Ivo Sasek: Ang susunod nating tagapagsalita ay sasali sa atin nang live mula sa Pilipinas, na may anim na oras na agwat ng oras.
At siya rin ay regular na nagbubukas ng mga mata ng daan-daang libong tao na taos-pusong
naghahanap ng tunay na ugnayan sa pulitika at ekonomiya.
Tinanong ko ang departamento ng teknikal: Ayos ba ang koneksyon sa Pilipinas?
Tekniker: "Oo, mayroon kaming larawan."
Sige, kung gayon, sa ngalan ng lahat ng manonood sa buong mundo, nais kong iparating ang aking
taos-pusong pasasalamat sa inyong ambag sa ika-20 AZK.
Ipagalaw ang pelikula para sa maikling talambuhay ni Tilman Knechtel!
Talambuhay ni Tilman Knechtel: Tilman Knechtel, ipinanganak sa Filderstadt, Alemanya, noong 1987,
ay isang may-akda at imbestigatibong mamamahayag.
Si Tilman Knechtel ay lubos nang naglaan ng kanyang sarili sa pamilyang Rothschild, sa industriya ng musika ng okultismo,
sa Kabbalismo, at sa pangmatagalang estratehiya ng komunismo.
Kasama sa kaniyang mga nailathalang akda ang "The Rothschilds: One Family Rules the World"
at "The Rockefellers: An American Nightmare".
Pinatatakbo ni Tilman Knechtel ang YouTube channel na "Trau keinem Promi" (Huwag magtiwala sa anumang mga
sikat na tao) na may mahigit 130,000 na mga tagasubaybay.
Mula noon ay nabura na ito sa YouTube at maaari na itong matagpuan sa ilalim ng pangalang: "Don't trust any celebrities 3".
Makikita rin sa Telegram sa ilalim ng "Huwag magtiwala sa anumang opisyal na celebrity".
Nagtatrabaho rin siya bilang editor para sa Swiss na pahayagang ExpressZeitung.
Naidokumento na ng ExpressZeitung ang mga pampulitika, panlipunan, at makasaysayang
kaganapan ng ating panahon sa mahigit 60 edisyon.
Batay sa kasalukuyang mga pangyayari sa mundo, nagbibigay ang ExpressZeitung ng pundasyon para sa isang komprehensibong
pag-unawa sa mga pangunahing at kontrobersyal na isyu.
Dahil sa kanyang malawak at malalim na kaalaman sa pandaigdigang pulitika, si Tilman Knechtel ay isang tinatanggap na panauhin
sa mga independiyenteng programa sa telebisyon ng media.
Magbibigay ng talumpati si Tilman Knechtel ngayon tungkol sa paksa: "Russia at China – mga kaaway o kakampi ba ng Kanluran?"
Tilman Knechtel: Oo, kamusta, ikinagagalak kong narito. Sana marinig ninyo ako.
Oo, tila naririnig nila ako.
Kaya oo, napakasaya ako na narito – sa AZK sa medyo ibang anyo kaysa sa nakasanayan ko.
Gayunpaman, oo, maganda na naging maayos ito sa pagkakataong ito.
Binigyan ako ng kalahating oras para sa aking presentasyon, na sa tingin ko ay sapat na, dahil
hindi talaga ako mahilig sa mahahabang pagpapakilala.
At hindi masyadong kumplikado ang paksa para matalakay sa loob ng kalahating oras.
Kaya mabilis akong nakakarating sa punto.
Marami sa aking ihaharap ay maaaring pamilyar na sa ilan sa inyo mula sa Swiss na pahayagang "in Deutschland
verboten" (ipinagbabawal sa Alemanya), na dating ExpressZeitung, kung saan ako ay isang editor.
At ang paksa ay: "Russia at China – mga kaaway o kakampi ng Kanluran?" – tanong muna.
Sa tingin ko, para sa mga taong labis na nadismaya sa pulitika ng Kanluran, at sa palagay ko'y tama naman sila, sulit na tingnan
kung may mga alternatibo na matatagpuan sa mga bansang ito.
Gayunpaman, kailangan kong panatilihing maikli ito, kaya ibibigay ko agad sa iyo ang sagot sa paksa ng lektura:
Sa aking pananaw, ang Tsina at Rusya ay hindi mga kaalyado, kundi mga kaaway ng Kanluran.
At sa pamamagitan niyan, ibig kong sabihin ay malinaw na, at talagang kailangang bigyang-diin ko ito: ang tinutukoy ko ay
ang mga rehimen … well, sina Putin at Xi Jinping, hindi ang mga karaniwang tao doon – malinaw na magkaibang bagay ang dalawa.
At ang pagkamuhi sa Kanluran – sa tingin ko ay madaling makuha ito mula sa napakasimpleng mga katotohanan, na sina Vladimir Putin
at Xi Jinping ay naglalayong makamit ang mga layuning komunista.
