չինաստանը՝ Արևմուտքի թշնամիներ՞, թե՞ դաշնակիցներ՞»
Թիլման Քնեխտել։ Այո, բարև, ուրախ եմ այստեղ լինելու համար։ Հուսով եմ՝ ինձ լսում եք։
Այո, թվում է, որ նրանք ինձ լսում են։
Այո, ես շատ ուրախ եմ այստեղ լինելու համար՝ AZK-ում, մի փոքր այլ տեսքով, քան ինչին սովոր եմ։
Այնուամենայնիվ, այո, հիանալի է, որ այս անգամ ստացվեց։
Ինձ ներկայացման համար տվել են կես ժամ, ինչը, իմ կարծիքով, բավական լավ է, քանի որ ես ընդհանրապես երկար նախաբանների մարդ չեմ։
Եվ թեմաը այնքան բարդ չէ, որպեսզի այն հնարավոր լինի ընդգրկել կես ժամում։
Ուստի ես բավական արագ հասնում եմ կետին։
Ինչ-որ չափով այն, ինչ ես պատրաստվում եմ ներկայացնել, ձեզանից ոմանց համար արդեն ծանոթ է շվեյցարական «in
Deutschland verboten» («Գերմանիայում արգելված») թերթից (նախկինում՝ ExpressZeitung), որտեղ ես խմբագիր եմ։
Եվ թեմա՝ «Ռուսաստանն ու Չինաստանը՝ Արևմուտքի թշնամիներ՞ թե՞ դաշնակիցներ՞» – առայժմ հարցական նշան։
Ես կարծում եմ, որ նրանց համար, ովքեր ներկայումս խորապես հիասթափված են մեր արևմտյան քաղաքականությունից, և,
իմ կարծիքով, դա արդարացի է, արժե ուսումնասիրել՝ արդյոք այդ երկրներում կարելի է գտնել այլընտրանքներ։
Այնուամենայնիվ, պետք է կարճ լինեմ, ուստի անմիջապես կտամ ձեզ դասախոսության թեմայի պատասխանը։
Իմ կարծիքով, Չինաստանը և Ռուսաստանը դաշնակիցներ չեն, այլ Արևմուտքի թշնամիներ։
Եվ դրանով ես շատ հստակ նկատի ունեմ, և իսկապես պետք է ընդգծեմ՝ ես նկատի ունեմ ռեժիմներին… լավ, նկատի ունեմ
Պուտինին և Սի Ցզինփինին, ոչ թե այնտեղի սովորական մարդկանց՝ դրանք ակնհայտորեն երկու տարբեր բաներ են։
Եվ Արևմուտքի նկատմամբ թշնամությունը, իմ կարծիքով, շատ հեշտ է հիմնավորել ամենօրյա փաստերից՝ այն, որ Վլադիմիր
Պուտինը և Սի Ցզինփինը հետապնդում են կոմունիստական նպատակներ։
Եվ ես ենթադրում եմ, որ այստեղ՝ AZK-ում, այնքան շատ կոմունիստներ չեն լինի, որոնց ես նախ պետք է համոզեի, թե որքան վատ է կոմունիզմը։
Այսպիսով, ես կարող եմ առայժմ բաց թողնել այդ կետը և անմիջապես սկսել ապացուցել այս մտածելակերպը նաև Ռուսաստանում և Չինաստանում։
Սկսենք Վլադիմիր Պուտինից։
Նրան այժմ արևմտյան լրատվամիջոցներում ներկայացնում են որպես կոշտ, պահպանողական մարդու, այնպես որ կարելի է ենթադրել, թե նա
իսկապես ԱՄՆ կայսրությանն ու «վոկ» շարժման կողմնակիցներին կտա իրենց սեփական դեղամիջոցի համը, և հետո ամեն ինչ ավելի լավ կլինի։
Այսպիսով, նա, իմ կարծիքով, ավելի նորմալ պայմաններ կվերականգներ։
Միայն կարող եմ ասել, որ սա ընդհանրապես չի համընկնում Ռուսաստանում բազմաթիվ քննադատական ձայների՝
քրիստոնյաներից մինչև պահպանողականներ և աջակողմյաններ, տեսակետին։
Բայց Ռուսաստանում նույնպես կան բազմաթիվ քննադատական ձայներ, որոնք նրան, ինչպես անհեթեթորեն շատ քննադատական գերմանացիներ
են ընկալում ներկայիս կառավարությունը, համարում են ձախակողմյան, միջազգայնական կամ նույնիսկ կոմունիստական։
Եվ դրա համար կան պատճառներ։ Օրինակ՝ վերցրեք 2016 թվականը։
Վլադիմիր Պուտինը ամբողջռուսական ժողովրդական ճակատի առջև ունեցավ շատ հստակ ելույթ։
Դա նրա կուսակցության համար մի տեսակ լոբբիստական կազմակերպություն է։
Եկեք նայենք այս ելույթին։ Դա իսկապես բացահայտում է։
Նա ընդգծում է, որ իր վերաբերմունքը կոմունիստական գաղափարների հանդեպ երբեք չի փոխվել, և մինչ օրս
պահում է իր կուսակցական անդամակցության քարտը տանը։
Ովքեր չգիտեն, Պուտինը 1970-ականներին անդամակցել է Կոմունիստական կուսակցությանը և նաև ԿԳԲ գաղտնի ծառայությանը։
Հավանաբար հենց այնտեղ է, որ նրա հավատարմությունը մինչ օրս էլ մնում է։
