Ivo Sasek: Folësi ynë i ardhshëm do të na bashkohet drejtpërdrejt nga Filipinet, me një diferencë kohore prej gjashtë orësh.
Dhe ai, gjithashtu, rregullisht u hap sytë qindra mijëra njerëzve që sinqerisht
kërkojnë lidhjet e vërteta në politikë dhe ekonomi.
Pyeta departamentin teknik: A është lidhja me Filipinet në rregull?
Teknikani: "Po, kemi një fotografi."
Mirë, pra, në emër të të gjithë shikuesve në mbarë botën, do të doja të shprehja mirënjohjen time të
sinqertë për kontributin tuaj në edicionin e 20-të të AZK-së.
Filloni xhirimin e filmit për biografinë e shkurtër të Tilman Knechtel!
Biografia e Tilman Knechtel: Tilman Knechtel, i lindur në Filderstadt, Gjermani, në vitin
1987, është një autor dhe gazetar investigativ.
Tilman Knechtel tashmë i është përkushtuar gjerësisht familjes Rothschild, industrisë okulte të muzikës,
kabbalizmit dhe strategjisë afatgjatë të komunizmit.
Veprat e tij të botuara përfshijnë "Rothschildët: Një familje sundon botën" dhe "Rockefellerët: Një makth amerikan".
Tilman Knechtel drejtoi kanalin në YouTube "Mos i besoni asnjë personazhi të famshëm" me mbi 130,000 abonentë.
Kjo është fshirë që atëherë nga YouTube dhe tani mund të gjendet me emrin: "Mos i beso asnjë personazhi të famshëm 3".
Gjithashtu i disponueshëm në Telegram nën "Mos i beso asnjë personazhi të famshëm zyrtarisht".
Ai gjithashtu punon si redaktor për gazetën zvicerane ExpressZeitung.
ExpressZeitung tashmë ka dokumentuar zhvillimet politike, sociale dhe historike të kohës sonë në më shumë se 60 numra.
Bazuar në ngjarjet aktuale botërore, gazeta ExpressZeitung ofron një themel për një kuptim
të plotë të çështjeve kryesore dhe kontroverse.
Falë njohurive të tij të gjera dhe të thella në politikën globale, Tilman Knechtel është një mysafir i
mirëpritur në programet televizive të mediave të pavarura.
Tilman Knechtel do të flasë sot mbi temën: "Rusia dhe Kina – armiq apo aleatë të Perëndimit?"
Tilman Knechtel: Po, përshëndetje, jam i kënaqur që jam këtu. Shpresoj që më dëgjoni.
Po, duket se po më dëgjojnë.
Pra, po, jam shumë i lumtur që jam këtu – në AZK në një formë paksa të ndryshme nga ajo që jam mësuar.
Megjithatë, po, është e shkëlqyer që doli mirë këtë herë.
Më është dhënë gjysmë ore për prezantimin tim, gjë që mendoj se është mjaft e mirë,
sepse nuk jam adhurues i prezantimeve të gjata.
Dhe tema nuk është shumë komplekse për t'u mbuluar në gjysmë ore.
Pra, arrij te pika relativisht shpejt.
Shumë nga ajo që jam gati të prezantoj mund t'ju jetë tashmë e njohur disa prej jush nga gazeta zvicerane
"in Deutschland verboten" (e ndaluar në Gjermani), më parë ExpressZeitung, ku jam redaktor.
Dhe tema është: "Rusia dhe Kina – armiq apo aleatë të Perëndimit?" – për tani pyetje.
Mendoj se për ata që aktualisht janë thellësisht të zhgënjyer me politikën tonë perëndimore, dhe me të drejtë
sipas mendimit tim, ia vlen të hedhim një vështrim nëse në këto vende mund të gjenden alternativa.
Megjithatë, duhet ta mbaj shkurt, kështu që do t'ju jap menjëherë përgjigjen për temën e ligjëratës:
Sipas mendimit tim, Kina dhe Rusia nuk janë aleatë, por armiq të Perëndimit.
Dhe me këtë dua të them krejt qartë, dhe me të vërtetë duhet ta theksoj këtë, dua të them regjimet... mirë, dua të
them Putinin dhe Xi Jinpingun, jo njerëzit e zakonshëm atje – ato janë qartë dy gjëra të ndryshme.
Dhe armiqësia ndaj Perëndimit – mendoj se kjo mund të nxirret shumë lehtë nga fakte krejt të përditshme, konkretisht se
Vladimir Putin dhe Xi Jinping po ndjekin qëllime komuniste.