At inaakala kong dito sa AZK, hindi ganoon karaming komunista ang manonood, na ngayon ay kailangan
kong kumbinsihin kung gaano kasama ang komunismo.
Kaya maaari kong laktawan muna ang puntong iyon at agad na simulan ang pagpapatunay ng ganitong pag-iisip sa Russia at Tsina rin.
Simulan natin kay Vladimir Putin.
Ngayon ay ipinapakita siya sa Kanlurang media bilang isang matigas at konserbatibong lalaki, kaya't iisipin ng iba na
talagang bibigyan niya ng lasa ng kanilang sariling gamot ang imperyo ng Estados Unidos at ang woke na
madla, at pagkatapos ay magiging mas mabuti ang lahat.
Kaya ibabalik niya ang mas normal na kalagayan, masasabi ko.
Ang masasabi ko lang ay hindi ito ang larawang ipinapakita ng maraming kritikal na tinig sa Russia – mula sa mga Kristiyano
hanggang sa mga konserbatibo at mga nasa kanang pakpak.
Ngunit mayroon ding maraming kritikal na tinig sa loob ng Russia na nakikita siya, gaya rin ng, sa nakakatuirang paraan, nakikita
ng maraming kritikal na Aleman ang kasalukuyang pamahalaan, bilang kaliwa, internasyonalista, o maging komunista.
At may mga dahilan para diyan. Halimbawa, kunin ang 2016.
Mayroong isang napakalinaw na talumpati ni Vladimir Putin sa harap ng All-Russian People's Front.
Ito ay isang uri ng organisasyong lobi para sa kanyang partido.
At tingnan natin ang talumpating ito. Talagang nagbubukas ito ng iyong mga mata.
Binigyang-diin niya na hindi kailanman nag-alangan ang kanyang saloobin sa mga ideyang komunista at hanggang
ngayon ay iniingatan pa rin niya sa bahay ang kanyang kard ng pagiging kasapi sa partido.
Para sa mga hindi nakakaalam, sumali si Putin sa Partido Komunista noong dekada 1970 at pati na rin sa lihim na serbisyo ng KGB.
Marahil doon pa rin nakatuon ang kanyang katapatan hanggang ngayon.
At pagkatapos, sa talumpati noong 2016, dumating ang mapagpasyang pangungusap.
Sinabi ni Vladimir Putin na hindi siya kailanman pinilit na sumali sa Partido Komunista noon, kundi, at ayon kay Putin:
"Talagang nagustuhan ko ang mga ideyang komunista at sosyalista, at hanggang ngayon ay ganoon pa rin." Wakas ng sipi.
Kaya gusto pa rin ni Putin ang mga ideyang komunista – ang mga ideya ng pinakamalalaking mamamatay-tao sa kasaysayan.
At noong 2005, sinabi rin niya na ang pagbagsak ng Unyong Sobyet ay isang sakuna, literal na ang
pinakamalaking heopolitikal na sakuna ng ika-20 siglo.
Kaya para sa kanya, ang pagbagsak ng isang komunistang estado ay isang trahedya. Talagang
nagbibigay ito sa atin ng malalim na pananaw!
At oo, hindi ito isang hiwalay na insidente sa kanyang bahagi, kaya't maraming armas ang kanyang mga kritiko sa loob ng Russia.
Narito ang isa pang kahanga-hangang halimbawa:
Kakatapos lang magsalita si Putin sa isang pagdiriwang na maaari mong halos tawaging komunista o anti-fascista
ngayong Marso 2024 at nagbigay siya ng talumpati doon.
Ang buong bagay ay tinawag na Pandaigdigang Pista ng Kabataan.
Hindi mo naririnig ang anumang tungkol dito dito sa Kanluran. Karamihan sa mga tao ay hindi kailanman narinig ito.
Kaya ginanap ito sa Russia ngayong taon, at ito ay isang napakalaking kaganapan.
Sa unang tingin, mukhang hindi naman mapanganib – karaniwang propaganda, sa madaling salita.
Ngunit kung titingnan mo kung sino ang nakikilahok, makikita mong libu-libong kabataan mula sa mga
komunistang organisasyon sa buong mundo ang dumadagsa sa Russia.
At oo, nagkaroon pa ng isa pang Pandaigdigang Pista ng Kabataan noong 2017, na opisyal na inorganisa ng
Pandaigdigang Pederasyon ng Demokratikong Kabataan noon.
At pagkatapos ay lumitaw si Putin at nagbigay ng talumpati.
At ang Pandaigdigang Pederasyon ng Demokratikong Kabataan ay isang uri ng payong organisasyon
para sa mga komunistang organisasyon ng kabataan.