Եվ ապա, 2016 թվականի ելույթում հնչեց վճռորոշ նախադասությունը։
Վլադիմիր Պուտինը ասում է, որ նրան երբեք չեն ստիպել անդամակցել Կոմունիստական կուսակցությանը, այլ, մեջբերում եմ Պուտինին. «Ինձ
իսկապես դուր էին գալիս կոմունիստական և սոցիալիստական գաղափարները, և մինչ օրս էլ դուր են գալիս»: Բերված մեջբերման ավարտ։
Այսպիսով Պուտինը դեռ սիրում է կոմունիստական գաղափարները՝ պատմության մեջ ամենամեծ զանգվածային մարդասպանների գաղափարները։
Եվ 2005 թվականին նա նաև ասաց, որ Խորհրդային Միության փլուզումը աղետ էր, բառացիորեն 20-րդ դարի ամենամեծ աշխարհաքաղաքական աղետը։
Նրա համար կոմունիստական պետության անկումը ողբերգական է։ Դա իսկապես մեզ պատկերացում է տալիս։
Եվ այո, սա նրա կողմից մեկուսացված դեպք չէ, և հենց դրա համար նրա քննադատները Ռուսաստանում բավականաչափ նյութեր ունեն։
Ահա ևս մեկ տպավորիչ օրինակ:
Պուտինը 2024 թվականի մարտին ելույթ ունեցավ այնպիսի փառատոնում, որը կարելի է գրեթե կոմունիստական կամ
հակաֆաշիստական անվանել, և այնտեղ ելույթ ունեցավ։
Ամբողջը կոչվում էր Համաշխարհային երիտասարդական փառատոն։
Արևմուտքում դրա մասին ոչինչ չես լսի։ Շատերը երբեք դրա մասին չեն լսել։
Այս տարի այն անցկացվեց Ռուսաստանում, և դա հսկայական միջոցառում է։
Առաջին հայացքից դա թվում է համեմատաբար անվնաս՝ պարզապես սովորական քարոզչություն։
Բայց եթե նայեք, թե ովքեր են մասնակցում, կտեսնեք, որ ամբողջ աշխարհի կոմունիստական
կազմակերպությունների հազարավոր երիտասարդներ հոսում են Ռուսաստան։
Եվ այո, 2017 թվականին տեղի ունեցավ ևս մեկ Համաշխարհային երիտասարդական փառատոն, որը այդ ժամանակ պաշտոնապես կազմակերպվել էր
Դեմոկրատական երիտասարդության համաշխարհային ֆեդերացիայի կողմից։
Եվ հետո Պուտինը հայտնվեց և ելույթ ունեցավ։
Եվ այս Համաշխարհային ժողովրդավարական երիտասարդական ֆեդերացիան կոմունիստական երիտասարդական կազմակերպությունների
համար մի տեսակ հովանոցային կազմակերպություն է։
Օրինակ, Գերմանիայի ներկայացուցիչը Դեմոկրատական Երիտասարդության Համաշխարհային Ֆեդերացիայում է Սոցիալիստական
Գերմանական Աշխատավորների Երիտասարդությունը, որը Գերմանիայի Կոմունիստական Կուսակցության կից կազմակերպությունն է։
Եվ իսկապես, Ռուսաստանում կայացած Համաշխարհային երիտասարդական փառատոնի բազմաթիվ մասնակիցներ, թե 2017-ին, թե
2024-ին, եթե նրանք Արևմուտքից էին, ունեին Անտիֆա անցյալ։
Այսպիսով, հենց այն մարդիկ, որոնց մենք, ինչպես ենթադրում ենք, ամբողջությամբ հակադիր են
Պուտինի, իբրև թե, հայրենասիրական արժեքներին։
Բայց դա սխալ է։ Պուտինը նրանց մասին խոսում է և թույլ է տալիս, որ իրեն նրանց առջև տոնեն։
Եվ դա տրամաբանական է, որովհետև իմ կարծիքով այն միավորում է հենց այն, ինչը պատկանում է միասին։
Քանի որ Անտիֆան ծագում է հակաֆաշիզմից։
Եվ հակաֆաշիզմը, կարելի է ասել, Պուտինի Ռուսաստանում պետական քաղաքականության հիմնական
նպատակներից մեկն է։ Եվ դա կարևոր է հասկանալու համար։
Սա չի նշանակում, որ պարզապես ատում են ֆաշիստներին կամ նացիստներին՝ դա նույնպես իմ գաղափարախոսությունը չէ, այլ,
կարելի է ասել, նոր ԳԴՌ կոդ է, կամ հին-նոր կոդ, որը արդեն ծանոթ է ԳԴՌ-ից և վերաբերում է սոցիալիստների դասակարգային թշնամուն։
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուրին, ում ֆաշիստ են կոչում, սոցիալիստ կամ կոմունիստ չէ, և նրա դեմ պետք է պայքարել։
Այսպիսով, միջազգային ձախերի կողմից կազմակերպվել էր մի միջոցառում, որտեղ Պուտինը հայտնվեց և ներկաները նրան ողջունեցին։
Այնուամենայնիվ, այս Համաշխարհային երիտասարդական փառատոնի պատկերները Արևմուտքում չեն ցուցադրվում, քանի որ այստեղ Պուտինը