Dhe supozoj se këtu në AZK nuk do të ketë kaq shumë komunistë që të më duhet së pari t'i bind për sa i keq është komunizmi.
Pra, mund ta anashkaloj këtë pikë për tani dhe të filloj menjëherë me provimin e kësaj linje mendimi edhe në Rusi dhe Kinë.
Le të fillojmë me Vladimir Putinin.
Ai tani po paraqitet në mediat perëndimore si një burrë i fortë dhe konservator, kështu që dikush do të supozonte se ai me të
vërtetë do t'u jepte perandorisë amerikane dhe turmës woke një shije të ilaçit të tyre, dhe pastaj gjithçka do të ishte më mirë.
Pra, ai do të rivendoste kushte më normale, do të thoja.
E vetmja gjë që mund të them është se ky nuk është aspak qëndrimi i shumë zërave kritikë në Rusi –
nga të krishterët te konservatorët e të djathtët.
Por ka gjithashtu shumë zëra kritikë brenda Rusisë që e shohin atë, ashtu si, në mënyrë absurde, shumë gjermanë
kritikë e shohin qeverinë aktuale, pra si të majtë, si internacionalistë ose madje si komunistë.
Dhe ka arsye për këtë. Merrni vitin 2016, për shembull.
Ishte një fjalim shumë i qartë nga Vladimir Putin para Frontit Popullor të tërë Rusisë.
Është një lloj organizate lobimi për partinë e tij.
Dhe le të hedhim një sy këtij fjalimi. Ai me të vërtetë të bën të shohësh dritën.
Ai thekson se qëndrimi i tij ndaj ideve komuniste nuk ka ndryshuar kurrë dhe se deri sot e
mban kartën e anëtarësisë së partisë në shtëpi.
Për ata që nuk e dinë, Putin u bashkua me Partinë Komuniste në vitet 1970 dhe gjithashtu u bashkua me shërbimin sekret KGB.
Kjo është ndoshta aty ku besnikëria e tij ende qëndron sot.
Dhe pastaj, në fjalimin e vitit 2016, erdhi fjalia vendimtare.
Vladimir Putin thotë se ai kurrë nuk është detyruar të bashkohet me Partinë Komuniste në atë kohë, por, dhe citoj
Putinin: "Më pëlqenin vërtet idetë komuniste dhe socialiste, dhe ende më pëlqejnë." Fund i citimit.
Pra, Putin ende pëlqen idetë komuniste – idetë e vrasësve më të mëdhenj masivë në histori.
Dhe në vitin 2005, ai gjithashtu tha se shembja e Bashkimit Sovjetik ishte një katastrofë, fjalë për fjalë
katastrofa më e madhe gjeopolitike e shekullit të 20-të.
Pra, për të, rënia e një shteti komunist është diçka tragjike. Kjo na jep një pasqyrë të thellë!
Dhe po, kjo nuk është një incident i izoluar nga ana e tij, prandaj kritikët e tij brenda Rusisë kanë mjaft armë.
Ja një tjetër shembull mbresëlënës:
Putin sapo foli në atë që mund ta quash pothuajse një festival komunist ose antifashist
këtë mars 2024 dhe mbajti atje një fjalim.
E gjithë kjo quhej Festivali Botëror i Rinisë.
Këtu në Perëndim nuk dëgjon asgjë për këtë. Shumica e njerëzve kurrë nuk do të kenë dëgjuar për të.
Pra, u mbajt në Rusi këtë vit, dhe është një ngjarje e madhe.
Në një vështrim të parë, duket relativisht e pafajshme – thjesht propagandë tipike.
Por nëse shikon se kush po merr pjesë, sheh mijëra të rinj nga organizata komuniste nga e gjithë bota që po mblidhen në Rusi.
Dhe po, pati një tjetër Festival Botëror të Rinisë në vitin 2017, i cili u organizua zyrtarisht nga
Federata Botërore e Rinisë Demokratike në atë kohë.
Dhe pastaj Putin u shfaq dhe mbajti një fjalim.
Dhe kjo Federatë Botërore e Rinisë Demokratike është një lloj organizate ombrellë për organizatat komuniste të rinisë.
Dhe përfaqësuesi i Gjermanisë në Federatën Botërore të Rinisë Demokratike është, për shembull, Rinia
Socialiste e Punëtorëve Gjermanë, e cila është një organizatë e lidhur me Partinë Komuniste të Gjermanisë.