At ang kinatawan ng Alemanya sa Pandaigdigang Pederasyon ng Demokratikong Kabataan, halimbawa, ay ang Kabataang
Sosyalista ng mga Manggagawang Aleman, na isang kaanib na organisasyon ng Partido Komunista ng Alemanya.
At sa katunayan, marami sa mga kalahok sa Pandaigdigang Pista ng Kabataan sa Russia, maging noong 2017 o 2024, kung
sila ay nagmula sa Kanluran, ay may pinagmulan sa Antifa.
Kaya nga eksakto ang mga taong inaakala nating lubos na salungat sa diumano'y makabayang
pagpapahalaga ni Putin – iyan ang aakalain.
Ngunit mali iyon. Pinag-uusapan ni Putin sila at hinahayaan niyang ipagdiwang siya sa harap nila.
At may katuturan ito, dahil sa palagay ko, pinagsasama nito nang eksakto ang mga bagay na dapat magsama.
Dahil ang Antifa ay nagmula sa anti-pasismo.
At ang anti-fascismo ay parang isang raison d'état sa Rusya ni Putin, masasabi natin. At mahalaga itong maunawaan.
Hindi nito ibig sabihin na basta-basta lang ayaw ng isang tao sa mga pasista o Nazi – hindi rin iyon ang aking ideolohiya – kundi
ito ay isang bagong kodigo ng GDR, kung baga, o isang lumang kodigo na pamilyar na mula sa GDR,
na tumutukoy sa klaseng kaaway ng mga sosyalista.
Ibig sabihin nito, ang sinumang tinatawag na pasista ay hindi sosyalista o komunista at dapat labanan.
Kaya, nagkaroon ng isang kaganapan na inorganisa ng internasyonal na kaliwa, kung saan lumitaw si Putin at pinalakpakan siya.
Gayunpaman, hindi ipinapalabas sa Kanluran ang mga larawan ng Pandaigdigang Pista ng Kabataan na ito dahil ipinapakita rito si
Putin bilang tagapagligtas ng mga konserbatibo at Kristiyano, samantalang sa Russia naman ay
nagpapalugud-lugod siya sa mga sosyalista mula sa buong mundo, gaya ng Cuba, Venezuela, at iba pa.
Oo, eksakto, kaya sa pinakapuso ng ideolohiyang komunista ay palaging naroon ang ideya ng isang
pandaigdigang pamahalaan, na sa katunayan ay malinaw na totoo.
Ngunit upang patunayan ito, narito si Vladimir Lenin, halimbawa, na nagsabi, at binabanggit ko:
Kami ay mga internasyonalista. Nagsusumikap kami para sa matibay na pagkakaisa at ganap na pagsasanib ng mga
manggagawa at magsasaka ng lahat ng bansa sa mundo sa isang pandaigdigang republika ng Sobyet. Wakas ng sipi.
At si Leo Trotsky ay nagsalita rin tungkol sa isang sosyalistang pandaigdigang pederasyon, na kawili-wili dahil
palagi namang pinag-uusapan ng lahat ang mga globalista.
Pero para sa akin, ang pinakapuso ng buong bagay ay ang lubos na pagpapabaya, na ito pa rin ay tungkol sa
komunismo, at walang mas globalista kaysa sa komunismo.
At doon mismo ay mayroon ding mga deklarasyon sa loob ng Russia na pabor sa isang pandaigdigang pamahalaan.
Halimbawa, paulit-ulit na nagsalita sina Putin at ang Russia pabor sa Agenda 2030.
Ito rin ay karaniwang iniuugnay sa Kanluran sa pamamagitan ng BlackRock, World Economic Forum, at iba pa.
Ngunit kung susubaybayan mo ito pabalik sa pinagmulan nito, mapagtatanto mong may ugat na sosyalista ang Agenda 2030.
Ang nagpasimula ng Agenda 2030, halimbawa, ay isang sosyalistang Norwego na nagngangalang Gro Harlem Brundtland.
At ang simpatiya ni Putin sa komunismo, na kakadinig lang natin sa talumpati, ay siyempre rin isang panawagan para sa
pamahalaang pandaigdig, dahil magkasabay ang komunismo at pamahalaang pandaigdig, gaya ng sinabi rin ni Lenin.
At sa Russia, maaari ring makahanap ng mas kongkretong ebidensya tungkol sa pamahalaang pandaigdig na ito.
At sa katunayan, ilang beses sa mga sinulat ng pinakamahalagang estratehista ng Rusya.
Kaya ito si Alexander Dugin, na tunay na bumuo ng isang uri ng Russian raison d'état.
Walang ibang aklat ni siya na nagkaroon ng ganoong malaking impluwensya sa mga elitista sa
Rusya gaya ng "The Fundamentals of Geopolitics".
At sa aklat na ito, "The Foundations of Geopolitics," na inilathala noong 1997, isinusulat ni Alexander Dugin
ang tungkol sa isang bagong imperyong Ruso na itatag.