ներկայացվում է որպես պահպանողականների և քրիստոնյաների փրկիչ, մինչդեռ Ռուսաստանում նա ձգտում է շահել աշխարհի
սոցիալիստների՝ Կուբայից, Վենեսուելայից և այլն, համակրանքը։
Այո, ճիշտն է, այսպիսով կոմունիստական գաղափարախոսության հիմքում միշտ եղել է համաշխարհային
կառավարության գաղափարը, որը, փաստորեն, ինքնին ակնհայտ է։
Բայց դրա ապացուցման համար, օրինակ, Վլադիմիր Լենինը ասել է, և ես մեջբերում եմ՝
Մենք միջազգայնականներ ենք։ Մենք ձգտում ենք աշխարհի բոլոր ազգերի աշխատավորների և գյուղացիների ամուր միությանը և
լիակատար միաձուլմանը մեկ միացյալ համաշխարհային սովետական հանրապետությունում։ Վերջին մեջբերում։
Լեո Տրոցկին նույնպես խոսել է սոցիալիստական համաշխարհային ֆեդերացիայի մասին, ինչը հետաքրքիր է,
քանի որ բոլորը միշտ խոսում են գլոբալիստների մասին։
Իսկ ինձ համար ամբողջ այս պատմության էությունը լիովին անտեսվում է՝ այն, որ սա դեռևս կոմունիզմի մասին
է, և ոչինչ ավելի գլոբալիստական չէ, քան կոմունիզմը։
Եվ հենց այնտեղ են Ռուսաստանում նաև հայտարարություններ աշխարհային կառավարության օգտին։
Օրինակ, Պուտինը և Ռուսաստանը բազմիցս հայտարարել են Աջենդա 2030-ի օգտին։
Սա նույնպես ընդհանուր առմամբ վերագրվում է Արևմուտքին՝ ԲլեքՌոքին, Համաշխարհային տնտեսական ֆորումին և այլն։
Բայց եթե հետևեք դրա ծագումներին, կտեսնեք նաև, որ Աजेंդա 2030-ը ունի սոցիալիստական արմատներ։
Օրինակ, այս Աջենդա 2030-ի նախաձեռնողը Նորվեգացի սոցիալիստ Գրո Հարլեմ Բրունդթլանդն էր։
Եվ Պուտինի համակրանքը կոմունիզմի նկատմամբ, որի մասին մենք նոր միայն լսեցինք ելույթում, իհարկե, նաև կոչ է այս համաշխարհային
կառավարության համար, քանի որ կոմունիզմն ու համաշխարհային կառավարությունը ձեռք
ձեռքի տված են գնում, ինչպես Լենինն էլ ասել է։
Իսկ Ռուսաստանում կարելի է գտնել նաև ավելի կոնկրետ ապացույցներ այս համաշխարհային կառավարության վերաբերյալ։
Եվ իսկապես՝ Ռուսաստանի ամենակարևոր ռազմավարի գրություններում մի քանի անգամ։
Այսպիսով, սա Ալեքսանդր Դուգինն է, ով իսկապես ձևակերպել է ինչ-որ նման ռուսական պետական քաղաքականության հիմնավորման գաղափարին։
Նրա ոչ մի այլ գիրք չի ունեցել Ռուսաստանի էլիտաների վրա նման ազդեցություն, ինչպիսին «Գեոպոլիտիկայի հիմունքները»։
Եվ այս «Գեոպոլիտիկայի հիմունքներ» գրքում, որը հրատարակվել է 1997 թվականին, Ալեքսանդր Դուգինը գրում է
նոր ռուսական կայսրության մասին, որը պետք է ստեղծվի։
Եվ նա այն ներկայացնում է այսպես՝ մեջբերում. «Գեոպոլիտիկայի տրամաբանությամբ այս կայսրությունը պետք է
գերազանցի իր նախորդին՝ Խորհրդային Միությանը, ինչպես ռազմավարական, այնպես էլ տարածքային առումով»:
Ուստի նոր կայսրությունը պետք է լինի եվրაზիական, մայրցամաքային և հեռանկարում՝ համաշխարհային կայսրություն։ Ռուս ժողովրդի
պայքարը համաշխարհային գերիշխանության համար դեռ չի ավարտվել։
Այսպիսով, մենք ունենք հանձնառություն համաշխարհային ուժի կամ համաշխարհային գերիշխանության, և, հետևաբար, նաև համաշխարհային
կառավարության հանդեպ, որը նույնպես պահանջում էր Լենինը։
Եվ այս մարդու՝ Ալեքսանդր Դուգինի խոսքը Ռուսաստանում իսկապես ինչ-որ նշանակություն ունի,
նույնիսկ եթե շատերը դեռ ուզում են դա հերքել։
Եվ այո, Դուգինի ցանկալի այս կայսրությունը պետք է լինի Խորհրդային Միության իրավահաջորդը։
Եվ իսկապես, երբ Պուտինը իշխանության եկավ, Ռուսաստանը վերապրում է Խորհրդային Միության վերածնունդը, ինչը
զարմանալի չէ, հաշվի առնելով, որ Պուտինը, ըստ իր իսկ խոսքերի, սիրում է կոմունիստական գաղափարները։
Այսպիսով, Ստալինի հուշարձաններ կրկին կանգնեցվում են։