Dhe me të vërtetë, shumë nga pjesëmarrësit në Festivalin Botëror të Rinisë në Rusi, qoftë në vitin 2017 apo
2024, nëse vinin nga Perëndimi, kishin një sfond antifa.
Pra, pikërisht ata njerëz që ne në të vërtetë supozojmë se janë diametralisht të kundërt me vlerat
supozuar patriotike të Putinit – do të supozoje dikush.
Por kjo është e gabuar. Putin flet për ta dhe lejon që të festohet para tyre.
Dhe ka kuptim, sepse sipas mendimit tim, bashkon pikërisht atë që i përket së bashku.
Sepse Antifa vjen nga anti-fashizmi.
Dhe anti-fashizmi është diçka si një raison d'état në Rusinë e Putinit, mund të thuhet.
Dhe kjo është e rëndësishme për t'u kuptuar.
Kjo nuk do të thotë që dikush thjesht nuk i pëlqen fashistët ose nazistët – as kjo nuk është ideologjia ime – por është thjesht
një kod i ri i RDGJ-së, mund të thuhet, ose një kod i vjetër i ri që tashmë është i njohur nga RDGJ-ja,
duke iu referuar armikut të klasës së socialistëve.
Kjo do të thotë se kushdo që etiketohet si fashist nuk është socialist apo komunist dhe duhet luftuar.
Pra, kishte një ngjarje të organizuar nga e majta ndërkombëtare, ku Putin u shfaq dhe u duartrokit.
Megjithatë, imazhet e këtij Festivali Botëror të Rinisë nuk po transmetohen në Perëndim sepse Putini paraqitet këtu si
shpëtimtari i konservatorëve dhe i të krishterëve, ndërsa në Rusi ai po fiton simpati te socialistët
nga e gjithë bota, Kuba, Venezuela e kështu me radhë.
Po, pikërisht, kështu që në thelb të ideologjisë komuniste ka qenë gjithmonë ideja e një qeverie
botërore, gjë që në të vërtetë është e vetëkuptueshme.
Por për ta mbështetur këtë, kemi Vladimir Leninin, për shembull, i cili tha, dhe citoj:
Ne jemi internacionalistë. Ne përpiqemi për një union të fortë dhe një bashkim të plotë të punëtorëve dhe
bujqve të të gjitha kombeve të botës në një republikë sovjetike botërore të vetme. Fund i citimit.
Dhe Leo Trotski gjithashtu foli për një federatë botërore socialiste, gjë që është interesante
sepse të gjithë gjithmonë flasin për globalistët.
Por për mua, thelbi i gjithë çështjes po neglizhohet krejtësisht, domethënë se kjo ende ka të bëjë me
komunizmin, dhe asgjë nuk është më globaliste se komunizmi.
Dhe pikërisht aty ka gjithashtu deklarata brenda Rusisë në favor të një qeverie botërore.
Për shembull, Putin dhe Rusia kanë folur përsëri e përsëri në favor të Agjendës 2030.
Kjo gjithashtu përgjithësisht i atribuohet Perëndimit me BlackRock, Forumit Ekonomik Botëror e kështu me radhë.
Por nëse e gjurmon deri në origjinën e saj, kupton se Agjenda 2030 ka rrënjë socialiste.
Për shembull, iniciatorja e kësaj Agjende 2030 ishte një socialiste norvegjeze me emrin Gro Harlem Brundtland.
Dhe simpatia e Putinit për komunizmin, për të cilën sapo dëgjuam në fjalim, është natyrisht edhe një thirrje për
këtë qeveri botërore, sepse komunizmi dhe qeveria botërore shkojnë dorë për dore, siç tha edhe Lenini.
Dhe në Rusi, gjithashtu mund të gjenden prova më konkrete në lidhje me këtë qeveri botërore.
Dhe me të vërtetë disa herë në shkrimet e strategut më të rëndësishëm të Rusisë.
Pra, ky është Alexander Dugin, i cili me të vërtetë ka formuluar diçka si arsyen shtetërore ruse.
Nuk ka asnjë libër tjetër të tij që ka pasur një ndikim kaq të madh mbi elitën në Rusi sa "The Fundamentals of Geopolitics".
Dhe në këtë libër, "The Foundations of Geopolitics", të botuar në vitin 1997, Alexander Dugin shkruan
për një perandori të re ruse që duhet të themelohet.
Dhe ai e paraqet kështu, cito: "Sipas logjikës së gjeopolitikës, kjo perandori duhet të tejkalojë paraardhësin e saj,
Bashkimin Sovjetik, si strategjikisht ashtu edhe hapësinor."