At inilalahad niya ito nang ganito, sipi: "Ayon sa lohika ng geopolitika, dapat malampasan ng imperyong ito ang nauna
rito, ang Unyong Sobyet, kapwa sa estratehiya at sa lawak."
Kaya, ang bagong imperyo ay dapat maging Eurasian, kontinental at, sa perspektibo, isang pandaigdigang imperyo.
Hindi pa tapos ang pakikibaka ng sambayanang Ruso para sa dominasyon sa buong mundo. Wakas ng sipi.
Kaya narito tayo sa isang pangako sa kapangyarihan sa buong mundo o dominasyon sa buong mundo, at gayon din
sa pamahalaang pandaigdig, na hiniling din ni Lenin.
At ang salita ng lalaking ito, si Alexander Dugin, ay tunay na may kabuluhan sa Russia,
kahit na marami pa rin ang gustong itanggi ito.
At oo, ang imperyong hinahangad ni Dugin ay inaasahang magiging kahalili ng Unyong Sobyet.
At sa katunayan, mula nang makapangyari si Putin, nakakaranas ang Russia ng muling pagsilang ng Unyong Sobyet, na hindi
nakakagulat dahil gusto ni Putin ang mga ideyang komunista, ayon sa kanyang sariling pahayag sa kanyang talumpati doon.
Kaya muling itinayo na ngayon ang mga monumento ni Stalin.
Rehabilitasyon din ang isinasagawa kay Stalin bilang isang makasaysayang pigura, at may mga panawagan na
ibalik ang mga pangalang Sobyet, halimbawa ang pagpapalit ng pangalan ng Volgograd sa Stalingrad.
O dito rin – muling ipinakilala ni Putin ang awit ng Unyong Sobyet noong 2000, na may bagong liriko,
ngunit galing pa rin sa parehong komunistang may-akda.
At pagdating sa kalayaan ng pamamahayag at kalayaan sa pagpapahayag, nakikita rin natin ang
pagbabalik ng mga kondisyong Sobyet sa Russia.
Kaya, halos kasabay ng pagbabawal sa Compact sa Alemanya, ipinagbawal din ng Russia ang isang pangunahing midyang
oposisyon, ang The Moscow Times, at ginawa ito dahil sa mga dahilan na katulad ng ibinigay ni
Nancy Faeser, marahil medyo hindi gaanong maayos.
Sipi: "Pagtataboy sa mga desisyong ginawa ng pamunuan ng Russia sa panloob at panlabas na patakaran." Wakas ng sipi.
Ibig sabihin nito ay hindi ka pinapayagang pumuna sa mga desisyong pampulitika sa Russia, kung hindi ay ipagbabawal ka,
na itinuturing kong pundasyon ng anumang malayang lipunan.
Bago pa man noon, marami nang alternatibong midya ang naalis na sa Russia.
Ngunit isa lamang iyon sa karaniwang halimbawa ng ginagawa ng Moscow sa ibang bansa, katulad ng kung paano
nito ipinapakita ngayon si Putin bilang konserbatibo.
Kaya't nakikisabwatan ka sa oposisyon sa Kanluran upang makakuha ng simpatiya doon.
At saka kinokondena ng dayuhang propaganda ng Russia ang nangyayari sa Kanluran bilang pasismo.
At sa loob ng bansa, ginagawa rin nila ang eksaktong pareho, at isang magandang halimbawa nito ay
ang kamakailang pagbabawal sa Compact magazine.
Lubos din akong tutol doon, at hindi ko rin naman gaanong pinapahalagahan si Nancy Faeser, pero
ano ang gagawin ng Russia pagkatapos ng pagbabawal?
Kaya nagpapadala ka ng isang tao mula sa Kagawaran ng Ugnayang Panlabas na tutol sa
pagbabawal at labis na nagagalit tungkol dito.
Sasang-ayon din ako sa babaeng ipinadala nila doon, pero ang mga pagbabawal ay...
Ngunit ano ang nangyayari sa Russia kasabay nito? Eksaktong pareho rin!
Kaya't talagang hinaharap natin ang dalawang panig ng iisang barya.
O heto pa isang magandang larawan. Sana makita ninyo ang larawan ngayon, na magbibigay sa ilan sa inyo ng pag-iisipan.
Kaya narito si Putin sa isang opisyal na pagbisita sa Hilagang Korea. Sa tingin ko, nagsasalita na para sa sarili ang larawan.
Kaya't dapat dumalo ang mga tao upang palakpakan silang dalawa sa harap ng mga portrait ng mga bayani.
At oo, sa tingin ko, sumisilay sa larawan ang purong komunismo.
At saka nakatanggap din si Putin ng blangkong tseke mula kay Kim Jong Un bago iyon.