Ստալինին նույնպես պատմական դեմքով վերականգնում են, և կան կոչեր՝ վերականգնելու խորհրդային անունները,
օրինակ՝ Վոլգոգրադը կրկին Ստալինգրադ անվանելու համար։
Կամ այստեղ նույնպես՝ Պուտինը 2000 թվականին վերականգնել է Խորհրդային Միության օրհներգը՝ նոր
բառերով, սակայն նույն կոմունիստ հեղինակի կողմից։
Իսկ մամուլի ազատության և արտահայտվելու ազատության առումով մենք նույնպես տեսնում ենք
Ռուսաստանում խորհրդային պայմանների վերադարձը։
Այսպիսով, Գերմանիայում «Կոմպակտ»-ի արգելքից գրեթե միաժամանակ, Ռուսաստանը արգելեց մի խոշոր ընդդիմադիր լրատվամիջոց՝
«Մոսկվա Թայմս»-ը, և դա արեց Նենսի Ֆեյզերի ներկայացրած պատճառներին նման պատճառներով, գուցե մի փոքր ավելի անհմտորեն։
Ցիտատ. «Ռուսական ղեկավարության կողմից ներքին և արտաքին քաղաքականության մեջ
կայացված որոշումների վարկաբեկում»։ Ցիտատի ավարտ։
Սա նշանակում է, որ Ռուսաստանում ձեզ չի թույլատրվում քննադատել քաղաքական որոշումները, հակառակ դեպքում ձեզ արգելափակելու
են, ինչը ես համարում եմ ցանկացած ազատ հասարակության հիմնաքար։
Նույնիսկ դրանից առաջ Ռուսաստանում արդեն բազմաթիվ այլընտրանքային լրատվամիջոցներ հեռացվել էին։
Բայց սա ընդամենը մի տիպիկ օրինակ է այն բանի, թե ինչ է Մոսկվան անում արտերկրում, նման այն ձևին, որով
այժմ Պուտինին ներկայացնում են որպես պահպանողական։
Այսպիսով, դուք Արևմուտքի ընդդիմության հետ միավորվում եք, որպեսզի այնտեղ համակրանքի միավորներ շահեք։
Եվ ռուսական արտաքին քարոզչությունը հետո քննադատում է Արևմուտքում տեղի ունեցողը՝ որպես ֆաշիզմ, փաստորեն։
Եվ ներսում նրանք անում են ճիշտ նույնը, և դրա լավ օրինակն է վերջերս «Compact Magazine»-ի արգելքը։
Ես նույնպես ամբողջությամբ դեմ եմ դրան, և Նենսի Ֆեյզերի մասին էլ շատ լավ կարծիք չունեմ, բայց ինչ կանի Ռուսաստանը արգելքից հետո?
Այսպիսով, դուք ուղարկում եք ԱԳՆ-ից մեկին, ով դեմ է արգելքին և չափազանց բարկացած է դրանով։
Ես նույնպես կհամաձայնեի այն կնոջ հետ, որին նրանք այնտեղ ուղարկեցին, բայց արգելքները...
Բայց ինչ է նույն ժամանակահատվածում տեղի ունենում Ռուսաստանում? Հենց նույնը!
Այսպիսով, մենք իրականում գործ ունենք նույն մետաղադրամի երկու կողմերի հետ։
Կամ ահա մեկ այլ գեղեցիկ նկար։ Հուսով եմ, հիմա կարող եք տեսնել նկարը, որը ոմանց համար մտածելու նյութ կծառայի։
Այսպիսով, Պուտինը պետական այցով Հյուսիսային Կորեայում է։ Կարծում եմ՝ միայն նկարը ինքնին ամեն ինչ ասում է։
Ուստի մարդիկ պետք է գան ու ոգևորեն նրանց երկուսին այս հերոսների դիմանկարների առջև։
Եվ այո, ես կարծում եմ, որ նկարը ճառագում է մաքուր կոմունիզմով։
Եվ հետո Պուտինը նույնպես նախկինում ստացել էր Կիմ Չեն Ընից դատարկ չեկ։
Նա ասաց մեջբերումով. «Մենք միշտ աջակցել ենք և շարունակելու ենք աջակցել Պուտինի և Ռուսաստանի
կառավարության բոլոր որոշումներին»: Մեջբերման ավարտ։
Դա նշանակում է, որ Պուտինի և Կիմ Չեն Ընի միջև թղթի մի թերթիկի տեղ անգամ չկա։
Եվ ինձ հարկավոր չէ բացատրել, թե ինչու Հյուսիսային Կորեան առանձնապես գեղեցիկ և ազատ երկիր չէ։
Այսինքն՝ իսկապես ամենուր, երբ այսօր նայում ենք Ռուսաստանին, մենք իրականում ճանաչում ենք այս կոմունիստական ազդեցությունը։
Եվ ես իսկապես կարող էի բերել հազարավոր այլ օրինակներ։
Եվ հիմա մենք կարող ենք նաև անցում կատարել Պուտինից դեպի Սի Ցզինփին, որին շատերը չեն ուզում դիտարկել
որպես մեկ միավոր, թեև ինձ համար նրանք անշուշտ մեկն են։
Այսպիսով, ահա թե ինչ վիճակում էինք մենք՝ 2022 թվականի սկզբին, Ուկրաինայում պատերազմի մեկնարկից քիչ առաջ... Պուտինը մասնակցեց
Պեկինի ձմեռային օլիմպիական խաղերին և ասաց, և ես մեջբերում եմ.