Prandaj, perandoria e re duhet të jetë euroaziatike, kontinentale dhe, në perspektivë, një perandori botërore. Lufta e popullit
rus për dominim botëror ende nuk ka përfunduar. Fund i citimit.
Pra, këtu kemi një angazhim për fuqi botërore ose dominim botëror, dhe kështu edhe për një qeveri
botërore, e cila gjithashtu u kërkua nga Lenini.
Dhe fjala e këtij njeriu, Aleksandër Dugin, me të vërtetë ka peshë në Rusi, edhe pse shumëkush ende dëshiron ta mohojë.
Dhe po, kjo perandori që dëshiron Dugin supozohet të jetë pasardhëse e Bashkimit Sovjetik.
Dhe me të vërtetë, që kur Putin erdhi në pushtet, Rusia ka përjetuar rilindjen e Bashkimit Sovjetik, gjë që nuk është
befasuese, duke pasur parasysh se Putini pëlqen idetë komuniste, sipas deklaratës së tij në fjalimin e mbajtur atje.
Pra, monumentet e Stalinit po ngrihen përsëri.
Stalini gjithashtu po rehabilitohet si figurë historike, dhe ka thirrje për të rikthyer emrat sovjetikë,
për shembull duke riemërtuar Volgogradin në Stalingrad.
Ose edhe këtu – Putin rivendosi himnin e Bashkimit Sovjetik në vitin 2000, me tekste të
reja, por gjithsesi nga i njëjti autor komunist.
Dhe në mënyrë të ngjashme, kur bëhet fjalë për lirinë e shtypit dhe lirinë e shprehjes, po
shohim një rikthim të kushteve sovjetike në Rusi.
Pra, pothuajse në të njëjtën kohë me ndalimin e Compact në Gjermani, Rusia ndaloi një medium të rëndësishëm opozitar,
konkretisht The Moscow Times, dhe e bëri këtë për arsye të ngjashme me ato të dhëna nga
Nancy Faeser, ndoshta edhe pak më brutalisht.
Citim: "Demonizimi i vendimeve të marra nga udhëheqja ruse si në politikën e brendshme
ashtu edhe në atë të jashtme." Fund i citimit.
Kjo do të thotë se nuk ke të drejtë të kritikosh vendimet politike në Rusi, përndryshe do të bllokohesh, gjë
që e konsideroj si gur themeli të çdo shoqërie të lirë.
Edhe përpara kësaj, shumë media alternative tashmë ishin hequr në Rusi.
Por kjo është vetëm një shembull tipik i asaj që bën Moska jashtë vendit, e ngjashme me
mënyrën se si tani e paraqet Putinin si konservator.
Pra, po i bashkoheni opozitës në Perëndim për të fituar atje pikë simpatie.
Dhe propaganda e jashtme ruse pastaj kritikon atë që po ndodh në Perëndim – si fashizëm, në fakt.
Dhe në nivel vendor, ata po bëjnë pikërisht të njëjtën gjë, dhe një shembull i mirë i
kësaj është ndalimi i fundit i revistës Compact.
Unë gjithashtu jam plotësisht kundër kësaj, dhe nuk mendoj shumë mirë për Nancy Faeser, por çfarë do të bëjë Rusia pas ndalimit?
Pra, ti dërgon dikë nga Ministria e Jashtme që është kundër ndalimit dhe është jashtëzakonisht i indinjuar për këtë.
Unë gjithashtu do të pajtohesha me gruan që ata dërguan atje, por ndalimet janë...
Por çfarë po ndodh në Rusi në të njëjtën kohë? Pikërisht e njëjta gjë!
Pra, në të vërtetë po merremi me dy anët e së njëjtës monedhë.
Ose këtu është një tjetër foto e bukur. Shpresoj që tani të mund ta shihni foton, e cila duhet t'ju japë disa për të menduar.
Pra, Putin në një vizitë shtetërore në Korenë e Veriut. Mendoj se vetë fotografia flet vetë.
Prandaj populli duhet të mblidhet për t'i brohoritur të dy, përpara këtyre portreteve të heronjve.
Dhe po, mendoj se imazhi rrezaton komunizëm të pastër.
Dhe më pas Putin gjithashtu mori një çek bosh nga Kim Jong Un më parë.
Ai tha, cito: "Ne gjithmonë kemi mbështetur dhe do të vazhdojmë të mbështesim të gjitha vendimet e
marra nga Putini dhe qeveria ruse." Fund i citimit.