Sinabi niya, at binabanggit ko: "Palagi naming sinuportahan at patuloy naming susuportahan ang lahat ng desisyon
na ginawa ni Putin at ng pamahalaang Ruso." Wakas ng sipi.
Kaya't ibig sabihin, walang puwang para sa sinuman sa pagitan nina Putin at Kim Jong Un.
At hindi ko na kailangang ipaliwanag kung bakit hindi partikular na maganda at malaya ang Hilagang Korea.
Ibig sabihin, sa totoo lang kahit saan, kapag tinitingnan natin ang Russia ngayon,
nakikilala talaga natin ang impluwensiyang komunista.
At talagang makakapagbigay pa ako ng libu-libong halimbawa.
At maaari na rin nating gawin ang paglipat mula kay Putin patungo kay Xi Jinping, na ayaw ng marami na ituring
na isang yunit, ngunit para sa akin ay tiyak na sila nga.
Kaya naroroon tayo, ilang sandali bago ang digmaan sa Ukraine noong unang bahagi ng 2022... Dumalo si Putin sa
Winter Olympics sa Beijing at sinabi, at binabanggit ko:
Matagal na kaming magkaibigan ni Pangulong Xi Jinping at mga politiko na halos magkapareho ng pananaw sa kung paano
lutasin ang mga suliranin ng mundo. Panatilihin namin ang malapit at madalas na pakikipag-ugnayan. Wakas ng sipi.
At lalo pang lumayo si Xi Jinping nang tawagin niya si Vladimir Putin na kanyang pinakamatalik na kaibigan noong
2019 – hindi basta kaibigan, kundi pinakamatalik na kaibigan.
Kaya walang puwang para sa iba pa sa pagitan nila.
Kaya pareho kayo ng pananaw sa kung paano lutasin ang mga problema ng mundo.
O dalawang buwan lamang ang nakalipas, iniulat ng pang-araw-araw na balita, at binabasa ko:
Nais ng Russia at Tsina na palalimin ang kanilang kooperasyon sa iba't ibang larangan tulad ng logistika, transportasyon,
enerhiya, at agrikultura. Wakas ng sipi. At iyan ang punto.
Kaya't muling pinatitibay ng kooperasyong ito sa Tsina ang komunistang pananaw sa mundo ni Putin, na
dati na niyang hayagang inamin sa kanyang talumpati.
Pagkatapos ng lahat, ang Tsina ay isang lantad na komunistang bansa; hindi ito maikakaila.
Isang bansa, halimbawa, kung saan ang komunistang masakeristang si Mao Tse-tung ay patuloy na
tinatamasa ang isang uri ng katayuang parang santo.
At, halimbawa, isang bansa na ang nag-iisang partidong pampulitika ay nakasaad sa konstitusyon nito, at ako'y nagsi-sipi:
Ang pinakamataas na ideyal at pangwakas na layunin ng partido ay ang pagsasakatuparan ng komunismo. Wakas ng sipi.
Kaya't malinaw din iyon, at ang komunismo, gaya ng narinig natin kanina, ay siyempre maisasakatuparan lamang sa pandaigdigang
antas, gaya ng sinabi ni Lenin, kaya ang pagtalaga sa komunismo ay palaging pagtalaga sa
pamahalaang pandaigdig – muli, ang susi rito ay globalismo.
At tulad ng Russia, nakatuon din ang Tsina sa pagsusulong ng Agenda 2030, na, gaya ng sinabi
ko, ay isang mas banayad na anyo ng komunismo.
Si Mao ay nananatiling nakalagay sa bulwagan ng alaala sa Beijing, gaya rin ni Lenin na
nananatiling nakadispley sa isang mausoleo sa Red Square.
Kaya, ang mga komunistang mamamatay-tao sa magkabilang panig ay lubos na iginagalang.
Para sabihing mapanghamon, parang may mausoleo ni Hitler ngayon sa Alexanderplatz; ang distansya papunta sa Ikatlong
Reich, masasabi kong hindi rin masyadong kapanipaniwala.
Siyempre, ang patakaran sa coronavirus ay kasing-komunista rin, at maaari itong bumalik anumang oras.
Malupit na pinahirapan ng Tsina ang populasyon nito.
Nagpatuloy iyon hanggang 2023, nang matagal nang muling nabuksan ang lahat dito.
Kaya't iyon ang aming mga lockdown na pinalakas pa sa Tsina, kung saan ang ilang tao ay hindi makalabas ng
kanilang mga tahanan nang ilang linggo nang sunod-sunod.
Ang buong mga lugar na paninirahan ay pinagbawalan ang pagpasok at isinara ang mga supermarket.
Kaya nakita mong kumakaway talaga ang mga tao mula sa kanilang mga bintana dahil walang laman ang kanilang
mga refrigerator at hindi sila makalabas noong lockdown.