«Նախագահ Սի Ցզինփինն ու ես երկար ժամանակ է, ինչ ճանաչում ենք միմյանց որպես լավ ընկերներ և քաղաքական գործիչներ, որոնք մեծապես
կիսում են նույն տեսակետները աշխարհի խնդիրների լուծման հարցում։ Մենք պահպանում ենք սերտ և հաճախակի կապ։» մեջբերման ավարտը։
Իսկ Սի Ցզինփինը գնաց ավելի հեռու՝ 2019 թվականին Վլադիմիր Պուտինին անվանելով իր լավագույն ընկերոջը՝
ոչ թե պարզապես ընկերոջ, այլ իր լավագույն ընկերոջ։
Այսպիսով նրանց միջև ուրիշի համար տեղ չկա։
Այսպիսով, դուք նույն տեսակետն ունեք աշխարհի խնդիրները լուծելու վերաբերյալ։
Կամ, ընդամենը երկու ամիս առաջ, օրական լուրերը հաղորդեցին, և ես մեջբերում եմ՝
Ռուսաստանն ու Չինաստանը ցանկանում են խորացնել իրենց համագործակցությունը տարբեր ոլորտներում՝
լոգիստիկայում, տրանսպորտում, էներգետիկայում և գյուղատնտեսությունում։ Ցիտատի ավարտը։ Եվ հենց դա է կետը։
Այսպիսով, Չինաստանի հետ այս համագործակցությունը իսկապես ընդգծում է Պուտինի կոմունիստական
աշխարհայացքը, որը նա արդեն բացահայտ ընդունել էր իր ելույթում։
Վերջիվերջո, Չինաստանը բացահայտ կոմունիստական երկիր է; դա անվիճելի է։
Օրինակ, մի երկիր, որտեղ կոմունիստական զանգվածային մարդասպան Մաո Ցզեդունը դեռևս վայելում է սրբի կարգավիճակի նման մի բան։
Եվ, օրինակ, մի երկիր, որի միակ քաղաքական կուսակցությունը իր սահմանադրությունում նշում է, մեջբերում:
Կուսակցության ամենաբարձր իդեալն ու վերջնական նպատակը կոմունիզմի իրականացումն է։ Վերջին մեջբերում։
Այդպես էլ դա հստակ է, և կոմունիզմը, ինչպես ավելի վաղ լսեցինք, իհարկե կարող է իրականացվել միայն համաշխարհային մասշտաբով, ինչպես
նշել է Լենինը, և հենց դրա համար կոմունիզմին նվիրվածությունը միշտ էլ համաշխարհային կառավարությանը
նվիրվածություն է՝ կրկին, հիմնական բառը այստեղ գլոբալիզմն է։
Եվ ինչպես Ռուսաստանը, Չինաստանն էլ պարտավորվել է խթանել 2030 օրակարգը, որը, ինչպես ասացի, կոմունիզմի ավելի մեղմ ձևն է։
Մաո դեռևս պահվում է Պեկինի հուշահամալիրում, ինչպես Լենինը դեռ ցուցադրվում է Կարմիր հրապարակում գտնվող մավզոլեումում։
Այսպիսով, երկու կողմերի կոմունիստական մարդասպանները մեծ հարգանք են վայելում։
Պրովոկացիոն ձևակերպմամբ ասած՝ հիմա Ալեքսանդերպլացում Հիտլերի մավզոլեյ ունենալը նման է. երրորդ Ռայխին հասնելու
հեռավորությունը, իմ կարծիքով, այնքան էլ հավաստի չի լինի։
Իհարկե, կորոնավիրուսի քաղաքականությունը նույնպես կոմունիստական էր, և այն կարող է ցանկացած պահի վերադառնալ։
Չինաստանը դաժանորեն տանջել է իր բնակչությանը։
Դա շարունակվեց մինչև 2023 թվականը, երբ այստեղ ամեն ինչ վաղուց արդեն կրկին բացվել էր։
Այսպիսով, Չինաստանում դա մեր լոքդաունների ստերոիդային տարբերակն էր, երբ որոշ մարդիկ
շաբաթներ շարունակ չէին կարողանում տներից դուրս գալ։
Ամբողջ բնակելի թաղամասերը շրջափակվեցին, իսկ սուպերմարկետները փակվեցին։
Այսինքն՝ դու տեսել ես, որ մարդիկ իսկապես իրենց պատուհաններից ձեռքով էին անում, որովհետև սառնարանները
դատարկ էին և նրանք կարանտինի ժամանակ դուրս գալ չէին կարող։
Ամբողջ շրջանները ամբողջությամբ փակվում էին, եթե միայն մեկ ՊՇՌ թեստի արդյունքը դրական լիներ։
Եվ, իհարկե, մարդկանց այնուհետև բանտարկեցին այս անբարո կարանտինային ճամբարներում, որտեղ
կոնտեյներները իսկապես նման էին բանտային խուցերի։
Եվ այնտեղ նույնպես մարդիկ շաբաթներ շարունակ դրանց մեջ փակված էին։
Այսպիսով, Սի Ցզինփինի կողմից իրականացված կորոնավիրուսային ահաբեկչությունը, որը նույնիսկ մեր կառավարություններին, որոնք
երբեք նրբազգաց չեն եղել, համեմատաբար բարոյական է դարձնում։
Իհարկե, արդեն տարածվել է լուր, որ Չինաստանի ռեժիմը կարող է հակառակորդներին անգործունակ դարձնել՝ պարզապես նրանց QR