Kjo do të thotë që nuk ka vend ndërmjet Putinit dhe Kim Jong Un.
Dhe nuk kam nevojë të shpjegoj pse Koreja e Veriut nuk është një vend veçanërisht i bukur dhe i lirë.
Kjo do të thotë, me të vërtetë kudo, kur e shikojmë Rusinë sot, ne në të vërtetë e njohim këtë ndikim komunist.
Dhe me të vërtetë mund të jepja mijëra shembuj të tjerë.
Dhe tani mund të bëjmë gjithashtu tranzicionin nga Putini te Xi Jinping, të cilin shumëkush nuk dëshiron ta shohë
si një njësi, megjithatë për mua ata padyshim janë një.
Pra, aty ishim, pak para luftës në Ukrainë në fillim të vitit 2022... Putin mori pjesë në Lojërat
Olimpike Dimërore në Pekin dhe tha, dhe po citoj:
"Presidenti Xi Jinping dhe unë e njohim njëri-tjetrin prej kohësh si miq të mirë dhe politikanë që në masë të madhe ndajnë të
njëjtat pikëpamje mbi mënyrën e zgjidhjes së problemeve të botës. Ne mbajmë kontakt të ngushtë dhe të shpeshtë." Fund i citimit.
Dhe Xi Jinping shkoi edhe më tej, duke e quajtur Vladimir Putinin mikun e tij më të mirë në vitin
2019 – jo thjesht një mik, por mikun e tij më të mirë.
Kështu që nuk ka vend për askënd tjetër mes tyre.
Pra, keni të njëjtat pikëpamje mbi mënyrën se si t'i zgjidhni problemet e botës.
Ose vetëm dy muaj më parë, lajmi i përditshëm raportoi, dhe citoj:
"Rusia dhe Kina duan të thellojnë bashkëpunimin e tyre në fusha të ndryshme si logjistika, transporti, energjia dhe
bujqësia." Fund i citimit. Dhe pikërisht kjo është çështja.
Kështu, kjo bashkëpunim me Kinën thekson me të vërtetë pikëpamjen komuniste botërore të Putinit, të cilën
ai tashmë e kishte pranuar hapur në fjalimin e tij.
Më në fund të fundit, Kina është një vend komunist i hapur; nuk ka ç'të mohohet.
Një vend, për shembull, ku vrasësi masiv komunist Mao Tse-tung ende gëzon diçka të ngjashme me statusin e shenjtorit.
Dhe, për shembull, një vend i cili ka vetëm një parti politike që e deklaron në kushtetutën e tij, dhe citoj:
"Ideali më i lartë dhe qëllimi përfundimtar i partisë është realizimi i komunizmit." Fund i citimit.
Edhe kjo është e qartë, dhe komunizmi, siç dëgjuam më parë, natyrisht mund të realizohet vetëm në shkallë globale, siç tha
Lenini, prandaj angazhimi për komunizëm është gjithmonë një angazhim për një qeveri
botërore – përsëri, fjala kyçe këtu është globalizmi.
Dhe ashtu si Rusia, edhe Kina ka marrë përsipër të promovojë Agjendën 2030, e cila, siç
thashë, është një formë më e butë e komunizmit.
Maoja ende ruhet në sallën përkujtimore në Pekin, ashtu si Lenini ende ekspozohet në një mauzoleum në Sheshin e Kuq.
Pra, vrasësit komunistë në të dyja anët mbahen në nderim të lartë.
Ta them provokueshëm, është si të kesh tani një mauzole të Hitlerit në Alexanderplatz; distanca me Rajhin e
Tretë, do të thoja, nuk do të ishte shumë e besueshme.
Sigurisht, politika e koronavirusit ishte po aq komuniste, dhe mund të kthehet në çdo kohë.
Kina ka torturuar brutalisht popullsinë e saj.
Kjo vazhdoi deri në vitin 2023, kur gjithçka këtu tashmë ishte rihapur prej kohësh.
Pra, ato ishin bllokimet tona në Kinë të forcuara me steroide, ku njerëzit nuk mund të
dilnin nga shtëpitë e tyre për javë me radhë.
Të gjithë zonat rezidenciale u rrethuan dhe supermarketet u mbyllën.
Pra, ti panë njerëz që valëviteshin nga dritaret e tyre sepse frigoriferi u ishte bosh dhe nuk mund të dilnin gjatë bllokimit.
Tërë rrethet mbylleshin plotësisht nëse vetëm një test PCR rezultonte pozitiv.