Ang buong distrito ay tuluyang isinasara kapag kahit isang PCR test lang ang nagpositibo.
At siyempre, ikinulong ang mga tao sa mga kilalang-kilala at masamang kampo ng kuwarantina, kung
saan ang mga lalagyan ay talagang mukhang mga selda.
At doon din, nakakulong ang mga tao sa mga iyon nang ilang linggo nang tuloy-tuloy.
Kaya, ang teror ng coronavirus na isinagawa ni Xi Jinping, na ginagawang tila banayad ang ating mga pamahalaan,
na hindi naman talaga mahihina ang loob, kung ikukumpara.
Siyempre, kumalat na ang balita na kaya ng rehimen ng Tsina na pahinain ang mga kalaban nito sa pamamagitan lamang
ng pag-red ng kanilang QR code, dahil ibig sabihin nito ay hindi na sila malayang makagalaw sa Tsina.
Hindi ko alam kung umiiral pa ito, pero tiyak na ito ay maaaring ibalik sa hinaharap.
At oo, ang Russia ay ngayon ay may bahagyang mas Kanluraning pamamaraan sa coronavirus, hindi kasing mahigpit ng China, ngunit
hindi rin naman ito namumukod-tangi sa anumang positibong paraan, kaya maaari na itong ituring na isang magandang alternatibo.
Eksakto, at ngayon ay marami na akong nasabi tungkol sa komunismo, at sa tingin ko ay isang ideolohiya
lamang ito na paraan para makamit ang isang layunin.
Para sa mga nasa itaas na nagpapatakbo ng lahat, na ngayon ay nais kong ituon ang pansin, tingnan muna natin kung sino talaga ang
nagpalaki sa ideolohikal na halimaw na tinatawag na komunismo.
At iyon ang Rebolusyong Oktubre bilang panimulang punto sa Rusya noong 1917 – na
pinondohan ng mga Amerikanong bangkero sa Wall Street.
May isang buong hanay ng mga pangunahing gawa ng Amerikanong historyador na si Antony C. Sutton.
At dapat talagang banggitin ang dalawang pangalan bilang mga nagpondo sa mga komunista: sina Paul Warburg at Jakob Schiff.
Si Paul Warburg ang opisyal na utak sa likod ng Pederal na Reserba ng Estados Unidos.
Noong 1913, nang itatag ang FED, maraming boses, kabilang ang mga mataas na ranggo, ang nagsabing si Paul
Warburg ay talagang nagtatrabaho para sa mga Rothschild.
At alam din natin, halimbawa, na nagtrabaho nang magkasama ang mga Rothschild at Warburg noong dekada 1920 upang itatag ang
Pan-European Movement, kung saan talagang tumatanggap ang isang Warburg ng mga utos nang
direkta mula sa isang Rothschild, masasabi mong.
Kaya't si Paul Warburg ay may kinalaman sa Rebolusyong Oktubre, halos tiyak na para sa kapakinabangan ng mga Rothschild
at, sa pinakahuli, para sa ikalawang kasapi ng alyansa.
Sa kaso ni Jakob Schiff, napakalinaw ng ugnayang ito sa mga Rothschild, dahil ang pamilya Schiff ay nakipagbahagi pa nga
ng bahay sa mga Rothschild sa Frankfurt noong ika-18 siglo.
At ang dalawang bangkero na ito, sina Paul Warburg at Jakob Schiff, na kasama ang kanilang mga bangko, ang Kuhn, Loeb & Co.
at ang Federal Reserve, ang mga nagpondo ng rebolusyong pandaigdig, at ginamit nila ang kanilang pera
upang matiyak na magawang makuha nina Lenin at Trotsky ang kapangyarihan sa Rusya noong 1917.
At mahalaga munang maunawaan kung sino talaga ang nagpatupad ng komunismo.
At muli, isang Rockefeller ang kasangkot sa pagtatatag ng Federal Reserve noong 1913.
At sa pamamagitan ng mga Rockefeller na ito, na hanggang ngayon ay malapit pa ring nakikipagtulungan sa mga
Rothschild, mabilis nating babalik sa mga manlalaro na tunay na sentro ng pansin, lalo na ang Tsina at Rusya.
Pagkatapos ng lahat, ang mga Rockefeller ang, sa pamamagitan ng kanilang tauhan na si Henry Kissinger, nagpasimula ng
pagbubukas ng Tsina noong dekada 1970, na nagbunga ng pagiging pandaigdigang kapangyarihan ng Tsina na kilala natin ngayon.
At sa panahong ito, noong dekada 1970, naglakbay si David Rockefeller sa Tsina at binisita ang pangalawang
pinakamakapangyarihang tao pagkatapos ni Mao Tse-tung, ang Mao na hanggang ngayon ay iginagalang pa rin sa Tsina.