կոդը կարմիր գույնի դարձնելով, քանի որ դա նշանակում է, որ նրանք այլևս Չինաստանում ազատ տեղաշարժվել չեն կարող։
Չգիտեմ՝ արդյոք այն դեռ գոյություն ունի, բայց դա անշուշտ մի բան է, որը ապագայում կարելի է վերականգնել։
Եվ այո, Ռուսաստանը կորոնավիրուսի առումով այժմ մի փոքր ավելի է կողմնորոշվել Արևմուտքի կողմը. այն այնքան խիստ
չէր, որքան Չինաստանը, սակայն դրական առումով էլ առանձնանալով չէր, որպեսզի այժմ համարվեր լավ այլընտրանք։
Հենց այդպես, և հիմա ես շատ եմ խոսել կոմունիզմի մասին, և իմ կարծիքով մենք միայն գործ ունենք մի
գաղափարախոսության հետ, որը միջոց է նպատակին հասնելու համար։
Իշխանության վերին օղակներում թելերը քաշողների վրա, որոնց վրա հիմա ուզում եմ կենտրոնանալ, եկեք նախ նայենք, թե
ովքեր են իրականում առաջին հերթին այս գաղափարական հրեշին՝ կոչված կոմունիզմ, այդքան մեծ դարձրել։
Եվ դա 1917 թվականին Ռուսաստանում որպես մեկնարկային կետ ծառայած Հոկտեմբերյան հեղափոխությունն էր, որը
ֆինանսավորվել էր Վոլ Սթրիթի ամերիկացի բանկիրների կողմից։
Ամերիկացի պատմաբան Էնթոնի Սաթթոնի կողմից կատարված հիմնարար աշխատանքների ամբողջական հավաքածու կա։
Եվ երկու անուն անպայման պետք է նշվեն որպես կոմունիստների ֆինանսավորողներ՝ Պոլ Վարբուրգը և Յակոբ Շիֆը։
Պոլ Վարբուրգը պաշտոնապես ԱՄՆ Ֆեդերալ պահուստային համակարգի գլխավոր հեղինակն էր։
1913 թվականին, երբ հիմնադրվեց ՖԵԴ-ը, շատ ձայներ, այդ թվում բարձր պաշտոններ զբաղեցնողներ, պնդում էին, որ
Պոլ Վարբուրգը իրականում գործում էր Ռոթշիլդների օգտին։
Եվ մենք նաև գիտենք, օրինակ, որ Ռոթշիլդներն ու Վարբուրգները 1920-ականներին համատեղ աշխատել են Պանեվրոպական
շարժման հիմնադրման վրա, որտեղ, կարելի է ասել, Վարբուրգը իսկապես անմիջապես հրահանգներ էր ստանում Ռոթշիլդից։
Այսպիսով, Պոլ Վարբուրգը մասնակցություն է ունեցել Հոկտեմբերյան հեղափոխությանը, գրեթե անշուշտ՝
Ռոթշիլդների օգտին, իսկ առնվազն՝ երկրորդ հրամանատարի օգտին։
Յակոբ Շիֆի դեպքում այս կապը Ռոտշիլդների հետ շատ հստակ է, քանի որ Շիֆների ընտանիքը 18-րդ դարում
Ֆրանկֆուրտում նույնիսկ մի տուն է կիսել Ռոտշիլդների հետ։
Եվ այս երկու բանկիրները՝ Պոլ Վարբուրգը և Ջեյքոբ Շիֆը, որոնք իրենց բանկային տները՝ Kuhn, Loeb & Co.-ն և Ֆեդերալ պահուստային
համակարգը, աշխարհային հեղափոխության ֆինանսավորողներն էին, օգտագործեցին իրենց փողերը, որպեսզի Լենինն ու Տրոցկին
1917 թվականին կարողանային գրավել իշխանությունը Ռուսաստանում։
Եվ առաջին հերթին կարևոր է հասկանալ, թե ովքեր են իրականում կիրառել կոմունիզմը։
Եվ կրկին Ռոքֆելլերն առնչված էր 1913 թվականին Ֆեդերալ պահուստային համակարգի հիմնադրմանը։
Եվ այս Ռոքֆելերների միջոցով, որոնք մինչ օրս սերտորեն համագործակցում են Ռոթշիլդների հետ, մենք արագ վերադառնում
ենք այն խաղացողներին, որոնք իրականում գտնվում են ուշադրության կենտրոնում՝ մասնավորապես Չինաստանին և Ռուսաստանին։
Վերջիվերջո, հենց Ռոքֆելերներն էին, ովքեր իրենց մարդու՝ Հենրի Կիսինջերի միջոցով 1970-ականներին նախաձեռնել էին
Չինաստանի բացումը, ինչը հանգեցրեց նրան, որ Չինաստանը դարձավ այն գլոբալ ուժը, որը մենք այսօր գիտենք։
Եվ այս շրջանում՝ 1970-ականներին, Դեյվիդ Ռոքֆելլերը մեկնել է Չինաստան և այցելել Մաո Ցզեդունից հետո երկրորդ ամենաազդեցիկ
մարդու մոտ, այն Մաոյին, որին մինչ օրս հարգում են Չինաստանում։
Դեյվիդ Ռոքֆելլերը, երբ Մաոյի ձեռքով միլիոնավոր չինացիներ սպանվել էին, «Նյու Յորք Թայմս»-ում գրել է, որ Չինաստանը
ներկայացնում է, մեջբերում եմ՝ «մարդկային պատմության ամենակարևոր և ամենահաջողված փորձերից մեկը», մեջբերման ավարտ։
Այո, ով ուշադիր նայի այս ամենին, կհասկանա, որ Չինաստանը իսկապես Ռոքֆելլերի նախագիծ էր։