Dhe, natyrisht, njerëzit më pas u mbyllën në këto kampe të famshme të karantinës, ku
kontejnerët me të vërtetë dukeshin si qeli burgjesh.
Dhe atje, gjithashtu, njerëzit ishin të mbyllur brenda tyre për javë me radhë.
Pra, terrori i koronavirusit të përhapur nga Xi Jinping, i cili madje bën që qeveritë tona, që nuk ishin
aspak të ndjeshme, të duken mjaft të buta në krahasim.
Sigurisht, tani lajmi është përhapur se regjimi kinez mund të paralizojë kundërshtarët e tij thjesht duke i
vendosur kodin e tyre QR në të kuq, sepse kjo do të thotë se ata nuk mund të lëvizin më lirshëm në Kinë.
Nuk e di nëse ende ekziston, por padyshim është diçka që mund të rikthehet në të ardhmen.
Dhe po, Rusia tani është pozicionuar pak më shumë me Perëndimin sa i përket koronavirusit, nuk ishte aq e rreptë sa
Kina, por as nuk dallohej në ndonjë mënyrë pozitive që tani të mund të konsiderohet një alternativë e mirë.
Saktësisht, dhe tani kam folur shumë për komunizmin, dhe sipas mendimit tim, ne po merremi vetëm me një
ideologji që është një mjet për të arritur një qëllim.
Për të lartët, të cilëve tani dua t'u drejtohem, le të shqyrtojmë së pari se kush e bëri me të vërtetë kaq të
fuqishëm këtë monstrë ideologjike të quajtur komunizëm.
Dhe kjo ishte Revolucioni i Tetorit si pikënisje në Rusi në vitin 1917 – i cili u
financua nga bankierët amerikanë në Wall Street.
Ekziston një korpus i tërë punimesh themelore nga historiani amerikan Antony C. Sutton.
Dhe dy emra duhet patjetër të përmenden si financues të komunistëve, konkretisht Paul Warburg dhe Jakob Schiff.
Paul Warburg ishte zyrtarisht truri prapa Rezervës Federale të SHBA-së.
Në vitin 1913, kur u themelua FED-i, kishte shumë zëra, përfshirë edhe shumë zyrtarë të lartë, që pohonin se Paul
Warburg në të vërtetë po punonte në emër të Rothschildëve.
Dhe ne gjithashtu e dimë, për shembull, se Rothschildët dhe Warburgët punuan së bashku në vitet 1920 për të themeluar
Lëvizjen Pan-Europiane, ku një Warburg me të vërtetë merrte urdhra drejtpërdrejt nga një Rothschild, mund të thuash.
Pra, Paul Warburg pati një rol në Revolucionin e Tetorit, pothuajse me siguri në emër të familjes
Rothschild dhe, së paku, në emër të zëvendësit të tij.
Në rastin e Jakob Schiff-it, ky lidhje me Rothschildët është shumë e qartë, sepse familja Schiff madje ndau një
shtëpi me Rothschildët në Frankfurt në shekullin e 18-të.
Dhe këta dy bankierë, Paul Warburg dhe Jakob Schiff, të cilët, me shtëpitë e tyre bankare, Kuhn, Loeb & Co. dhe Rezervën Federale,
ishin financuesit e revolucionit botëror, përdorën paratë e tyre për t'u siguruar që Lenini dhe Trocki
të mund të merrnin pushtetin në Rusi në vitin 1917.
Dhe është e rëndësishme së pari të kuptojmë se kush e zbatonte vërtet komunizmin.
Dhe përsëri, një Rockefeller ishte i përfshirë në themelimin e Rezervës Federale në vitin 1913.
Dhe përmes këtyre Rockefellerëve, të cilët edhe sot punojnë ngushtë me Rothschildët, ne shpejt kthehemi te lojtarët që në të
vërtetë janë në qendër të vëmendjes, domethënë Kina dhe Rusia.
Më në fund të fundit, ishin Rockefellerët që, përmes njeriut të tyre Henry Kissinger, nisën hapjen e Kinës në vitet 1970,
gjë që çoi në atë që Kina të bëhej fuqia botërore që njohim sot.
Dhe gjatë kësaj periudhe, në vitet 1970, David Rockefeller udhëtoi në Kinë dhe vizitoi njeriun e dytë më të
fuqishëm pas Mao Tse-tungut, Maon që ende nderohet në Kinë sot.