At sumulat si David Rockefeller sa New York Times, matapos mamatay ang milyun-milyong Tsino sa kamay ni Mao, na ang Tsina ay
kumakatawan, at binabanggit ko, "isa sa pinakamahalaga at pinakamatagumpay na eksperimento
sa kasaysayan ng sangkatauhan," wakas ng sipi.
Oo, sinumang titingin nang mas mabuti rito ay malalaman na ang Tsina ay isang tunay na proyektong Rockefeller.
At pagkatapos, maaari mong i-fast forward ng karagdagang 50 taon mula sa dekada 1970 at direktang dumiretso
sa koneksyon nina Klaus Schwab at David Rockefeller.
Sapagkat hayagang sinasabi ni Klaus Schwab na si Henry Kissinger ay naging isang uri ng mentor para sa kanya.
At tiyak na nagtrabaho si Henry Kissinger para sa mga Rockefeller; siya ang kanilang pinakamatalik na tauhan.
At ang isa pang mentor na tinutukoy ni Klaus Schwab ay isang taong nagngangalang Maurice Strong, na, tulad ni
Henry Kissinger, ay nakipagtulungan din sa mga Rockefeller.
Ipinahihiwatig nito na si Schwab ay isa ring kasamahan ng Rockefeller.
At ngayon, sinasabi ni Klaus Schwab, ang utak sa likod ng Great Reset, sa halos kaparehong tono kay David Rockefeller
noon na ang Tsina ay, at binabanggit ko, "isang kaakit-akit na modelo para sa maraming bansa," wakas ng sipi.
Sinasabi ni Klaus Schwab na ang Tsina ay isang modelo para sa mundo o para sa Kanluran.
At sa komunistang Tsina, kung saan nakita natin na ang mga Rockefeller, bilang mga katuwang na nagtatag
ng FED, ang nagbigay ng panimulang senyales para sa pandaigdigang pagsakop ng komunismo...
Kaya magkakabagay ang lahat.
At nariyan din ang mga Rothschild, na bagaman bihira nilang aminin ito nang hayag, ay puno ng euphoria para sa komunistang Tsina.
Noong 2011, lumabas sa Bloomberg Television si Evelyn de Rothschild, na walang iba kundi ang tagapayo sa pananalapi ng
Reyna, at puro papuri lamang ang kanyang binitiin para sa Tsina.
Halimbawa, binanggit niya ang renminbi, ang salaping Tsino, bilang pandaigdigang salapi.
At hanggang ngayon, pinananatili pa rin ng mga Rothschild ang magandang ugnayang pangnegosyo sa Tsina, gaya
ng kanilang inamin sa kanilang mga pampublikong portal.
At may sapat na dahilan upang tukuyin ang mga Rothschild bilang mga utak sa likod ng Rebolusyong Oktubre.
At gayon pa man, bilang bukas na kasosyo ng mga Rockefeller, na mas bukas at mas aktibo pa sa Tsina.
Pagkatapos, mayroon din tayong kabaligtaran, na siyempre mahalaga rin, ang mga ugnayang
pangnegosyo mula sa mga Rothschild patungong Russia.
Halimbawa, sinasabing nag-invest si Nathaniel Rothschild ng 500 milyong dolyar sa
kumpanyang aluminyo ng isang oligarko noong 2008.
Siya naman ay napakalapit kay Putin at tinatawag na Oleg Deripaska.
At siyempre, si Gerhard Schröder, na isang napakalapit na kaibigan ni Putin, ay kumuha ng posisyon bilang tagapayo
sa Rothschild Bank matapos ang kanyang pagiging kansilyero.
Ngunit mas lalo pang gumaganda ito, dahil lubos na malinaw ang koneksyon ng Rockefeller kay Putin, dahil ang taong
Rockefeller at mentor ni Schwab na si Henry Kissinger ay naging napakalapit na kaibigan ni Putin bago ang kanyang pagkamatay.
Kaya't mayroon nang napakalinaw na larawan na talagang nagaganap ang kooperasyon sa mas mataas na antas.
Ngunit siyempre, ang mahalagang ugnayan sa pagitan ng Russia at Tsina, pati na rin ng mga internasyonal na elitang pinansyal, ay
ang parehong pagtingin ng Tsina at Russia sa komunismo nang may mataas na paggalang, na ipinakalat din ng
mga pandaigdigang tagapamagitan ng kapangyarihan tulad nina Rothschild at Rockefeller.
Nais ko lamang idagdag ang mahalagang puntong ito sa dulo, siyempre, upang walang mag-isip
na tinitingnan ko lamang ang mga sintomas dito.
Napagtatanto ko na may iba pang puwersa na gumagana sa likod ng eksena na nagtatakda ng takbo ng mga pangyayari.