Եվ ապա կարող եք արագորեն առաջ գնալ ևս 50 տարով՝ 1970-ականներից, և անմիջապես հասնել Կլաուս Շվաբի և Դեյվիդ Ռոքֆելերի կապին։
Քլաուս Շվաբը բավական բացահայտ ասում է, որ Հենրի Կիսինջերը նրա համար մի տեսակ մենթոր էր։
Եվ Հենրի Կիսինջերը անշուշտ աշխատել է Ռոքֆելերների համար; նա նրանց ամենահավատարիմ մարդն էր։
Իսկ մյուս մենթորը, որին Կլաուս Շվաբը հղում է անում, Մորիս Սթրոնգն է, ով, ինչպես Հենրի
Կիսինջերը, նույնպես աշխատել է Ռոքֆելերների հետ։
Սա ենթադրում է, որ Շվաբը նույնպես Ռոքֆելլերի գործընկեր է։
Եվ այսօր Կլաուս Շվաբը, «Մեծ վերագործարկման» գաղափարի հեղինակը, շատ նման տոնով, ինչպիսին այն ժամանակ Դեյվիդ Ռոքֆելլերն
էր օգտագործում, ասում է, որ Չինաստանը, մեջբերում եմ, «շատ երկրների համար գրավիչ մոդել է», մեջբերման ավարտ։
Կլաուս Շվաբը ասում է, որ Չինաստանը աշխարհի կամ Արևմուտքի համար օրինաչափ է։
Եվ կոմունիստական Չինաստանը, որտեղ մենք տեսել ենք, որ Ռոքֆելլերները, որպես ՖԵԴ-ի համահիմնադիրներ,
հենց նրանք էին, ովքեր տվեցին կոմունիզմի համաշխարհային տիրապետության մեկնարկային ազդանշանը…
Այսպիսով, ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում։
Եվ հետո կան Ռոթշիլդները, որոնք, թեև հազվադեպ են դա հրապարակայնորեն ընդունում, կոմունիստական Չինաստանի հանդեպ լի են էյֆորիայով։
2011 թվականին Էվելին դը Ռոտշիլդը, ով ոչ այլ ոք էր, քան թագուհու ֆինանսական խորհրդականը, հայտնվեց Bloomberg
հեռուստաալիքում և Չինաստանի մասին միայն գովեստներ էր հնչեցնում։
Օրինակ, նա ակնարկեց, որ ռենմինբին՝ չինական արժույթը, կարող է դառնալ համաշխարհային արժույթ։
Եվ նույնիսկ այսօր Ռոթշիլդները դեռևս պահպանում են Չինաստանի հետ լավ գործարար հարաբերություններ, ինչպես
նրանք ինքներս են ընդունում իրենց հանրային պորտալներում։
Եվ բավարար հիմք կա Ռոթշիլդներին Հոկտեմբերյան հեղափոխության գլխավոր կազմակերպիչներ համարելու համար։
Ի վերջո, որպես Ռոքֆելլերների բաց գործընկեր, որոնք Չինաստանում նույնիսկ ավելի բացահայտ ակտիվ են։
Այնուհետև ունենք հակառակ ուղղությունը, որը, իհարկե, նույնպես կարևոր է՝ Ռոթշիլդների և
Ռուսաստանի միջև գործարար հարաբերությունները։
Օրինակ, ասվում է, որ Նաթանյել Ռոտշիլդը 2008 թվականին ներդրել է 500 միլիոն դոլար մի օլիգարխի ալյումինային ընկերությունում։
Նա, իր հերթին, շատ մոտ է Պուտինին և կոչվում է Օլեգ Դերիպասկա։
Եվ, իհարկե, Գերհարդ Շրյոդերը, ով Պուտինի շատ մտերիմ ընկերն է, իր կանցլերությունից հետո
ստանձնել է խորհրդատվական պաշտոն Ռոթշիլդ բանկում։
Բայց դա դառնում է ավելի լավ, որովհետև Ռոքֆելլերների կապը Պուտինի հետ ամբողջությամբ պարզ է, քանի որ
Ռոքֆելլերների մարդը և Շվաբի մենթորը՝ Հենրի Կիսինջերը, մինչև իր մահը Պուտինի շատ մտերիմ ընկերն էր։
Այսպիսով, արդեն իսկ շատ հստակ է, որ բարձր մակարդակներում համագործակցությունը իսկապես տեղի է ունենում։
Բայց, իհարկե, Ռուսաստանի և Չինաստանի միջև, ինչպես նաև այս միջազգային ֆինանսական էլիտաների միջև առանցքային կապը նրանում է,
որ և՛ Չինաստանը, և՛ Ռուսաստանը մեծ հարգանքով են վերաբերվում կոմունիզմին, որը նույնպես տարածվել է նման գլոբալ
ուժային միջնորդների՝ Ռոթշիլդների և Ռոքֆելերների կողմից։
Ես պարզապես ուզում եմ վերջում ավելացնել այս կարևոր կետը, իհարկե, որպեսզի ոչ ոք չմտածի, թե ես այստեղ միայն ախտանիշներին եմ նայում։
Ես գիտակցում եմ, որ ֆոնում գործում են այլ ուժեր, որոնք որոշում են իրադարձությունների ընթացքը։
Բայց այն, ինչ ես ուզում եմ պարզ դարձնել, այն է, որ այս մարդկանց խումբը կոմունիստական համակարգի հետ որևէ խնդիր
չունի; ընդհակառակը, նրանք գտնվում են կոմունիզմի ծննդավայրում։
Նա ուզում է դա։
Եվ այո, թվում է, որ ապագայի նպատակը հենց դա է՝ երկու կողմերի միասնական ջանքերով աշխարհի