Dhe David Rockefeller më pas shkroi në New York Times, pasi miliona kinezë ishin vrarë nga Maoja, se Kina përfaqësonte,
dhe citoj, "një nga eksperimentet më të rëndësishme dhe më të suksesshme në historinë njerëzore," fund i citimit.
Po, kushdo që e shqyrton më nga afër këtë do të kuptojë se Kina ishte një projekt i vërtetë i Rockefeller-it.
Dhe pastaj mund të bëni një përparim të shpejtë 50 vjet përpara nga vitet 1970 dhe të arrini direkt
te lidhja midis Klaus Schwab dhe David Rockefeller.
Sepse Klaus Schwab thotë krejt hapur se Henry Kissinger ka qenë njëfarë mentori për të.
Dhe Henry Kissinger padyshim punoi për Rockefellerët; ai ishte njeriu i tyre më i besuar.
Dhe mentori tjetër, të cilit i referohet Klaus Schwab, është një person i quajtur Maurice Strong, i cili, ashtu si
Henry Kissinger, gjithashtu ka punuar me familjen Rockefeller.
Kjo nënkupton se Schwab është gjithashtu një bashkëpunëtor i Rockefeller-it.
Dhe sot, Klaus Schwab, truri prapa Rinisë së Madhe, thotë me një ton shumë të ngjashëm me atë të David
Rockefeller-it atëherë se Kina është, dhe citoj, "një model tërheqës për një numër të madh vendesh," fund i citatit.
Klaus Schwab thotë se Kina është një model për botën ose për Perëndimin.
Dhe Kina komuniste, ku kemi parë se Rockefellerët, si bashkëthemelues të FED-it, ishin ata që dhanë
sinjalin e nisjes për marrjen globale të komunizmit...
Kështu që gjithçka përputhet.
Dhe pastaj janë Rothschildët, të cilët, megjithëse rrallë e pranojnë publikisht, janë plot eufori për Kinën komuniste.
Në vitin 2011, njëfarë Evelyn de Rothschild, asnjë tjetër veç këshilltares financiare të Mbretëreshës, u shfaq në televizionin
Bloomberg dhe nuk pati gjë tjetër veç lavdërimeve për Kinën.
Për shembull, ai aludoi në renminbi, monedhën kineze, si një monedhë globale.
Edhe sot, Rothschildët ende ruajnë marrëdhënie të mira tregtare me Kinën, siç e pranojnë vetë në portalet e tyre publike.
Dhe ka arsye të mjaftueshme për t'i identifikuar Rothschildët si trurin prapa Revolucionit të Tetorit.
Dhe gjithsesi, si partner i hapur i familjes Rockefeller, e cila është edhe më hapur aktive në Kinë.
Pastaj kemi anën tjetër, që natyrisht është gjithashtu e rëndësishme, marrëdhëniet e biznesit nga Rothschildët në Rusi.
Për shembull, thuhet se Nathaniel Rothschild ka investuar 500 milionë dollarë në
kompaninë e aluminit të një oligarqi në vitin 2008.
Ai, nga ana e tij, është shumë i afërt me Putinin dhe quhet Oleg Deripaska.
Dhe, natyrisht, Gerhard Schröder, i cili është një mik shumë i afërt i Putinit, mori një pozicion këshillues në
Bankën Rothschild pas përfundimit të kancelarisë së tij.
Por bëhet edhe më mirë, sepse lidhja Rockefeller me Putinin është krejtësisht e qartë, pasi Henry Kissinger, njeriu
i Rockefeller-it dhe mentori i Schwab-it, ishte një mik shumë i afërt i Putinit para vdekjes së tij.
Pra, tashmë ekziston një pamje shumë e qartë se bashkëpunimi me të vërtetë ndodh në nivelet më të larta.
Por natyrisht, lidhja thelbësore midis Rusisë dhe Kinës, si dhe këtyre elitave financiare ndërkombëtare, është se të dyja, Kina
dhe Rusia, e mbajnë komunizmin në nderim të lartë, i cili gjithashtu u përhap nga këta ndërmjetës
globalë të pushtetit si Rothschild dhe Rockefeller.
Do të doja vetëm të shtoja këtë pikë të rëndësishme në fund, natyrisht, që askush të
mos mendojë se po shikoj vetëm simptomat këtu.
Kuptoj se në sfond veprojnë forca të tjera që përcaktojnë rrjedhën e ngjarjeve.
Por ajo që dua të bëj të qartë është se ky grup njerëzish nuk ka asnjë problem me sistemin komunist;
përkundrazi, ai qëndron në vendlindjen e komunizmit.