Ngunit ang nais kong linawin ay walang problema ang grupong ito sa sistemang komunista; sa
kabaligtaran, ito ay nasa pinagmulan ng komunismo.
Gusto niya ito!
At oo, tila iyon ang layunin para sa hinaharap, na magsanib-puwersa ang magkabilang panig upang ipakilala ang
pandaigdigang komunismong ito sa bawat sulok ng mundo.
Nangyayari na ito ngayon dito sa pamamagitan ng Great Reset o Agenda 2030. Nangyayari
ito nang medyo tahimik, nang medyo mabagal.
At sa Russia at China mas mahigpit ito, mas militarista, ngunit sa huli pareho lang ang diwa.
At oo, kung ang komunismo nga ba talaga ang panghuling layunin ng mga elitista tulad ng mga Rothschild, ay ibang tanong na iyon.
Dapat din nating sandaling banggitin ang mga mesiyanikong sekta ng katapusan ng
panahon, na may tinatangkang mga tiyak na layunin.
Kaya iyon din ang ginagawa ko.
Ngunit lalampas iyon sa saklaw ng talakayang ito, kaya iiwan ko na lang ito bilang, sabihin nating, isang magaspang na pananaw
para sa hinaharap: tayo'y lahat ay bulag na naglalakad patungo sa komunismo, na itinatulak ng magkabilang panig, Silangan
at Kanluran, kung saan ipinapasa nila ang sisi pabalik-balik.
Tama, oo, sa digital na bilangguan sa Tsina, na ayon kay Klaus Schwab ay isang kaakit-akit na modelo – inilathala na namin ang
dobleng isyu ng "di-pinapayagang pahayagan sa Alemanya", dating ExpressZeitung, para
mas malalim mong ma-usisa ang mga paksang ito.
Mas maraming ebidensya ang kinokolekta, na magbibigay ng mas malinaw na larawan.
At oo, muli, upang buod: tiyak na hindi kaalyado sa atin ang Tsina at Rusya, at hindi naman talaga nawala ang komunismo doon,
ni hindi rin ito kasing patay gaya ng ipinapaniwala sa atin.
Kaya't ang mga bansang ito ay nananatiling kaalyado ng mga tipikal na mastermind mula sa mataas na pananalapi, at
dapat tayong maging lubos na nag-aalinlangan tungkol dito.
Tulad ng sinabi ko, ito ay patungkol sa mga pamahalaan, kabilang siyempre ang ating sariling pamahalaan na
mismo ay kasangkot dito, at hindi patungkol sa mga tao roon.
At oo, maaaring akusahan ang Kanluran ng maraming malisyosong bagay, at maaaring totoo nga iyon, ngunit tiyak na hindi
sina Putin at Tsina ang sagot dito at ang kaligtasan mula rito.
Iyon lang talaga ang gusto kong iparating sa presentasyong ito, at ikinagagalak kong nagawa ko ito. Tapos na ako ngayon,
at nawa'y maging kahanga-hanga ang kaganapan para sa lahat!
Ivo: Nakakapanabik iyon, ang paraan ng iyong paglapit sa buong bagay.
Ikinalulungkot kong hindi namin kayo mabigyan ng mas maraming oras.
Marahil magkakaroon ng karugtong balang araw, pero para sa akin, parang... parang isang ski jump.
Sa una, sa tingin ko, wow, wow, wow, saan patutungo ang lalaking ito?
Ngayon papasok na siya sa labanan ng kanan at kaliwa – at bigla! Pero pagkatapos ay lumilipad
siya, tumatalon at nararating ang puso ng usapin.
Magaling ang ginawa mo!
Ang larawang ito na may kama ng panganganak ay napakaangkop din, na ang mga kapangyarihan sa likod ng
eksena ay nakatayo roon sa tabi ng kama ng panganganak.
Oo, nakikita natin kung paano muling napapagsamantalahan ang mga tao. Oo, nabanggit mo na lahat iyon.
Lenin, Trotsky, Stalin, lahat ay mga Mason. Si Putin ay Mason. Sa huli, isa na lang itong klub.
Ngunit ang pagtatanggal ng mga tao sa kanilang lupain, saan mo ito mas makikita nang mas maganda?
Sa isang mas hinog na anyo kaysa sa komunismo? Kung saan ang lahat ay estado, estado... At narito na naman ang mga Rothschild.
Kaya't makikita natin sa kamay ninong tayo'y dadalhin. Ito ay isang mahalagang ambag.
Pinapasalamatan namin kayo at hinihiling namin ang inyong tagumpay sa hinaharap. Nawa'y
maging matagumpay ang inyong pahayagang Express.
Pakipagsabi ng pagbati namin sa lahat, sa buong pangkat, ha?
Tilman Knechtel – salamat! Mahal ka namin!
Tilman Knechtel: Ingat, bye.
Ivo: Paalam!