բոլոր անկյուններում ներդնել այս գլոբալ կոմունիզմը։
Սա այժմ այստեղ տեղի է ունենում Մեծ վերագործարկման կամ 2030 օրակարգի միջոցով։ Դա տեղի է
ունենում բավականին լուռ և բավականին դանդաղ։
Ռուսաստանում և Չինաստանում դա ավելի խիստ է, ավելի ռազմատենչ, բայց վերջիվերջո նույն ոգին է։
Եվ այո, արդյոք կոմունիզմը իսկապես վերջնական նպատակն է Ռոթշիլդների նման էլիտաների համար, դա լրիվ այլ հարց է։
Պետք է նաև կարճ նշենք մեսիական վերջին ժամանակների սեկտաները, որոնք նույնպես հետապնդում են որոշակի նպատակներ։
Այսինքն՝ ես էլ դրա վրա եմ աշխատում։
Բայց դա այս քննարկման շրջանակներից դուրս կմնար, այնպես որ ես դրանով կսահմանափակվեմ՝ ասենք, որպես ապագայի ընդհանուր
կանխատեսում, որ մենք բոլորս կույրաբար քայլում ենք դեպի կոմունիզմ, որը երկու կողմերն էլ՝ Արևելքն ու
Արևմուտքը, առաջ են մղում՝ գնդակը միմյանց փոխանցելով։
Հենց այդպես, այո, Չինաստանի թվային բանտին, որը, ըստ Կլաուս Շվաբի, գրավիչ մոդել է – «Գերմանիայում արգելված թերթում», նախկինում կոչված
ExpressZeitung, մենք արդեն հրապարակել ենք կրկնակի թողարկում, որպեսզի կարողանաք ավելի խորությամբ ուսումնասիրել այս թեմաները։
Շատ ավելի շատ ապացույցներ են հավաքվում, որոնք հետո կտրամադրեն ավելի հստակ պատկեր։
Եվ այո, կրկին՝ ամփոփելու համար. Չինաստանն ու Ռուսաստանը անշուշտ մեր դաշնակիցները չեն, և կոմունիզմը այնտեղ իրականում չի
անհետացել, և այն նույնքան մեռած չէ, որքան մեզ համոզում են։
Այսպիսով, այս երկրները դեռևս համագործակցում են բարձր ֆինանսների տիպիկ գլխավոր կազմակերպիչների
հետ, և մենք պետք է դրա հանդեպ շատ կասկածամիտ լինենք։
Ինչպես ասացի, դա վերաբերում է կառավարություններին, այդ թվում, իհարկե, մեր սեփական կառավարությանը, որը ինքն է
ներգրավված այս գործում, և ոչ թե այնտեղ գտնվող մարդկանց։
Եվ այո, Արևմուտքին կարելի է մեղադրել բազմաթիվ չարամիտ գործողությունների մեջ, և դա կարող է իսկապես
ճիշտ լինել, սակայն դրա պատասխանը և դրանից փրկությունը անշուշտ ոչ Պուտինն են, ոչ էլ Չինաստանը։
Սա այն ամենն էր, ինչ ես իսկապես ուզում էի փոխանցել այս ներկայացմամբ, և ես շատ գոհ եմ։ Հիմա
ավարտեցի, և բոլորին մաղթում եմ հրաշալի միջոցառում։
Իվո: Դա հուզիչ էր, այն ձևը, որով դու մոտեցար ամբողջ հարցին։
Ցավում եմ, որ չկարողացանք ձեզ ավելի շատ ժամանակ տալ։
Միգուցե մի օր շարունակություն լինի, բայց ինձ համար դա կարծես… կարծես դահուկային թռիչք էր։
Սկզբում, կարծում եմ՝ «վաու, վաու, վաու, ո՞ւր է գնում այս մարդը»:
Հիմա նա մտնում է աջ-ձախ պայքարի մեջ – և հուշ! Բայց հետո նա թռչում է, վեր է թռչում և հասնում է խնդրի էությանը։
Դուք հիանալի աշխատանք եք կատարել։
Ծննդյան մահճակալով այս պատկերը նույնպես շատ տեղին էր, երբ կուլիսների հետևում կանգնած
իշխանությունները գտնվում էին ծննդյան մահճակալի մոտ։
Այո, մենք կրկին տեսնում ենք, թե ինչպես են մարդիկ շահագործվում։ Այո, դուք արդեն ամեն ինչ նշել եք։
Լենինը, Տրոցկին, Ստալինը՝ բոլորը ֆրիմեյսոններ։ Պուտինը՝ ֆրիմեյսոն։ Վերջիվերջո, դա ընդամենը մեկ այլ ակումբ է։
Բայց ժողովուրդների զրկումը, որտե՞ղ կարելի է այն տեսնել ավելի գեղեցիկ։
Կոմունիզմից ավելի հասուն ձևո՞վ։ Որտեղ ամեն ինչ պետությունն է, պետությունն է… Եվ ահա կրկին Ռոթշիլդները։
Այսպիսով, կտեսնենք, թե ում ձեռքերում ենք հայտնվում։ Դա արժեքավոր ներդրում էր։
Շնորհակալություն ենք հայտնում ձեզ և մաղթում ամենայն բարիք ապագայում։ Հաջողություն ձեր Express թերթի հետ։
Խնդրում եմ մեր ողջույնները փոխանցիր բոլորին, ամբողջ անձնակազմին, չէ՞։
Թիլման Քնեխթել՝ շնորհակալություն! Մենք քեզ սիրում ենք!
Թիլման Քնեխթել։ Լավ մնա, հաջողություն։
Իվո: Բայ-բայ!