Ai e dëshiron!
Dhe po, duket se ky është qëllimi për të ardhmen, që të dyja palët të bashkohen vërtet për të
sjellë këtë komunizëm global në çdo cep të botës.
Kjo tani po ndodh këtu përmes Rinisjes së Madhe ose Agjendës 2030. Po ndodh mjaft qetësisht, mjaft ngadalë.
Dhe në Rusi e Kinë është më e ashpër, më militariste, por në fund të fundit është i njëjti shpirt.
Dhe po, nëse komunizmi me të vërtetë është qëllimi përfundimtar i elitave si Rothschildët, është një pyetje krejt tjetër.
Duhet gjithashtu të përmendim shkurtimisht sektet mesianike të kohës së fundit, të cilat gjithashtu ndjekin qëllime të caktuara.
Pra, edhe unë jam i përfshirë në atë.
Por kjo do të shkonte përtej kuadrit të kësaj diskutimi, kështu që do ta lë thjesht kështu, si, le të themi, një perspektivë të
përafërt për të ardhmen, se ne të gjithë po ecim verbërisht drejt komunizmit, i cili po shtyhet nga të dyja palët, Lindja
dhe Perëndimi, ku ata po ia kalojnë përgjegjësinë njëri-tjetrit.
Pikërisht, po, në burgun digjital në Kinë, i cili, sipas Klaus Schwab, është një model tërheqës – në "gazetën e ndaluar në
Gjermani", më parë ExpressZeitung, ne tashmë kemi publikuar një numër të dyfishtë, kështu që mund të thelloni më shumë këto tema.
Po mblidhen shumë më tepër prova, të cilat do të ofrojnë një pamje edhe më të qartë.
Dhe po, edhe një herë, për të përmbledhur: Kina dhe Rusia me siguri nuk janë aleatët tanë, dhe komunizmi atje nuk ka vërtetë
zhdukur, as nuk është aq i vdekur sa na bëjnë të besojmë.
Pra, këto vende janë ende në aleancë me mendjet tipike të financave të larta, dhe ne duhet të jemi shumë skeptikë për këtë.
Siç thashë, ndaj qeverive, përfshirë natyrisht qeverinë tonë, e cila vetë është e përfshirë në këtë, dhe jo ndaj njerëzve atje.
Dhe po, dikush mund të akuzojë Perëndimin për shumë gjëra të liga, dhe kjo mund të jetë e vërtetë, por përgjigjja për
këtë dhe shpëtimi prej saj padyshim nuk janë Putin dhe Kina.
Kjo është e gjithë ajo që me të vërtetë doja të përcillja me këtë prezantim, dhe jam shumë i kënaqur që e bëra. Tani kam
përfunduar, dhe u uroj të gjithëve një ngjarje të mrekullueshme!
Ivo: Ishte emocionuese, mënyra se si i qase tërë çështjes.
Më vjen keq që nuk mund t'ju jepnim më shumë kohë.
Ndoshta një ditë do të ketë një vazhdim, por për mua personalisht ishte si... si një kërcim me ski.
Së pari mendoj, uau, uau, uau, ku po shkon ky burrë?
Tani ai hyn në një betejë të djathtë-majtë – dhe pastaj shu! Por pastaj ai fluturon, ngrihet dhe arrin në thelb.
Ke bërë një punë të shkëlqyer!
Kjo imazh me shtratin e lindjes ishte gjithashtu shumë e përshtatshme, me fuqitë pas
skenave që qëndronin aty pranë shtratit të lindjes.
Po, mund të shohim se si njerëzit po shfrytëzohen përsëri. Po, ti tashmë i ke përmendur të gjitha.
Lenin, Trotsky, Stalin, të gjithë masonë. Putin, mason. Në fund të fundit, thjesht një klub tjetër.
Por shpronësimi i popujve, ku mund të shihet më bukur?
Në një formë më të pjekur se komunizmi? Ku gjithçka është shteti, shteti... Dhe aty i kemi përsëri Rothschildët.
Kështu do të shohim në duart e kujt do të përfundojmë. Ishte një kontribut i vlefshëm.
Ju falënderojmë dhe ju urojmë çdo të mirë për të ardhmen. Fat të mbarë me gazetën tuaj Express.
Përcjell përshëndetjet tona për të gjithë, për gjithë ekipin, a do ta bësh?
Tilman Knechtel – faleminderit! Ne të duam!
Tilman Knechtel: Kujdesu, mirupafshim.
Ivo: Mirupafshim!